Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
woensdag 29 december 2010 om 22:22
Abc, ik herken het ook heel erg wat je schrijft.
Door alles wat er gebeurt is ben ik mezelf emotioneel gaan afsluiten zodat ik niet meer gekwetst kon worden.
Door een muur/masker op te zetten hou jezelf de controle maar helaas hou je daar ook mensen mee op afstand.
Ben iemand, die keihard is voor zichzelf, alles alleen wil doen en heeft kunnen overleven door de emoties weg te stoppen.
Ja ik weet het, dat is ook mijn grote struikelblok.
Tel daarbij op, dat ik ook nog eens stront eigenwijs ben en een behoorlijke eigen wil en mening heb. Net zoals mijn hond trouwens
Je moet ons beiden afremmen anders gaan we door totdat we erbij neervallen.
Door de therapie, nieuwe lieve vrienden en mijn eigen kracht ben ik mezelf weer langzaam gaan openstellen. En ik vind het doodeng. Heb de afgelopen maanden al zo vaak met tranen in mijn ogen gestaan op het werk gestaan (ben zelfs een paar keer flink uitgevallen tegen mijn dierbare collega) en ik vind het erg lastig om daarmee om te gaan. Want dan heb ik de controle niet meer zelf in handen....
Het is net alsof de deur naar mijn gevoel soms wagenwijd openstaat.
Begin ook wat meer voor mezelf op te komen. Heb dat nooit gedurfd en ik vind dat nog erg onwennig.
Zo stom toch want voor ieder ander spring ik in de bres. En sta dan voorop om te helpen. Ben nogal goed gebekt als het om anderen gaat.
Maar voor mezelf, zodra het over mezelf gaat dan word ik onzeker en durf niet zo goed mijn grenzen aan te geven.
Toch bang voor persoonlijke afwijzing of de angst dat ik weer zo ontzettend pijnlijk gekwetst word als ik me weer openstel.
Ik word meestal omschreven als stoer, sterk, lief,knap en een behulpzame en zorgzame vrouw. Alleen zo jammer, dat ik zo gesloten kan zijn.
Hoe zien andere mensen jullie? Heb je dat wel eens ooit gevraagd?
Door alles wat er gebeurt is ben ik mezelf emotioneel gaan afsluiten zodat ik niet meer gekwetst kon worden.
Door een muur/masker op te zetten hou jezelf de controle maar helaas hou je daar ook mensen mee op afstand.
Ben iemand, die keihard is voor zichzelf, alles alleen wil doen en heeft kunnen overleven door de emoties weg te stoppen.
Ja ik weet het, dat is ook mijn grote struikelblok.
Tel daarbij op, dat ik ook nog eens stront eigenwijs ben en een behoorlijke eigen wil en mening heb. Net zoals mijn hond trouwens
Je moet ons beiden afremmen anders gaan we door totdat we erbij neervallen.
Door de therapie, nieuwe lieve vrienden en mijn eigen kracht ben ik mezelf weer langzaam gaan openstellen. En ik vind het doodeng. Heb de afgelopen maanden al zo vaak met tranen in mijn ogen gestaan op het werk gestaan (ben zelfs een paar keer flink uitgevallen tegen mijn dierbare collega) en ik vind het erg lastig om daarmee om te gaan. Want dan heb ik de controle niet meer zelf in handen....
Het is net alsof de deur naar mijn gevoel soms wagenwijd openstaat.
Begin ook wat meer voor mezelf op te komen. Heb dat nooit gedurfd en ik vind dat nog erg onwennig.
Zo stom toch want voor ieder ander spring ik in de bres. En sta dan voorop om te helpen. Ben nogal goed gebekt als het om anderen gaat.
Maar voor mezelf, zodra het over mezelf gaat dan word ik onzeker en durf niet zo goed mijn grenzen aan te geven.
Toch bang voor persoonlijke afwijzing of de angst dat ik weer zo ontzettend pijnlijk gekwetst word als ik me weer openstel.
Ik word meestal omschreven als stoer, sterk, lief,knap en een behulpzame en zorgzame vrouw. Alleen zo jammer, dat ik zo gesloten kan zijn.
Hoe zien andere mensen jullie? Heb je dat wel eens ooit gevraagd?
woensdag 29 december 2010 om 22:26
Abc: Ik moest echt lachen, toen ik je eerste stukje las, over dat mario spelletje, het is zo herkenbaar, en ik zie het ook echt helemaal voor me. Mijn man en dochter vinden het heerlijk om die nieuwe mario spellen te doen, en vragen dan ook wel eens of ik mee wil doen. Ik bak er gewoon echt niks van, wat je zegt ik verdwaal zelfs op een tv scherm.
Je tweede stukje is ook zoo herkenbaar. Jezelf kwetsbaar opstellen is een van de moeilijkse dingen, je hebt geen beschermende muur meer om je heen, dus idd je bent te kwetsen, en dat is een enorm risico.
Maar als je dat risico durft te nemen, krijg je er zoveel moois voor terug. Wat je zegt, ook dat emotionele. Vroeger was ik echt hard, en was er weinig wat me kon raken, nu hoef ik maar iets op de radio te horen, en ik zit al met een brok in mijn keel. Als ik jou verhaal lees, over je vriend kan me dat al ontroeren.
Ik denk dat alles gewoon makkelijker binnen kan komen, het intense genieten wat ik vanmiddag kon, heb ik volgens mij nog nooit eerder gekund. Maar ook het ervaren van het intense verdriet van de afgelopen weken over mijn andere meissie, had ik nog niet eerder zo gevoeld. Dus kortom, het afbreken van de muur zorgt er in ieder geval bij mij voor dat ik weer leer voelen.
En ik geloof dat ik daar toch wel blij mee ben.
Zonnestraaltje: Het feit dat mijn ouders er niet meer zijn, is momenteel niet echt een issue in mijn leven hoor. Tuurlijk loop ik wel eens tegen dingen aan, vooral net als vorige week met de kerst, en net als dat ik vanmorgen in de krant las, dat het eerste smsje na de jaarwisseling meestal naar je moeder is, dan raakt me dat wel even, maar het is niet meer dat ik er echt onder gebukt ga. (misschien ook nog een stukje muur)
Morgen moet ik naar gesprekstherapie, heb ik een andere psych, omdat mijn vaste op vakantie is, ben benieuwd hoe het zal gaan. Zeker omdat ik de laatste keer bij mijn eigen psych wat wrijving had.
Je tweede stukje is ook zoo herkenbaar. Jezelf kwetsbaar opstellen is een van de moeilijkse dingen, je hebt geen beschermende muur meer om je heen, dus idd je bent te kwetsen, en dat is een enorm risico.
Maar als je dat risico durft te nemen, krijg je er zoveel moois voor terug. Wat je zegt, ook dat emotionele. Vroeger was ik echt hard, en was er weinig wat me kon raken, nu hoef ik maar iets op de radio te horen, en ik zit al met een brok in mijn keel. Als ik jou verhaal lees, over je vriend kan me dat al ontroeren.
Ik denk dat alles gewoon makkelijker binnen kan komen, het intense genieten wat ik vanmiddag kon, heb ik volgens mij nog nooit eerder gekund. Maar ook het ervaren van het intense verdriet van de afgelopen weken over mijn andere meissie, had ik nog niet eerder zo gevoeld. Dus kortom, het afbreken van de muur zorgt er in ieder geval bij mij voor dat ik weer leer voelen.
En ik geloof dat ik daar toch wel blij mee ben.
Zonnestraaltje: Het feit dat mijn ouders er niet meer zijn, is momenteel niet echt een issue in mijn leven hoor. Tuurlijk loop ik wel eens tegen dingen aan, vooral net als vorige week met de kerst, en net als dat ik vanmorgen in de krant las, dat het eerste smsje na de jaarwisseling meestal naar je moeder is, dan raakt me dat wel even, maar het is niet meer dat ik er echt onder gebukt ga. (misschien ook nog een stukje muur)
Morgen moet ik naar gesprekstherapie, heb ik een andere psych, omdat mijn vaste op vakantie is, ben benieuwd hoe het zal gaan. Zeker omdat ik de laatste keer bij mijn eigen psych wat wrijving had.
woensdag 29 december 2010 om 22:37
Zonnestraaltje: We hadden crosspost. Wat je schrijft over doorgaan totdat je er bij neer valt, was bij mij wel heel letterlijk het geval.
Maar inderdaad, het is heel lastig om je zonder masker te laten zien, ook wat je schrijft over dingen voor anderen op lossen, daar ben ik super goed in. Als mijn mensen op de werkvloer het verdient hadden, dan ging ik voor ze door het vuur, en toen heb ik ook menig discussie gevoerd met mijn baas om bepaalde zaken voor hun geregeld te krijgen.
Maar als voor mezelf wat wilde vragen, dan liet ik het meestal maar zitten.
Vroeger zagen mensen mij wel als hard, eerlijk, direct spontaan, en hulpvaardig. Nu zien ze een veel zachtere annemie, ook minder direct, ik ben milder geworden, en ik ben ook wat kieskeuriger geworden in de dingen waar ik hulp bied.
Dat laatste word niet altijd in dank afgenomen, maar dat is dan niet anders.
Maar inderdaad, het is heel lastig om je zonder masker te laten zien, ook wat je schrijft over dingen voor anderen op lossen, daar ben ik super goed in. Als mijn mensen op de werkvloer het verdient hadden, dan ging ik voor ze door het vuur, en toen heb ik ook menig discussie gevoerd met mijn baas om bepaalde zaken voor hun geregeld te krijgen.
Maar als voor mezelf wat wilde vragen, dan liet ik het meestal maar zitten.
Vroeger zagen mensen mij wel als hard, eerlijk, direct spontaan, en hulpvaardig. Nu zien ze een veel zachtere annemie, ook minder direct, ik ben milder geworden, en ik ben ook wat kieskeuriger geworden in de dingen waar ik hulp bied.
Dat laatste word niet altijd in dank afgenomen, maar dat is dan niet anders.
woensdag 29 december 2010 om 22:41
quote:abc schreef op 29 december 2010 @ 21:56:
Ik had gisteravond in bed ineens een inzicht waarom sommige dingen nu zo hard aankomen en me echt raken. Ook dingen waar ik me eerst nooit zo druk om kon maken. Ik had een enorme muur om mezelf heen gebouwd en doordat ik me nu open stel voor mezelf en mijn eigen gevoel beginnen er gaten in die muur te komen en komen sommige dingen echt heel hard binnen en doen me pijn, maken me boos, maken me verdrietig of maken me echt blij. Tot nu toe komen vooral de negatieve gevoelens beter binnen, maar heel af en toe komt ook de echte blijheid en ontroering echt binnen. Ik vind het fijn om te merken dat ik mijn gevoel begin te voelen en te herkennen, maar ik vind het ook wel moeilijk om daar mee om te gaan. Ik word makkelijker boos bijvoorbeeld, maar weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan (levert nu nog vaak tranen op). Ik ben snel ontroerd en ook dat kan de tranen los maken. Zodra ik echt iets voel, schiet ik ook snel vol of barst ik echt in tranen uit. Herkennen jullie hier iets van?
Ja. Volledig. Ik kan ook enorm volschieten van iets ontroerends. Een film, een gevoelig stukje op internet, iemand die erg gelukkig is in zo'n zwijmelprogramma.....
Ik had gisteravond in bed ineens een inzicht waarom sommige dingen nu zo hard aankomen en me echt raken. Ook dingen waar ik me eerst nooit zo druk om kon maken. Ik had een enorme muur om mezelf heen gebouwd en doordat ik me nu open stel voor mezelf en mijn eigen gevoel beginnen er gaten in die muur te komen en komen sommige dingen echt heel hard binnen en doen me pijn, maken me boos, maken me verdrietig of maken me echt blij. Tot nu toe komen vooral de negatieve gevoelens beter binnen, maar heel af en toe komt ook de echte blijheid en ontroering echt binnen. Ik vind het fijn om te merken dat ik mijn gevoel begin te voelen en te herkennen, maar ik vind het ook wel moeilijk om daar mee om te gaan. Ik word makkelijker boos bijvoorbeeld, maar weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan (levert nu nog vaak tranen op). Ik ben snel ontroerd en ook dat kan de tranen los maken. Zodra ik echt iets voel, schiet ik ook snel vol of barst ik echt in tranen uit. Herkennen jullie hier iets van?
Ja. Volledig. Ik kan ook enorm volschieten van iets ontroerends. Een film, een gevoelig stukje op internet, iemand die erg gelukkig is in zo'n zwijmelprogramma.....
woensdag 29 december 2010 om 22:44
woensdag 29 december 2010 om 22:47
Zonnestraaltje, op mijn werk omschrijven ze me als iemand die altijd een weerwoord heeft, alles weet, overal aan denkt en het te goed wil doen. Te zorgzaam voor anderen en te weinig zorgzaam voor mezelf. Mijn familie en vrienden vinden me hard geworden de laatste jaren, over de laatste paar maanden wordt niet zoveel gesproken, veel verder dan 'doe maar rustig aan' komen ze niet. Eén goede vriendin zegt al jaren tegen me dat ik voor mezelf moet gaan zorgen en niet zo veel voor anderen moet denken, doen en zorgen.
Annemie, het is inderdaad verdwalen in een computerspelletje, dat ga ik echt niet voor mijn lol doen. Ik ben denk ik ook wel blij met het feit dat mijn gevoelens beter en intenser binnen komen. Ik heb me heel lang heel vlak gevoeld, nooit echt blij, nooit echt boos, nooit echt verdrietig, eigenlijk altijd hetzelfde. Nu zit ik soms echt in een emotionele achtbaan en ondanks dat dat niet altijd leuk is, is het net als een echte achtbaan toch wel heel een kick en een overwinning op mezelf soms.
Succes morgen met je therapie.
Ik ben moe en wil graag naar bed, maar vriend is met een collega van hem op zolder muziek aan het maken en dan vind ik het toch raar om naar bed te gaan terwijl er nog een 'vreemde' in huis is.
Annemie, het is inderdaad verdwalen in een computerspelletje, dat ga ik echt niet voor mijn lol doen. Ik ben denk ik ook wel blij met het feit dat mijn gevoelens beter en intenser binnen komen. Ik heb me heel lang heel vlak gevoeld, nooit echt blij, nooit echt boos, nooit echt verdrietig, eigenlijk altijd hetzelfde. Nu zit ik soms echt in een emotionele achtbaan en ondanks dat dat niet altijd leuk is, is het net als een echte achtbaan toch wel heel een kick en een overwinning op mezelf soms.
Succes morgen met je therapie.
Ik ben moe en wil graag naar bed, maar vriend is met een collega van hem op zolder muziek aan het maken en dan vind ik het toch raar om naar bed te gaan terwijl er nog een 'vreemde' in huis is.
woensdag 29 december 2010 om 22:49
quote:lief_29 schreef op 29 december 2010 @ 22:41:
[...]
Ja. Volledig. Ik kan ook enorm volschieten van iets ontroerends. Een film, een gevoelig stukje op internet, iemand die erg gelukkig is in zo'n zwijmelprogramma.....Ik schoot laatst al vol van een kinderboek dat ik weer eens van zolder gehaald had. Ik heb dat boekje al minstens 25 keer gelezen en nu kreeg ik er tranen van in mijn ogen, echt bizar vond ik dat.
[...]
Ja. Volledig. Ik kan ook enorm volschieten van iets ontroerends. Een film, een gevoelig stukje op internet, iemand die erg gelukkig is in zo'n zwijmelprogramma.....Ik schoot laatst al vol van een kinderboek dat ik weer eens van zolder gehaald had. Ik heb dat boekje al minstens 25 keer gelezen en nu kreeg ik er tranen van in mijn ogen, echt bizar vond ik dat.
woensdag 29 december 2010 om 22:54
woensdag 29 december 2010 om 23:04
Mijn spreukenboekje is nog niet zo heel gevuld hoor trouwens. Er staan ook wel principes in van de psych, en uitgewerkte 5g-schema's enzo.
Ik probeer er een positief boekje van te maken dat ik kan teruglezen als ik me niet zo positief voel.
Zo heeft mijn psych ooit eens gezegd dat ik heus niet overál iets van hoef te vinden. Dus dat ik ook dingen kan aanhoren en dan kan weglopen en vergeten. Dat ik niet altijd stelling hoef te nemen (en dan dus de verdediging inschieten, het op mezelf betrekken, enz.). Gevolg: Een grapje met man: "Ik vind er he-le-maal NIETS van!". Werkt wel. Flink mopperen en dan dat erachteraan gooien maakt het luchtiger voor jezelf.
Dus die zin staat er met grote letters in.
Ik probeer er een positief boekje van te maken dat ik kan teruglezen als ik me niet zo positief voel.
Zo heeft mijn psych ooit eens gezegd dat ik heus niet overál iets van hoef te vinden. Dus dat ik ook dingen kan aanhoren en dan kan weglopen en vergeten. Dat ik niet altijd stelling hoef te nemen (en dan dus de verdediging inschieten, het op mezelf betrekken, enz.). Gevolg: Een grapje met man: "Ik vind er he-le-maal NIETS van!". Werkt wel. Flink mopperen en dan dat erachteraan gooien maakt het luchtiger voor jezelf.
Dus die zin staat er met grote letters in.
woensdag 29 december 2010 om 23:33
Het volgende stukje tekst van Moud 81 kwam ik tegen in een ander topic, en het verwoord precies hoe ik me ongeveer een jaar geleden voelde, Wat ben ik blij dat het nu anders begint te worden.
Met gebalde vuisten sta ik klaar. Een scherpe tong in de aanslag. Met mijn spierballen aangespannen ben ik klaar voor de strijd. Klaar voor de aanval. Ik ben er klaar voor! Adrenaline stroomt door mijn lijf. Klaar voor wat komen gaat, alles kan ik aan. De hele wereld als het moet. Kom maar op! Ik laat mij niet kennen, mij krijg je niet klein. Vechten zal ik, als een leeuw als het moet.
Ik ben dapper en ik ben sterk, zo sterk. Hulp heb ik niet nodig, ik kan het allemaal zelf. Kom maar niet te dichtbij want ik stoot je toch weer af. Ik ben gevaarlijk, pas maar op. Ik prik en ik steek daar waar nodig. Ook als het niet nodig is, want ik ben klaar voor de aanval. Alles trek ik mij aan en op alles reageer ik. Laat mij maar, het lukt me wel. Ik sla me er door heen en zal alles wat ik lief heb ook onder mijn hoede nemen. Kom niet aan dat wat me lief is. Heb niet het lef! Nee, raak me niet aan!
Aanraking doet zeer…hoe lief ook bedoeld. Aanraking lokt uit tot slaan, schoppen…en hard! Lief zijn tegen mij kan niet in tijden van sterk zijn, dat lokt uit…dat lokt uit tot nog sterker zijn. Ik moet nog groter en nog sterker zijn om die zachtheid te kunnen overwinnen. Ik ben niet lief, ik ben niet aardig…ik ben groot en sterk en ik kan vechten! Ik kan vechten tot ik er bij neer val en dat maakt me niets uit. Met sterk zijn overleef ik de hel. Dus ga nou weg met die hand en houd op met die tederheid. Ik word daar nog agressiever van, ga weg! Laat me groot en sterk zijn.
Mijn tranen slik ik in, dat is niet sterk. En jij hebt ze niet gezien! Raak me niet aan, blijf uit mijn buurt. Ik hoef niet te huilen. Ik ben niet gekwetst en ik voel niets. Houd op met toenadering! Laat me nou. Ik red mij wel. Ik hoef geen arm om mij heen, haal deze weg! Zo kan ik niet meer sterk zijn.
Met gebalde vuisten sta ik klaar. Een scherpe tong in de aanslag. Met mijn spierballen aangespannen ben ik klaar voor de strijd. Klaar voor de aanval. Ik ben er klaar voor! Adrenaline stroomt door mijn lijf. Klaar voor wat komen gaat, alles kan ik aan. De hele wereld als het moet. Kom maar op! Ik laat mij niet kennen, mij krijg je niet klein. Vechten zal ik, als een leeuw als het moet.
Ik ben dapper en ik ben sterk, zo sterk. Hulp heb ik niet nodig, ik kan het allemaal zelf. Kom maar niet te dichtbij want ik stoot je toch weer af. Ik ben gevaarlijk, pas maar op. Ik prik en ik steek daar waar nodig. Ook als het niet nodig is, want ik ben klaar voor de aanval. Alles trek ik mij aan en op alles reageer ik. Laat mij maar, het lukt me wel. Ik sla me er door heen en zal alles wat ik lief heb ook onder mijn hoede nemen. Kom niet aan dat wat me lief is. Heb niet het lef! Nee, raak me niet aan!
Aanraking doet zeer…hoe lief ook bedoeld. Aanraking lokt uit tot slaan, schoppen…en hard! Lief zijn tegen mij kan niet in tijden van sterk zijn, dat lokt uit…dat lokt uit tot nog sterker zijn. Ik moet nog groter en nog sterker zijn om die zachtheid te kunnen overwinnen. Ik ben niet lief, ik ben niet aardig…ik ben groot en sterk en ik kan vechten! Ik kan vechten tot ik er bij neer val en dat maakt me niets uit. Met sterk zijn overleef ik de hel. Dus ga nou weg met die hand en houd op met die tederheid. Ik word daar nog agressiever van, ga weg! Laat me groot en sterk zijn.
Mijn tranen slik ik in, dat is niet sterk. En jij hebt ze niet gezien! Raak me niet aan, blijf uit mijn buurt. Ik hoef niet te huilen. Ik ben niet gekwetst en ik voel niets. Houd op met toenadering! Laat me nou. Ik red mij wel. Ik hoef geen arm om mij heen, haal deze weg! Zo kan ik niet meer sterk zijn.
donderdag 30 december 2010 om 11:01
Annemie, dat stukje van Moud81 is inderdaad heel goed verwoord. Ik stond altijd op scherp, klaar om het gevecht aan te gaan, overal een weerwoord op en altijd mijn mening klaar (en daar kreeg je me niet snel vanaf). Vooral op mijn werk was dat heel erg. Prive ben ik nu veel milder geworden en ik hoop dat ik dat volgende week op mijn werk ook kan.
Ik laat ook heel moeilijk mensen toe, wil geen aandacht en al helemaal geen arm om me heen. Mijn vriend is de enige die me mag vasthouden, van anderen kan ik dat nog steeds heel slecht hebben.
Iets horen, geen aandacht aan geven en weglopen kan ik ook heel slecht. Op mijn werk al helemaal niet, thuis wel. Soms iets te veel, dan was ik zo moe en druk in mijn hoofd, dat ik helemaal niet meer openstond voor een gesprek. Dat was dan wel weer het andere uiterste.
Ik voel me echt steeds beter de laatste dagen. Ik ben wel moe, maar dat is nu echt lichamelijke vermoeidheid en met veel rust en slaap komt dat ook wel goed. Mijn hoofd is rustig en dat is zo fijn, daar kan ik echt bewust van genieten en me echt gelukkig voelen. Het is zo lang geleden dat ik dat gevoel had. De goede dagen overheersen de slechte en de slechte vergeet ik heel snel. Heel af en toe vliegt het me wel aan als ik mijn agenda voor volgende week zie, maar ik kan dat ook weer naast me neerleggen en genieten van nu ipv me druk maken om wat er allemaal nog komt/moet.
Ik ben gisteravond toch maar naar bed gegaan, viel bijna op de bank ik slaap. Ik vond dat ik voor mezelf moest kiezen en me niet druk moest maken over wat iemand anders daar van vind. Dus ik ben om elf uur lekker mijn bed in gekropen, en maar goed ook, ze zijn tot na één uur doorgegaan met hun muziek.
Ik laat ook heel moeilijk mensen toe, wil geen aandacht en al helemaal geen arm om me heen. Mijn vriend is de enige die me mag vasthouden, van anderen kan ik dat nog steeds heel slecht hebben.
Iets horen, geen aandacht aan geven en weglopen kan ik ook heel slecht. Op mijn werk al helemaal niet, thuis wel. Soms iets te veel, dan was ik zo moe en druk in mijn hoofd, dat ik helemaal niet meer openstond voor een gesprek. Dat was dan wel weer het andere uiterste.
Ik voel me echt steeds beter de laatste dagen. Ik ben wel moe, maar dat is nu echt lichamelijke vermoeidheid en met veel rust en slaap komt dat ook wel goed. Mijn hoofd is rustig en dat is zo fijn, daar kan ik echt bewust van genieten en me echt gelukkig voelen. Het is zo lang geleden dat ik dat gevoel had. De goede dagen overheersen de slechte en de slechte vergeet ik heel snel. Heel af en toe vliegt het me wel aan als ik mijn agenda voor volgende week zie, maar ik kan dat ook weer naast me neerleggen en genieten van nu ipv me druk maken om wat er allemaal nog komt/moet.
Ik ben gisteravond toch maar naar bed gegaan, viel bijna op de bank ik slaap. Ik vond dat ik voor mezelf moest kiezen en me niet druk moest maken over wat iemand anders daar van vind. Dus ik ben om elf uur lekker mijn bed in gekropen, en maar goed ook, ze zijn tot na één uur doorgegaan met hun muziek.
donderdag 30 december 2010 om 14:30
Even ego, sorry..
weer een rotnacht gehad. Barstende hoofdpijn en kotsberoerd. Ik zal wel weer als een berg tegen oud&nieuw op zien. Word er echt niet goed van, ik krijg helemaal niet de kans om tot rust te komen als er iedere keer iets is wat zoveel spanning met zich meebrengt dat ik er ziek van word. Eind nov. dat weekendje weg waar ik zo ziek van werd, daarna sinterklaas, ook een week beroerd van geweest en dagelijks barstende hoofdpijn. Toen zag ik als een berg tegen die ba op, ook een aantal dagen beroerd, huilerig en kortademig van geweest. Na dat gesprek had ik een paar goeie dagen, vooral omdat ik opgelucht was dat de ba me nog even de tijd gaf. Maar vlak daarna begon de kerst-stress, w.o dat etentje met de vriendengroep. De hele week spanning van gehad, inclusief paniekaanval... deze week ook niet lekker, waarschijnlijk naweeen van de kerst+paniekaanval, en spanning voor oud & nieuw.
Dan zou je zeggen dat ik vanaf 1 jan. niets meer heb om voor te stressen, maar niets is minder waar: onze vakantie naar afrika 5 weken later.... wat moet ik nou?!?!?! Ik word er écht niet goed van
weer een rotnacht gehad. Barstende hoofdpijn en kotsberoerd. Ik zal wel weer als een berg tegen oud&nieuw op zien. Word er echt niet goed van, ik krijg helemaal niet de kans om tot rust te komen als er iedere keer iets is wat zoveel spanning met zich meebrengt dat ik er ziek van word. Eind nov. dat weekendje weg waar ik zo ziek van werd, daarna sinterklaas, ook een week beroerd van geweest en dagelijks barstende hoofdpijn. Toen zag ik als een berg tegen die ba op, ook een aantal dagen beroerd, huilerig en kortademig van geweest. Na dat gesprek had ik een paar goeie dagen, vooral omdat ik opgelucht was dat de ba me nog even de tijd gaf. Maar vlak daarna begon de kerst-stress, w.o dat etentje met de vriendengroep. De hele week spanning van gehad, inclusief paniekaanval... deze week ook niet lekker, waarschijnlijk naweeen van de kerst+paniekaanval, en spanning voor oud & nieuw.
Dan zou je zeggen dat ik vanaf 1 jan. niets meer heb om voor te stressen, maar niets is minder waar: onze vakantie naar afrika 5 weken later.... wat moet ik nou?!?!?! Ik word er écht niet goed van
donderdag 30 december 2010 om 16:12
Marriss, Is het misschien een idee om nog een keer naar de huisarts te gaan en iets kalmerends te vragen? Op deze manier kun je helemaal niks (gepland) leuks doen en juist leuke dingen zouden je nu energie moeten geven. Hoe gaat het met je sporten? Beweging is ook heel belangrijk nu.
De buurjongentjes van een paar huizen verder lopen hier al de hele dag met vuurwerk rond. De jongste is hooguit acht jaar en zijn vriendje ziet er nog jonger uit. Ik vind dat echt veel te jong voor echt vuurwerk. De gemeente heeft een grote cirkel van zand gemaakt op het volleybalveld hier vlakbij voor het oudejaarsvuur. Dat vind ik wel netjes, nu kunnen ze gewoon vuurtje stoken op het veld en gaan ze waarschijnlijk niet op weg ernaast (dat deden ze eerst wel altijd en sinds daar nieuwe stenen liggen, zorgt de gemeente voor een vuurplek op het volleybalveld). Oud & Nieuw komt er nu echt aan. In mijn hoofd ben ik nog steeds niet aan Oud & Nieuw toe, ik heb nog helemaal niet het gevoel dat het jaar al afgelopen is.
De buurjongentjes van een paar huizen verder lopen hier al de hele dag met vuurwerk rond. De jongste is hooguit acht jaar en zijn vriendje ziet er nog jonger uit. Ik vind dat echt veel te jong voor echt vuurwerk. De gemeente heeft een grote cirkel van zand gemaakt op het volleybalveld hier vlakbij voor het oudejaarsvuur. Dat vind ik wel netjes, nu kunnen ze gewoon vuurtje stoken op het veld en gaan ze waarschijnlijk niet op weg ernaast (dat deden ze eerst wel altijd en sinds daar nieuwe stenen liggen, zorgt de gemeente voor een vuurplek op het volleybalveld). Oud & Nieuw komt er nu echt aan. In mijn hoofd ben ik nog steeds niet aan Oud & Nieuw toe, ik heb nog helemaal niet het gevoel dat het jaar al afgelopen is.
donderdag 30 december 2010 om 16:20
Maris, misschien is drie dagen niets doen niet genoeg...... Als ik jouw gemiddelde dagindeling vergelijk met de mijne, dan doe jij echt vele malen meer. Ik doe gemiddeld op een dag een afwasje, lees twee pagina's in een boek, maak koffie, beetje internet, doe dan boodschappen en maak eten. Verder niets. Nu komt daar twee keer twee uur werk bij en na het werk doe ik een middagdutje op de bank. Op die dag doe ik dus geen boodschappen.
Jij doet nog best wel veel hoor. Ik kan eenvoudigweg niet stofzuigen. Kost me teveel lepels
Ik bedoel het niet rot, maar ik denk toch dat je nog een stapje terug zou moeten.
Jij doet nog best wel veel hoor. Ik kan eenvoudigweg niet stofzuigen. Kost me teveel lepels
Ik bedoel het niet rot, maar ik denk toch dat je nog een stapje terug zou moeten.
donderdag 30 december 2010 om 20:25
Marriss: O meis toch, die kan je weer wel gebruiken. Je klinkt niet goed meis, om heel eerlijk te zijn, lees ik in jouw posts idd niet echt dat het beter met je gaat. Sorry, het is niet bemoedigend, maar ik denk dat je meer hebt aan eerlijkheid.
Het klinkt of je zo ontzettend aan het vechten bent, of je nog steeds niet geaccepteerd hebt dat je een bo hebt. Je wil dit niet, je haat het, en je bent er helemaal klaar mee.
Ik denk dat het hier juist fout gaat, want hoe harder jij aan het vechten bent, hoe slechter dat het met je gaat.
Ik ben het met abc eens, misschien is het echt een goed idee, om bij de ha te vragen voor iets wat je wat rustiger maakt, maar misschien nog een beter idee, toch naar een psycholoog?
Abc: Wat heerlijk dat het bij jouw zo lekker gaat. Is het toch het verschil tussen vakantie en ziektewet, dat je nu wel kan ontspannen?
Ik hoop zo dat je echt het ergste achter de rug hebt.
Ik herkende ook zo vreselijk veel in het stukje van moud, en ook wat jij zegt, dat niemand je aan mag raken is weer wel een heel herkenbare. Of dat er echt een onzichtbare muur met een diameter van een meter om me heen stond, waar niemand behalve mijn man doorheen kon komen. (En zelfs die moet er nog wel eens moeite voor doen)
Lief: Goed van je dat je zo de rem er op zet, gaat het verder vandaag wel een beetje?
Ik ben vandaag naar gesprekstherapie geweest, ik had deze psych al twee keer eerder gehad, toen die van mij op vakantie was. Ik heb nu sinds lange tijd weer het gevoel, dat het echt zinnig was om er heen te gaan. Ik heb weer stof tot nadenken om het zo te zeggen. Deze man is gewoon veel directer dan de vrouw waar ik normaal kom, niet zo vaag zeg maar. Ik hou daar wel van, dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben. Ik zou wel graag bij hem willen blijven, maar hij doet het alleen nog maar incidenteel, omdat hij verder andere taken heeft. Jammer, volgende week heb ik nog een afspraak bij hem. Ben nu weer wel ouderwets moe, is lang geleden, maar ik weet wel waar het vandaan komt. Gisteren winkelen, en vandaar dus hard gewerkt bij therapie.
Het klinkt of je zo ontzettend aan het vechten bent, of je nog steeds niet geaccepteerd hebt dat je een bo hebt. Je wil dit niet, je haat het, en je bent er helemaal klaar mee.
Ik denk dat het hier juist fout gaat, want hoe harder jij aan het vechten bent, hoe slechter dat het met je gaat.
Ik ben het met abc eens, misschien is het echt een goed idee, om bij de ha te vragen voor iets wat je wat rustiger maakt, maar misschien nog een beter idee, toch naar een psycholoog?
Abc: Wat heerlijk dat het bij jouw zo lekker gaat. Is het toch het verschil tussen vakantie en ziektewet, dat je nu wel kan ontspannen?
Ik hoop zo dat je echt het ergste achter de rug hebt.
Ik herkende ook zo vreselijk veel in het stukje van moud, en ook wat jij zegt, dat niemand je aan mag raken is weer wel een heel herkenbare. Of dat er echt een onzichtbare muur met een diameter van een meter om me heen stond, waar niemand behalve mijn man doorheen kon komen. (En zelfs die moet er nog wel eens moeite voor doen)
Lief: Goed van je dat je zo de rem er op zet, gaat het verder vandaag wel een beetje?
Ik ben vandaag naar gesprekstherapie geweest, ik had deze psych al twee keer eerder gehad, toen die van mij op vakantie was. Ik heb nu sinds lange tijd weer het gevoel, dat het echt zinnig was om er heen te gaan. Ik heb weer stof tot nadenken om het zo te zeggen. Deze man is gewoon veel directer dan de vrouw waar ik normaal kom, niet zo vaag zeg maar. Ik hou daar wel van, dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben. Ik zou wel graag bij hem willen blijven, maar hij doet het alleen nog maar incidenteel, omdat hij verder andere taken heeft. Jammer, volgende week heb ik nog een afspraak bij hem. Ben nu weer wel ouderwets moe, is lang geleden, maar ik weet wel waar het vandaan komt. Gisteren winkelen, en vandaar dus hard gewerkt bij therapie.
donderdag 30 december 2010 om 20:50
Vinden jullie dat echt? Dat ik veel doe? Daar schrik ik wel van eerlijk gezegd. Ik zie dat zelf namelijk helemaal niet. Ik slaap vrij veel, blijf dan nog lekker in bed liggen luieren en radio luisteren, dan sta ik rustig op, ik zit wat achter de pc, lees wat, brei wat, en doe het huishouden in stapjes. De ene dag veeg ik de boel even aan, de andere dag wat wasjes, etc. En 2x per week loop ik even naar de winkel. Ik sport niet als ik er geen puf voor heb, wandel af en toe een stukje, en kom af en toe bij mn ouders of een vriendin. Ik kook wel vrijwel dagelijks (ene keer wat simpeler dan de andere keer) of ik bak iets (maar koken en bakken vind ik leuk!) Veel meer doe ik niet...
Vinden jullie dat echt veel?
Wat jij zegt klopt wel Annemie, ik lever heel veel strijd met mezelf. Daar ben ik me van bewust, maar ik heb werkelijk waar geen idee hoe ik dat moet veranderen... ik vind het moeilijk te accepteren dat ik mezelf niet meer ben en dat de wereld doordraait zonder mij. Op sommige momenten accepteer ik dat wel, maar op andere momenten niet (en op die momenten kom ik hier ook schrijven, dus misschien komt het op jullie over alsof ik constant vecht, maar dat idee heb ik zelf niet hoor)
De ba stuurt mij door naar een arbeidspsycholoog, daar moet ik over 2 wk weer naar toe, dan komt het vast weer aan de orde.
Vinden jullie dat echt veel?
Wat jij zegt klopt wel Annemie, ik lever heel veel strijd met mezelf. Daar ben ik me van bewust, maar ik heb werkelijk waar geen idee hoe ik dat moet veranderen... ik vind het moeilijk te accepteren dat ik mezelf niet meer ben en dat de wereld doordraait zonder mij. Op sommige momenten accepteer ik dat wel, maar op andere momenten niet (en op die momenten kom ik hier ook schrijven, dus misschien komt het op jullie over alsof ik constant vecht, maar dat idee heb ik zelf niet hoor)
De ba stuurt mij door naar een arbeidspsycholoog, daar moet ik over 2 wk weer naar toe, dan komt het vast weer aan de orde.
donderdag 30 december 2010 om 20:54
Dames, aangezien ik morgen richting Ameland ga en waarschijnlijk geen tijd heb om hier te komen, nu alvast mijn nieuwjaarswensen.
Ik wens jullie allemaal een heel fijn en gezond 2011. Dat het een goed jaar mag worden waarin we ons allemaal steeds beter gaan voelen, weer kunnen genieten van onze familie en vrienden, ons werk, onze hobby's, onze partners en vooral van onszelf.
Annemie, ik hoop dat je straks helemaal op je plek bent in je nieuwe baan, dat je steeds vaker kunt genieten van je dochter en je man en dat je pijnvrij bent en lekker verder kunt gaan sporten en bewegen en je trauma's kunt succesvol kunt verwerken.
Toffe, voor jou als eerste dank dat je dit topic hebt geopend. Ik heb er heel veel aan om hier mijn verhaal met jullie te kunnen delen en jullie kan helpen (soms gewoon met je eigen woorden). Ik hoop dat je volgend jaar weer aan het werk kunt in het filiaal waar jij je prettig voelt, dat je knie snel beter is en je lekker kunt sporten, dat je kunt genieten van je dochters en man en je gewoon weer gelukkig wordt.
Maris, ik wens jou voor volgens jaar rust, ontspanning, een fijne vakantie in Afrika, een goed gesprek met je baas en directe collega's, een succesvolle reintegratie, je eigen plek terug in je sportteam en een zwangerschap.
Lief, ook jou wens ik rust, ontspanning, succes met het verwerken van je onlangs verkregen inzichten, een succesvolle reintegratie en veel geluk. Het staat me ergens bij dat jij ook op reis gaat volgend jaar, maar dat kan ik mis hebben. Als ik het goed onthouden heb, dan wens ik jou daar ook heel veel plezier bij.
Zonnestraaltje, het word een herhaling, maar ook voor jou hoop ik dat je volgend jaar rust vindt, dat de EMDR succesvol verloopt, dat je verhuisdozen opgeruimd kunnen worden, een arm om je heen en ook voor jou een zwangerschap.
Margriet, ik wens jou veel rust, een succesvolle reintegratie, een betere (opener) band met je vader, geluk met je man en kinderen.
Ak, ik weet niet of je hier nog leest, maar ook voor jou heel veel geluk voor volgend jaar. Dat je maar kan genieten van je nieuwe huis, dat je op een andere locatie mag werken en misschien ook wel voor jou een zwangerschap.
Het klinkt wel wat sentimenteel zo, maar ik laat het gewoon zo staan. Ik 'spreek' jullie volgend jaar weer.
Ik wens jullie allemaal een heel fijn en gezond 2011. Dat het een goed jaar mag worden waarin we ons allemaal steeds beter gaan voelen, weer kunnen genieten van onze familie en vrienden, ons werk, onze hobby's, onze partners en vooral van onszelf.
Annemie, ik hoop dat je straks helemaal op je plek bent in je nieuwe baan, dat je steeds vaker kunt genieten van je dochter en je man en dat je pijnvrij bent en lekker verder kunt gaan sporten en bewegen en je trauma's kunt succesvol kunt verwerken.
Toffe, voor jou als eerste dank dat je dit topic hebt geopend. Ik heb er heel veel aan om hier mijn verhaal met jullie te kunnen delen en jullie kan helpen (soms gewoon met je eigen woorden). Ik hoop dat je volgend jaar weer aan het werk kunt in het filiaal waar jij je prettig voelt, dat je knie snel beter is en je lekker kunt sporten, dat je kunt genieten van je dochters en man en je gewoon weer gelukkig wordt.
Maris, ik wens jou voor volgens jaar rust, ontspanning, een fijne vakantie in Afrika, een goed gesprek met je baas en directe collega's, een succesvolle reintegratie, je eigen plek terug in je sportteam en een zwangerschap.
Lief, ook jou wens ik rust, ontspanning, succes met het verwerken van je onlangs verkregen inzichten, een succesvolle reintegratie en veel geluk. Het staat me ergens bij dat jij ook op reis gaat volgend jaar, maar dat kan ik mis hebben. Als ik het goed onthouden heb, dan wens ik jou daar ook heel veel plezier bij.
Zonnestraaltje, het word een herhaling, maar ook voor jou hoop ik dat je volgend jaar rust vindt, dat de EMDR succesvol verloopt, dat je verhuisdozen opgeruimd kunnen worden, een arm om je heen en ook voor jou een zwangerschap.
Margriet, ik wens jou veel rust, een succesvolle reintegratie, een betere (opener) band met je vader, geluk met je man en kinderen.
Ak, ik weet niet of je hier nog leest, maar ook voor jou heel veel geluk voor volgend jaar. Dat je maar kan genieten van je nieuwe huis, dat je op een andere locatie mag werken en misschien ook wel voor jou een zwangerschap.
Het klinkt wel wat sentimenteel zo, maar ik laat het gewoon zo staan. Ik 'spreek' jullie volgend jaar weer.
