Psyche
alle pijlers
Gewicht accepteren met eetstoornis hoe doe je dat?
woensdag 29 december 2010 om 02:02
Ja eigenlijk een stomme en gecompliceerde vraag.
Maar ik worstel daar nu dus heel erg mee.
De afgelopen jaren is mijn gewicht sterk schommelend geweest van 46 kilo tot 56 en alles ertussen in.
Het laatste half jaar heeft het deze twee uitersten ook nog weergegeven op de weegschaal.
De strijd met mijn eten, gedrag( gewoontes) en lichaam blijft nog altijd in volle gang.
Maar zo graag zou ik wat stabiliteit willen houden in mijn gewicht.
Alleen hoe accepteer je dat toch?
Ik weeg nu weer 56 en zie heus wel de positieve kanten.
Ik zie het wel dat het er veel gezonder uit ziet, vrouwelijker. Dat meer kont en tieten ( al stelt dat laatste nog steeds niet al te veel voor) best mooi kan zijn.
Maar oh wat zit het vastgeroest, die negatieve gedachten rondom gewicht.
Waarom is het loslaten zo moeilijk.
Waarom zie ik het ene wel, maar doet het allemaal te niet als ik dat getal de hele dag door mijn hoofd heb spoken.
Ik zoveel kleding nu beter maar niet uit de kast kan trekken want het past niet meer.
Waarom dan toch in de spijkerbroek willen persen wat met geen mogelijkheid lukt, maar er niet aan willen gewoon een nieuwe maat te kopen.
Het voelt als falen.
Ik word er verdrietig van als ik denk aan het loslaten van het lage gewicht.
Maar er beter uit zien wil ik ook niet kwijtraken.
Die strijd in mijn hoofd is energieslopend.
Ik wil best accepteren maar weet niet hoe.
Maar ik worstel daar nu dus heel erg mee.
De afgelopen jaren is mijn gewicht sterk schommelend geweest van 46 kilo tot 56 en alles ertussen in.
Het laatste half jaar heeft het deze twee uitersten ook nog weergegeven op de weegschaal.
De strijd met mijn eten, gedrag( gewoontes) en lichaam blijft nog altijd in volle gang.
Maar zo graag zou ik wat stabiliteit willen houden in mijn gewicht.
Alleen hoe accepteer je dat toch?
Ik weeg nu weer 56 en zie heus wel de positieve kanten.
Ik zie het wel dat het er veel gezonder uit ziet, vrouwelijker. Dat meer kont en tieten ( al stelt dat laatste nog steeds niet al te veel voor) best mooi kan zijn.
Maar oh wat zit het vastgeroest, die negatieve gedachten rondom gewicht.
Waarom is het loslaten zo moeilijk.
Waarom zie ik het ene wel, maar doet het allemaal te niet als ik dat getal de hele dag door mijn hoofd heb spoken.
Ik zoveel kleding nu beter maar niet uit de kast kan trekken want het past niet meer.
Waarom dan toch in de spijkerbroek willen persen wat met geen mogelijkheid lukt, maar er niet aan willen gewoon een nieuwe maat te kopen.
Het voelt als falen.
Ik word er verdrietig van als ik denk aan het loslaten van het lage gewicht.
Maar er beter uit zien wil ik ook niet kwijtraken.
Die strijd in mijn hoofd is energieslopend.
Ik wil best accepteren maar weet niet hoe.
woensdag 29 december 2010 om 02:06
Maar een poging van mij: zoveel mogelijk je gevoel negeren (hoe moeilijk dat ook is) en je puur op de feiten focussen, als je weer moeite hebt met 'het getal'.
Ik ben 68 kilo, maakt mij dat een dik varken? Iemand van 60 kilo? Dat vind je vast niet toch?
56 kilo is gewoon weinig, is gewoon prima (denk ik, weet niet hoe lang je bent) voor je lengte. Er zit niks anders op dan dat te blijven herhalen, en je gevoelens daaromtrent zoveel mogelijk te negeren, of beter nog, op een andere manier kanaliseren.
Ik ben 68 kilo, maakt mij dat een dik varken? Iemand van 60 kilo? Dat vind je vast niet toch?
56 kilo is gewoon weinig, is gewoon prima (denk ik, weet niet hoe lang je bent) voor je lengte. Er zit niks anders op dan dat te blijven herhalen, en je gevoelens daaromtrent zoveel mogelijk te negeren, of beter nog, op een andere manier kanaliseren.
woensdag 29 december 2010 om 02:12
Ik kijk naar anderen totaal niet op dezelfde manier als naar mijzelf.
Dat er naast leggen helpt mij niet zo.
Voor mijn lengte( 1.71) weet ik wel dat het niet te veel is.
Maarja weten en hoe het voelt is nou net ook de strijd.
Ik probeer overigens de drang wel te negeren aan het getal te gaan sleutelen dus dat is idd geen slecht advies.
En de drang is kennelijk stukken minder dan voorheen, dat zet mij ook wel aan het denken.
Wat is er veranderd?
Dat er naast leggen helpt mij niet zo.
Voor mijn lengte( 1.71) weet ik wel dat het niet te veel is.
Maarja weten en hoe het voelt is nou net ook de strijd.
Ik probeer overigens de drang wel te negeren aan het getal te gaan sleutelen dus dat is idd geen slecht advies.
En de drang is kennelijk stukken minder dan voorheen, dat zet mij ook wel aan het denken.
Wat is er veranderd?
woensdag 29 december 2010 om 02:17
Ik heb dan geen eetstoornis, maar ik herken het wel een klein beetje, die drang tot een laag getal op de weegschaal.
Maar toen ben ik mezelf eens af gaan vragen, wat vind ik nou mooier, 55 kilo wegen, en dan wel dun zijn, maar niet per se aantrekkelijker, of gewoon het figuur hebben wat mij het mooiste staat? En dat is ronde 65 kilo, ben precies even lang als jij.
Ik weet wel dat het makkelijk gezegd is voor iemand zonder eetstoornis, maar ik denk dat je echt moet gaan proberen om het getal los te laten.
50 kilo klinkt misschien wel lekker slank, maar ziet er in de praktijk bij onze lengte veel minder lekker uit dan een hoger gewicht met rondingen. (Is ook persoonlijk natuurlijk, maar bijna niemand geeft de voorkeur aan een echt mager iemand) (No offense voor de mageren trouwens)
Maar toen ben ik mezelf eens af gaan vragen, wat vind ik nou mooier, 55 kilo wegen, en dan wel dun zijn, maar niet per se aantrekkelijker, of gewoon het figuur hebben wat mij het mooiste staat? En dat is ronde 65 kilo, ben precies even lang als jij.
Ik weet wel dat het makkelijk gezegd is voor iemand zonder eetstoornis, maar ik denk dat je echt moet gaan proberen om het getal los te laten.
50 kilo klinkt misschien wel lekker slank, maar ziet er in de praktijk bij onze lengte veel minder lekker uit dan een hoger gewicht met rondingen. (Is ook persoonlijk natuurlijk, maar bijna niemand geeft de voorkeur aan een echt mager iemand) (No offense voor de mageren trouwens)
woensdag 29 december 2010 om 02:17
Dat klopt Meds want als ik allerlei redenen ga bedenken gewicht te verliezen zijn alle redenen gestoorde gedachten.
Of beter gezegd het sust de eetstoornis
Als ik mijzelf zou vragen, waarom voel je je beter met minder gewicht. Zou ik antwoorden omdat de eetstoornis dan mijn gedachten rustiger maakt.
Vind ik het mooier? nee.
Mijn lichaam blijft mijn lichaam, die haat ik op elk gewicht.
Maar dit oogt wel gezonder.
Of beter gezegd het sust de eetstoornis
Als ik mijzelf zou vragen, waarom voel je je beter met minder gewicht. Zou ik antwoorden omdat de eetstoornis dan mijn gedachten rustiger maakt.
Vind ik het mooier? nee.
Mijn lichaam blijft mijn lichaam, die haat ik op elk gewicht.
Maar dit oogt wel gezonder.
woensdag 29 december 2010 om 02:21
woensdag 29 december 2010 om 02:24
Pff... dat is eigenlijk vaak ook het frustrerende Ste. Ik weet het allemaal wel, maar toch lukt het niet.
Ik kan elk riedeltje opdreunen, heb therapie genoeg achter mijn kiezen.Maar het overschreeuwt het niet.
Ik heb op dit moment geen eetstoornisgerichte therapie.
Wat valt er ook nog te halen voor mij?
Ben wel op een heel ander gebied bezig die er hopelijk ook beweging in gaat krijgen.
Ik kan elk riedeltje opdreunen, heb therapie genoeg achter mijn kiezen.Maar het overschreeuwt het niet.
Ik heb op dit moment geen eetstoornisgerichte therapie.
Wat valt er ook nog te halen voor mij?
Ben wel op een heel ander gebied bezig die er hopelijk ook beweging in gaat krijgen.
woensdag 29 december 2010 om 02:28
Ik herken het hoor, ik heb zelf ook wat problemen die ik prima op zou kunnen lossen, ik weet het allemaal precies, wat ik verkeerd doe, noem maar op.
Maar doen, ho maar. Ik zit vast in hetzelfde mechanisme als jij, in principe.
Omdat dat veilig is. Terwijl je dondersgoed weet hoe je eruit moet komen.
Maar doen, ho maar. Ik zit vast in hetzelfde mechanisme als jij, in principe.
Omdat dat veilig is. Terwijl je dondersgoed weet hoe je eruit moet komen.
woensdag 29 december 2010 om 02:31
woensdag 29 december 2010 om 02:33
Het is zo gecompliceerd omdat deze gedragingen (als ik zo vrij mag zijn) ook denk ik voor een deel voortkomen uit persoonlijkheidsproblematiek. Bij mij in ieder geval wel, en ik zit in een vergelijkbaar mechanisme als jij.
Jij hebt al heel lang een eetstoornis, toch?
Het kutte aan zoiets is dat je het waarschijnlijk altijd met je meedraagt, dat je er een weg in moet zien te vinden, mee moet leren leven.
Die schema's in je hoofd (neem aan dat je bekend met schematherapie en dergelijke?) zitten zo vast, en het is verdomde moeilijk om dat te doorbreken. Omdat dat een deel van jezelf is, door de jaren heen ontwikkeld.
Jij hebt al heel lang een eetstoornis, toch?
Het kutte aan zoiets is dat je het waarschijnlijk altijd met je meedraagt, dat je er een weg in moet zien te vinden, mee moet leren leven.
Die schema's in je hoofd (neem aan dat je bekend met schematherapie en dergelijke?) zitten zo vast, en het is verdomde moeilijk om dat te doorbreken. Omdat dat een deel van jezelf is, door de jaren heen ontwikkeld.
woensdag 29 december 2010 om 02:36
Enerzijds vind ik dit een "gevaarlijk" topic Iry. Juist gezien je flinke therapie verleden en je eetstoornis. Ieder kan hier zeggen wat hij zij wil en jij kan aanhaken ( en mogelijke meelezers met een eetstoornis ook) bij precies dat wat fijn is om te lezen in je hoofd en weerleggen wat niet past omdat je precies weet wat je moet zeggen ( training door therapie).
Anderzijds een eetstoornis doet dit sowieso wel en dan maakt een topic erover (letterlijk misschien) niets uit.
Waarmee ik niets naars bedoel, je kent mijn postgedrag (hopelijk)
Anderzijds een eetstoornis doet dit sowieso wel en dan maakt een topic erover (letterlijk misschien) niets uit.
Waarmee ik niets naars bedoel, je kent mijn postgedrag (hopelijk)
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 29 december 2010 om 02:38
Heb het idd al lang ( 20 jaar..pfff, what a lifetime) en het zit zo verweven met allles.
Je bent het spuugzat, maar dat blijkt niet genoeg.
Nou ja ik vraag mij ook gewoon af hoe ervaringsdeskundigen dit ervaren( hebben ervaren) is het meer de gedachten te accepteren en daarmee de onrust. Of gaat het ooit minder worden als je simpelweg niet toegeeft aan de drang.
Je bent het spuugzat, maar dat blijkt niet genoeg.
Nou ja ik vraag mij ook gewoon af hoe ervaringsdeskundigen dit ervaren( hebben ervaren) is het meer de gedachten te accepteren en daarmee de onrust. Of gaat het ooit minder worden als je simpelweg niet toegeeft aan de drang.
woensdag 29 december 2010 om 02:43
quote:Enn schreef op 29 december 2010 @ 02:36:
Enerzijds vind ik dit een "gevaarlijk" topic Iry. Juist gezien je flinke therapie verleden en je eetstoornis. Ieder kan hier zeggen wat hij zij wil en jij kan aanhaken ( en mogelijke meelezers met een eetstoornis ook) bij precies dat wat fijn is om te lezen in je hoofd en weerleggen wat niet past omdat je precies weet wat je moet zeggen ( training door therapie)
Anderzijds een eetstoornis doet dit sowieso wel en dan maakt een topic erover (letterlijk misschien) niets uit.
Waarmee ik niets naars bedoel, je kent mijn postgedrag (hopelijk)
Ai ai, dat is ook exact waarom je zo immuun raakt voor therapie en je moeilijke client bent. Dat besef ik heel goed.
Ik zou beslist niet willen dat meelezers met een eetstoornis hier verkeerde intentie's uithalen.
Een eetstoornis is gevaarlijk en ten alle tijden nodig te bestrijden.
Enerzijds vind ik dit een "gevaarlijk" topic Iry. Juist gezien je flinke therapie verleden en je eetstoornis. Ieder kan hier zeggen wat hij zij wil en jij kan aanhaken ( en mogelijke meelezers met een eetstoornis ook) bij precies dat wat fijn is om te lezen in je hoofd en weerleggen wat niet past omdat je precies weet wat je moet zeggen ( training door therapie)
Anderzijds een eetstoornis doet dit sowieso wel en dan maakt een topic erover (letterlijk misschien) niets uit.
Waarmee ik niets naars bedoel, je kent mijn postgedrag (hopelijk)
Ai ai, dat is ook exact waarom je zo immuun raakt voor therapie en je moeilijke client bent. Dat besef ik heel goed.
Ik zou beslist niet willen dat meelezers met een eetstoornis hier verkeerde intentie's uithalen.
Een eetstoornis is gevaarlijk en ten alle tijden nodig te bestrijden.
woensdag 29 december 2010 om 02:46
woensdag 29 december 2010 om 02:52
Nee als een wegloper heb ik je ook nooit gelezen. Daarom verbaast het me ook dat je de stem ,die jou zegt dat 52 "veilig" is alsnog gelooft terwijl je weet dat deze stem, de stem van jouw stoornis is.
Ik ben natuurlijk geen ervaringsdeskundige dus wellicht is mijn leken verbazing makkelijk weerlegbaar voor jou.
Ik ben natuurlijk geen ervaringsdeskundige dus wellicht is mijn leken verbazing makkelijk weerlegbaar voor jou.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 29 december 2010 om 02:55
Overigens ik ben 1.70 en heb jaren 56 kg gewogen. Nu inmiddels 60 kilo en ik ben er trots op, eindelijk niet altijd meer koud. 56 kilo is echt een minimum denk ik Iry en voor jou een zeer goed gewicht onder jouw omstandigheden.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
