Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
zondag 19 december 2010 om 21:59
Met kronkel bedoel ik hoe iemand is gaan denken en hoe ik niet denk. Dat ik beide standpunten kan begrijpen. Een rare, gekke denkwijze waar ik me iets bij kan voorstellen.
Ja feit is dat-ie me eruit gekickt heeft. Dat weten we nu ondertussen wel, ik ben daar zelf de grootste getuige van.
Ises, ik zal niet gaan ontkennen dat er een opening is bij mij.
Maar wat daar uit voort komt weet ik niet.
Natuurlijk is alle contact verbreken het beste, dat weet ik zelf ook wel. Ik roep zelf ook altijd: als je écht wil kom je los van een man, dan kan het! De mensen die zeggen dat ze niet bij elkaar weg kunnen blijven, daar zet ik zelf m'n vraagtekens bij...Want het kan wel!
En de vraag komt bij mij op: wil je los komen van hem?
Ja...dat weet ik ook niet. Verklaar me voor gek.
Ik laat dat gevoel voor nu even zijn.
Ja feit is dat-ie me eruit gekickt heeft. Dat weten we nu ondertussen wel, ik ben daar zelf de grootste getuige van.
Ises, ik zal niet gaan ontkennen dat er een opening is bij mij.
Maar wat daar uit voort komt weet ik niet.
Natuurlijk is alle contact verbreken het beste, dat weet ik zelf ook wel. Ik roep zelf ook altijd: als je écht wil kom je los van een man, dan kan het! De mensen die zeggen dat ze niet bij elkaar weg kunnen blijven, daar zet ik zelf m'n vraagtekens bij...Want het kan wel!
En de vraag komt bij mij op: wil je los komen van hem?
Ja...dat weet ik ook niet. Verklaar me voor gek.
Ik laat dat gevoel voor nu even zijn.
zondag 19 december 2010 om 22:42
Uiteraard moet je doen wat je zelf wilt.
Wat ik alleen zo jammer vind, is dat je het verstandelijk weet, maar dat je je gezond verstand niet laat spreken.
Je vraagt je af wat er voortkomt uit jullie contact. Waarom ben je daar nieuwsgierig naar? Waarom wil je dat weten van iemand je zo slecht behandeld heeft?
Het klinkt alsof je achter je wilt laten wat er gebeurd is en kijken wat de toekomst brengt.
Op basis waarvan? Toekomstig gedrag is het beste te voorspellen door te kijken naar gedrag in het verleden.
Waarom ben je nog geïnteresseerd in iemand die je zo behandeld heeft?
Dat is een oprechte vraag.
Je kan het gevoel er laten zijn, natuurlijk. Je kan ook het gevoel erkennen, maar wel op waarde schatten. Dat komt voort uit je gevoel voor hem, niet vanuit logica. Mijns inziens negeer je je alarmbellen.
Ik bedoel mijn post niet vervelend. Met mijn advies heb ik het beste met je voor. Ik vind het wel tekenend dat de meesten in dezelfde lijn reageren, maar dat jij een andere kant op redeneert.
Als je echt, bewust, de keuze maakt om te kijken of je nog verder kunt met deze man, is het net zo interessant om je af te vragen waarom dat is. Waarom je hiermee genoegen neemt?
Wat ik alleen zo jammer vind, is dat je het verstandelijk weet, maar dat je je gezond verstand niet laat spreken.
Je vraagt je af wat er voortkomt uit jullie contact. Waarom ben je daar nieuwsgierig naar? Waarom wil je dat weten van iemand je zo slecht behandeld heeft?
Het klinkt alsof je achter je wilt laten wat er gebeurd is en kijken wat de toekomst brengt.
Op basis waarvan? Toekomstig gedrag is het beste te voorspellen door te kijken naar gedrag in het verleden.
Waarom ben je nog geïnteresseerd in iemand die je zo behandeld heeft?
Dat is een oprechte vraag.
Je kan het gevoel er laten zijn, natuurlijk. Je kan ook het gevoel erkennen, maar wel op waarde schatten. Dat komt voort uit je gevoel voor hem, niet vanuit logica. Mijns inziens negeer je je alarmbellen.
Ik bedoel mijn post niet vervelend. Met mijn advies heb ik het beste met je voor. Ik vind het wel tekenend dat de meesten in dezelfde lijn reageren, maar dat jij een andere kant op redeneert.
Als je echt, bewust, de keuze maakt om te kijken of je nog verder kunt met deze man, is het net zo interessant om je af te vragen waarom dat is. Waarom je hiermee genoegen neemt?
maandag 20 december 2010 om 00:03
Ik bedoel mijn reactie ook goed. En snap het proces helaas maar al te goed. Je wil niet van hem loskomen als je de knoop niet doorhakt en het contact niet met hem verbreekt. Het is stiekem vasthouden aan dat wat was. En dat is heel begrijpelijk, omdat het voor jou iets heel waardevols is geweest.
Ik heb ooit een liedje gehoord en de tekst raakte me keihard.
You can´t go back to what it never was.
Ik heb m'n ogen uit mijn kop gejankt. De waarheid sneed door mijn ziel. Ik wilde terug naar de mooie tijd, die eigenlijk nooit bestaan heeft, behalve in mijn hoofd.
Je kan niet iets terugkrijgen wat je nooit gehad hebt.
Voor jouw gevoel was dat zo en dat gevoel had je alleen omdat jij veel om hem gaf. Andersom was dat gevoel er niet, anders had hij zonder twijfel voor jou gekozen.
Maar in de meeste gevallen geldt: je kunt pas afstand nemen als je daar zelf klaar voor bent.
Voel je niet aangevallen of in een hoekje gedrukt (je laatste reactie kwam op mij wel een beetje zo over), het is echt goedbedoeld.
Ik heb ooit een liedje gehoord en de tekst raakte me keihard.
You can´t go back to what it never was.
Ik heb m'n ogen uit mijn kop gejankt. De waarheid sneed door mijn ziel. Ik wilde terug naar de mooie tijd, die eigenlijk nooit bestaan heeft, behalve in mijn hoofd.
Je kan niet iets terugkrijgen wat je nooit gehad hebt.
Voor jouw gevoel was dat zo en dat gevoel had je alleen omdat jij veel om hem gaf. Andersom was dat gevoel er niet, anders had hij zonder twijfel voor jou gekozen.
Maar in de meeste gevallen geldt: je kunt pas afstand nemen als je daar zelf klaar voor bent.
Voel je niet aangevallen of in een hoekje gedrukt (je laatste reactie kwam op mij wel een beetje zo over), het is echt goedbedoeld.
maandag 20 december 2010 om 00:05
quote:Ises schreef op 19 december 2010 @ 22:42:
Ik bedoel mijn post niet vervelend. Met mijn advies heb ik het beste met je voor. Ik vind het wel tekenend dat de meesten in dezelfde lijn reageren, maar dat jij een andere kant op redeneert.
Als je echt, bewust, de keuze maakt om te kijken of je nog verder kunt met deze man, is het net zo interessant om je af te vragen waarom dat is. Waarom je hiermee genoegen neemt?Mooie reactie!
Ik bedoel mijn post niet vervelend. Met mijn advies heb ik het beste met je voor. Ik vind het wel tekenend dat de meesten in dezelfde lijn reageren, maar dat jij een andere kant op redeneert.
Als je echt, bewust, de keuze maakt om te kijken of je nog verder kunt met deze man, is het net zo interessant om je af te vragen waarom dat is. Waarom je hiermee genoegen neemt?Mooie reactie!
vrijdag 31 december 2010 om 17:59
quote:dreamlogic schreef op 19 december 2010 @ 21:59:
En de vraag komt bij mij op: wil je los komen van hem?
Ja...dat weet ik ook niet. Verklaar me voor gek.
Ik laat dat gevoel voor nu even zijn.
Hai Dream, hoe is het nu?
Ik las op een ander topic dat je bezig bent met een nieuwe vriend, ruim een week nadat je schrijft dat je nog niet los bent/wilt zijn van je ex met alle verdriet. Gaat me niks aan, weet ik, ik wil alleen dat je happy bent, dus daarom: hoe gaat het met je? Heb je je ex nog gesproken en al je spullen terug? Heb je alles afgesloten?
En de vraag komt bij mij op: wil je los komen van hem?
Ja...dat weet ik ook niet. Verklaar me voor gek.
Ik laat dat gevoel voor nu even zijn.
Hai Dream, hoe is het nu?
Ik las op een ander topic dat je bezig bent met een nieuwe vriend, ruim een week nadat je schrijft dat je nog niet los bent/wilt zijn van je ex met alle verdriet. Gaat me niks aan, weet ik, ik wil alleen dat je happy bent, dus daarom: hoe gaat het met je? Heb je je ex nog gesproken en al je spullen terug? Heb je alles afgesloten?
maandag 3 januari 2011 om 17:38
Hoi Wortel,
Het gaat goed. En nee, met die nieuwe vriend zal het voorlopig niets worden. Ik kan hem nog zo leuk vinden, en hij mij ook, maar ik loop tegen een muur op bij mezelf. Ik houd nog steeds veel van mijn ex en heb besloten om eerst alles op de rails te krijgen. Bij de eerste date is alles nog gezellig, en ik had wel vlinders, maar het is nu de tijd gewoon niet en wachten moet-ie niet doen. Ik ben er echt nog niet overheen. Ik geef toch mijn hele hart aan iemand; een halfje is niet mijn ding en ik heb nu geen heel hart om weg te geven.
Ik heb praktisch alle spullen terug. Alleen wat losse dingetjes mis ik nog, maar die kan je kopen he.
Ik ben druk aan het solliciteren en heb waarschijnlijk een nieuwe baan bij een natuurdrogisterij. Echt mijn ding natuurlijk. Jammer genoeg is het voor alleen in het weekend. Volgende week heb ik een kennismakingsgesprek met de shopmanager, die heb ik nog niet ontmoet. Ik krijg dan te horen wanneer ze iemand nodig hebben (sowieso zaterdag) en ik wil ook graag weten of er reiskosten vergoed worden, want anders heeft het geen zin. Ik wil het baantje echter wel graag hebben; dan ben je maar binnen!
Verder heb ik nog een gesprek bij een schoenenwinkel(part-time), maar ik kan er niet echt warm voor lopen. Is meer dat ik toch echt wat inkomen nodig heb. Ik ga wel m'n beste voetje
voor zetten hoor.
En vanmiddag een telefoontje voor een orienterend gesprek bij een speelgoedwinkel als assistent-storemanager, full-time. Dat zie ik dan weer wel zitten, omdat het full-time is.
Ik zal laten weten of het is gelukt met werk!
Het gaat goed. En nee, met die nieuwe vriend zal het voorlopig niets worden. Ik kan hem nog zo leuk vinden, en hij mij ook, maar ik loop tegen een muur op bij mezelf. Ik houd nog steeds veel van mijn ex en heb besloten om eerst alles op de rails te krijgen. Bij de eerste date is alles nog gezellig, en ik had wel vlinders, maar het is nu de tijd gewoon niet en wachten moet-ie niet doen. Ik ben er echt nog niet overheen. Ik geef toch mijn hele hart aan iemand; een halfje is niet mijn ding en ik heb nu geen heel hart om weg te geven.
Ik heb praktisch alle spullen terug. Alleen wat losse dingetjes mis ik nog, maar die kan je kopen he.
Ik ben druk aan het solliciteren en heb waarschijnlijk een nieuwe baan bij een natuurdrogisterij. Echt mijn ding natuurlijk. Jammer genoeg is het voor alleen in het weekend. Volgende week heb ik een kennismakingsgesprek met de shopmanager, die heb ik nog niet ontmoet. Ik krijg dan te horen wanneer ze iemand nodig hebben (sowieso zaterdag) en ik wil ook graag weten of er reiskosten vergoed worden, want anders heeft het geen zin. Ik wil het baantje echter wel graag hebben; dan ben je maar binnen!
Verder heb ik nog een gesprek bij een schoenenwinkel(part-time), maar ik kan er niet echt warm voor lopen. Is meer dat ik toch echt wat inkomen nodig heb. Ik ga wel m'n beste voetje
voor zetten hoor.En vanmiddag een telefoontje voor een orienterend gesprek bij een speelgoedwinkel als assistent-storemanager, full-time. Dat zie ik dan weer wel zitten, omdat het full-time is.
Ik zal laten weten of het is gelukt met werk!
maandag 3 januari 2011 om 17:58
Goed bezig dream!
Ik was zo nieuwsgierig hoe het nu met je gaat en het is fijn te lezen dat je het zo goed doet. En natuurlijk is de schoenenwinkel niet je droombaan, maar het is wel praktisch denken en met het ene stapje kom je bij de volgende.
Je klinkt wel weer een stuk positiever en rustiger, fijn om te lezen.
En de rest komt ook allemaal goed, misschien niet in 2011, maar wellicht ook wel, jij bepaalt wanneer en hoe. Je rijbewijs wordt waarschijnlijk wel 2011, en dat is al een mooi begin!
En voor de rest, wonden helen langzaam, littekens blijven zichtbaar. Hij was een rund en jij gaat en moet verder, en dat doe je goed. Bedankt voor je update, wens je alle goeds dit nieuwe, verse jaar!
Ik was zo nieuwsgierig hoe het nu met je gaat en het is fijn te lezen dat je het zo goed doet. En natuurlijk is de schoenenwinkel niet je droombaan, maar het is wel praktisch denken en met het ene stapje kom je bij de volgende.
Je klinkt wel weer een stuk positiever en rustiger, fijn om te lezen.
En de rest komt ook allemaal goed, misschien niet in 2011, maar wellicht ook wel, jij bepaalt wanneer en hoe. Je rijbewijs wordt waarschijnlijk wel 2011, en dat is al een mooi begin!
En voor de rest, wonden helen langzaam, littekens blijven zichtbaar. Hij was een rund en jij gaat en moet verder, en dat doe je goed. Bedankt voor je update, wens je alle goeds dit nieuwe, verse jaar!
woensdag 12 januari 2011 om 18:09
Hoi Viennas,
Dank je voor je belangstelling!
Ik heb een baan aangeboden gekregen bij een natuurdrogisterij voor 2 dagen in de week. Vrijdag en zaterdags. Qua uren schiet het niet echt op, maar dan ben je maar binnen en ze gaan in de toekomst een filiaal openen in de stad waar ik weer wil gaan wonen. Het bied dus wel wat perspectief.
Ook heb ik bij een grote speelgoedwinkel een gesprek gehad, verliep best aardig en was wel een klik. Assistent-filiaalmanager voor 36 uur. Qua opbrengsten komt dat meer in de buurt, maar een natuurdrogisterij is meer mijn ding.
Ik word daar morgen of overmorgen over gebeld...
Verder volgende week maandag nog een gesprek bij een telefoonwinkel, voor 24 uur, waarbij ik al aangegeven heb niet op zaterdag te kunnen werken, maar ik werd toch uitgenodigd. Dus wie weet zijn 2 baantjes dan te combineren.
Qua werk zal het wel in orde komen, op den duur wil ik natuurlijk weer graag op mezelf wonen...Maar ik zie het nog niet snel gebeuren.
Wel heb ik een flinke geestelijke terugslag gehad van de week. Het gaat wel okay, maar het lijkt wel alsof alle gebeurtenissen van de afgelopen maanden nog weer eens een keertje terugslaan. Ik ben dan ook blij het weer een beetje sociaal drukker te hebben en kijk enorm uit naar het beginnen aan een nieuwe baan!
Dank je voor je belangstelling!
Ik heb een baan aangeboden gekregen bij een natuurdrogisterij voor 2 dagen in de week. Vrijdag en zaterdags. Qua uren schiet het niet echt op, maar dan ben je maar binnen en ze gaan in de toekomst een filiaal openen in de stad waar ik weer wil gaan wonen. Het bied dus wel wat perspectief.
Ook heb ik bij een grote speelgoedwinkel een gesprek gehad, verliep best aardig en was wel een klik. Assistent-filiaalmanager voor 36 uur. Qua opbrengsten komt dat meer in de buurt, maar een natuurdrogisterij is meer mijn ding.
Ik word daar morgen of overmorgen over gebeld...
Verder volgende week maandag nog een gesprek bij een telefoonwinkel, voor 24 uur, waarbij ik al aangegeven heb niet op zaterdag te kunnen werken, maar ik werd toch uitgenodigd. Dus wie weet zijn 2 baantjes dan te combineren.
Qua werk zal het wel in orde komen, op den duur wil ik natuurlijk weer graag op mezelf wonen...Maar ik zie het nog niet snel gebeuren.
Wel heb ik een flinke geestelijke terugslag gehad van de week. Het gaat wel okay, maar het lijkt wel alsof alle gebeurtenissen van de afgelopen maanden nog weer eens een keertje terugslaan. Ik ben dan ook blij het weer een beetje sociaal drukker te hebben en kijk enorm uit naar het beginnen aan een nieuwe baan!
maandag 7 maart 2011 om 01:58
quote:Anoniem6729 schreef op 14 oktober 2010 @ 11:15:
Sorry maar ik vind je nogal egoistisch. Waarom in hemelsnaam ga je niet hem helpen die arme kinderen een goed tijdelijk thuis te bieden?????
Die kinderen zijn hun vader kwijt, hun huis kwijt, hun moeder (tijdelijk) kwijt en zelfs vrienden van hun mama willen hen niet helpen?
Zet godverdomme je trots opzij en ga náást je man staan in plaats van tegenover hem! Wees trots op hem dat hij zo bijzonder betrokken is!Jij hebt fucking gelijk.
Eindelijk iemand die een ander ( een vriendin ) wilt helpen en dan gaat de partner mekkeren.
Ik zou juist blij zijn met zo een vent. Spelletjes gaan doen met de kinderen .En lekker gaan koken voor ze.
Sorry maar ik vind je nogal egoistisch. Waarom in hemelsnaam ga je niet hem helpen die arme kinderen een goed tijdelijk thuis te bieden?????
Die kinderen zijn hun vader kwijt, hun huis kwijt, hun moeder (tijdelijk) kwijt en zelfs vrienden van hun mama willen hen niet helpen?
Zet godverdomme je trots opzij en ga náást je man staan in plaats van tegenover hem! Wees trots op hem dat hij zo bijzonder betrokken is!Jij hebt fucking gelijk.
Eindelijk iemand die een ander ( een vriendin ) wilt helpen en dan gaat de partner mekkeren.
Ik zou juist blij zijn met zo een vent. Spelletjes gaan doen met de kinderen .En lekker gaan koken voor ze.
maandag 7 maart 2011 om 02:53
Jou verhaal heeft mij echt geshokeerd! Dat je dit durft te plaatsen. Sorry dat ik zeg maar je ben een egoistisch mens.
En dan zijn er hier nog mensen die jou steunen.
Jou man probeerd een gezin te helpen! Je zou trots moeten zijn op zo'n man. En wat je zelf schreef hij zei Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder.
Hij heeft niet gezegd dat je weg moet! Hij stelt t voor.
Als jij deze mensen niet in je huis toe laat heb je geen hart. Als jij in haar schoenen zou staan met vier kinderen zou jij toch ook geholpen willen worden? Of zou je liever op straat willen staan? Zoals je waarschijnlijk niet weet zijn instanties laks, en zijn mensen voor hun een nummer en ook dit gezin! Heeft ze gezegd dat ze een jaar wil blijven? Of 2 of 3? Ze wil gwn hulp zodat ze daarna opnieuw kan beginnen. Ik vind t vreselijk te moeten zien wat een harteloze mensen er op de wereld bestaan. Jou man zal beloond worden voor zijn goede daad. En ze zeggen what goes around comes around! Help mensen die t nodig hebben je krijgt er wat goeds voor terug!
En dan zijn er hier nog mensen die jou steunen.
Jou man probeerd een gezin te helpen! Je zou trots moeten zijn op zo'n man. En wat je zelf schreef hij zei Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder.
Hij heeft niet gezegd dat je weg moet! Hij stelt t voor.
Als jij deze mensen niet in je huis toe laat heb je geen hart. Als jij in haar schoenen zou staan met vier kinderen zou jij toch ook geholpen willen worden? Of zou je liever op straat willen staan? Zoals je waarschijnlijk niet weet zijn instanties laks, en zijn mensen voor hun een nummer en ook dit gezin! Heeft ze gezegd dat ze een jaar wil blijven? Of 2 of 3? Ze wil gwn hulp zodat ze daarna opnieuw kan beginnen. Ik vind t vreselijk te moeten zien wat een harteloze mensen er op de wereld bestaan. Jou man zal beloond worden voor zijn goede daad. En ze zeggen what goes around comes around! Help mensen die t nodig hebben je krijgt er wat goeds voor terug!
maandag 7 maart 2011 om 07:51
@ jennygirl en licious23
Dit topic is van oktober 2010. . Volgens mij hebben jullie niet alles gelezen.Dreamlogic heeft het heel moeilijk gehad, en was best bereid de nodige hulp te verlenen. Toen ze het moeilijk had heb ik jullie niet gezien om haar advies te geven.
Waarom nu nog een trap nageven? Ieder zijn mening, maar om haar harteloos te noemen gaat wel heel erg ver.
Dit topic is van oktober 2010. . Volgens mij hebben jullie niet alles gelezen.Dreamlogic heeft het heel moeilijk gehad, en was best bereid de nodige hulp te verlenen. Toen ze het moeilijk had heb ik jullie niet gezien om haar advies te geven.
Waarom nu nog een trap nageven? Ieder zijn mening, maar om haar harteloos te noemen gaat wel heel erg ver.
maandag 7 maart 2011 om 08:07
Mezelfgevonden zegt nog netjes, maar degenen zonder hart zijn jullie, jennygirl en licious! Echt, lees het topic voor je zo'n oordeel velt.
dreamlogic, je was even van mijn vizier af, maar ik ben blij dat je je leven weer op de rit krijgt. Zo'n pijnlijke terugval vind ikoverigens ook niet vreemd hoor. Helaas hoort het erbij...
dreamlogic, je was even van mijn vizier af, maar ik ben blij dat je je leven weer op de rit krijgt. Zo'n pijnlijke terugval vind ikoverigens ook niet vreemd hoor. Helaas hoort het erbij...
maandag 7 maart 2011 om 08:32
Pfff..wat een reactie zeg Licious..eerst het topic lezen jaaa, dan pas je oordeel vellen. Maar dan nog.
Ik hoef ook geen labiele vage vrouw met 4 koters in huis..kom op zeg..
Een beetje moeite doen om een thuis te krijgen voor jezelf en je koters lukt heus wel hoor,met de jusite hulp. Maar dit was wel makkelijk toch?
En die vriend is een kneus dat hij dit zo heeft laten gebeuren.
Dreamlogic, mooi dat je je leven gaandeweg weer op de rit krijgt. Het is vallen en opstaan..
*Hoooiii Kas*
Ik hoef ook geen labiele vage vrouw met 4 koters in huis..kom op zeg..
Een beetje moeite doen om een thuis te krijgen voor jezelf en je koters lukt heus wel hoor,met de jusite hulp. Maar dit was wel makkelijk toch?
En die vriend is een kneus dat hij dit zo heeft laten gebeuren.
Dreamlogic, mooi dat je je leven gaandeweg weer op de rit krijgt. Het is vallen en opstaan..
*Hoooiii Kas*
maandag 7 maart 2011 om 23:19
Ja en toch schrik ik er van, toch ga ik heel eventjes twijfelen vanwege die 2 harde reacties. En dan opeens herinner ik me weer hoe het ging en hoe pijnlijk het allemaal was en ben ik blij dat 'mijn' vaste lezers het voor me opnemen.
Licious en Jennygirl, ik zal het nog even kort en overzichtelijk uitleggen,omdat jullie duidelijk niet het gehele topic hebben gelezen.
1)Vrouw en 4 kinderen zaten al erg lang in de problemen en hadden al veel eerder hulp moeten zoeken; ze heeft het veel te lang laten aanmodderen
2)4 kleine kinderen, de oudste met psychische problemen. Die heeft meer hulp nodig dan alleen opvang bij een ander.
3)Het gezin zou volgens vriend voor -onbepaalde tijd- bij ons in huis komen. Dat werd NIET met mij overlegd. Zolang ze nog geen -eigen woning- zouden hebben. Een eigen woning krijgen is, zoals jullie wel snappen, niet van de ene op de andere dag geregeld.
4)Vrouw had naast 4 kinderen ook 3 honden mee
5)Ze was zelf ook (chronisch) ziek
6)Ik heb tegen mijn vriend gezegd dat ik óf wilde blijven en het samen aangaan (je hebt een relatie in goede en slechte tijden), of weg zou gaan.
7)Mijn vriend en ik zijn er toenertijd niet uitgekomen. HIJ was degene die géén compromis wilde sluiten, geen afspraken wilde maken en van mij verwachtte (in de eerste instantie) dat ik voor onbepaalde tijd zou vertrekken om plaats te maken voor die vrouw en kinderen. Toen het escaleerde kon ik zelfs niet meer blijven.
8)Ik had dus zelf besloten te blijven, maar wilde wel afspraken maken. Als er geen anderen mogelijkheden meer zijn (en die waren er ook niet, behalve een opvanghuis) dan wil ik best helpen.
9)Licious en Jenny, ik wil best achter mijn man staan, maar hij vroeg mij het huis te verlaten omdat ik niet bereid was om voor onbepaalde tijd bij mijn moeder in te trekken. Ik woonde net 2 maanden met hem samen, we hadden alles op de rit, ik was werk aan het zoeken en we hadden een pup samen. Dat leven wordt door een eenzijdige beslissing overhoop gegooid.
Hiernaast heb ik er met meerdere mensen in mijn omgeving over gesproken en men vind het alleen maar bizar. Zo'n beslissing maak je samen en hiernaast is het niet zomaar iets wat je even doet. Het is heel nobel en hulpvaardig, maar deze mensen hadden a) al veel eerder geholpen moeten worden en b)je helpt zo'n gezin er juist NIET mee door ze in huis op te nemen.
Uiteindelijk is madam na 3 maanden teruggegaan naar d'r oorspronkelijke huurhuis, omdat huurverening een proces aangespannen heeft tegen de ex-vriend die nog in het huis woonde. Maatschappelijk werk en jeugdzorg zijn verder gegaan met begeleiding. Mijn ex heeft haar geld meegegeven en het contact met haar verbroken.
Het gaat verder trouwens redelijk goed.
Ik had dus een nieuwe baan voor 24 uur, maar ben net voordat m'n proeftijd afliep 'ontslagen'. Vanaf dag 1 heb ik geen echte kans gehad bij deze werkgever, maar dat is weer een ander verhaal en terug te lezen bij Werk & Studie.
Ondertussen weer aan het solliciteren geslagen en heel druk met fotografie. Dat gaat goed. Ik ben blij dat ik nu tijd heb om met mijn grote passie bezig te zijn, ook al verdiend het tot nu toe nog niets.
Rijbewijs heeft vanwege mijn nieuwe baan nogal wat vertraging opgelopen. Ik zou eerst overmorgen examen doen, maar heb ik om laten zetten naar tussentijdse toets omdat ik nog niet op examen niveau zit. Over 2, 3 weken doe ik hopelijk echt examen. Spannend dus!
Iedereen dank voor het lezen en de belangstelling!
Licious en Jennygirl, ik zal het nog even kort en overzichtelijk uitleggen,omdat jullie duidelijk niet het gehele topic hebben gelezen.
1)Vrouw en 4 kinderen zaten al erg lang in de problemen en hadden al veel eerder hulp moeten zoeken; ze heeft het veel te lang laten aanmodderen
2)4 kleine kinderen, de oudste met psychische problemen. Die heeft meer hulp nodig dan alleen opvang bij een ander.
3)Het gezin zou volgens vriend voor -onbepaalde tijd- bij ons in huis komen. Dat werd NIET met mij overlegd. Zolang ze nog geen -eigen woning- zouden hebben. Een eigen woning krijgen is, zoals jullie wel snappen, niet van de ene op de andere dag geregeld.
4)Vrouw had naast 4 kinderen ook 3 honden mee
5)Ze was zelf ook (chronisch) ziek
6)Ik heb tegen mijn vriend gezegd dat ik óf wilde blijven en het samen aangaan (je hebt een relatie in goede en slechte tijden), of weg zou gaan.
7)Mijn vriend en ik zijn er toenertijd niet uitgekomen. HIJ was degene die géén compromis wilde sluiten, geen afspraken wilde maken en van mij verwachtte (in de eerste instantie) dat ik voor onbepaalde tijd zou vertrekken om plaats te maken voor die vrouw en kinderen. Toen het escaleerde kon ik zelfs niet meer blijven.
8)Ik had dus zelf besloten te blijven, maar wilde wel afspraken maken. Als er geen anderen mogelijkheden meer zijn (en die waren er ook niet, behalve een opvanghuis) dan wil ik best helpen.
9)Licious en Jenny, ik wil best achter mijn man staan, maar hij vroeg mij het huis te verlaten omdat ik niet bereid was om voor onbepaalde tijd bij mijn moeder in te trekken. Ik woonde net 2 maanden met hem samen, we hadden alles op de rit, ik was werk aan het zoeken en we hadden een pup samen. Dat leven wordt door een eenzijdige beslissing overhoop gegooid.
Hiernaast heb ik er met meerdere mensen in mijn omgeving over gesproken en men vind het alleen maar bizar. Zo'n beslissing maak je samen en hiernaast is het niet zomaar iets wat je even doet. Het is heel nobel en hulpvaardig, maar deze mensen hadden a) al veel eerder geholpen moeten worden en b)je helpt zo'n gezin er juist NIET mee door ze in huis op te nemen.
Uiteindelijk is madam na 3 maanden teruggegaan naar d'r oorspronkelijke huurhuis, omdat huurverening een proces aangespannen heeft tegen de ex-vriend die nog in het huis woonde. Maatschappelijk werk en jeugdzorg zijn verder gegaan met begeleiding. Mijn ex heeft haar geld meegegeven en het contact met haar verbroken.
Het gaat verder trouwens redelijk goed.
Ik had dus een nieuwe baan voor 24 uur, maar ben net voordat m'n proeftijd afliep 'ontslagen'. Vanaf dag 1 heb ik geen echte kans gehad bij deze werkgever, maar dat is weer een ander verhaal en terug te lezen bij Werk & Studie.
Ondertussen weer aan het solliciteren geslagen en heel druk met fotografie. Dat gaat goed. Ik ben blij dat ik nu tijd heb om met mijn grote passie bezig te zijn, ook al verdiend het tot nu toe nog niets.
Rijbewijs heeft vanwege mijn nieuwe baan nogal wat vertraging opgelopen. Ik zou eerst overmorgen examen doen, maar heb ik om laten zetten naar tussentijdse toets omdat ik nog niet op examen niveau zit. Over 2, 3 weken doe ik hopelijk echt examen. Spannend dus!
Iedereen dank voor het lezen en de belangstelling!
