Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
maandag 17 januari 2011 om 16:32
Ik snap je hoor Muisje. (en paarsjurkje, ken je me nog? Ik had je toen nog hierheen verwezen in je eigen topic ooit)
Ik lijk hier wel heel stabiel te lullen, maar ik was/ben echt veranderd in terrorex, die maar niet wil geloven dat het over is. Ik herken gewoon alles wat je zegt, ,maar ik ben dan iets verder in dat ik uiteindelijk merkte dat niets echt hielp. Misschien vond ik kut, NEE vond ik kut, NOOIT wilde ik niet geloven, het maakt niet uit wat hij zegt, ik heb nog een gevoel voor hem. En hij kan lullen als Brugman, maar ik ben er dus kennelijk zelf, van binnen, nog niet klaar mee. En dat kan hij niet wegnemen, en dat moet je dus ook niet zoeken bij je ex. Je ex is niet de persoon die je kan helpen in dat verwerkingsproces (dat is gewoon een feit). Dat neemt niet weg dat je gevoel zegt dat hij dat wel kan, maar eigenlijk, eigenlijk moet je het zelf doen. En ik ben daar ook nog niet(ik snap het allemaal verstandelijk gezien wel, maar mijn gevoel zegt geheel andere dingen)
@Advies. Het klinkt als een brief waarin je duidelijk aangeeft zelf ook mee te willen veranderen naar iets beters, en dat je zelf ook inziet wat jij zou kunnen doen, en vraagt wat hij zou willen/kunnen doen. Ik wens je heel veel succes daarmee, en hoop dat jullie met veel praten eruit kunnen komen. Je kunt jezelf iig altijd recht in de spiegel aankijken, en zeggen dat je er alles voor gedaan hebt, wat er ook moge gebeuren.
Ik lijk hier wel heel stabiel te lullen, maar ik was/ben echt veranderd in terrorex, die maar niet wil geloven dat het over is. Ik herken gewoon alles wat je zegt, ,maar ik ben dan iets verder in dat ik uiteindelijk merkte dat niets echt hielp. Misschien vond ik kut, NEE vond ik kut, NOOIT wilde ik niet geloven, het maakt niet uit wat hij zegt, ik heb nog een gevoel voor hem. En hij kan lullen als Brugman, maar ik ben er dus kennelijk zelf, van binnen, nog niet klaar mee. En dat kan hij niet wegnemen, en dat moet je dus ook niet zoeken bij je ex. Je ex is niet de persoon die je kan helpen in dat verwerkingsproces (dat is gewoon een feit). Dat neemt niet weg dat je gevoel zegt dat hij dat wel kan, maar eigenlijk, eigenlijk moet je het zelf doen. En ik ben daar ook nog niet(ik snap het allemaal verstandelijk gezien wel, maar mijn gevoel zegt geheel andere dingen)
@Advies. Het klinkt als een brief waarin je duidelijk aangeeft zelf ook mee te willen veranderen naar iets beters, en dat je zelf ook inziet wat jij zou kunnen doen, en vraagt wat hij zou willen/kunnen doen. Ik wens je heel veel succes daarmee, en hoop dat jullie met veel praten eruit kunnen komen. Je kunt jezelf iig altijd recht in de spiegel aankijken, en zeggen dat je er alles voor gedaan hebt, wat er ook moge gebeuren.
maandag 17 januari 2011 om 16:41
Yellowlove, ik denk dat we dan ongeveer op hetzelfde punt zitten. Ik heb ex afgelopen maanden heel veel mijn mening en standpunten gemaild en laten weten. Hij reageerde mondjesmaat, maar al zijn reacties bevatten de dubbele boodschap: Ik wil wel, maar. Of: ik wil niet, maar..
Dat zou genoeg moeten zeggen. Maar inderdaad: als terrorex zie je alleen de positieve kant van de dubbele boodschap en wil je de negatieve kant wegnemen (terwijl die eigenlijk wel veel zwaarder weegt in dit geval, vind ik). En dan ga je vragen om duidelijkheid. In plaats van rationeel zeggen: prima, zoek het uit, ik leef verder. Heb ik ook wel gedaan trouwens, maar toen ging ex trekken en ging ik daar weer in mee...lekker dan.
En nu zit ik op dit punt! Redelijk vast, maar ga ervanuit dat het de laatste naweeen zijn. Mijn excuses vind ik terecht (check), ook al heeft hij imo grovere fouten gemaakt, ik ben dan van mijn aandeel "verlost". Mijn vraag is gesteld (check). Ex blijft me aanspreken met koosnaam en eindigen met kus, wat weer verward (check).
Dat zou genoeg moeten zeggen. Maar inderdaad: als terrorex zie je alleen de positieve kant van de dubbele boodschap en wil je de negatieve kant wegnemen (terwijl die eigenlijk wel veel zwaarder weegt in dit geval, vind ik). En dan ga je vragen om duidelijkheid. In plaats van rationeel zeggen: prima, zoek het uit, ik leef verder. Heb ik ook wel gedaan trouwens, maar toen ging ex trekken en ging ik daar weer in mee...lekker dan.
En nu zit ik op dit punt! Redelijk vast, maar ga ervanuit dat het de laatste naweeen zijn. Mijn excuses vind ik terecht (check), ook al heeft hij imo grovere fouten gemaakt, ik ben dan van mijn aandeel "verlost". Mijn vraag is gesteld (check). Ex blijft me aanspreken met koosnaam en eindigen met kus, wat weer verward (check).
maandag 17 januari 2011 om 16:54
Lieve muis wat is het ergste wat er kan gebeuren als jij geen enkel contact meer met hem zoekt?
Vergaat de wereld? Komt de zon niet meer op?
Ik denk dat jij echt een hele lange tijd geen contact meer nodig hebt om verder met je leven te kunnen en hij ook.
Jij wilt antwoorden nou ik kan je vertellen dat elk antwoord of dat nou negatief of positief is weer een nieuwe vraag oproept.
Ga niet zo lang door tot er helemaal niets meer van je zelfrespect over is.
Vergaat de wereld? Komt de zon niet meer op?
Ik denk dat jij echt een hele lange tijd geen contact meer nodig hebt om verder met je leven te kunnen en hij ook.
Jij wilt antwoorden nou ik kan je vertellen dat elk antwoord of dat nou negatief of positief is weer een nieuwe vraag oproept.
Ga niet zo lang door tot er helemaal niets meer van je zelfrespect over is.
maandag 17 januari 2011 om 17:08
Dat denk ik ook altijd....Maar ik zie nu in, nu ik het zo bij jou lees, dat dat niet kan. Hoe kan hij jou vergeten, jullie hebben zoveel gedeeld samen. Je zult nooit zomaar vergeten worden, nooit. Je blijft altijd in iemands herinnering en hart, jullie hebben zielsveel van elkaar gehouden, en houden nog van elkaar (weliswaar misschien op een andere manier) Dat kan niemand jullie afnemen, echt niet.
maandag 17 januari 2011 om 17:13
quote:muisje23 schreef op 17 januari 2011 @ 17:00:
Dat hij mij vergeet?
Ach lieve meid je vergeet iemand niet zomaar hoor.
Ik kan mij al mijn exen nog herinneren en heel af en toe denk ik met glimlach aan ze terug.
Met 2 exen heb ik een kind dus hen zie ik natuurlijk regelmatig maar ik heb ook nog een ex die ik soms jaren niet zie en soms nog eens tegenkom.
Zo is het leven en jij zou toch ook niet willen dat hij over een aantal jaren met een negatief gevoel aan jou terug denkt puur om het gedrag wat je nu vertoont?
Dat hij mij vergeet?
Ach lieve meid je vergeet iemand niet zomaar hoor.
Ik kan mij al mijn exen nog herinneren en heel af en toe denk ik met glimlach aan ze terug.
Met 2 exen heb ik een kind dus hen zie ik natuurlijk regelmatig maar ik heb ook nog een ex die ik soms jaren niet zie en soms nog eens tegenkom.
Zo is het leven en jij zou toch ook niet willen dat hij over een aantal jaren met een negatief gevoel aan jou terug denkt puur om het gedrag wat je nu vertoont?
maandag 17 januari 2011 om 17:26
Oke, dat is een geruststelling. Ik weet het eigenlijk ook wel.
Nog een vraag die jullie niet kunnen beantwoorden eigenlijk:
Waarom zou ex niet op mijn mailtje met DE vraag reageren?
Ik kan daar echt niet bij, je kunt toch maar beter duidelijk zijn als die ander het maar niet wil snappen? Ik zou dat wel zijn denk ik..
Nog een vraag die jullie niet kunnen beantwoorden eigenlijk:
Waarom zou ex niet op mijn mailtje met DE vraag reageren?
Ik kan daar echt niet bij, je kunt toch maar beter duidelijk zijn als die ander het maar niet wil snappen? Ik zou dat wel zijn denk ik..
maandag 17 januari 2011 om 17:27
quote:muisje23 schreef op 17 januari 2011 @ 16:24:
Maar ik mail en sms niet: neem me terug!!
Ik vraag alleen om duidelijkheid als hij die al heeft, zodat ik het makkelijker af kan sluiten.
Nou ja, misschien ben ik ook wel wanhopig, maar dan eerder naar hoe hiermee te dealen, dan naar: ik wil hem koste wat kost terug.Ik denk dat het niet uitmaakt wat je smst en mailt, je zoekt contact daar waar je dat niet zou moeten doen. En je maakt er nu een excuusje van, dat het gaat om duidelijkheid. Echt niet dat het allemaal makkelijker wordt als hij nu heel hard NEE terug mailt. Je zoekt contact omdat je contact met hem wilt, op wat voor manier dan ook. Als het niet positief kan, dan maar negatief. En ja, dat is wat wanhopig aan het worden. Ik hoop dat het je lukt de zinnen te verzetten. Ik zou je mail en telefoon even met rust laten, niet checken en wat anders gaan doen de komende dagen. Sterkte muis! Het is niet makkelijk allemaal.
Maar ik mail en sms niet: neem me terug!!
Ik vraag alleen om duidelijkheid als hij die al heeft, zodat ik het makkelijker af kan sluiten.
Nou ja, misschien ben ik ook wel wanhopig, maar dan eerder naar hoe hiermee te dealen, dan naar: ik wil hem koste wat kost terug.Ik denk dat het niet uitmaakt wat je smst en mailt, je zoekt contact daar waar je dat niet zou moeten doen. En je maakt er nu een excuusje van, dat het gaat om duidelijkheid. Echt niet dat het allemaal makkelijker wordt als hij nu heel hard NEE terug mailt. Je zoekt contact omdat je contact met hem wilt, op wat voor manier dan ook. Als het niet positief kan, dan maar negatief. En ja, dat is wat wanhopig aan het worden. Ik hoop dat het je lukt de zinnen te verzetten. Ik zou je mail en telefoon even met rust laten, niet checken en wat anders gaan doen de komende dagen. Sterkte muis! Het is niet makkelijk allemaal.
maandag 17 januari 2011 om 17:35
Over het vergeten nog:
Ik ben verlaten door mijn eerste ex voor een ander, er was ruzie, gegil en gekrijs. En toch, toch houd ik nog steeds van hem, en ben ik ondertussen zo ver dat ik eigenlijk vooral terugdenk aan de leuke dingen samen(vakantie, seks, stomme grapjes e.d) En ik weet via via dat hij ook nog wel over mij en de grappige dingen verteld, en dat hij mij niet vergeten is. En we praten niet meer met elkaar (dat komt vooral doordat hij verhuisd is naar Spanje trouwens). Maar we zijn elkaar zeker niet vergeten, ondanks dat hij nu al heel lang met dat mokkel gaat waarmee hij vreemdging. En dat bedenk ik me ook weleens, dat dat stom van hem was, en daarom zijn we ook exen, en geen geliefdes meer. Maar we hebben wel leuke tijden gekend!
Ik ben het eens met Avril, het is hard, maar het idd contact om het contact houden, want hij is al heel erg duidelijk geweest toch(eigenlijk wel stiekem weet je wel diep in je hartje)
En ex reageert nu niet, omdat hij wellicht het idee heeft jou dat antwoord al gegeven te hebben (en dat is stiekem ook een beetje zo) en weet dan misschien niet wat hij nu dan moet zeggen?Of hij heeft zijn mail even niet gecheckt? En het is altijd makkelijk om te zeggen dat jij zo of zo zou reageren, ik denk ook altijd van: hallo, ik zou dit doen. Maar andere mensen zijn niet zoals ik, en ik weet eerlijk gezegd ook niet hoe het voelt om tegen iemand te moeten zeggen dat je niet meer verder wilt, terwijl die ander wel wil. Ik dacht altijd dat dat een makkie was, aangezien je zelf niet meer wilt, maar als ik nu bij de mensen om me heen kijk, zie ik dat die ook kapot gaan van het verdriet dat ze iemand van wie ze wel degelijk zielsveel houden aandoen. Dus je weet het niet, je weet zijn beweegredenen niet, en ik vrees ik ook niet, anders had ik het je verteld.
Ik ben verlaten door mijn eerste ex voor een ander, er was ruzie, gegil en gekrijs. En toch, toch houd ik nog steeds van hem, en ben ik ondertussen zo ver dat ik eigenlijk vooral terugdenk aan de leuke dingen samen(vakantie, seks, stomme grapjes e.d) En ik weet via via dat hij ook nog wel over mij en de grappige dingen verteld, en dat hij mij niet vergeten is. En we praten niet meer met elkaar (dat komt vooral doordat hij verhuisd is naar Spanje trouwens). Maar we zijn elkaar zeker niet vergeten, ondanks dat hij nu al heel lang met dat mokkel gaat waarmee hij vreemdging. En dat bedenk ik me ook weleens, dat dat stom van hem was, en daarom zijn we ook exen, en geen geliefdes meer. Maar we hebben wel leuke tijden gekend!
Ik ben het eens met Avril, het is hard, maar het idd contact om het contact houden, want hij is al heel erg duidelijk geweest toch(eigenlijk wel stiekem weet je wel diep in je hartje)
En ex reageert nu niet, omdat hij wellicht het idee heeft jou dat antwoord al gegeven te hebben (en dat is stiekem ook een beetje zo) en weet dan misschien niet wat hij nu dan moet zeggen?Of hij heeft zijn mail even niet gecheckt? En het is altijd makkelijk om te zeggen dat jij zo of zo zou reageren, ik denk ook altijd van: hallo, ik zou dit doen. Maar andere mensen zijn niet zoals ik, en ik weet eerlijk gezegd ook niet hoe het voelt om tegen iemand te moeten zeggen dat je niet meer verder wilt, terwijl die ander wel wil. Ik dacht altijd dat dat een makkie was, aangezien je zelf niet meer wilt, maar als ik nu bij de mensen om me heen kijk, zie ik dat die ook kapot gaan van het verdriet dat ze iemand van wie ze wel degelijk zielsveel houden aandoen. Dus je weet het niet, je weet zijn beweegredenen niet, en ik vrees ik ook niet, anders had ik het je verteld.
maandag 17 januari 2011 om 17:37
quote:muisje23 schreef op 17 januari 2011 @ 17:26:
Oke, dat is een geruststelling. Ik weet het eigenlijk ook wel.
Nog een vraag die jullie niet kunnen beantwoorden eigenlijk:
Waarom zou ex niet op mijn mailtje met DE vraag reageren?
Ik kan daar echt niet bij, je kunt toch maar beter duidelijk zijn als die ander het maar niet wil snappen? Ik zou dat wel zijn denk ik..
Je weet niet of hij het gelezen heeft, en na alle smsjes en mailtjes zou ik het (als ik hem was, en dan vul ik het wel in) onderhand wel zat zijn om weer contact te hebben via mail. Je voelt je echt niet fijn als je terug moet mailen: nee, het is over en houd op met contact opnemen op deze manier! Dat is gewoon niet leuk om te mailen, en soms is het makkelijker en beter om het even te negeren. Je legt hem nu wel iets op, je mailt en dan? Dan MOET hij wel reageren? Je kunt hem niet dwingen tot dingen waar hij geen zin in heeft of zijn hoofd niet naar staat. Mijn vriend heeft mij gemaild (paar weken terug) en ik heb hem toen laten weten, dat ik het voorlopig even niet ging lezen. Je kunt wel iets van je afschrijven of iets vragen via mail, maar je bombardeert min of meer wel iemands mailbox met een heavy load, waar de ander misschien even niet op zit te wachten.
Daarnaast kan hij nu toch gewoon even te druk zijn met anderen dingen om te reageren? Het is niet iets waar je zo maar even wat op terug mailt.
Dit is ook precies de reden waarom je niet meer contact moet zoeken. Het gaat niet om de inhoud, het gaat je niet om de ja of de nee van hem. Het gaat om het lijntje van contact met hem open te houden. Als je dit niet doet, dan is het stil, geen contact meer, geen woord van hem. Dat wil je niet, je wilt contact met hem, one way or the other. Want wat heb je anders dan nog? Niets, en dat voelt als een gapend groot leeg gat, dat doet pijn, dat confronteert je met zijn afwezigheid. Dus houd je je nu druk bezig met die mail en of en wanneer hij gaat reageren. Het houd je bezig met hem, terwijl je dat nu juist even moet los laten. Het is zo moeilijk, dat is logisch. Maar onderneem nu echt stappen om dat te gaan doen.
Oke, dat is een geruststelling. Ik weet het eigenlijk ook wel.
Nog een vraag die jullie niet kunnen beantwoorden eigenlijk:
Waarom zou ex niet op mijn mailtje met DE vraag reageren?
Ik kan daar echt niet bij, je kunt toch maar beter duidelijk zijn als die ander het maar niet wil snappen? Ik zou dat wel zijn denk ik..
Je weet niet of hij het gelezen heeft, en na alle smsjes en mailtjes zou ik het (als ik hem was, en dan vul ik het wel in) onderhand wel zat zijn om weer contact te hebben via mail. Je voelt je echt niet fijn als je terug moet mailen: nee, het is over en houd op met contact opnemen op deze manier! Dat is gewoon niet leuk om te mailen, en soms is het makkelijker en beter om het even te negeren. Je legt hem nu wel iets op, je mailt en dan? Dan MOET hij wel reageren? Je kunt hem niet dwingen tot dingen waar hij geen zin in heeft of zijn hoofd niet naar staat. Mijn vriend heeft mij gemaild (paar weken terug) en ik heb hem toen laten weten, dat ik het voorlopig even niet ging lezen. Je kunt wel iets van je afschrijven of iets vragen via mail, maar je bombardeert min of meer wel iemands mailbox met een heavy load, waar de ander misschien even niet op zit te wachten.
Daarnaast kan hij nu toch gewoon even te druk zijn met anderen dingen om te reageren? Het is niet iets waar je zo maar even wat op terug mailt.
Dit is ook precies de reden waarom je niet meer contact moet zoeken. Het gaat niet om de inhoud, het gaat je niet om de ja of de nee van hem. Het gaat om het lijntje van contact met hem open te houden. Als je dit niet doet, dan is het stil, geen contact meer, geen woord van hem. Dat wil je niet, je wilt contact met hem, one way or the other. Want wat heb je anders dan nog? Niets, en dat voelt als een gapend groot leeg gat, dat doet pijn, dat confronteert je met zijn afwezigheid. Dus houd je je nu druk bezig met die mail en of en wanneer hij gaat reageren. Het houd je bezig met hem, terwijl je dat nu juist even moet los laten. Het is zo moeilijk, dat is logisch. Maar onderneem nu echt stappen om dat te gaan doen.
maandag 17 januari 2011 om 18:59
maandag 17 januari 2011 om 19:04
Wat een updates.. Niet helemaal lekker hier, dus vandaar geen reacties, maar net alles gelezen en tja, kan me er alleen maar bij aansluiten.. Muisje, laat het los.. Probeer afstand te houden, hij heeft geen antwoord meer voor je, want het antwoord ken je al. Hij kan/wil nu niet met je verder..
En nee, je leven vergaat niet, ookal voelt dat nu even zo.. Jij gaat je ex niet vergeten, en je ex jou ook niet.. Want jullie hadden wat en hebben dus samen herinneringen en die blijven ook!
Probeer het, je kunt het wel!
En nee, je leven vergaat niet, ookal voelt dat nu even zo.. Jij gaat je ex niet vergeten, en je ex jou ook niet.. Want jullie hadden wat en hebben dus samen herinneringen en die blijven ook!
Probeer het, je kunt het wel!
-
maandag 17 januari 2011 om 19:51
Dankje Yellowlove, met jou ook, daar geloof ik dan weer heilig in! Jij was ook al iets verder in het proces he..
Ik heb zelf ook nog wel vertrouwen in mijn leven gelukkig. En wat mij heel rustig maakt (ook al is het een illusie wellicht): als ex en ik echt bij elkaar horen, dan komt het wel weer goed. Ooit. Het moest blijkbaar zo zijn (hier geloof ik helemaaaal niet in, maar wel een fijne makkelijke instelling )
Ik heb zelf ook nog wel vertrouwen in mijn leven gelukkig. En wat mij heel rustig maakt (ook al is het een illusie wellicht): als ex en ik echt bij elkaar horen, dan komt het wel weer goed. Ooit. Het moest blijkbaar zo zijn (hier geloof ik helemaaaal niet in, maar wel een fijne makkelijke instelling )
maandag 17 januari 2011 om 20:57
Hallo allemaal,
Ik meld me ook weer even.
Muisje, wat fijn dat er weer zoveel mensen met zulke lieve woorden en goede adviezen zijn he?
Ik kan me alleen maar bij iedereen aansluiten (kom weer te laat binnen he --> spuit 11). En wil nog zeggen: jij hangt zoveel op aan ex zijn woorden... maar kijk ook eens naar zijn daden... hij reageert niet meer en hij laat je ook niet weten dat hij nog contact met je wil, spreekt niet meer met je af... 1 x in de 3 weken... hij wilt gewoon niet meer. Sorry
MAAR: inderdaad, ik vind wel dat je vooruitgang boekt zoals je zelf ook al zei; nog maar 1 berichtje in de zoveel dagen!
Vind het trouwens wel echt lullig voor je om te lezen dat je leven echt 180 graden verandert is sinds het uit is met je ex. Misschien dat je daarom ook wel zo'n moeite hebt met alles. Je linkt je ex misschien ook wel aan alle andere dingen die je nu niet meer hebt. Is wel een hele harde overgang voor je.
Is het een idee om eens te gaan kijken naar een huisje voor jezelf? Zodat je weer echt een frisse start hebt?
PJ: Hahahaha, ik moest wel lachen om je berichtje over vent in bed... ik vind het een goed teken! En ach... je bent toch niet van steen? Je bent een jong lekker wijf en tja... je hebt ook behoefte's... !
Yellolove: hahahaha, terrrorex! (heb het een paar keer moeten lezen voordat ik snapte wat er stond hahaha)... hoe heb jij het voor elkaar gekregen om je ex dan niet meer te contacten? Of moet ik dan echt aan een straatverbod denken?
Advies: ik ben heel erg benieuwd hoe het gegaan is... vind je situatie heel lullig voor je. Ben wel erg benieuwd, jullie moeten het er toch nog over hebben? Je ex kan toch niet zomaar ineens er klaar mee zijn? Let us know!
Ik meld me ook weer even.
Muisje, wat fijn dat er weer zoveel mensen met zulke lieve woorden en goede adviezen zijn he?
Ik kan me alleen maar bij iedereen aansluiten (kom weer te laat binnen he --> spuit 11). En wil nog zeggen: jij hangt zoveel op aan ex zijn woorden... maar kijk ook eens naar zijn daden... hij reageert niet meer en hij laat je ook niet weten dat hij nog contact met je wil, spreekt niet meer met je af... 1 x in de 3 weken... hij wilt gewoon niet meer. Sorry
MAAR: inderdaad, ik vind wel dat je vooruitgang boekt zoals je zelf ook al zei; nog maar 1 berichtje in de zoveel dagen!
Vind het trouwens wel echt lullig voor je om te lezen dat je leven echt 180 graden verandert is sinds het uit is met je ex. Misschien dat je daarom ook wel zo'n moeite hebt met alles. Je linkt je ex misschien ook wel aan alle andere dingen die je nu niet meer hebt. Is wel een hele harde overgang voor je.
Is het een idee om eens te gaan kijken naar een huisje voor jezelf? Zodat je weer echt een frisse start hebt?
PJ: Hahahaha, ik moest wel lachen om je berichtje over vent in bed... ik vind het een goed teken! En ach... je bent toch niet van steen? Je bent een jong lekker wijf en tja... je hebt ook behoefte's... !
Yellolove: hahahaha, terrrorex! (heb het een paar keer moeten lezen voordat ik snapte wat er stond hahaha)... hoe heb jij het voor elkaar gekregen om je ex dan niet meer te contacten? Of moet ik dan echt aan een straatverbod denken?
Advies: ik ben heel erg benieuwd hoe het gegaan is... vind je situatie heel lullig voor je. Ben wel erg benieuwd, jullie moeten het er toch nog over hebben? Je ex kan toch niet zomaar ineens er klaar mee zijn? Let us know!
maandag 17 januari 2011 om 22:04
Ik wil het best vertellen, maar laten we voorop stellen dat ik verder best normaal ben.
Ik heb idd gewoon heel vaak gebeld, gemaild, gehuild, gekrijst enz. Tot 1 van mijn vriendinnen ingreep omdat ik er totaal in bleef hangen, en echt hysterisch werd van verdriet. Toen ben ik in het ziekenhuis beland , en moest daar een beetje kleuren bijna 2 weken op een psychiatrische afdeling om af te koelen. (het was wel vrijwillig, ik ben ook uit eigen beweging weggegaan). En nu ga ik in therapie omdat ik duidelijk niet met emoties om kan gaan, want ik was wel echt hysterisch.
Het verhaal is dat hij 3 maanden op studiereis ging, terugkwam, ik op schiphol met hem stond te zoenen, bleef slapen bij hem (we hadden bijna 10 maanden) en toen ik wakker werd werd ik gedumpt. En 3 dagen later bleek dat hij verliefd was op zo'n meisje van zijn studie met wie hij dus nu gaat. Mijn eerste ex(ik heb 2 relaties gehad) ging ook vreemd incl liegen eromheen, en toen ik met deze kreeg heb ik dat verteld, en dat ik toen ook redelijk ehm hysterisch werd, en dat als hij ooit niet meer wilde of iemand anders wilde hij het beter gewoon kon zeggen.
En ik heb tot op de dag van vandaag nog niet de werkelijke waarheid gehoord. Ik heb gehoord; ik wil je een kans geven, ik wil je nooit meer zien, ik wil haar, uit respect voor jou en alles wat we hebben stop ik met haar (en dan later erachter komen dat dat niet zo was.) Het gekke is dat hij echt een hele leuke, eerlijke jongen was, die me op handen droeg, en voor me door het vuur ging. En opeens die verliefdheid, en toen werd het een lompe leugenachtige lul. En ik was gewoon geschokt dat iemand opeens zo anders kan zijn, en ik kon het dus niet zo goed aan.
Dat was het verhaal...
Ik heb idd gewoon heel vaak gebeld, gemaild, gehuild, gekrijst enz. Tot 1 van mijn vriendinnen ingreep omdat ik er totaal in bleef hangen, en echt hysterisch werd van verdriet. Toen ben ik in het ziekenhuis beland , en moest daar een beetje kleuren bijna 2 weken op een psychiatrische afdeling om af te koelen. (het was wel vrijwillig, ik ben ook uit eigen beweging weggegaan). En nu ga ik in therapie omdat ik duidelijk niet met emoties om kan gaan, want ik was wel echt hysterisch.
Het verhaal is dat hij 3 maanden op studiereis ging, terugkwam, ik op schiphol met hem stond te zoenen, bleef slapen bij hem (we hadden bijna 10 maanden) en toen ik wakker werd werd ik gedumpt. En 3 dagen later bleek dat hij verliefd was op zo'n meisje van zijn studie met wie hij dus nu gaat. Mijn eerste ex(ik heb 2 relaties gehad) ging ook vreemd incl liegen eromheen, en toen ik met deze kreeg heb ik dat verteld, en dat ik toen ook redelijk ehm hysterisch werd, en dat als hij ooit niet meer wilde of iemand anders wilde hij het beter gewoon kon zeggen.
En ik heb tot op de dag van vandaag nog niet de werkelijke waarheid gehoord. Ik heb gehoord; ik wil je een kans geven, ik wil je nooit meer zien, ik wil haar, uit respect voor jou en alles wat we hebben stop ik met haar (en dan later erachter komen dat dat niet zo was.) Het gekke is dat hij echt een hele leuke, eerlijke jongen was, die me op handen droeg, en voor me door het vuur ging. En opeens die verliefdheid, en toen werd het een lompe leugenachtige lul. En ik was gewoon geschokt dat iemand opeens zo anders kan zijn, en ik kon het dus niet zo goed aan.
Dat was het verhaal...
maandag 17 januari 2011 om 22:23
Yellow love, ja ik herinner me je nog, superbedankt dat he me hebt doorverwezen, veel herkenning hier. Ben zelf al wel wat stappen verder in het proces omdat ik het meteen radicaal heb afgekapt met ex, ook doordat hij een ander had en met onze verschilldende toekomstvisies er eigenlijk geen andere oplossing was.
@muisje, je hebt echt even een superdipdag, en je mag altijd zeuren over wat je doet, dat is goed en ok!! Ik weet niet hoe ik er aan toe was als ik van ex nog halve hoop had gekregen dat het goed kwam, hij heeft me gelukkig 'maar' 3 weken in die waan gelaten. Maar kijk waar ik nu al ben, mijn eigen huisje, alweer iemand met wie ik flirt. Totaal betekenisloos en kansloos vergeleken met mijn lief waar ik zo veel van houd, maar dat maakt niets uit. Na maanden ellende eveb wat luchtigs in mijn leven en ik geniet er van!
Je leest het, heb vandaag een goeie dag.
Muisje ik blijf hetzelfde herhalen: zoek geen contact, bel of sms een vriendin, of je moeder of post hier, maar laat het contact zitten. Avril verwoord het veel beter dan ik.
@yellowlove: wat heftig! Ik vind het erg knap dat je toen hulp hebt gezocht en nu weer. Dat moet erg moeilijl zijn geweest. Ik snap heel erg wat je bedoelt met die verandering in je ex. Kan nog steeds niet geloven dat mijm ex dezelfde jingn is als die zo van me hield en wiens alles ik was voor zo lang (zijn woorden van na de breuk). Moeilijk blijft dat om te accepteren.
@brugge: jij weet me steeds weer een hart onder de riem te steken, ik moet zo lachen o je reacties! Hoe gaat het deze week met je?
@mootje: las vanochtend nog iets over je ex' vakantieplannen met zijn uh.. brenda, dat zijn dam dingen sie je liever niet weet... Moet er niet aan denken dat mijn ex met zijn brenda heftige vakantieplannen maakt. Wat een oetlul! :p
@muisje, je hebt echt even een superdipdag, en je mag altijd zeuren over wat je doet, dat is goed en ok!! Ik weet niet hoe ik er aan toe was als ik van ex nog halve hoop had gekregen dat het goed kwam, hij heeft me gelukkig 'maar' 3 weken in die waan gelaten. Maar kijk waar ik nu al ben, mijn eigen huisje, alweer iemand met wie ik flirt. Totaal betekenisloos en kansloos vergeleken met mijn lief waar ik zo veel van houd, maar dat maakt niets uit. Na maanden ellende eveb wat luchtigs in mijn leven en ik geniet er van!
Je leest het, heb vandaag een goeie dag.
Muisje ik blijf hetzelfde herhalen: zoek geen contact, bel of sms een vriendin, of je moeder of post hier, maar laat het contact zitten. Avril verwoord het veel beter dan ik.
@yellowlove: wat heftig! Ik vind het erg knap dat je toen hulp hebt gezocht en nu weer. Dat moet erg moeilijl zijn geweest. Ik snap heel erg wat je bedoelt met die verandering in je ex. Kan nog steeds niet geloven dat mijm ex dezelfde jingn is als die zo van me hield en wiens alles ik was voor zo lang (zijn woorden van na de breuk). Moeilijk blijft dat om te accepteren.
@brugge: jij weet me steeds weer een hart onder de riem te steken, ik moet zo lachen o je reacties! Hoe gaat het deze week met je?
@mootje: las vanochtend nog iets over je ex' vakantieplannen met zijn uh.. brenda, dat zijn dam dingen sie je liever niet weet... Moet er niet aan denken dat mijn ex met zijn brenda heftige vakantieplannen maakt. Wat een oetlul! :p
maandag 17 januari 2011 om 23:03
@Yellowlove: Heftig verhaal zeg.. Wel supergoed dat je professionele hulp gezocht hebt. Dat heeft een vriendin van mij ook gedaan na een relatiebreuk, het zijn toch ook de momenten waarop je jezelf keihard tegenkomt. Dat kan heel goed uitpakken op de lange termijn! En vervelend ja, dat gebrek aan antwoorden, ik heb er ook last van (maar dat wist je al).
@PJ: Ja, die halve hoop heeft me wel genekt. In het begin, toen ik dacht dat hij nog met die ander was, was het natuurlijk ook super pijnlijk, maar ik dacht wel steeds: succes, jij komt er nog wel achter! Dat was alleen dus al na een maand en toen kwam ik weer in beeld. Die twijfel heeft me echt de das om gedaan, daardoor ben ik me kwetsbaar op gaan stellen, excuses aan gaan bieden, gaan preken etc etc. Jullie hebben het allemaal meegekregen. Bah, kon ik de tijd maar terug draaien!
@Brugge: Een eigen huisje/plekje zit op korte termijn in de planning, ik denk dat dat ook veel zal schelen, want bij mijn ouders zitten wijst me inderdaad elke dag op mijn status zeg maar. Ik wil alleen eerst mijn studie even afronden en een baan zoeken, anders wordt huren ook moeilijk .
Heb nu weer even een dipje hoor: Pf. Het is gewoon net alsof het nu pas echt definitief is, en dat is natuurlijk ook zo. Tot afgelopen week dacht ik nog steeds: zie hem snel weer! En we hebben nog contact! Ik kan ook gewoon maar niet ophouden met de schuld van alles bij mezelf zoeken. Dat ik niet "leuk" genoeg ben geweest en daardoor alles voor mezelf verpest heb. Geloof me, ik was ook echt de niet- "leuke" van de twee de afgelopen tijd, maar HIJ was het stiekem! Ik openlijk en hij deed aan de oppervlakte leuk, maar had allemaal snode plannen vanbinnen. Ik dus helemaal niet, ik wilde alleen maar vooruit komen samen. Maar toch he; dat schuldgevoel, verschrikkelijk gewoon. Niet naar hem, maar naar mezelf!
@PJ: Ja, die halve hoop heeft me wel genekt. In het begin, toen ik dacht dat hij nog met die ander was, was het natuurlijk ook super pijnlijk, maar ik dacht wel steeds: succes, jij komt er nog wel achter! Dat was alleen dus al na een maand en toen kwam ik weer in beeld. Die twijfel heeft me echt de das om gedaan, daardoor ben ik me kwetsbaar op gaan stellen, excuses aan gaan bieden, gaan preken etc etc. Jullie hebben het allemaal meegekregen. Bah, kon ik de tijd maar terug draaien!
@Brugge: Een eigen huisje/plekje zit op korte termijn in de planning, ik denk dat dat ook veel zal schelen, want bij mijn ouders zitten wijst me inderdaad elke dag op mijn status zeg maar. Ik wil alleen eerst mijn studie even afronden en een baan zoeken, anders wordt huren ook moeilijk .
Heb nu weer even een dipje hoor: Pf. Het is gewoon net alsof het nu pas echt definitief is, en dat is natuurlijk ook zo. Tot afgelopen week dacht ik nog steeds: zie hem snel weer! En we hebben nog contact! Ik kan ook gewoon maar niet ophouden met de schuld van alles bij mezelf zoeken. Dat ik niet "leuk" genoeg ben geweest en daardoor alles voor mezelf verpest heb. Geloof me, ik was ook echt de niet- "leuke" van de twee de afgelopen tijd, maar HIJ was het stiekem! Ik openlijk en hij deed aan de oppervlakte leuk, maar had allemaal snode plannen vanbinnen. Ik dus helemaal niet, ik wilde alleen maar vooruit komen samen. Maar toch he; dat schuldgevoel, verschrikkelijk gewoon. Niet naar hem, maar naar mezelf!
maandag 17 januari 2011 om 23:26
Meid hou daar meteen mee op met je schuldig voelen want dat is nergens voor nodig.
In een relatie zitten 2 mensen en om die relatie te laten slagen of mislukken zijn ook 2 mensen nodig.
Jullie passen op de 1 of andere manier niet goed genoeg bij elkaar en dat is heel verdrietig maar zo is het nu eenmaal.
Goed dat je hebt besloten om geen contact meer te zoeken,vanaf nu kan het alleen maar beter gaan.
Jij komt er wel...
In een relatie zitten 2 mensen en om die relatie te laten slagen of mislukken zijn ook 2 mensen nodig.
Jullie passen op de 1 of andere manier niet goed genoeg bij elkaar en dat is heel verdrietig maar zo is het nu eenmaal.
Goed dat je hebt besloten om geen contact meer te zoeken,vanaf nu kan het alleen maar beter gaan.
Jij komt er wel...
maandag 17 januari 2011 om 23:47
dinsdag 18 januari 2011 om 00:47
Oh muisje, volhouden he!!! Makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik, maar elke aanmoediging is welkom 
Yellow, dat is nogal een verhaal zeg. Goed dat je eruit bent gekomen en dat je op deze manier aan jezelf kunt werken. En geweldig dat je zulke goede vriendinnen hebt die om je geven dat ze zo ingrijpen omwille van je gezondheid. Toch iets om trots op te zijn.
Hier is het gesprek geweest. En dat begon niet leuk. Ik had hem gevraagd hoe laat hij ongeveer thuis zou zijn zodat ik op tijd weg kon zijn. Ik heb in mn brief gezet dat ik in het beste geval voor 18.30u van m hoopte te horen en heb ‚m verzocht me, in het slechtste geval, na 18.30u graag met rust te laten. Mijn vraag was immers of hij ons nog 1 laatste maar echte kans wilde geven. Ik ben op tijd weggegaan en heb 1.30 uur lang over het strand gedoold, in de schemer, tegen mezelf pratend, liedjes zingend en scenario’s bedenkend. Conclusie was dat ik er hoe dan ook uit ga komen voor mezelf. Wat zijn reactie ook was. Om 18u ben ik weer richting huis vertrokken, ik had nog steeds geen reactie en had me al voorbereid om eenmaal thuis mn spullen te moeten pakken en naar mn ouders te vertrekken. Eenmaal thuis wist ik echter weer wat ook alweer een van de irritatie-punten was; hij is altijd laat thuis en laat mij zelden, of pas heel laat weten dat hij laat is. Dus ook dit keer weer. En dat steekt, onwijs. Drie weken geleden heb ik ‚m nog gezegd dat ik wilde dat ie gewoon eens twee weken lang op tijd thuis zou zijn. Daar zou ie wat aan gaan doen en dat is het grootste deel van de tijd goed gegaan. Maar dat ie, op een dag als vandaag, ondanks dat ik m vanmiddag gevraagd heb hoe laat hij thuis zou zijn omdat ik dan liever weg was zodat hij de brief alleen en op zn gemak kon lezen (dit heb ik m dus ook specifiek gemeld), toch gewoon weer laat thuis is…. En dan hebben we het niet over 10 minuten, we hebben het over anderhalf a twee uur later… Het doet zo ongelofelijk veel pijn. Ik heb dan ook mn spullen gepakt en ben met mn hele hebben en houwe in de woonkamer gaan zitten. Me voorbereidend op een exit gesprek. En die kant leek het ook op te gaan, toen ie eenmaal thuis kwam. We hebben alles eruit gegooid, hebben de nare kanten van elkaar benoemd, ik heb aangegeven dat hoe we ook ons best hebben gedaan; we hebben nooit oprecht en constructief geprobeerd iets te veranderen maar hij leek onvermurwbaar; het is en blijft uit. Man man, wat een pijn doet dat zeg. Dat degene met wie je lief en leed hebt gedeeld je strak aankijkt en je aanhoort maar negens gevoelig voor lijkt te zijn, alsof het allemaal niet genoeg voorstelt. Maar dat ik dat voor hem invul besef ik me ook. Ik heb meerdere keren gezegd dat ik heel sterk het gevoel kreeg dat het hem allemaal niks meer deed . Er zijn dingen naar voren gekomen die ik niet van m wist, die hij al die tijd had opgekropt en ik ben erachter gekomen dat hij soms conclusies trekt op basis van iets wat ik zeg terwijl ik dat helemaal niet gezegd heb. Hij legt me woorden in de mond en dicht mij een bepaalde mening toe die ik nooit heb gehad. Ik heb hem dat eerder zien doen bij een familielid wat ie niet mocht maar heb nooit gedacht of erbij stil gestaan dat ie dat ook bij mij zou kunnen doen. Ik ben gewoon tot verbazende inzichten gekomen en hij heeft uiteindelijk de brief gelezen en alle tips van Amy. Maar ook dit mocht allemaal niet baten. Pas toen ik zei dat ik geen zin had om elkaar helemaal de grond in te trappen door de negatieve punten te benoemen als er toch niks uit voortkwam en ik met mn tassen naar de auto liep…. er brak iets. Hij had niet gedacht dat ik weg zou gaan. En na bijna tien jaar heb ik hem vandaag voor het eerst, werkelijk voor het eerst, verdriet zien tonen. Het is geen huilerd, en ook nu biggelden de tranen niet over zn wangen maar hij had tranen in zn ogen staan en dat staat bij hem wel een beetje gelijk aan het eerste.
Hoe dan ook, lang verhaal ingekort: hij is moegestreden, hij weet niet of hij er heil in ziet om de Amy-methode te proberen maar hij wil er wel over nadenken. Ja dames, ook ik ben in de we-lassen-een-pauze-in-om-onze-gedachten-te-ordenen-fase beland. Maar, dit is slechts positief want tot een paar uur geleden was hij volledig klaar om de deur dicht te gooien. Nu staat ie op een kier. En dat brengt een waanzinnig hulpeloos gevoel met zich mee omdat er ook zomaar een windvlaag langs kan komen die de deur dicht gooit maar die windvlaag kan ook zo de deur weer open gooien. Ik heb dus weer een heel klein sprankje hoop. We hebben afgesproken elkaar 4 weken niet te zien, 1x per week te bellen (hij wilde 2 a 3, maar dat leek mij te veel om echt tot rust te kunnen komen) en in de 5e week spreken we af om te kijken wat er nog is en vooral of hij het nog ziet zitten. Want dat hij gebroken is, dat snap ik. Ik ben ook zeker niet de makkelijkste geweest, maar ook voor hem zijn er genoeg verbeter punten naar voren gekomen waar ik eigenlijk gewoon een beetje pissed over ben dat ie nooit de moeite heeft genomen dit met mij te delen.
Inmiddels zit ik dus bij mn ouders maar heb ik geen eigen plekje meer (alle kamers vol dus ik moet delen) en ik ben benieuwd hoe lang ik dit vol kan houden. Oh ja, en de innerlijke strijd „ oh ja, dit moet ik m echt even laten weten.. nee dat moet helemaal niet, je kan m binnenkort bellen en dan kan je eventueel dit nog kwijt als je het dan uberhaupt nog weet” is hevig losgebarsten.. Gatver.
Is het trouwens normaal dat ik ineens doodsbenauwd ben dat we over 5 weken een verschillende uitkomst blijken te hebben? Of dat ie over een week ineens denkt „ hmmm, nee, ik mis r niet en het was best gezellig maar niet zaligmakend en ik heb er eigenlijk gewoonweg geen zin meer in” .
Of dat ie over twee weken ineens denkt „ oh ja, het is weer beldag, nah ja, heb toch niks te melden dus laat haar maar bellen”
Gatver wat heb ik een hekel hieraan. Zal blij zijn als de vier weken voorbij zijn. Hoe dan ook.
Maar ik heb mezelf in ieder geval heel diep diep diep verontschuldigd voor wat ik allemaal gedaan heb.
Hmmmm, maar ik kan me eigenlijk niet zo goed herinneren of hij dat nou ook heeft gedaan…? De moeheid speelt me parten denk ik. ik ga lekker slapen en excuses voor mijn ikke ikke ikke reactie. Ik zit er gewoon nogal vol mee….
Wordt vanzelf beter hoop ik. En dan kan ik jullie van wijze adviezen voorzien. Of de volgende lading verdrietige vrouwen. Wat doen we elkaar toch aan he?
Slaap lekker allemaal!!
Yellow, dat is nogal een verhaal zeg. Goed dat je eruit bent gekomen en dat je op deze manier aan jezelf kunt werken. En geweldig dat je zulke goede vriendinnen hebt die om je geven dat ze zo ingrijpen omwille van je gezondheid. Toch iets om trots op te zijn.
Hier is het gesprek geweest. En dat begon niet leuk. Ik had hem gevraagd hoe laat hij ongeveer thuis zou zijn zodat ik op tijd weg kon zijn. Ik heb in mn brief gezet dat ik in het beste geval voor 18.30u van m hoopte te horen en heb ‚m verzocht me, in het slechtste geval, na 18.30u graag met rust te laten. Mijn vraag was immers of hij ons nog 1 laatste maar echte kans wilde geven. Ik ben op tijd weggegaan en heb 1.30 uur lang over het strand gedoold, in de schemer, tegen mezelf pratend, liedjes zingend en scenario’s bedenkend. Conclusie was dat ik er hoe dan ook uit ga komen voor mezelf. Wat zijn reactie ook was. Om 18u ben ik weer richting huis vertrokken, ik had nog steeds geen reactie en had me al voorbereid om eenmaal thuis mn spullen te moeten pakken en naar mn ouders te vertrekken. Eenmaal thuis wist ik echter weer wat ook alweer een van de irritatie-punten was; hij is altijd laat thuis en laat mij zelden, of pas heel laat weten dat hij laat is. Dus ook dit keer weer. En dat steekt, onwijs. Drie weken geleden heb ik ‚m nog gezegd dat ik wilde dat ie gewoon eens twee weken lang op tijd thuis zou zijn. Daar zou ie wat aan gaan doen en dat is het grootste deel van de tijd goed gegaan. Maar dat ie, op een dag als vandaag, ondanks dat ik m vanmiddag gevraagd heb hoe laat hij thuis zou zijn omdat ik dan liever weg was zodat hij de brief alleen en op zn gemak kon lezen (dit heb ik m dus ook specifiek gemeld), toch gewoon weer laat thuis is…. En dan hebben we het niet over 10 minuten, we hebben het over anderhalf a twee uur later… Het doet zo ongelofelijk veel pijn. Ik heb dan ook mn spullen gepakt en ben met mn hele hebben en houwe in de woonkamer gaan zitten. Me voorbereidend op een exit gesprek. En die kant leek het ook op te gaan, toen ie eenmaal thuis kwam. We hebben alles eruit gegooid, hebben de nare kanten van elkaar benoemd, ik heb aangegeven dat hoe we ook ons best hebben gedaan; we hebben nooit oprecht en constructief geprobeerd iets te veranderen maar hij leek onvermurwbaar; het is en blijft uit. Man man, wat een pijn doet dat zeg. Dat degene met wie je lief en leed hebt gedeeld je strak aankijkt en je aanhoort maar negens gevoelig voor lijkt te zijn, alsof het allemaal niet genoeg voorstelt. Maar dat ik dat voor hem invul besef ik me ook. Ik heb meerdere keren gezegd dat ik heel sterk het gevoel kreeg dat het hem allemaal niks meer deed . Er zijn dingen naar voren gekomen die ik niet van m wist, die hij al die tijd had opgekropt en ik ben erachter gekomen dat hij soms conclusies trekt op basis van iets wat ik zeg terwijl ik dat helemaal niet gezegd heb. Hij legt me woorden in de mond en dicht mij een bepaalde mening toe die ik nooit heb gehad. Ik heb hem dat eerder zien doen bij een familielid wat ie niet mocht maar heb nooit gedacht of erbij stil gestaan dat ie dat ook bij mij zou kunnen doen. Ik ben gewoon tot verbazende inzichten gekomen en hij heeft uiteindelijk de brief gelezen en alle tips van Amy. Maar ook dit mocht allemaal niet baten. Pas toen ik zei dat ik geen zin had om elkaar helemaal de grond in te trappen door de negatieve punten te benoemen als er toch niks uit voortkwam en ik met mn tassen naar de auto liep…. er brak iets. Hij had niet gedacht dat ik weg zou gaan. En na bijna tien jaar heb ik hem vandaag voor het eerst, werkelijk voor het eerst, verdriet zien tonen. Het is geen huilerd, en ook nu biggelden de tranen niet over zn wangen maar hij had tranen in zn ogen staan en dat staat bij hem wel een beetje gelijk aan het eerste.
Hoe dan ook, lang verhaal ingekort: hij is moegestreden, hij weet niet of hij er heil in ziet om de Amy-methode te proberen maar hij wil er wel over nadenken. Ja dames, ook ik ben in de we-lassen-een-pauze-in-om-onze-gedachten-te-ordenen-fase beland. Maar, dit is slechts positief want tot een paar uur geleden was hij volledig klaar om de deur dicht te gooien. Nu staat ie op een kier. En dat brengt een waanzinnig hulpeloos gevoel met zich mee omdat er ook zomaar een windvlaag langs kan komen die de deur dicht gooit maar die windvlaag kan ook zo de deur weer open gooien. Ik heb dus weer een heel klein sprankje hoop. We hebben afgesproken elkaar 4 weken niet te zien, 1x per week te bellen (hij wilde 2 a 3, maar dat leek mij te veel om echt tot rust te kunnen komen) en in de 5e week spreken we af om te kijken wat er nog is en vooral of hij het nog ziet zitten. Want dat hij gebroken is, dat snap ik. Ik ben ook zeker niet de makkelijkste geweest, maar ook voor hem zijn er genoeg verbeter punten naar voren gekomen waar ik eigenlijk gewoon een beetje pissed over ben dat ie nooit de moeite heeft genomen dit met mij te delen.
Inmiddels zit ik dus bij mn ouders maar heb ik geen eigen plekje meer (alle kamers vol dus ik moet delen) en ik ben benieuwd hoe lang ik dit vol kan houden. Oh ja, en de innerlijke strijd „ oh ja, dit moet ik m echt even laten weten.. nee dat moet helemaal niet, je kan m binnenkort bellen en dan kan je eventueel dit nog kwijt als je het dan uberhaupt nog weet” is hevig losgebarsten.. Gatver.
Is het trouwens normaal dat ik ineens doodsbenauwd ben dat we over 5 weken een verschillende uitkomst blijken te hebben? Of dat ie over een week ineens denkt „ hmmm, nee, ik mis r niet en het was best gezellig maar niet zaligmakend en ik heb er eigenlijk gewoonweg geen zin meer in” .
Of dat ie over twee weken ineens denkt „ oh ja, het is weer beldag, nah ja, heb toch niks te melden dus laat haar maar bellen”
Gatver wat heb ik een hekel hieraan. Zal blij zijn als de vier weken voorbij zijn. Hoe dan ook.
Maar ik heb mezelf in ieder geval heel diep diep diep verontschuldigd voor wat ik allemaal gedaan heb.
Hmmmm, maar ik kan me eigenlijk niet zo goed herinneren of hij dat nou ook heeft gedaan…? De moeheid speelt me parten denk ik. ik ga lekker slapen en excuses voor mijn ikke ikke ikke reactie. Ik zit er gewoon nogal vol mee….
Wordt vanzelf beter hoop ik. En dan kan ik jullie van wijze adviezen voorzien. Of de volgende lading verdrietige vrouwen. Wat doen we elkaar toch aan he?
Slaap lekker allemaal!!