Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
zondag 9 januari 2011 om 11:34
Marriss, , wat jammer dat je toch weer zo'n klap krijgt na een gezellige avond. Mag is een poging doen om je iets anders naar je vakantie te laten kijken?
Je was nu met heel veel meiden, waarschijnlijk een kippenhok met veel gepraat, gelach en gezelligheid. Je moest je aandacht verdelen over veel dingen en waarschijnlijk was je onbewust ergens boos/teleurgesteld dat je er niet de hele (mid)dag bij had kunnen zijn. Straks ben je samen met je vriend, lig je in de zon, lees je een boek, moet je helemaal niks en mag je alles. Gisteravond was druk, je vakantie is rust en ontspanning. Tot zover mijn psychologie van de koude grond.
Nachtelijke paniekaanval klinkt heel eng, zo'n hoge hartslag in rust lijkt me ook niet echt gezond. Was je eigenlijk nog bij de huisarts geweest na je eerste paniekaanval? Hopelijk kun je nu nog lekker even slapen.
Lief, ik ben een beginner met vissen dus ik vis nog gewoon met een vaste vier meter stok op baars, voorn, platters en af en toe (per ongeluk) een brasem. Afgelopen zomer één keer een snoek eraan gehad en daar was mijn lijn niet tegen bestand . Ook door een karper weleens mijn lijn kwijt geraakt.
5x5, ik sluit me volledig aan bij Marriss, ze heeft het heel goed verwoord. Je lichaam geeft een signaal en daar moet je nu naar luisteren. De eerste stappen heb je nu noodgedwongen gezet en nu moet je verder. Het kan een heel lang proces worden, maar uiteindelijk kom je er weer uit. Je bent hier van harte welkom, ook ik heb er heel veel aan om hier mijn verhaal kwijt te kunnen en herkenning te vinden.
Ik ben gisteravond weer een beetje ingestort. Het heeft me afgelopen week zoveel energie gekost om alles te doen wat ik moest doen, ik was gister dus helemaal leeg. Ik ben zo met mezelf bezig en met wat ik moet dat ik mijn vriend verwaarloos en daar baal ik van (en hij ook). Ik heb gewoon geen energie over om echt aandacht aan hem te geven, naar hem te luisteren, leuke dingen te doen, samen te lachten en te genieten. Hoe meer ik moet, hoe meer ik weer op de automatische piloot doe en dat gaat ten koste van mijn eigen rust/ontspanning, maar ook ten koste van hem.
Ik slaap op zich prima de laatste dagen, maar ik ben zo moe, het kost me 's morgens echt een paar uur voor ik het idee heb dat ik wakker ben. En juist op dat moment ga ik dan toch nog teveel doen. Ik denk dat de verhoging van mijn medicijnen er ook wel mee te maken heeft, ik herken dit wel van de eerdere keren dat deze medicijnen verhoogd werden, toen duurde het bijna twee weken voor ik er geen last meer mee had, dus met een beetje pech duurt dit nog wel even.
Vandaag:
Ik moet niks
Ik wil schaatsen kijken
Ik zou verder niks kunnen doen zonder me daar schuldig over te voelen. De was loopt niet weg en het stof ook niet (helaas ).
Je was nu met heel veel meiden, waarschijnlijk een kippenhok met veel gepraat, gelach en gezelligheid. Je moest je aandacht verdelen over veel dingen en waarschijnlijk was je onbewust ergens boos/teleurgesteld dat je er niet de hele (mid)dag bij had kunnen zijn. Straks ben je samen met je vriend, lig je in de zon, lees je een boek, moet je helemaal niks en mag je alles. Gisteravond was druk, je vakantie is rust en ontspanning. Tot zover mijn psychologie van de koude grond.
Nachtelijke paniekaanval klinkt heel eng, zo'n hoge hartslag in rust lijkt me ook niet echt gezond. Was je eigenlijk nog bij de huisarts geweest na je eerste paniekaanval? Hopelijk kun je nu nog lekker even slapen.
Lief, ik ben een beginner met vissen dus ik vis nog gewoon met een vaste vier meter stok op baars, voorn, platters en af en toe (per ongeluk) een brasem. Afgelopen zomer één keer een snoek eraan gehad en daar was mijn lijn niet tegen bestand . Ook door een karper weleens mijn lijn kwijt geraakt.
5x5, ik sluit me volledig aan bij Marriss, ze heeft het heel goed verwoord. Je lichaam geeft een signaal en daar moet je nu naar luisteren. De eerste stappen heb je nu noodgedwongen gezet en nu moet je verder. Het kan een heel lang proces worden, maar uiteindelijk kom je er weer uit. Je bent hier van harte welkom, ook ik heb er heel veel aan om hier mijn verhaal kwijt te kunnen en herkenning te vinden.
Ik ben gisteravond weer een beetje ingestort. Het heeft me afgelopen week zoveel energie gekost om alles te doen wat ik moest doen, ik was gister dus helemaal leeg. Ik ben zo met mezelf bezig en met wat ik moet dat ik mijn vriend verwaarloos en daar baal ik van (en hij ook). Ik heb gewoon geen energie over om echt aandacht aan hem te geven, naar hem te luisteren, leuke dingen te doen, samen te lachten en te genieten. Hoe meer ik moet, hoe meer ik weer op de automatische piloot doe en dat gaat ten koste van mijn eigen rust/ontspanning, maar ook ten koste van hem.
Ik slaap op zich prima de laatste dagen, maar ik ben zo moe, het kost me 's morgens echt een paar uur voor ik het idee heb dat ik wakker ben. En juist op dat moment ga ik dan toch nog teveel doen. Ik denk dat de verhoging van mijn medicijnen er ook wel mee te maken heeft, ik herken dit wel van de eerdere keren dat deze medicijnen verhoogd werden, toen duurde het bijna twee weken voor ik er geen last meer mee had, dus met een beetje pech duurt dit nog wel even.
Vandaag:
Ik moet niks
Ik wil schaatsen kijken
Ik zou verder niks kunnen doen zonder me daar schuldig over te voelen. De was loopt niet weg en het stof ook niet (helaas ).
zondag 9 januari 2011 om 12:35
en wéér uren huilen vandaag..... Gatverdamme. Waar ben ik toch zo verdrietig om?
k wil gewoon schaatsen kijken en daarvan genieten, het is retespannend en ik kan er gewoon mijn aandacht niet bijhouden.
Oh trouwens, zijn er hier meer die ook sexueel gezien zeg maar een dip hebben?
5x5, welkom, sorry, ben te druk met mezelf. Ik reageer later wel op je.
k wil gewoon schaatsen kijken en daarvan genieten, het is retespannend en ik kan er gewoon mijn aandacht niet bijhouden.
Oh trouwens, zijn er hier meer die ook sexueel gezien zeg maar een dip hebben?
5x5, welkom, sorry, ben te druk met mezelf. Ik reageer later wel op je.
zondag 9 januari 2011 om 13:02
Ach Lief Ik denk dat huilen niet perse een uiting van alleen maar verdriet is, maar van een heleboel emoties. Verdriet, boosheid, frustratie... om het gesprek, om de situatie, om de bo, omdat je je lichaam en gedachten niet onder controle hebt, omdat je niet de dingen kunt doen die je zou willen doen, omdat het je niet lukt om gewoon simpelweg een middag naar schaatsen op tv te kijken...
En ja, er zijn meer die een sexuele dip hebben. Moet er niet aan denken, even geen polonaise aan mijn lijf!
Abc, heel erg bedankt voor je psychologie, en ik vind 'm helemaaal niet van de koude grond, het is namelijk precies wat ik wil horen, en ik hoop dan ook van harte dat het klopt. Vannacht riep ik huilend: hoe moet ik nou in godsnaam op vakantie als ik hier alweer zo beroerd van ben?!?! En toen zei vriend: lieverd we hoeven niet op vakantie....we kunnen nu ook de knoop doorhakken, dat geeft je vast een heleboel rust... NEEEEEE riep ik. Einde conversatie Ik wil zo graag lekker op een ligbedje lezen in 30c. Lezend op een ligbedje in 30c. Lezend op een ligbedje in 30c. Lezend op een ligbedje... nee, het helpt nog niet, ik krijg er nog geen kriebels van
Abc, je hebt nu dus 'geleerd' dat een week zoals afgelopen week, teveel was. Ga je aankomende week nu ook anders inplannen? Is soms lastig omdat je dingen 'moet', maar op deze manier werkt het dus niet voor je... vervelend dat vriend er ook van baalt. Mag ik heel eerlijk zijn? Ik vind het niet zo fair van hem om dat tegen je zeggen. Je levert al zoveel strijd met jezelf en je bo, ik denk dat je er meer aan hebt als je vriend je steunt, ipv gaat klagen. Misschien zie ik het te zwart-wit hoor, als ik het verkeerd heb geinterpreteerd hoor ik het graag. Ik bedoel het in ieder geval niet lullig, ik zeg eerlijk wat voor gevoel ik erbij krijg, ik zou er persoonlijk namelijk van balen als ik moppers zou krijgen van mn vriend.
Ik moet niks
Ik wil wat huishoudelijke dingen doen (al wat mee bezig zo tussendoor)
Ik zou nog een stukje kunnen gaan wandelen (mn moeder belde al of ik met haar mee ging wandelen, maar zij wandelt altijd met gemak 5 á 10 km, en dat is me wat teveel.... daar moet ik weer een week van bijkomen en daar heb ik geen zin in)
En ja, er zijn meer die een sexuele dip hebben. Moet er niet aan denken, even geen polonaise aan mijn lijf!
Abc, heel erg bedankt voor je psychologie, en ik vind 'm helemaaal niet van de koude grond, het is namelijk precies wat ik wil horen, en ik hoop dan ook van harte dat het klopt. Vannacht riep ik huilend: hoe moet ik nou in godsnaam op vakantie als ik hier alweer zo beroerd van ben?!?! En toen zei vriend: lieverd we hoeven niet op vakantie....we kunnen nu ook de knoop doorhakken, dat geeft je vast een heleboel rust... NEEEEEE riep ik. Einde conversatie Ik wil zo graag lekker op een ligbedje lezen in 30c. Lezend op een ligbedje in 30c. Lezend op een ligbedje in 30c. Lezend op een ligbedje... nee, het helpt nog niet, ik krijg er nog geen kriebels van
Abc, je hebt nu dus 'geleerd' dat een week zoals afgelopen week, teveel was. Ga je aankomende week nu ook anders inplannen? Is soms lastig omdat je dingen 'moet', maar op deze manier werkt het dus niet voor je... vervelend dat vriend er ook van baalt. Mag ik heel eerlijk zijn? Ik vind het niet zo fair van hem om dat tegen je zeggen. Je levert al zoveel strijd met jezelf en je bo, ik denk dat je er meer aan hebt als je vriend je steunt, ipv gaat klagen. Misschien zie ik het te zwart-wit hoor, als ik het verkeerd heb geinterpreteerd hoor ik het graag. Ik bedoel het in ieder geval niet lullig, ik zeg eerlijk wat voor gevoel ik erbij krijg, ik zou er persoonlijk namelijk van balen als ik moppers zou krijgen van mn vriend.
Ik moet niks
Ik wil wat huishoudelijke dingen doen (al wat mee bezig zo tussendoor)
Ik zou nog een stukje kunnen gaan wandelen (mn moeder belde al of ik met haar mee ging wandelen, maar zij wandelt altijd met gemak 5 á 10 km, en dat is me wat teveel.... daar moet ik weer een week van bijkomen en daar heb ik geen zin in)
zondag 9 januari 2011 om 13:03
zondag 9 januari 2011 om 13:16
Marriss, natuurlijk mag je eerlijk zijn, graag zelfs. Uiteraard baal ik er wel van dat mijn vriend dat zegt, maar ik snap het ook heel goed. Het draait hier in huis al heel lang alleen maar om mij. Hij heeft ook een leven en verdient ook aandacht en liefde en dat kan ik hem op dit moment niet geven en daar balen we beide even van momenteel. Ik vind het heel belangrijk dat hij ook eerlijk is en voor zichzelf zorgt, de wereld is groter dan alleen abc.
Ik vind je trouwens heel helder en goed verwoord advies geven vandaag, zowel vanmorgen heel vroeg aan 5x5 als nu aan Lief en mij.
Komende week anders inplannen word lastig denk ik. Ik heb gewoon elke dag iets wat ik moet (fysio, fysiologische meting, werk, tandarts). Ik zit er wel over na te denken om de tandarts te verplaatsen, dan hoef ik in ieder geval een dag niet weg, kan ik gewoon lekker thuis werken op het tijdstip dat het mij uitkomt.
Ik vind je trouwens heel helder en goed verwoord advies geven vandaag, zowel vanmorgen heel vroeg aan 5x5 als nu aan Lief en mij.
Komende week anders inplannen word lastig denk ik. Ik heb gewoon elke dag iets wat ik moet (fysio, fysiologische meting, werk, tandarts). Ik zit er wel over na te denken om de tandarts te verplaatsen, dan hoef ik in ieder geval een dag niet weg, kan ik gewoon lekker thuis werken op het tijdstip dat het mij uitkomt.
zondag 9 januari 2011 om 13:29
5x5, van harte welkom hier. Wat naar dat je ook nog zo'n heftige hartkloppingen hebt. Je lichaam geeft heel duidelijk aan dat het nu tijd is om een paar stapjes terug te doen.
Goed, dat je dit zelf ook beseft en dat je lieve mensen om je heen hebt, die je daar ook mee gaan helpen.
Besef wel goed, dat dit niet met een weekje rust verholpen is. Je zal hier veel herkenning vinden omdat we allemaal teveel in onze eigen valkuilen zijn gestapt. Teveel piekeren, wegcijferen, aanpassen aan de ander, eigen grenzen steeds maar verleggen, te weinig voor jezelf opkomen, alles alleen willen doen, emotioneel geremd zijn, controle willen behouden, jezelf minder belangrijk vinden, moeite hebben met andere te vertrouwen etc.
Herken je hier iets van?
Als je al zolang op je reserves loopt, is het ook niet gek dat je helemaal op bent. DIt heeft echt tijd nodig!!
Goed, dat je dit zelf ook beseft en dat je lieve mensen om je heen hebt, die je daar ook mee gaan helpen.
Besef wel goed, dat dit niet met een weekje rust verholpen is. Je zal hier veel herkenning vinden omdat we allemaal teveel in onze eigen valkuilen zijn gestapt. Teveel piekeren, wegcijferen, aanpassen aan de ander, eigen grenzen steeds maar verleggen, te weinig voor jezelf opkomen, alles alleen willen doen, emotioneel geremd zijn, controle willen behouden, jezelf minder belangrijk vinden, moeite hebben met andere te vertrouwen etc.
Herken je hier iets van?
Als je al zolang op je reserves loopt, is het ook niet gek dat je helemaal op bent. DIt heeft echt tijd nodig!!
. Wel heel erg bedankt voor jullie welkom! Ik hoop dat ik in de loop van de week wat uitgebreider m'n verhaal kan komen doen, was al blij dat ik dit getypt had.
zondag 9 januari 2011 om 13:42
zondag 9 januari 2011 om 13:56
quote:abc schreef op 09 januari 2011 @ 13:16:
Marriss, natuurlijk mag je eerlijk zijn, graag zelfs. Uiteraard baal ik er wel van dat mijn vriend dat zegt, maar ik snap het ook heel goed. Het draait hier in huis al heel lang alleen maar om mij. Hij heeft ook een leven en verdient ook aandacht en liefde en dat kan ik hem op dit moment niet geven en daar balen we beide even van momenteel. Ik vind het heel belangrijk dat hij ook eerlijk is en voor zichzelf zorgt, de wereld is groter dan alleen abc.
Dat klopt, maar toch.. het is niet dat dit een bewuste keuze is. Je hebt niet gekozen voor een bo, dus heb je er niet voor gekozen dat je wat meer aandacht nodig hebt, dus lijkt het me ook lastig ervoor te kiezen dat je hem meer aandacht moet gaan geven. Ja sorry, ik snap zijn standpunt wel, ik snap ook dat jij hem graag wat meer aandacht zou willen geven, maar ik denk echt dat jij meer hebt aan iemand die zegt: ok, het is nu een kl*teperiode, maar we gaan er alles aan doen om ervoor te zorgen dat we volgend jaar rond deze tijd (bij wijze van) weer alles op de rit hebben en weer meer kunnen genieten van elkaar. Maar goed, misschien heb ik iets makkelijker praten, aangezien ik er nog 'maar' een week of 12 inzit, en sommigen van jullie al maanden of zelfs jaren niet meer zichzelf zijn. En, als jullie je er allebei in kunnen vinden, wie ben ik dan om me ermee te bemoeien
quote:abc schreef op 09 januari 2011 @ 13:16:
Ik vind je trouwens heel helder en goed verwoord advies geven vandaag, zowel vanmorgen heel vroeg aan 5x5 als nu aan Lief en mij.
Bedankt! Grappig dat je dat zegt. Toen ik vanmorgen dat bericht naar 5x5 typte, dacht ik: jeetje wat ben ik al vooruit gegaan, ik weet nog dat ik eenzelfde soort bericht als 5x5 hier kwam posten, zo'n 12 weken terug... en alle fijne reacties die ik toen van jullie kreeg. Toen had ik niet gedacht dat ik over enkele weken een zelfde soort bericht naar een 'nieuweling' zou kunnen typen... En zie hier
Ik zou je tandartsafspraak ook verzetten Abc. Dat heb ik vorige week ook gedaan, omdat ik het niet zag zitten. Ik moest op een rot tijdstip (18u), en verging van de pijn in mn schouder. Ik ben al niet zo'n held in de tandartsstoel, en wilde die stress er even niet bij hebben. Ben blij dat ik 'm verzet heb, ik ga wel weer als ik me wat beter voel, en tot die tijd flos, stook, poets en spoel ik heel braaf elke dag
Marriss, natuurlijk mag je eerlijk zijn, graag zelfs. Uiteraard baal ik er wel van dat mijn vriend dat zegt, maar ik snap het ook heel goed. Het draait hier in huis al heel lang alleen maar om mij. Hij heeft ook een leven en verdient ook aandacht en liefde en dat kan ik hem op dit moment niet geven en daar balen we beide even van momenteel. Ik vind het heel belangrijk dat hij ook eerlijk is en voor zichzelf zorgt, de wereld is groter dan alleen abc.
Dat klopt, maar toch.. het is niet dat dit een bewuste keuze is. Je hebt niet gekozen voor een bo, dus heb je er niet voor gekozen dat je wat meer aandacht nodig hebt, dus lijkt het me ook lastig ervoor te kiezen dat je hem meer aandacht moet gaan geven. Ja sorry, ik snap zijn standpunt wel, ik snap ook dat jij hem graag wat meer aandacht zou willen geven, maar ik denk echt dat jij meer hebt aan iemand die zegt: ok, het is nu een kl*teperiode, maar we gaan er alles aan doen om ervoor te zorgen dat we volgend jaar rond deze tijd (bij wijze van) weer alles op de rit hebben en weer meer kunnen genieten van elkaar. Maar goed, misschien heb ik iets makkelijker praten, aangezien ik er nog 'maar' een week of 12 inzit, en sommigen van jullie al maanden of zelfs jaren niet meer zichzelf zijn. En, als jullie je er allebei in kunnen vinden, wie ben ik dan om me ermee te bemoeien
quote:abc schreef op 09 januari 2011 @ 13:16:
Ik vind je trouwens heel helder en goed verwoord advies geven vandaag, zowel vanmorgen heel vroeg aan 5x5 als nu aan Lief en mij.
Bedankt! Grappig dat je dat zegt. Toen ik vanmorgen dat bericht naar 5x5 typte, dacht ik: jeetje wat ben ik al vooruit gegaan, ik weet nog dat ik eenzelfde soort bericht als 5x5 hier kwam posten, zo'n 12 weken terug... en alle fijne reacties die ik toen van jullie kreeg. Toen had ik niet gedacht dat ik over enkele weken een zelfde soort bericht naar een 'nieuweling' zou kunnen typen... En zie hier
Ik zou je tandartsafspraak ook verzetten Abc. Dat heb ik vorige week ook gedaan, omdat ik het niet zag zitten. Ik moest op een rot tijdstip (18u), en verging van de pijn in mn schouder. Ik ben al niet zo'n held in de tandartsstoel, en wilde die stress er even niet bij hebben. Ben blij dat ik 'm verzet heb, ik ga wel weer als ik me wat beter voel, en tot die tijd flos, stook, poets en spoel ik heel braaf elke dag
zondag 9 januari 2011 om 14:03
Oh ja, wat ik me vannacht ook bedacht:
ruim een maand geleden, met sinterklaas, was ik de hele week ziek. Misselijk, slecht slapen, hoofdpijn... en op sinterklaas-avond zelf verging ik van de hoofdpijn en was ik sanchts ook weer zo misselijk.
Voor de meidenavond van gisteren heb ik van tevoren nauwelijks spanning gehad, geen beroerde nachten en geen hoofdpijn afgelopen week. Wel was ik gisteren wat onrustig overdag. Thuisgekomen dus wel erg misselijk en wat trillerig, maar niet die inmense hoofdpijn, en dus ook nauwelijks stress vooraf.
Ook wel een kleine vooruitgang, vind ik....
ruim een maand geleden, met sinterklaas, was ik de hele week ziek. Misselijk, slecht slapen, hoofdpijn... en op sinterklaas-avond zelf verging ik van de hoofdpijn en was ik sanchts ook weer zo misselijk.
Voor de meidenavond van gisteren heb ik van tevoren nauwelijks spanning gehad, geen beroerde nachten en geen hoofdpijn afgelopen week. Wel was ik gisteren wat onrustig overdag. Thuisgekomen dus wel erg misselijk en wat trillerig, maar niet die inmense hoofdpijn, en dus ook nauwelijks stress vooraf.
Ook wel een kleine vooruitgang, vind ik....
zondag 9 januari 2011 om 14:10
zondag 9 januari 2011 om 14:17
Vwb het sexuele gebrek... Volgens mij is dat bij mij lastig nu omdat je dan de tijd (hoort te) neemt om te genieten, en dat lukt me niet. Ik kan mijn hoofd er ook niet bij houden. Heel erg....
En het komt zo dichtbij. Zo dichtbij jezelf. Zo eng is dat ofzo.
Maris, ik denk dat een vakantie met je vriend, waarin je niet die leuke gezelige maris hoeft te zijn, maar gewoon lekker jezelf, je heel veel goed zal doen. Ik vind het ook niet te vergelijken met een drukke vriendinnenbijeenkomst waar je toch weer van jezelf verwacht dat je, de korte tijd dat je erbij bent, gewèldig leuk en gezellig bent. En alle prikkels van zo'n kippenhok is natuurlijk heel wat anders dan een doktersromannetje terwijl vriend je rug nog eens in de factor 8 zet.....
Bij jouw vriend mag jij jezelf zijn en daarom is het juist fijn dat jullie dan alles even achter je laten en je alleen met hem van doen hebt.
Oh en als je niet gaat, zal ik dan jouw ticket overnemen? Ik zou zelfs in mijn eentje gaan denk ik. Heerlijk.
En het komt zo dichtbij. Zo dichtbij jezelf. Zo eng is dat ofzo.
Maris, ik denk dat een vakantie met je vriend, waarin je niet die leuke gezelige maris hoeft te zijn, maar gewoon lekker jezelf, je heel veel goed zal doen. Ik vind het ook niet te vergelijken met een drukke vriendinnenbijeenkomst waar je toch weer van jezelf verwacht dat je, de korte tijd dat je erbij bent, gewèldig leuk en gezellig bent. En alle prikkels van zo'n kippenhok is natuurlijk heel wat anders dan een doktersromannetje terwijl vriend je rug nog eens in de factor 8 zet.....
Bij jouw vriend mag jij jezelf zijn en daarom is het juist fijn dat jullie dan alles even achter je laten en je alleen met hem van doen hebt.
Oh en als je niet gaat, zal ik dan jouw ticket overnemen? Ik zou zelfs in mijn eentje gaan denk ik. Heerlijk.
zondag 9 januari 2011 om 14:23
Dat heb ik ook... vind mezelf helemaal niet leuk meer dat benoem ik ook wel eens naar hem. Maar hij is ervan overtuigd dat ik weer de oude Maris word, en die overtuiging van hem sterkt mij wel er ook in om dat te geloven.
Ik voel me ook zo schuldig als ik weer iets af moet zeggen, verjaardagen, feestjes, misschien zelfs de vakantie... dan heb ik het gevoel dat ik wéér een weekend voor hem verpest, maar hij is heel stellig dat dat niet waar is, en dat ie zulke onzin dan ook niet wil horen. Dus ja, hier ook schuldgevoelens, maar die worden redelijk goed weggedrukt door vriend's woorden en houding.
Maar denk het eens andersom: stel dat je partner thuis komt te zitten met dergelijke klachten, hoe zou jij als zijn vrouw/vriendin er dan in staan?
Ik voel me ook zo schuldig als ik weer iets af moet zeggen, verjaardagen, feestjes, misschien zelfs de vakantie... dan heb ik het gevoel dat ik wéér een weekend voor hem verpest, maar hij is heel stellig dat dat niet waar is, en dat ie zulke onzin dan ook niet wil horen. Dus ja, hier ook schuldgevoelens, maar die worden redelijk goed weggedrukt door vriend's woorden en houding.
Maar denk het eens andersom: stel dat je partner thuis komt te zitten met dergelijke klachten, hoe zou jij als zijn vrouw/vriendin er dan in staan?
zondag 9 januari 2011 om 14:28
Oh mijn post was naar aanleiding van die van Lief van 14.10 u mbt schuldgevoelens richting partner.
Lief, dank voor die woorden. Ik merk dat ik me heel erg aantrek van hoe anderen erover denken en erin staan, ik kan niet goed voor mezelf beslissen wat goed voor me is of wat ik moet doen. Herkenbaar? Bijv.: mijn mw zegt dat sporten goed voor me is, oké, dus ik ga naar de sportschool. Shiatsumevrouw adviseerde me om juist even niet te gaan sporten... en dan begin ik dus enorm te twijfelen wat ik moet. Terwijl ik vroeger prima zélf kon beslissen wat goed voor me is. Nu lukt me dat niet.
En zo werkt het nu ook met de vakantie. Ik kan maar niet beslissen wat goed voor me is. Toffe schreef vorige week dat ze er niet aan moest denken, en daar schrok ik van. Doe ik er dan wel goed aan? Door de woorden van jou en Abc, ben ik weer wat meer gerustgesteld.
Stom he, ik, die altijd prima haar mannetje vrouwtje stond en die zich niet door iemand anders liet vertellen wat wel/niet te doen, laat zich nu beinvloeden door anderen of ze wel of niet op vakantie moet gaan....
Lief, hoe is het nu met de tranen? Ben je weer wat rustiger?
Lief, dank voor die woorden. Ik merk dat ik me heel erg aantrek van hoe anderen erover denken en erin staan, ik kan niet goed voor mezelf beslissen wat goed voor me is of wat ik moet doen. Herkenbaar? Bijv.: mijn mw zegt dat sporten goed voor me is, oké, dus ik ga naar de sportschool. Shiatsumevrouw adviseerde me om juist even niet te gaan sporten... en dan begin ik dus enorm te twijfelen wat ik moet. Terwijl ik vroeger prima zélf kon beslissen wat goed voor me is. Nu lukt me dat niet.
En zo werkt het nu ook met de vakantie. Ik kan maar niet beslissen wat goed voor me is. Toffe schreef vorige week dat ze er niet aan moest denken, en daar schrok ik van. Doe ik er dan wel goed aan? Door de woorden van jou en Abc, ben ik weer wat meer gerustgesteld.
Stom he, ik, die altijd prima haar mannetje vrouwtje stond en die zich niet door iemand anders liet vertellen wat wel/niet te doen, laat zich nu beinvloeden door anderen of ze wel of niet op vakantie moet gaan....
Lief, hoe is het nu met de tranen? Ben je weer wat rustiger?
zondag 9 januari 2011 om 14:30
Maris, geeft een lekker gevoel toch als je merkt dat je weer iets verder bent...
Had dat gisteren ook, ik liep op straat en ik besefte ineens dat ik niet meer naar de grond keek onder het lopen maar weer fier en zelfverzekerd met mijn hoofd omhoog.
Balen, dat het vannacht weer ietsjes minder ging. Maar misschien ook wel logisch. Ondanks dat het super gezellig was, kost het je nu gewoon nog teveel energie. En dat is precies datgene, wat je nu te weinig hebt. Tijdens je vakantie is het alleen maar genieten. En lig je lekker op je bedje te relaxen....
Abc, je hebt ook wel een drukke week hoor... toch net iets te.
Misschien helpt het je ook wel als je om de 2 dagen een dagje vrij hebt of alleen maar ontspanningsdingen gaat doen op die dag. Zoals een heerlijke massage of een lekker bad/maskertje nemen of zoiets.
Een bo krijg je niet alleen, het is voor jou lastig maar ook voor je omgeving. Het zal voor je vriend ook niet makkelijk zijn, dus ik kan zijn frustratie wel voorstellen. Zeker als het al heel erg lang duurt, dan lukt het gewoon niet altijd om er alleen maar voor die ander te zijn.
Maar het is gewoon niet leuk als dit gebeurt. Neem het jezelf in ieder geval niet kwalijk dat het door jouw bo komt.
Je komt hier alleen maar sterker uit.
Lief, dat van die dip herken ik wel, dat heb ik ook altijd als ik zeer somber ben. Heb daar nu geen last van alleen heb ik dan weer geen vaste partner. Kan ik nog niet feestvieren als ik daar zin in heb
Vandaag gewoon even lekker huilen dan voel je jezelf daarna vast weer wat beter.
Had dat gisteren ook, ik liep op straat en ik besefte ineens dat ik niet meer naar de grond keek onder het lopen maar weer fier en zelfverzekerd met mijn hoofd omhoog.
Balen, dat het vannacht weer ietsjes minder ging. Maar misschien ook wel logisch. Ondanks dat het super gezellig was, kost het je nu gewoon nog teveel energie. En dat is precies datgene, wat je nu te weinig hebt. Tijdens je vakantie is het alleen maar genieten. En lig je lekker op je bedje te relaxen....
Abc, je hebt ook wel een drukke week hoor... toch net iets te.
Misschien helpt het je ook wel als je om de 2 dagen een dagje vrij hebt of alleen maar ontspanningsdingen gaat doen op die dag. Zoals een heerlijke massage of een lekker bad/maskertje nemen of zoiets.
Een bo krijg je niet alleen, het is voor jou lastig maar ook voor je omgeving. Het zal voor je vriend ook niet makkelijk zijn, dus ik kan zijn frustratie wel voorstellen. Zeker als het al heel erg lang duurt, dan lukt het gewoon niet altijd om er alleen maar voor die ander te zijn.
Maar het is gewoon niet leuk als dit gebeurt. Neem het jezelf in ieder geval niet kwalijk dat het door jouw bo komt.
Je komt hier alleen maar sterker uit.
Lief, dat van die dip herken ik wel, dat heb ik ook altijd als ik zeer somber ben. Heb daar nu geen last van alleen heb ik dan weer geen vaste partner. Kan ik nog niet feestvieren als ik daar zin in heb
Vandaag gewoon even lekker huilen dan voel je jezelf daarna vast weer wat beter.
zondag 9 januari 2011 om 14:36
Ik voel me ook heel erg schuldig richting mijn vriend en juist daarom snap ik zo goed dat hij het ook moeilijk vindt af en toe. Ik ben al jaren mezelf niet meer, de afgelopen twee jaar sowieso al niet. Ik weet eigenlijk al niet eens meer hoe ik was voor die tijd. Ik ben mezelf kwijt, ik weet niet meer wat ik nu leuk vind. Want ik doe al jaren heel veel op de automatische piloot en omdat ik denk dat ik dat moet.
Ik heb geen idee hoe ik zou reageren als mijn vriend met deze klachten thuis zou komen te zitten. Als dat nu zou gebeuren, dan hebben we wel echt een probleem denk ik. Als het zou gebeuren als ik weer beter/mezelf ben, dan snap ik in ieder geval hoe het is en kan ik hem denk ik wel steunen.
Ik heb geen idee hoe ik zou reageren als mijn vriend met deze klachten thuis zou komen te zitten. Als dat nu zou gebeuren, dan hebben we wel echt een probleem denk ik. Als het zou gebeuren als ik weer beter/mezelf ben, dan snap ik in ieder geval hoe het is en kan ik hem denk ik wel steunen.
zondag 9 januari 2011 om 14:40
Maris, mijn man staat er een beetje hetzelfde in als jouw vriend. Fijn is dat, hoewel ik af en toe ook wel de wanhoop in zijn ogen zie omdat hij niet weet hoe hij me moet helpen. Dan zeg ik maar dat hij het gewoon goed doet. Dat hij er is, dat hij engelengeduld heeft, en dat ik het toch alleen meot doen. Waarna ik weer helemaal in tranen uitbarst omdat ik me nogal alleen voel. Omdat ik het alleen moet doen, zelf moet doen, niemand die het voor mij kan doen, omdat ik weer zelfstandig wil zijn, maar ook wil dat iemand me aan mijn arm van de bank trekt en me meesleurt het leven in, omdat ik ook niet weet of ik nou wel of niet moet gaan sporten, omdat ik mezelf terug wil, omdat ik niet weet wat ik met mijn werk moet, omdat niemand me daarbij helpt.... Ik kan me vreselijk alleen voelen, ook al is mijn man er altijd voor me. Hij kan het niet voor me doen. Ik moet het alleen doen. Bah.
Tranen zijn iets opgedroogd. Vind de laatste schaatsritten mannen toch wel spannend.
Tranen zijn iets opgedroogd. Vind de laatste schaatsritten mannen toch wel spannend.
zondag 9 januari 2011 om 14:42
Maris, je bent jezelf gewoon eventjes kwijt. Is het voor jou: ik kan niet goed beslissen of eerder ik durf niet goed te beslissen? Bang dat je dan de verkeerde keuzes maakt?
Je mw zegt waarschijnlijk vanuit geestelijk oogpunt, dat het goed is voor om je te gaan sporten. Zodat je vermoeidheid weer wat minder kan worden. En tijdens het sporten kan je ook niet piekeren. Perfecte medicijn dus.
En je shiatsudame, zegt het misschien wel vanuit lichamelijk oogpunt? Dat het beter is om je lichaam even wat rust te gunnen.
Uiteindelijk maak je toch altijd een keuze.
Je mw zegt waarschijnlijk vanuit geestelijk oogpunt, dat het goed is voor om je te gaan sporten. Zodat je vermoeidheid weer wat minder kan worden. En tijdens het sporten kan je ook niet piekeren. Perfecte medicijn dus.
En je shiatsudame, zegt het misschien wel vanuit lichamelijk oogpunt? Dat het beter is om je lichaam even wat rust te gunnen.
Uiteindelijk maak je toch altijd een keuze.
zondag 9 januari 2011 om 14:43
quote:abc schreef op 09 januari 2011 @ 14:36:
Ik voel me ook heel erg schuldig richting mijn vriend en juist daarom snap ik zo goed dat hij het ook moeilijk vindt af en toe. Ik ben al jaren mezelf niet meer, de afgelopen twee jaar sowieso al niet. Ik weet eigenlijk al niet eens meer hoe ik was voor die tijd. Ik ben mezelf kwijt, ik weet niet meer wat ik nu leuk vind. Want ik doe al jaren heel veel op de automatische piloot en omdat ik denk dat ik dat moet.
Dar heb je wel een punt. Het is natuurlijk niet iets van de laatste weken. Het is al langer.
Ik weet nog wel hoe ik toen was. Toen was ik niet teleurgesteld. Toen was ik hoopvol en vol vertrouwen. Toen durfde ik risico's te nemen met het vertrouwen dat het wel goed zou komen. Toen was ik spontaan. Toen riep ik niet na elke zin:"Ja maar..." Toen had ik af en toe dat gevoeltje in mijn buik, dat samenknijpen van geluk (als ik een grote vis ving bijvoorbeeld, gewoon, dat je heel erg blij bent ergens mee).
Ik voel me ook heel erg schuldig richting mijn vriend en juist daarom snap ik zo goed dat hij het ook moeilijk vindt af en toe. Ik ben al jaren mezelf niet meer, de afgelopen twee jaar sowieso al niet. Ik weet eigenlijk al niet eens meer hoe ik was voor die tijd. Ik ben mezelf kwijt, ik weet niet meer wat ik nu leuk vind. Want ik doe al jaren heel veel op de automatische piloot en omdat ik denk dat ik dat moet.
Dar heb je wel een punt. Het is natuurlijk niet iets van de laatste weken. Het is al langer.
Ik weet nog wel hoe ik toen was. Toen was ik niet teleurgesteld. Toen was ik hoopvol en vol vertrouwen. Toen durfde ik risico's te nemen met het vertrouwen dat het wel goed zou komen. Toen was ik spontaan. Toen riep ik niet na elke zin:"Ja maar..." Toen had ik af en toe dat gevoeltje in mijn buik, dat samenknijpen van geluk (als ik een grote vis ving bijvoorbeeld, gewoon, dat je heel erg blij bent ergens mee).
zondag 9 januari 2011 om 14:46
Fijn dat de tranen wat zijn opgedroogd Lief. En schaatsen wordt nu inderdaad wel snappend. Het zou echt leuk zijn als Olde Heuvel nu eens wint, hij stond altijd in de schaduw van Kramer en zou nu eindelijk een kunnen winnen (hoewel hij daar eigenlijk te veel voor achter staat).
Het probleem is inderdaad wel dat we het nu gewoon zelf moeten doen. Mensen kunnen tegen ons praten, een arm om ons heel slaan, praktische hulp bieden, maar we zullen uiteindelijk zelf die storm in ons hoofd moeten trotseren, zelf naar ons lichaam moeten luisteren, zelf onszelf op de eerste plaats moeten zetten, zelf keuzes moeten maken en zelf weer gelukkig en tevreden worden. En dat is nu af en toe gewoon heel eenzaam.
Het probleem is inderdaad wel dat we het nu gewoon zelf moeten doen. Mensen kunnen tegen ons praten, een arm om ons heel slaan, praktische hulp bieden, maar we zullen uiteindelijk zelf die storm in ons hoofd moeten trotseren, zelf naar ons lichaam moeten luisteren, zelf onszelf op de eerste plaats moeten zetten, zelf keuzes moeten maken en zelf weer gelukkig en tevreden worden. En dat is nu af en toe gewoon heel eenzaam.
zondag 9 januari 2011 om 14:52
zondag 9 januari 2011 om 14:59
quote:lief_29 schreef op 09 januari 2011 @ 14:43:
[...]
Dar heb je wel een punt. Het is natuurlijk niet iets van de laatste weken. Het is al langer.
Ik weet nog wel hoe ik toen was. Toen was ik niet teleurgesteld. Toen was ik hoopvol en vol vertrouwen. Toen durfde ik risico's te nemen met het vertrouwen dat het wel goed zou komen. Toen was ik spontaan. Toen riep ik niet na elke zin:"Ja maar..." Toen had ik af en toe dat gevoeltje in mijn buik, dat samenknijpen van geluk (als ik een grote vis ving bijvoorbeeld, gewoon, dat je heel erg blij bent ergens mee).
"Ja maar.." is mijn standaardsantwoord overal op, al jaren. Dat gelukgevoeltje heb ik een paar weken geleden gevoeld toen ik gewoon een paar dagen echt ontspannen en gelukkig was, maar ik kan het me nu al bijna niet meer herinneren. Ik doe al jaren niks spontaans meer, ik durf geen risico's te nemen. Ik ben gewoon heel bang om te falen en juist door mijn bo en het feit dat ik dus ook gefaald heb op mijn werk ben ik nu nog banger dat het niet goed gaat komen.
Ik weet wel dat het heus wel goed komt, maar af en toe vind ik het zo moeilijk, het duurt zo lang, de dipjes komen zo hard aan (en dan vergeet ik de stijgende lijn heel makkelijk), ik wil niet meer op de bank zitten, ik wil niet meer huilen, ik wil geen hoofdpijn meer hebben, ik ben er gewoon zat van. Ik wil leven, ik wil genieten en ik wil weer positief zijn. En dat gaat ook zeker lukken, want ik wil het en als ik iets echt wil, dan kan ik het ook.
De nederlanders doen het trouwens goed op de 10km. Alleen die rus nog even verslaan en dan wordt het gewoon 1, 2 en 3 voor Nederland (ook zonder Kramer).
[...]
Dar heb je wel een punt. Het is natuurlijk niet iets van de laatste weken. Het is al langer.
Ik weet nog wel hoe ik toen was. Toen was ik niet teleurgesteld. Toen was ik hoopvol en vol vertrouwen. Toen durfde ik risico's te nemen met het vertrouwen dat het wel goed zou komen. Toen was ik spontaan. Toen riep ik niet na elke zin:"Ja maar..." Toen had ik af en toe dat gevoeltje in mijn buik, dat samenknijpen van geluk (als ik een grote vis ving bijvoorbeeld, gewoon, dat je heel erg blij bent ergens mee).
"Ja maar.." is mijn standaardsantwoord overal op, al jaren. Dat gelukgevoeltje heb ik een paar weken geleden gevoeld toen ik gewoon een paar dagen echt ontspannen en gelukkig was, maar ik kan het me nu al bijna niet meer herinneren. Ik doe al jaren niks spontaans meer, ik durf geen risico's te nemen. Ik ben gewoon heel bang om te falen en juist door mijn bo en het feit dat ik dus ook gefaald heb op mijn werk ben ik nu nog banger dat het niet goed gaat komen.
Ik weet wel dat het heus wel goed komt, maar af en toe vind ik het zo moeilijk, het duurt zo lang, de dipjes komen zo hard aan (en dan vergeet ik de stijgende lijn heel makkelijk), ik wil niet meer op de bank zitten, ik wil niet meer huilen, ik wil geen hoofdpijn meer hebben, ik ben er gewoon zat van. Ik wil leven, ik wil genieten en ik wil weer positief zijn. En dat gaat ook zeker lukken, want ik wil het en als ik iets echt wil, dan kan ik het ook.
De nederlanders doen het trouwens goed op de 10km. Alleen die rus nog even verslaan en dan wordt het gewoon 1, 2 en 3 voor Nederland (ook zonder Kramer).
