Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 7 januari 2011 om 12:58
quote:Lotte35 schreef op 07 januari 2011 @ 10:38:
Gisteren iets heel positiefs meegemaakt!
Er is bij ons in de praktijk regelmatig iemand van het hoofdkantoor. Die regelt allerlei zaken, omdat onze office-manager momenteel een burn-out heeft. Gisteren hebben we na het werk nog even staan praten.
Het gesprek kwam op de anorexia. Ik werk op dit moment nog alleen de middagen, omdat ik hele dagen lichamelijk nog niet trek. 's Morgens moet ik heel veel eten om op gang te komen, en tijdens mijn werk zou dat nooit kunnen. Als ik hele dagen zou werken, zou ik dus zeker gaan afvallen.
Maargoed, hij zei dus dat als ik hem niet verteld had over de anorexia, hij het nóóit had gedacht. Hij vindt me sterk overkomen, en kordaat. Ik vroeg toen of hij het ook niet aan me kon zien, aan de 'buitenkant'. Hij zei van niet.
En ik vond dat een compliment! Het voelde echt heel goed.
Ik ben schijnbaar niet meer mager, maar gewoon heel slank. Voor mensen die me niet kennen, is het dus niet meer automatisch te zien dat ik een eetstoornis heb (gehad).
Ik ben er blij mee.
Het geeft me zelfvertrouwen.
Ik hoef niet meer mager te zijn.
Gisteren iets heel positiefs meegemaakt!
Er is bij ons in de praktijk regelmatig iemand van het hoofdkantoor. Die regelt allerlei zaken, omdat onze office-manager momenteel een burn-out heeft. Gisteren hebben we na het werk nog even staan praten.
Het gesprek kwam op de anorexia. Ik werk op dit moment nog alleen de middagen, omdat ik hele dagen lichamelijk nog niet trek. 's Morgens moet ik heel veel eten om op gang te komen, en tijdens mijn werk zou dat nooit kunnen. Als ik hele dagen zou werken, zou ik dus zeker gaan afvallen.
Maargoed, hij zei dus dat als ik hem niet verteld had over de anorexia, hij het nóóit had gedacht. Hij vindt me sterk overkomen, en kordaat. Ik vroeg toen of hij het ook niet aan me kon zien, aan de 'buitenkant'. Hij zei van niet.
En ik vond dat een compliment! Het voelde echt heel goed.
Ik ben schijnbaar niet meer mager, maar gewoon heel slank. Voor mensen die me niet kennen, is het dus niet meer automatisch te zien dat ik een eetstoornis heb (gehad).
Ik ben er blij mee.
Het geeft me zelfvertrouwen.
Ik hoef niet meer mager te zijn.
vrijdag 7 januari 2011 om 22:28
hoi, eerst sterkte aan iedereen hier met problemen rond eten. vreselijk, vanuit mijn verleden weet ik wat voor ellende het is. 15 jaar geleden zat ik op de paaz ivm anorexia. ik heb jarenlang, nadien nog, gestoeid met eten/niet eten/kotsen etc, sinds een jaar of 7 ben ik er echt helemaal vanaf (hooray! BMI (stabiel) van 25).
ik ben er pas echt vanaf gekomen toen ik de reden waarom ik mezelf niks waard vond, waarom ik die controle zo hard nodig had aan ben gaan pakken.. het is niet normaal dat je jezelf zoiets aandoet, als je jezelf kan accepteren/van jezelf kan houden heb je het 'mager-zijn' misschien ook niet meer nodig. in de basis is een mens gebouwd op zelfbehoud, als je niet van jezelf kan houden is er iets mis gegaan/is je waarschijnlijk ergens onrecht toegedaan en die emoties moeten een plek krijgen, die emoties mogen er zijn, moeten eruit!
ik ben niet heel goed in het verwoorden van tips en ik weet dat het voor iedereen anders is, maar zelf ben ik erg geholpen door een haptonome. zij bracht me weer in contact met mezelf/mijn emoties. wat ik eigenlijk wil zeggen.. focus je niet alleen op de verslaving van niet eten maar ook op hetgeen er onder zit.
heel veel sterkte en echt.. er is leven na de anorexia!
x
ik ben er pas echt vanaf gekomen toen ik de reden waarom ik mezelf niks waard vond, waarom ik die controle zo hard nodig had aan ben gaan pakken.. het is niet normaal dat je jezelf zoiets aandoet, als je jezelf kan accepteren/van jezelf kan houden heb je het 'mager-zijn' misschien ook niet meer nodig. in de basis is een mens gebouwd op zelfbehoud, als je niet van jezelf kan houden is er iets mis gegaan/is je waarschijnlijk ergens onrecht toegedaan en die emoties moeten een plek krijgen, die emoties mogen er zijn, moeten eruit!
ik ben niet heel goed in het verwoorden van tips en ik weet dat het voor iedereen anders is, maar zelf ben ik erg geholpen door een haptonome. zij bracht me weer in contact met mezelf/mijn emoties. wat ik eigenlijk wil zeggen.. focus je niet alleen op de verslaving van niet eten maar ook op hetgeen er onder zit.
heel veel sterkte en echt.. er is leven na de anorexia!
x
zaterdag 8 januari 2011 om 13:43
Hallo meiden,
@Lilstar: Vervelend dat je nu het gevoel hebt dat je stilstaat. Iedereen kent die punten wel dat je niet weet hoe je de volgende stap moet zetten. Bedenk je wel dat je al zo'n lange weg hebt afgelegd en dat je best trots op jezelf mag zijn! Ik begrijp dat als je ff een dipje hebt het niet meevalt om je te focussen op de positieve stappen die je al wel hebt gezet maar probeer dit in je achterhoofd te houden. En als je denkt dat wij je kunnen helpen maak daar dan gewoon gebruik van (middels spuien). In ieder geval een dikke knuffel!
@Nicks: Allereerst welkom hier! Knap van je dat je al zo lang van je es af bent. Wat je zegt over niet alleen naar de verslaving kijken maar naar wat eronder zit, de meeste meiden hebben of in een kliniek gezeten of hulp gehad via andere kanalen. Ik denk dat de meeste zich er wel bewust van zijn dat er een oorzaak moet zijn voor het ontstaan van een es. Wel aardig van je dat je zo meedenkt.
Hoe gaat het met de rest?? Knuffel van stamper
@Lilstar: Vervelend dat je nu het gevoel hebt dat je stilstaat. Iedereen kent die punten wel dat je niet weet hoe je de volgende stap moet zetten. Bedenk je wel dat je al zo'n lange weg hebt afgelegd en dat je best trots op jezelf mag zijn! Ik begrijp dat als je ff een dipje hebt het niet meevalt om je te focussen op de positieve stappen die je al wel hebt gezet maar probeer dit in je achterhoofd te houden. En als je denkt dat wij je kunnen helpen maak daar dan gewoon gebruik van (middels spuien). In ieder geval een dikke knuffel!
@Nicks: Allereerst welkom hier! Knap van je dat je al zo lang van je es af bent. Wat je zegt over niet alleen naar de verslaving kijken maar naar wat eronder zit, de meeste meiden hebben of in een kliniek gezeten of hulp gehad via andere kanalen. Ik denk dat de meeste zich er wel bewust van zijn dat er een oorzaak moet zijn voor het ontstaan van een es. Wel aardig van je dat je zo meedenkt.
Hoe gaat het met de rest?? Knuffel van stamper
zondag 9 januari 2011 om 19:54
LilStar: Kan me voorstellen dat het je frustreert dat je het gevoel hebt dat je niet echt vooruit komt. Maar al gaat het misschien langzamer dan je wilt, als je maar vooruit gaat, dan maakt ’t tempo niet uit. Het heeft tijd nodig en ook al ga je met kleine stappen vooruit, je komt er uiteindelijk wel. Je mag het de tijd geven, hé! Je hebt het zolang anders gedaan, zoiets kun je ook niet snel veranderen.
En je mag hier ook spuien, hoor! Het hoeft niet altijd positief te zijn.
Lotte: Wat een goed berichtje! Wat een fijn compliment en wat super dat je het gevoel kreeg dat je niet mager hoeft te zijn!!
Nicks: Positief bericht, zeg! Wat goed dat je er helemaal vanaf bent gekomen!
Ik denk inderdaad ook dat het licht aan van jezelf houden, maarja, hoe doe je dat.
Bij mij gaat 't ook niet echt super, vandaar even paar dagen niet geweest. Verder wel leuke dagen gehad met scouting enzo.
En je mag hier ook spuien, hoor! Het hoeft niet altijd positief te zijn.
Lotte: Wat een goed berichtje! Wat een fijn compliment en wat super dat je het gevoel kreeg dat je niet mager hoeft te zijn!!
Nicks: Positief bericht, zeg! Wat goed dat je er helemaal vanaf bent gekomen!
Ik denk inderdaad ook dat het licht aan van jezelf houden, maarja, hoe doe je dat.
Bij mij gaat 't ook niet echt super, vandaar even paar dagen niet geweest. Verder wel leuke dagen gehad met scouting enzo.
maandag 10 januari 2011 om 10:29
Hallo allemaal,
Het is misschien goed voor mij om eindelijk eens met andere meiden te gaan praten over dingen die ik heb meegemaakt.
Ik heb zo lang te weinig gegeten omdat ik niet prettig leefde thuis. mijn moeder was constant aan het lijnen, dat nam ik automatisch over. ik heb dit nooit aan haar verteld , maar heb er veel problemen mee. ik kan moeilijk een balans vinden, of ik eet teveel of echt veel te weinig, en dan gun ik mezelf helemaal niks. ben dan echt boos op mezelf maar snap niet waarom, dat maakt het natuurlijk nog erger. misschien dat iemand mij kan begrijpen want begrijp mezelf echt niet. xxx
PS: heb niet echt problemen met gewicht het is meer een mentaal "gevecht". ben ook helemaal niet dik, gewoon gezond gewicht. ik probeer ook gezond te eten. misschien maak ik me wel te druk?
Het is misschien goed voor mij om eindelijk eens met andere meiden te gaan praten over dingen die ik heb meegemaakt.
Ik heb zo lang te weinig gegeten omdat ik niet prettig leefde thuis. mijn moeder was constant aan het lijnen, dat nam ik automatisch over. ik heb dit nooit aan haar verteld , maar heb er veel problemen mee. ik kan moeilijk een balans vinden, of ik eet teveel of echt veel te weinig, en dan gun ik mezelf helemaal niks. ben dan echt boos op mezelf maar snap niet waarom, dat maakt het natuurlijk nog erger. misschien dat iemand mij kan begrijpen want begrijp mezelf echt niet. xxx
PS: heb niet echt problemen met gewicht het is meer een mentaal "gevecht". ben ook helemaal niet dik, gewoon gezond gewicht. ik probeer ook gezond te eten. misschien maak ik me wel te druk?
maandag 10 januari 2011 om 12:30
Hoi meiden,
Rustig hier!
Lotte, toen ik jouw stukje las laatst dacht ik "je pakt ook meteen de moeilijkste dingen!" Patatje, ijsje, snackje tussendoor. Jeetje...dat zijn echt wel de moeilijkste dingen om weer te gaan eten. Juist de vette dingen, de zoete dingen, de extraatjes. Zoals stampertje schrijft, na zo lang het patroon doorbreken is moeilijk! De gekste dingen blijven ook liggen. Het heeft bij mij bijvoorbeeld jaren geduurd voordat ik een banaan als fruit durfde te eten. Ook al at ik pizza, friet, ijs, banaan bleef uit den boze. Gek hè, terwijl een banaan hartstikke gezond en voedzaam is.
Ik lees zoveel positieve dingen van jouw kant de laatste paar maanden, je eigenwaardie die met sprongen vooruit gaat, je zelfrespect, de wil en die spetterende motivatie om voor jezelf te kiezen en deze es de baas te worden, goed blijven eten (ook al is het nog niet op een normale manier). Je laatste post, ook weer onwijs postief - je hoeft niet meer mager te zijn. Geweldig dat je dat zo kan ervaren! Blijf jezelf uitdagen met het eten, je hebt het echt in je, ik weet het!
Lilstar, jammer dat je het gevoel hebt niet vooruit te gaan op het moment. Spuien mag, dat weet je al doe je het 10, 20, 30 dagen achter elkaar. Het helpt vaak wel, al die gedachten en gevoelens eruit gooien. Soms kan je dan wat orde erin brengen, soms kunnen anderen je op dingen wijzen, met je meedenken. Waar gaat het mis? Welke dingen gebeuren die volgens jou niet goed zijn? Waarin blijf je hangen?
Stampertje, 2011 begonnen lax vrij!! Hoe gaat het met je? Begin je wat rust en orde te krijgen in je nieuwe huis?
Nicks, wat leuk om je positieve verhaal te lezen. Heel herkenbaar ook. Specifieke tips zijn moeilijk inderdaad, want deze stoornis neemt bij iedereen zo'n andere vorm aan, maar je verhaal is hier heel nuttig denk ik.
Butterfly, hoe gaat het nou? Er zullen altijd mindere dagen, mindere tijden tussen zitten, is ook niet erg. Er is niemand (althans, geen vrouw) die zich constant goed voelt. Fijn dat je leuke dagen hebt geahd met de scouting.
Hier drukke en heel onrustige tijden nog steeds (niks ergs, maar alle structuur is weg door omstandigheden). Ik hoop zo snel mogelijk weer wat vastigheid te hebben. Aan het begin van deze drukke tijd lukte het me goed om de structuur erin te houden, maar dat heb ik ergens onderweg toch laten vallen. Het lukt me ook niet om het weer op te pakken. Verder gaat het goed hoor, een leerzame ervaring is het wel. Probeer uit te zoeken wat ik nodig heb om wel die structuur weer te kunnen vasthouden. Als ik erbij stilsta rijst alleen de vraag: waarom doe ik mezelf zo tekort? Tsja...hopelijk snel beter nieuws!
Denk ook aan de rest, hopelijk gaat het goed met jullie. En als het minder gaat, kom gerust even steun vragen, je hart luchten....wat dan ook!
Rustig hier!
Lotte, toen ik jouw stukje las laatst dacht ik "je pakt ook meteen de moeilijkste dingen!" Patatje, ijsje, snackje tussendoor. Jeetje...dat zijn echt wel de moeilijkste dingen om weer te gaan eten. Juist de vette dingen, de zoete dingen, de extraatjes. Zoals stampertje schrijft, na zo lang het patroon doorbreken is moeilijk! De gekste dingen blijven ook liggen. Het heeft bij mij bijvoorbeeld jaren geduurd voordat ik een banaan als fruit durfde te eten. Ook al at ik pizza, friet, ijs, banaan bleef uit den boze. Gek hè, terwijl een banaan hartstikke gezond en voedzaam is.
Ik lees zoveel positieve dingen van jouw kant de laatste paar maanden, je eigenwaardie die met sprongen vooruit gaat, je zelfrespect, de wil en die spetterende motivatie om voor jezelf te kiezen en deze es de baas te worden, goed blijven eten (ook al is het nog niet op een normale manier). Je laatste post, ook weer onwijs postief - je hoeft niet meer mager te zijn. Geweldig dat je dat zo kan ervaren! Blijf jezelf uitdagen met het eten, je hebt het echt in je, ik weet het!
Lilstar, jammer dat je het gevoel hebt niet vooruit te gaan op het moment. Spuien mag, dat weet je al doe je het 10, 20, 30 dagen achter elkaar. Het helpt vaak wel, al die gedachten en gevoelens eruit gooien. Soms kan je dan wat orde erin brengen, soms kunnen anderen je op dingen wijzen, met je meedenken. Waar gaat het mis? Welke dingen gebeuren die volgens jou niet goed zijn? Waarin blijf je hangen?
Stampertje, 2011 begonnen lax vrij!! Hoe gaat het met je? Begin je wat rust en orde te krijgen in je nieuwe huis?
Nicks, wat leuk om je positieve verhaal te lezen. Heel herkenbaar ook. Specifieke tips zijn moeilijk inderdaad, want deze stoornis neemt bij iedereen zo'n andere vorm aan, maar je verhaal is hier heel nuttig denk ik.
Butterfly, hoe gaat het nou? Er zullen altijd mindere dagen, mindere tijden tussen zitten, is ook niet erg. Er is niemand (althans, geen vrouw) die zich constant goed voelt. Fijn dat je leuke dagen hebt geahd met de scouting.
Hier drukke en heel onrustige tijden nog steeds (niks ergs, maar alle structuur is weg door omstandigheden). Ik hoop zo snel mogelijk weer wat vastigheid te hebben. Aan het begin van deze drukke tijd lukte het me goed om de structuur erin te houden, maar dat heb ik ergens onderweg toch laten vallen. Het lukt me ook niet om het weer op te pakken. Verder gaat het goed hoor, een leerzame ervaring is het wel. Probeer uit te zoeken wat ik nodig heb om wel die structuur weer te kunnen vasthouden. Als ik erbij stilsta rijst alleen de vraag: waarom doe ik mezelf zo tekort? Tsja...hopelijk snel beter nieuws!
Denk ook aan de rest, hopelijk gaat het goed met jullie. En als het minder gaat, kom gerust even steun vragen, je hart luchten....wat dan ook!
maandag 10 januari 2011 om 21:26
Alyssa: Welkom hier!
Wat rot datje moeder steeds aan het lijnen was en jij dat automatisch hebt overgenomen. Je zegt dat je of teveel of te weinig eet. Heb je wel eens geprobeerd om via een standaard lijstje te eten?
Als je te weinig eet, is dat dan uit automatisme, of omdat je wilt afvallen oid?
Indigobleu: Balen dat de structuur weg is, terwijl je die wel graag zou willen! Kan me voorstellen dat wat vastigheid wel fijn is.
Herkenbaar trouwens, van dat van wel ijs e.d. durven eten, maar geen banaan! Zulke dingen heb ik ook. Ik denk dat het bij mij zo is dat ik toch nog íets wil vasthouden ofzo, maar vreemd is het wel. Ik heb dat ook met bananen, maar ook met chocoladevla bijvoorbeeld.
Sterkte met de drukke & onrustige tijden! Hoop dat het snel weer wat rustiger en gestructureerder wordt!
Ik zit weer even in ’n eet-gewicht-dip. Echt eens in de zoveel maanden val ik toch weer terug in een bepaald patroon en dan is het gelijk weer heel heftig terug. De tijd tussen die dippen wordt wel steeds langer, maar ik snap niet dat ’t toch eens in de zoveel maanden weer op komt zetten. Meestal heb ik na een aantal dagen/weken weer een helder moment en dan gaat ’t dan gelijk weer een stuk beter.
Verder wel spannend met morgen & woensdag een sollicitatie. En vrijdag een belangrijke opdracht op m’n stage. Dus slaap eigenlijk bijna niet s’nachts de laatste tijd. En net had ik ook nog ’s een werkgroepvergadering, maar daarbij komt de nadruk steeds meer op voorlichting geven, studenten werven, scholen werven etc. En daarbij moet je dus best wel zeker zijn, goed presenteren, anderen enthousiasmeren etc. En dat kan ik dus níet! Best lastig, want volgens mij komt het nu nogal ongemotiveerd over, maar het is meer dat ik het allemaal heel spannend vind en niet echt durf. Een school opbellen, praatje houden in klassen, op een winkel afstappen etc. Bah. Ik vind het echt een leuke werkgroep, maar zit er toch over te denken om te stoppen. Op deze manier hebben ze niets aan mij, want ik zeg al niet snel dat ik het wel wil doen en als ik toch een taak heb, dan blijf ik ’t uitstellen, omdat ik ’t zo spannend vind. Lastig, want het is wel leerzaam natuurlijk, maar aan de andere kant komt er nog weer meer druk en teveel druk is ook niet echt bevorderlijk, want dan zie ik ’t helemaal allemaal niet meer zitten.
Whaa, wat een verhaal, sorry!
Wat rot datje moeder steeds aan het lijnen was en jij dat automatisch hebt overgenomen. Je zegt dat je of teveel of te weinig eet. Heb je wel eens geprobeerd om via een standaard lijstje te eten?
Als je te weinig eet, is dat dan uit automatisme, of omdat je wilt afvallen oid?
Indigobleu: Balen dat de structuur weg is, terwijl je die wel graag zou willen! Kan me voorstellen dat wat vastigheid wel fijn is.
Herkenbaar trouwens, van dat van wel ijs e.d. durven eten, maar geen banaan! Zulke dingen heb ik ook. Ik denk dat het bij mij zo is dat ik toch nog íets wil vasthouden ofzo, maar vreemd is het wel. Ik heb dat ook met bananen, maar ook met chocoladevla bijvoorbeeld.
Sterkte met de drukke & onrustige tijden! Hoop dat het snel weer wat rustiger en gestructureerder wordt!
Ik zit weer even in ’n eet-gewicht-dip. Echt eens in de zoveel maanden val ik toch weer terug in een bepaald patroon en dan is het gelijk weer heel heftig terug. De tijd tussen die dippen wordt wel steeds langer, maar ik snap niet dat ’t toch eens in de zoveel maanden weer op komt zetten. Meestal heb ik na een aantal dagen/weken weer een helder moment en dan gaat ’t dan gelijk weer een stuk beter.
Verder wel spannend met morgen & woensdag een sollicitatie. En vrijdag een belangrijke opdracht op m’n stage. Dus slaap eigenlijk bijna niet s’nachts de laatste tijd. En net had ik ook nog ’s een werkgroepvergadering, maar daarbij komt de nadruk steeds meer op voorlichting geven, studenten werven, scholen werven etc. En daarbij moet je dus best wel zeker zijn, goed presenteren, anderen enthousiasmeren etc. En dat kan ik dus níet! Best lastig, want volgens mij komt het nu nogal ongemotiveerd over, maar het is meer dat ik het allemaal heel spannend vind en niet echt durf. Een school opbellen, praatje houden in klassen, op een winkel afstappen etc. Bah. Ik vind het echt een leuke werkgroep, maar zit er toch over te denken om te stoppen. Op deze manier hebben ze niets aan mij, want ik zeg al niet snel dat ik het wel wil doen en als ik toch een taak heb, dan blijf ik ’t uitstellen, omdat ik ’t zo spannend vind. Lastig, want het is wel leerzaam natuurlijk, maar aan de andere kant komt er nog weer meer druk en teveel druk is ook niet echt bevorderlijk, want dan zie ik ’t helemaal allemaal niet meer zitten.
Whaa, wat een verhaal, sorry!
maandag 10 januari 2011 om 21:33
Hoi meiden,
Indigoblue: fijn dat het, ondanks een gebrek aan structuur, best goed met je gaat. Dit is vast een goede 'oefening' om te ervaren hoe je jezelf redt in zo'n situatie. veel succes!
Stampertje: wat goed van je dat je nog steeds lax-vrij bent, chapeau! Erg knap van je, ga zo door!
Lotte: gaat het nog steeds zo goed?
Nicks: bedankt voor je berichtje, leuk van je dat je hier even kwam schrijven. En je hebt gelijk, er zit veel meer achter. En iedereen heeft wel iets anders, misschien maakt dat het wel zo moeilijk te genezen.
@ alle andere meiden: hoe is het met jullie?
Even een vraag tussendoor:
Hebben jullie ervaring met het gebruik van (lichte) anti-depressiva? Of heb je redenen om daar juist niet mee te beginnen?
Ik vind het zelf erg moeilijk om zo'n middel van een positieve kant te bekijken, met name omdat ik bang ben de 'controle' over mijn eigen 'ik', mijn eigen gedachten kwijt te raken en omdat ik vind dat ik 'het zelf moet doen'. Mijn ouders denken juist dat het heel goed voor me kan zijn, als zetje in de goede richting/ om uit het diepe dal te komen. En daarnaast om niet zoveel na te denken en om weer te voelen hoe het is als je je écht goed voelt, omdat ik gewend ben aan een 'staat van zijn', die eigenlijk helemaal niet normaal is.
Zelf merk ik dat bezig zijn, beweging me heel erg goed doet. Maar zo gauw ik niet bezig moet zijn, als ik bijv. vrij ben in het weekend, ga ik veel teveel (negatief) nadenken en gaat het weer fout. Sporten zou het beste zijn wat ik kan doen, maar naast dat ik daar heel weinig energie voor heb, vindt ik het heel lastig om te sporten met 'dit lijf', waar meer kilo's aanzitten dan waar ik me goed bij voel (heb overigens een gezond gewicht). Dan wordt ik er zo mee geconfronteerd, de laatste keer dat ik thuis sportte kon ik alleen maar huilen omdat ik zo baalde van mezelf. Dus eigenlijk hou ik mezelf tegen om goed voor mezelf te zorgen, omdat ik mezelf, of in ieder geval mijn lichaam, zo waardeloos vind. Een variant van de welbekende vicieuze cirkel dus.
Wat zou het fijn zijn als het weer eens een weekje goed ging. Ik heb de laatste tijd ook het idee dat ik het 'beter worden' zelf wat tegen houd. Zelf denk ik dat het komt omdat ik het mezelf niet 'gun' (eigenwaarde) en omdat ik bang ben weer een keer zover terug te vallen, en ik weet niet of ik dat nóg een keer kan hebben. Herkennen jullie dit?
x, Klontje
Indigoblue: fijn dat het, ondanks een gebrek aan structuur, best goed met je gaat. Dit is vast een goede 'oefening' om te ervaren hoe je jezelf redt in zo'n situatie. veel succes!
Stampertje: wat goed van je dat je nog steeds lax-vrij bent, chapeau! Erg knap van je, ga zo door!
Lotte: gaat het nog steeds zo goed?
Nicks: bedankt voor je berichtje, leuk van je dat je hier even kwam schrijven. En je hebt gelijk, er zit veel meer achter. En iedereen heeft wel iets anders, misschien maakt dat het wel zo moeilijk te genezen.
@ alle andere meiden: hoe is het met jullie?
Even een vraag tussendoor:
Hebben jullie ervaring met het gebruik van (lichte) anti-depressiva? Of heb je redenen om daar juist niet mee te beginnen?
Ik vind het zelf erg moeilijk om zo'n middel van een positieve kant te bekijken, met name omdat ik bang ben de 'controle' over mijn eigen 'ik', mijn eigen gedachten kwijt te raken en omdat ik vind dat ik 'het zelf moet doen'. Mijn ouders denken juist dat het heel goed voor me kan zijn, als zetje in de goede richting/ om uit het diepe dal te komen. En daarnaast om niet zoveel na te denken en om weer te voelen hoe het is als je je écht goed voelt, omdat ik gewend ben aan een 'staat van zijn', die eigenlijk helemaal niet normaal is.
Zelf merk ik dat bezig zijn, beweging me heel erg goed doet. Maar zo gauw ik niet bezig moet zijn, als ik bijv. vrij ben in het weekend, ga ik veel teveel (negatief) nadenken en gaat het weer fout. Sporten zou het beste zijn wat ik kan doen, maar naast dat ik daar heel weinig energie voor heb, vindt ik het heel lastig om te sporten met 'dit lijf', waar meer kilo's aanzitten dan waar ik me goed bij voel (heb overigens een gezond gewicht). Dan wordt ik er zo mee geconfronteerd, de laatste keer dat ik thuis sportte kon ik alleen maar huilen omdat ik zo baalde van mezelf. Dus eigenlijk hou ik mezelf tegen om goed voor mezelf te zorgen, omdat ik mezelf, of in ieder geval mijn lichaam, zo waardeloos vind. Een variant van de welbekende vicieuze cirkel dus.
Wat zou het fijn zijn als het weer eens een weekje goed ging. Ik heb de laatste tijd ook het idee dat ik het 'beter worden' zelf wat tegen houd. Zelf denk ik dat het komt omdat ik het mezelf niet 'gun' (eigenwaarde) en omdat ik bang ben weer een keer zover terug te vallen, en ik weet niet of ik dat nóg een keer kan hebben. Herkennen jullie dit?
x, Klontje
maandag 10 januari 2011 om 21:47
dinsdag 11 januari 2011 om 11:33
Het goede nieuws is dus, dat ik per eind januari binnen onze eigen praktijk opgeleid ga worden tot orthodontie-assistente!
Dit is iets wat ik al heel lang wil. Eigenlijk het liefst bij mijn eigen orthodontist, dus in een echte orthopraktijk. Maar dat ging allemaal zo moeizaam. Ik bleef maar vragen, en mezelf aanbieden, maar hij werd gewoon niet enthousiast. Dat gaf me een erg slecht gevoel, m'n zelfvertrouwen had er erg onder te lijden.
Maar elke maandag is er bij ons in de praktijk dus ook een orthodontist, en daar ben ik nu ook twee keer mee wezen lopen. Hij was wél enthousiast, toen ik vroeg of ik het vak bij hem kon leren. En nu ga ik dus elke maandagmiddag meewerken daar. Heb er zo'n zin in!
't Is fijn dat het in een vertrouwde omgeving is, met vertrouwde collega's. Ik heb nog niet vaak met deze assistentes gewerkt, maar ik ken ze in ieder geval wel. Toen ik gisteren aan mijn collega vertelde dat ik voortaan elke maandagmiddag kom, reageerde ze zó gaaf! Ze zei dat mijn aanwezigheid het echt een stuk gezelliger maakt.
Tja, en daar sta je dan.
Dan kun je toch moeilijk vol blijven houden dat je niet deugt....
En dat ga ik dus ook nooit meer denken.
Ik deug.
En behoorlijk ook.
Dit is iets wat ik al heel lang wil. Eigenlijk het liefst bij mijn eigen orthodontist, dus in een echte orthopraktijk. Maar dat ging allemaal zo moeizaam. Ik bleef maar vragen, en mezelf aanbieden, maar hij werd gewoon niet enthousiast. Dat gaf me een erg slecht gevoel, m'n zelfvertrouwen had er erg onder te lijden.
Maar elke maandag is er bij ons in de praktijk dus ook een orthodontist, en daar ben ik nu ook twee keer mee wezen lopen. Hij was wél enthousiast, toen ik vroeg of ik het vak bij hem kon leren. En nu ga ik dus elke maandagmiddag meewerken daar. Heb er zo'n zin in!
't Is fijn dat het in een vertrouwde omgeving is, met vertrouwde collega's. Ik heb nog niet vaak met deze assistentes gewerkt, maar ik ken ze in ieder geval wel. Toen ik gisteren aan mijn collega vertelde dat ik voortaan elke maandagmiddag kom, reageerde ze zó gaaf! Ze zei dat mijn aanwezigheid het echt een stuk gezelliger maakt.
Tja, en daar sta je dan.
Dan kun je toch moeilijk vol blijven houden dat je niet deugt....
En dat ga ik dus ook nooit meer denken.
Ik deug.
En behoorlijk ook.
dinsdag 11 januari 2011 om 15:46
@ Lotte: Wat een geweldig nieuws! Supersupersuperfijn! Ben echt heel blij voor je 
. En zeker wel dat jij deugt! Dus zeg het zo vaak tegen jezelf als het kan 
, gewoon in de spiegel kijken en jezelf recht toe-recht aan zeggen dat je er zeker wel mag zijn!
@ Indigo: Weet je wat ik nou knap vind van jou? Dat jij, ondanks de moeilijke periode, alle tegenslagen ziet als leermoment. En er je voordeel uit probeert te halen. Ik vind dat echt onwijs sterk van je . Mag ik nog wel een voorbeeld aan nemen. Ik hoop dat je inderdaad deze ervaringen om kan zetten in positieve dingen. En met jouw insteek weet ik haast wel zeker dat dat jou gaat lukken. Go for it .
@ Klontje: Ik heb 2 soorten anti-depressiva gebruikt. Eerst Citalopram, daarna Efexor (Venlafaxine). Het opbouwen was echt níét leuk: eerst merk je 4-6 weken lang alleen maar de bijwerkingen, daarna begin je ergens te voelen dat het wat doet. Het maakt je niet vrolijk ofzo, ergens de positieve kanten van inzien moet je toch echt helaas zelf doen, maar het haalt wel de scherpe randjes af van de enorm slechte dagen. Ik was destijds behoorlijk depressief... De eerste AD werkten niet echt bij mij, dus ben ik overgestapt op Efexor. En eigenlijk voelde ik me er niet bepaald beter op. De scherpe randjes waren er inderdaad af en ik kon enigszins mijn werkdag doorkomen (met wat stiekeme huilbuien tussendoor op de wc :S). Maar ik voelde me enorm afgevlakt in mijn emoties. Als ik me een keer wel goed voelde (als ik iets deed wat ik leuk vond), kon ik er ook niet van genieten. Ik voelde me of slecht, of 'neutraal'. Maar ik voelde me nooit 'oké'.
Dit is natuurlijk mijn ervaring. Ieder ervaart het weer anders. Misschien helpt het jou wel heel goed. Het afbouwen van Efexor was trouwens echt heel rot (staat ook nog een topic over in Psyche, had ik ook nog wat geschreven). Dus hopelijk kan jij het met een wat minder heftig middeltje doen
.
Achteraf was ik er liever helemaal niet aan begonnen, maar heb het iig geprobeerd.
@ iedereen: kom ik toch ff spuien. Ik voel me echt rot. Afgelopen week gaat het wel, maar daarvoor veel eetbuien gehad. Gek genoeg in die periode niets aangekomen. Maar in de afgelopen 5 dagen ben ik ineens 1,4 kg zwaarder geworden, terwijl ik niets anders heb gedaan en ook geen eetbuien heb gehad. Baal hier behoorlijk van (ook al moet ik aankomen). En kan niet met dit gevoel overweg. Hoop dat het vocht is, of dat ik ongesteld moet worden (maar dat ben ik al zo'n 7 maanden niet meer geweest... zou vreemd zijn als dat ineens zo zou zijn)...
Voel me echt heel verrot... Niet alleen door dat gewicht hoor, het is even alles bij elkaar.
. En zeker wel dat jij deugt! Dus zeg het zo vaak tegen jezelf als het kan , gewoon in de spiegel kijken en jezelf recht toe-recht aan zeggen dat je er zeker wel mag zijn!@ Indigo: Weet je wat ik nou knap vind van jou? Dat jij, ondanks de moeilijke periode, alle tegenslagen ziet als leermoment. En er je voordeel uit probeert te halen. Ik vind dat echt onwijs sterk van je . Mag ik nog wel een voorbeeld aan nemen
. Ik hoop dat je inderdaad deze ervaringen om kan zetten in positieve dingen. En met jouw insteek weet ik haast wel zeker dat dat jou gaat lukken. Go for it .@ Klontje: Ik heb 2 soorten anti-depressiva gebruikt. Eerst Citalopram, daarna Efexor (Venlafaxine). Het opbouwen was echt níét leuk: eerst merk je 4-6 weken lang alleen maar de bijwerkingen, daarna begin je ergens te voelen dat het wat doet. Het maakt je niet vrolijk ofzo, ergens de positieve kanten van inzien moet je toch echt helaas zelf doen, maar het haalt wel de scherpe randjes af van de enorm slechte dagen. Ik was destijds behoorlijk depressief... De eerste AD werkten niet echt bij mij, dus ben ik overgestapt op Efexor. En eigenlijk voelde ik me er niet bepaald beter op. De scherpe randjes waren er inderdaad af en ik kon enigszins mijn werkdag doorkomen (met wat stiekeme huilbuien tussendoor op de wc :S). Maar ik voelde me enorm afgevlakt in mijn emoties. Als ik me een keer wel goed voelde (als ik iets deed wat ik leuk vond), kon ik er ook niet van genieten. Ik voelde me of slecht, of 'neutraal'. Maar ik voelde me nooit 'oké'.
Dit is natuurlijk mijn ervaring. Ieder ervaart het weer anders. Misschien helpt het jou wel heel goed. Het afbouwen van Efexor was trouwens echt heel rot (staat ook nog een topic over in Psyche, had ik ook nog wat geschreven). Dus hopelijk kan jij het met een wat minder heftig middeltje doen
.Achteraf was ik er liever helemaal niet aan begonnen, maar heb het iig geprobeerd.
@ iedereen: kom ik toch ff spuien. Ik voel me echt rot. Afgelopen week gaat het wel, maar daarvoor veel eetbuien gehad. Gek genoeg in die periode niets aangekomen. Maar in de afgelopen 5 dagen ben ik ineens 1,4 kg zwaarder geworden, terwijl ik niets anders heb gedaan en ook geen eetbuien heb gehad. Baal hier behoorlijk van (ook al moet ik aankomen). En kan niet met dit gevoel overweg. Hoop dat het vocht is, of dat ik ongesteld moet worden (maar dat ben ik al zo'n 7 maanden niet meer geweest... zou vreemd zijn als dat ineens zo zou zijn)...
Voel me echt heel verrot... Niet alleen door dat gewicht hoor, het is even alles bij elkaar.
dinsdag 11 januari 2011 om 18:46
quote:Lotte35 schreef op 11 januari 2011 @ 11:33:
Het goede nieuws is dus, dat ik per eind januari binnen onze eigen praktijk opgeleid ga worden tot orthodontie-assistente!
Dit is iets wat ik al heel lang wil. Eigenlijk het liefst bij mijn eigen orthodontist, dus in een echte orthopraktijk. Maar dat ging allemaal zo moeizaam. Ik bleef maar vragen, en mezelf aanbieden, maar hij werd gewoon niet enthousiast. Dat gaf me een erg slecht gevoel, m'n zelfvertrouwen had er erg onder te lijden.
Maar elke maandag is er bij ons in de praktijk dus ook een orthodontist, en daar ben ik nu ook twee keer mee wezen lopen. Hij was wél enthousiast, toen ik vroeg of ik het vak bij hem kon leren. En nu ga ik dus elke maandagmiddag meewerken daar. Heb er zo'n zin in!
't Is fijn dat het in een vertrouwde omgeving is, met vertrouwde collega's. Ik heb nog niet vaak met deze assistentes gewerkt, maar ik ken ze in ieder geval wel. Toen ik gisteren aan mijn collega vertelde dat ik voortaan elke maandagmiddag kom, reageerde ze zó gaaf! Ze zei dat mijn aanwezigheid het echt een stuk gezelliger maakt.
Tja, en daar sta je dan.
Dan kun je toch moeilijk vol blijven houden dat je niet deugt....
En dat ga ik dus ook nooit meer denken.
Ik deug.
En behoorlijk ook.Victory dance, victory dance, victory dance! *chachacha, tuuduuduup, chachacha, tuuuduuuuuu*
Het goede nieuws is dus, dat ik per eind januari binnen onze eigen praktijk opgeleid ga worden tot orthodontie-assistente!
Dit is iets wat ik al heel lang wil. Eigenlijk het liefst bij mijn eigen orthodontist, dus in een echte orthopraktijk. Maar dat ging allemaal zo moeizaam. Ik bleef maar vragen, en mezelf aanbieden, maar hij werd gewoon niet enthousiast. Dat gaf me een erg slecht gevoel, m'n zelfvertrouwen had er erg onder te lijden.
Maar elke maandag is er bij ons in de praktijk dus ook een orthodontist, en daar ben ik nu ook twee keer mee wezen lopen. Hij was wél enthousiast, toen ik vroeg of ik het vak bij hem kon leren. En nu ga ik dus elke maandagmiddag meewerken daar. Heb er zo'n zin in!
't Is fijn dat het in een vertrouwde omgeving is, met vertrouwde collega's. Ik heb nog niet vaak met deze assistentes gewerkt, maar ik ken ze in ieder geval wel. Toen ik gisteren aan mijn collega vertelde dat ik voortaan elke maandagmiddag kom, reageerde ze zó gaaf! Ze zei dat mijn aanwezigheid het echt een stuk gezelliger maakt.
Tja, en daar sta je dan.
Dan kun je toch moeilijk vol blijven houden dat je niet deugt....
En dat ga ik dus ook nooit meer denken.
Ik deug.
En behoorlijk ook.Victory dance, victory dance, victory dance! *chachacha, tuuduuduup, chachacha, tuuuduuuuuu*
dinsdag 11 januari 2011 om 22:26
Hoi meiden,
Alvast excuses voor onleesbaarheid of rare typfouten, forum mobiel - pff!
Lotte, wat een ontzettend leuk nieuws! Gefeliciteerd! Echt fijn voor je
Klontje, ik heb in 2003 Efexor geslikt. Ook heel lang niet aan begonnen, omdat het idee me niet aanstond en uit eindelijk ook maar voor zeer korte tijd gebruikt. Echter had ik wel ergens het idee dat het me hielp met mijn dagritme en ik voelde me wat rustiger. Er gebeurde echter ook andere positieve dingen in mijn leven toen, dus moeilijk te zeggen welke dingen echt een gevolg van de Efexor waren. Afbouw kan idd heel vervelend zijn, maar ik had niet zo heel veel last. Heb het ook maar kort geslikt. Ik denk dat AD je wel echt kunnen helpen de dingen op te pakken. Net even een steuntje in de rug waardoor je de dingen kan doen die nodig zijn om je echt beter te gaan voelen. Net even de extra kracht om op gang te komen, als het dan wat beter gaat en je zelf meer energie en kracht heb kan je langzaam opbouwen.
Wat betreft het sporten, vervelend, want ik herken het gevoel en het is heel naar. Wat mij helpt/heeft geholpen is die negativiteit los te laten. Ga sporten met het idee dat je het doet om lief voor jezelf te zijn. Probeer het moeten los te laten, het moeten voldoen aan een bepaald lichaamsdelen, het moeten bij het sporten zelf. Probeer het bewegen als ontspanning te ervaren en haal alle (psychische) verplichtingen eraf. Dit helpt mij omdat het de drempel verlaagt om te gaan sporten. Als uk niks moet en er is geen ordeel aan verbonden, dan kan ik ook niks niet goed genoeg doen, kan mijn lichaam niet tegenvallen. Dus niet sporten omdat het gezond is, niet omdat je strakker wil worden of wat kg kwijt wilt, geen eisen aan her sporten of aan je lijf stellen. Alleen omdat het lekker voelt en ontspannend is en doe dan ook alleen wat ontspannend voelt, al is dat alleen rustig wandelen! Even het late wat lager leggen!
Lilstar, jammer dat je in een dip zit. Herkenbaar ook wat je schrijft. En vervelend dat dat gewicht zoveel invloed heeft. Dat maak ik ook nog vaak mee. Ondanks dat ik zo goed weet dat het niet uitmaakt, de manier waarop ik me over mijn lichaam voel kan voor behoorlijk wat dood en onrust zorgen hier. Ook het rommelig eten heeft bij mij altijd een zeer slechte uitwerking. Wellicht geldt dat ook voor jou na de eetbuien van de laatste weken. Misschien helpt het om met een 'schone lei' voor jezelf te beginnen. Niet jezelf (onbewust?) straffen met negatieve gedachten vanwege de eetbuien of het gewicht, maar juist even extra lief en niet zo hard voor jezelf zijn. Denk "jeetje, ik ben blijkbaar moe, heb het even zwaar, ik ga even wat minder eisen aan mezelf stellen. ik ben niet slecht omdat ik ben aangekomen, ik ga mezelf daar ook niet voor straffen. Ik mag even moe zijn, een dipje hebben..." ook hier, even de lat wat minder hoog leggen. Even al die onbewuste moeten weg! Snap dat dit lang niet altijd zo simpel is, als ik het zelf altijd kon zat ik nu ook niet in een dip, maar probeer je je er bewust van te worden waarom je je zo voelt. waar ben je het meest ontevreden over op het moment? Is dat wel een realistische gedachte? Is het misshien iets wat energie vreet?
Bedankt voor je compliment. Besef wel dat ik er alleen zo mee om kan gaan omdat ik na jaren worstelen een punt heb bereikt waarop ik dat kan. Waarop ik genoeg rust heb en energie heb im mijn hoofd boven water te houden én ook nog aan de problematiek te werken. Jaren lang was dat niet zo en was het alleen overleven, alleen mijn hoofd net boven water houden steeds. Nu heb ik het geluk dat het zo goed gaat dat mijn hoofd vanzelf boven water blijft waardoor ik niet meer hoef te overleven en me kan richten op werken aan de problematiek.
Ik hoop dat je je gauw beter voelt!
Butterfly, maak bespreekbaar wat er is! dan zullen anderen je gedrag beter begrijpen en is er minder ruimte voor misverstanden of rare conclusies trekken. Geef gewoon aan welke dingen je lastig vindt. Mensen reageren daar vaak heel goed op en het kan voor jou ook oplichten, de drempel wat verlagen. Succes!
Alvast excuses voor onleesbaarheid of rare typfouten, forum mobiel - pff!
Lotte, wat een ontzettend leuk nieuws! Gefeliciteerd! Echt fijn voor je
Klontje, ik heb in 2003 Efexor geslikt. Ook heel lang niet aan begonnen, omdat het idee me niet aanstond en uit eindelijk ook maar voor zeer korte tijd gebruikt. Echter had ik wel ergens het idee dat het me hielp met mijn dagritme en ik voelde me wat rustiger. Er gebeurde echter ook andere positieve dingen in mijn leven toen, dus moeilijk te zeggen welke dingen echt een gevolg van de Efexor waren. Afbouw kan idd heel vervelend zijn, maar ik had niet zo heel veel last. Heb het ook maar kort geslikt. Ik denk dat AD je wel echt kunnen helpen de dingen op te pakken. Net even een steuntje in de rug waardoor je de dingen kan doen die nodig zijn om je echt beter te gaan voelen. Net even de extra kracht om op gang te komen, als het dan wat beter gaat en je zelf meer energie en kracht heb kan je langzaam opbouwen.
Wat betreft het sporten, vervelend, want ik herken het gevoel en het is heel naar. Wat mij helpt/heeft geholpen is die negativiteit los te laten. Ga sporten met het idee dat je het doet om lief voor jezelf te zijn. Probeer het moeten los te laten, het moeten voldoen aan een bepaald lichaamsdelen, het moeten bij het sporten zelf. Probeer het bewegen als ontspanning te ervaren en haal alle (psychische) verplichtingen eraf. Dit helpt mij omdat het de drempel verlaagt om te gaan sporten. Als uk niks moet en er is geen ordeel aan verbonden, dan kan ik ook niks niet goed genoeg doen, kan mijn lichaam niet tegenvallen. Dus niet sporten omdat het gezond is, niet omdat je strakker wil worden of wat kg kwijt wilt, geen eisen aan her sporten of aan je lijf stellen. Alleen omdat het lekker voelt en ontspannend is en doe dan ook alleen wat ontspannend voelt, al is dat alleen rustig wandelen! Even het late wat lager leggen!
Lilstar, jammer dat je in een dip zit. Herkenbaar ook wat je schrijft. En vervelend dat dat gewicht zoveel invloed heeft. Dat maak ik ook nog vaak mee. Ondanks dat ik zo goed weet dat het niet uitmaakt, de manier waarop ik me over mijn lichaam voel kan voor behoorlijk wat dood en onrust zorgen hier. Ook het rommelig eten heeft bij mij altijd een zeer slechte uitwerking. Wellicht geldt dat ook voor jou na de eetbuien van de laatste weken. Misschien helpt het om met een 'schone lei' voor jezelf te beginnen. Niet jezelf (onbewust?) straffen met negatieve gedachten vanwege de eetbuien of het gewicht, maar juist even extra lief en niet zo hard voor jezelf zijn. Denk "jeetje, ik ben blijkbaar moe, heb het even zwaar, ik ga even wat minder eisen aan mezelf stellen. ik ben niet slecht omdat ik ben aangekomen, ik ga mezelf daar ook niet voor straffen. Ik mag even moe zijn, een dipje hebben..." ook hier, even de lat wat minder hoog leggen. Even al die onbewuste moeten weg! Snap dat dit lang niet altijd zo simpel is, als ik het zelf altijd kon zat ik nu ook niet in een dip, maar probeer je je er bewust van te worden waarom je je zo voelt. waar ben je het meest ontevreden over op het moment? Is dat wel een realistische gedachte? Is het misshien iets wat energie vreet?
Bedankt voor je compliment. Besef wel dat ik er alleen zo mee om kan gaan omdat ik na jaren worstelen een punt heb bereikt waarop ik dat kan. Waarop ik genoeg rust heb en energie heb im mijn hoofd boven water te houden én ook nog aan de problematiek te werken. Jaren lang was dat niet zo en was het alleen overleven, alleen mijn hoofd net boven water houden steeds. Nu heb ik het geluk dat het zo goed gaat dat mijn hoofd vanzelf boven water blijft waardoor ik niet meer hoef te overleven en me kan richten op werken aan de problematiek.
Ik hoop dat je je gauw beter voelt!
Butterfly, maak bespreekbaar wat er is! dan zullen anderen je gedrag beter begrijpen en is er minder ruimte voor misverstanden of rare conclusies trekken. Geef gewoon aan welke dingen je lastig vindt. Mensen reageren daar vaak heel goed op en het kan voor jou ook oplichten, de drempel wat verlagen. Succes!
dinsdag 11 januari 2011 om 22:31
dinsdag 11 januari 2011 om 22:36
Pff!
Over AD: langzaam opbouwen moet AFbouwen zijn.
Over sporten: lichaamsdelen moet lichaamsbeeld zijn. En "het late" moet de lat zijn hahaha, de lat wat lager leggen dus.
Over gewicht: dat het voor behoorlijk wat "dood" kan zorgen, geen idee meer wat ik eigenlijk bedoelde, misschien druk?
Jeetje, ik zal nog eens mobiel een reactie typen
Over AD: langzaam opbouwen moet AFbouwen zijn.
Over sporten: lichaamsdelen moet lichaamsbeeld zijn. En "het late" moet de lat zijn hahaha, de lat wat lager leggen dus.
Over gewicht: dat het voor behoorlijk wat "dood" kan zorgen, geen idee meer wat ik eigenlijk bedoelde, misschien druk?
Jeetje, ik zal nog eens mobiel een reactie typen
dinsdag 11 januari 2011 om 23:09
quote:Lotte35 schreef op 11 januari 2011 @ 11:33:
Het goede nieuws is dus, dat ik per eind januari binnen onze eigen praktijk opgeleid ga worden tot orthodontie-assistente!
Dit is iets wat ik al heel lang wil. Eigenlijk het liefst bij mijn eigen orthodontist, dus in een echte orthopraktijk. Maar dat ging allemaal zo moeizaam. Ik bleef maar vragen, en mezelf aanbieden, maar hij werd gewoon niet enthousiast. Dat gaf me een erg slecht gevoel, m'n zelfvertrouwen had er erg onder te lijden.
Maar elke maandag is er bij ons in de praktijk dus ook een orthodontist, en daar ben ik nu ook twee keer mee wezen lopen. Hij was wél enthousiast, toen ik vroeg of ik het vak bij hem kon leren. En nu ga ik dus elke maandagmiddag meewerken daar. Heb er zo'n zin in!
't Is fijn dat het in een vertrouwde omgeving is, met vertrouwde collega's. Ik heb nog niet vaak met deze assistentes gewerkt, maar ik ken ze in ieder geval wel. Toen ik gisteren aan mijn collega vertelde dat ik voortaan elke maandagmiddag kom, reageerde ze zó gaaf! Ze zei dat mijn aanwezigheid het echt een stuk gezelliger maakt.
Tja, en daar sta je dan.
Dan kun je toch moeilijk vol blijven houden dat je niet deugt....
En dat ga ik dus ook nooit meer denken.
Ik deug.
En behoorlijk ook.Wat een goed nieuws, geweldig! Van harte gefeliciteerd!
Het goede nieuws is dus, dat ik per eind januari binnen onze eigen praktijk opgeleid ga worden tot orthodontie-assistente!
Dit is iets wat ik al heel lang wil. Eigenlijk het liefst bij mijn eigen orthodontist, dus in een echte orthopraktijk. Maar dat ging allemaal zo moeizaam. Ik bleef maar vragen, en mezelf aanbieden, maar hij werd gewoon niet enthousiast. Dat gaf me een erg slecht gevoel, m'n zelfvertrouwen had er erg onder te lijden.
Maar elke maandag is er bij ons in de praktijk dus ook een orthodontist, en daar ben ik nu ook twee keer mee wezen lopen. Hij was wél enthousiast, toen ik vroeg of ik het vak bij hem kon leren. En nu ga ik dus elke maandagmiddag meewerken daar. Heb er zo'n zin in!
't Is fijn dat het in een vertrouwde omgeving is, met vertrouwde collega's. Ik heb nog niet vaak met deze assistentes gewerkt, maar ik ken ze in ieder geval wel. Toen ik gisteren aan mijn collega vertelde dat ik voortaan elke maandagmiddag kom, reageerde ze zó gaaf! Ze zei dat mijn aanwezigheid het echt een stuk gezelliger maakt.
Tja, en daar sta je dan.
Dan kun je toch moeilijk vol blijven houden dat je niet deugt....
En dat ga ik dus ook nooit meer denken.
Ik deug.
En behoorlijk ook.Wat een goed nieuws, geweldig! Van harte gefeliciteerd!
donderdag 13 januari 2011 om 14:45
Hallo meiden,
@Lotte: Gefeliciteerd!!! Echt top dat je droom nu toch uitkomt en geduld is echt een schone zaak he? Heel veel succes!!
Ik heb alles gelezen maar heb weinig tijd gehad om te reageren want in het nieuwe huis heb ik nog geen internet. Ben blij dat de verhuizing gedaan is (wat een troep kunnen mannen toch verzamelen zeg!) Verder hebben we een lekkage waardoor we nog geen verwarming hebben dus zit nu met drie kacheltjes....
Voor mijn gevoel ben ik constant aan het hollen geweest met het huis en solliciteren. Op zich goed want dan heb ik wat afleiding. En ja 2011 laxvrij ingegaan.....Voel me nog niet top maar ben wel blij dat ik inmiddels al een aantal maanden clean ben en er niet meer aan denk.
@Klontje: Ik heb helaas geen ervaring met deze medicijnen maar wil je toch succes wensen bij het maken van je keuze (en zo te lezen heb je hier van de meiden ook wat adviezen gekregen).
@Lilstar: Echt heel herkenbaar! Vaak is het idd niet alleen het gewicht maar zit alles ff tegen (voor je gevoel). Gaat het nu al wat beter?
@Indigoblue: Je kunt best aardig typen op afstand haha. Hoe gaat het met je?
@Pelikaan & Butterfly: Hoe gaat het nu met jullie?
Dikke knuffel voor jullie meiden
@Lotte: Gefeliciteerd!!! Echt top dat je droom nu toch uitkomt en geduld is echt een schone zaak he? Heel veel succes!!
Ik heb alles gelezen maar heb weinig tijd gehad om te reageren want in het nieuwe huis heb ik nog geen internet. Ben blij dat de verhuizing gedaan is (wat een troep kunnen mannen toch verzamelen zeg!) Verder hebben we een lekkage waardoor we nog geen verwarming hebben dus zit nu met drie kacheltjes....
Voor mijn gevoel ben ik constant aan het hollen geweest met het huis en solliciteren. Op zich goed want dan heb ik wat afleiding. En ja 2011 laxvrij ingegaan.....Voel me nog niet top maar ben wel blij dat ik inmiddels al een aantal maanden clean ben en er niet meer aan denk.
@Klontje: Ik heb helaas geen ervaring met deze medicijnen maar wil je toch succes wensen bij het maken van je keuze (en zo te lezen heb je hier van de meiden ook wat adviezen gekregen).
@Lilstar: Echt heel herkenbaar! Vaak is het idd niet alleen het gewicht maar zit alles ff tegen (voor je gevoel). Gaat het nu al wat beter?
@Indigoblue: Je kunt best aardig typen op afstand haha. Hoe gaat het met je?
@Pelikaan & Butterfly: Hoe gaat het nu met jullie?
Dikke knuffel voor jullie meiden
donderdag 13 januari 2011 om 17:15
Stampertje, lief dat je het vraagt. Ik schrijf hier bijna niet meer, mail nog wel met een aantal van hier. Het is enorm druk in mijn leven op dit moment. Het gaat met eten eigenlijk best goed, had voor de jaarwisseling wel een enorme dip. Heel druk, spanning: mijn keel zat gewoon dicht. Dat blijf je houden denk ik, als anorect, dat dat soort dingen op je eten invloed hebben. Ik weet dat ik op gewicht moet blijven en heb dus hard eraan gewerkt om niet onder mijn "gevaar! gewicht" te komen.
Ik weet niet precies alle verhalen hier uit elkaar te houden, het is me soms te veel om allemaal te lezen, sorry...in ieder geval wil ik jullie allemaal een hart onder de riem steken: het leven is zo veel leuker als je je niet laat leiden door de weegschaal. Dat is ook zo zinloos, je leven laten leiden door zo'n stukje techniek in de badkamer. Veel belangrijker is of je plezier hebt in het leven, of je lol kunt hebben, kun genieten en ten volste ervaren wat deze wereld je allemaal biedt. Dat is het loslaten van je ES echt waard meiden!! Zet 'em op. Pak je problemen bij kop en kont en ga ermee aan het werk. Is niet gemakkelijk, je angsten en gevoelens recht in de ogen aankijken, maar het levert je zoveel op...ga ervoor!!
Ik weet niet precies alle verhalen hier uit elkaar te houden, het is me soms te veel om allemaal te lezen, sorry...in ieder geval wil ik jullie allemaal een hart onder de riem steken: het leven is zo veel leuker als je je niet laat leiden door de weegschaal. Dat is ook zo zinloos, je leven laten leiden door zo'n stukje techniek in de badkamer. Veel belangrijker is of je plezier hebt in het leven, of je lol kunt hebben, kun genieten en ten volste ervaren wat deze wereld je allemaal biedt. Dat is het loslaten van je ES echt waard meiden!! Zet 'em op. Pak je problemen bij kop en kont en ga ermee aan het werk. Is niet gemakkelijk, je angsten en gevoelens recht in de ogen aankijken, maar het levert je zoveel op...ga ervoor!!
vrijdag 14 januari 2011 om 09:30
@ Stampertje: echt geweldig dat je nog steeds laxvrij bent. Mag je idd trots op zijn . Wat helemaal fijn is om te lezen, is dat je er ook niet veel meer aan denkt!
Hier gaat het wel weer oké, bedankt voor het vragen!
@ indigo: bedankt dat je de tijd hebt genomen om uitgebreid te reageren . Vind het echt bewonderenswaardig hoe jij met die gedachten kan omgaan. Dat is precies het punt waarmee ik nu met de therapeut aan de slag ben gegaan. Dat ik zulke negatieve gedachten heb op moeilijke momenten, dat ik mezelf ook in dat spiraal houd. Vind het erg lastig om op zo'n moment die discussie met mezelf aan te gaan en tegen mezelf te zeggen van: "Kom op, ga er weer voor, het is niet erg dat het gebeurt is. Maar hier voel je je blijkbaar niet beter door, dus probeer het de volgende keer op een andere manier aan te pakken." Het is vooral drukte/stress i.c.m. me down voelen. En dat laatste heeft weer te maken met dat ik mezelf het niet waard vind om voor te vechten... maar hoe ik ooit van dat idee af ga komen weet ik niet. Misschien komt dat vanzelf als ik uit dat negatieve spiraal kom? Wat zijn jullie ervaringen daarin?
@ Lotte: Ben je nog lekker aan het genieten van het goede gevoel? Vind het zo ontzettend gaaf dat je aan die opleiding gaat beginnen!
@ Klontje: hoe gaat het nu met jou?
@ Soof: lang niets gelezen van je, gaat het wel goed daar? Of gaat het júíst goed? Kan natuurlijk ook.
@ Pelikaan: hoop dat ik ook ooit ervaar wat jij nu ervaart. Dat loslaten wil ik echt naar toe. Maar ik moet ook wat meer geduld opbrengen denk ik. Goed dat je weer kan genieten .
@ iedereen: begin langzaam uit mijn dip aan het raken. Merk dat drukte mij echt nekt. Aan de andere kant geeft het mij ook wel weer afleiding. Alleen vind ik het moeilijker om tegen alle negatieve gedachten in te gaan als ik erg moe bent. Doe mij maar weer een energiegevend zonnetje.
Nou nog één dagje en dan is het gelukkig weer weekend! Iedereen vast fijn weekend! Liefs
Hier gaat het wel weer oké, bedankt voor het vragen!
@ indigo: bedankt dat je de tijd hebt genomen om uitgebreid te reageren . Vind het echt bewonderenswaardig hoe jij met die gedachten kan omgaan. Dat is precies het punt waarmee ik nu met de therapeut aan de slag ben gegaan. Dat ik zulke negatieve gedachten heb op moeilijke momenten, dat ik mezelf ook in dat spiraal houd. Vind het erg lastig om op zo'n moment die discussie met mezelf aan te gaan en tegen mezelf te zeggen van: "Kom op, ga er weer voor, het is niet erg dat het gebeurt is. Maar hier voel je je blijkbaar niet beter door, dus probeer het de volgende keer op een andere manier aan te pakken." Het is vooral drukte/stress i.c.m. me down voelen. En dat laatste heeft weer te maken met dat ik mezelf het niet waard vind om voor te vechten... maar hoe ik ooit van dat idee af ga komen weet ik niet. Misschien komt dat vanzelf als ik uit dat negatieve spiraal kom? Wat zijn jullie ervaringen daarin?
@ Lotte: Ben je nog lekker aan het genieten van het goede gevoel
? Vind het zo ontzettend gaaf dat je aan die opleiding gaat beginnen!@ Klontje: hoe gaat het nu met jou?
@ Soof: lang niets gelezen van je, gaat het wel goed daar? Of gaat het júíst goed? Kan natuurlijk ook
.@ Pelikaan: hoop dat ik ook ooit ervaar wat jij nu ervaart. Dat loslaten wil ik echt naar toe. Maar ik moet ook wat meer geduld opbrengen denk ik. Goed dat je weer kan genieten .
@ iedereen: begin langzaam uit mijn dip aan het raken. Merk dat drukte mij echt nekt. Aan de andere kant geeft het mij ook wel weer afleiding. Alleen vind ik het moeilijker om tegen alle negatieve gedachten in te gaan als ik erg moe bent. Doe mij maar weer een energiegevend zonnetje
.Nou nog één dagje en dan is het gelukkig weer weekend! Iedereen vast fijn weekend! Liefs
