Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
zaterdag 29 januari 2011 om 22:18
Weet je wat ik nu aan jou denk te merken? Dat je jezelf hebt uitgeput met boos zijn.
Ik merk aan mijzelf dat als ik er zelf de rem op zet, op die boosheid, wat jij dus net deed (niet zeuren, ander onderwerp starten), dat hij niet weggaat, er komt in mijn hoofd een slap gordijntje voor te hangen, maar het is niet weg en Het Wil Er Alsnog Uit. Echter, als ik me erin onderdompel, erin opga, me echt enorm vreselijk rot voel en dat er laat zijn, dan raak ik op een gegeven moment uitgeput, dan ben ik er moe van, en dan gaat het weg. En dan komt het ook niet meer zo terug, dan is het weg. Tijdelijk, maar wel weg.
Ik merk aan mijzelf dat als ik er zelf de rem op zet, op die boosheid, wat jij dus net deed (niet zeuren, ander onderwerp starten), dat hij niet weggaat, er komt in mijn hoofd een slap gordijntje voor te hangen, maar het is niet weg en Het Wil Er Alsnog Uit. Echter, als ik me erin onderdompel, erin opga, me echt enorm vreselijk rot voel en dat er laat zijn, dan raak ik op een gegeven moment uitgeput, dan ben ik er moe van, en dan gaat het weg. En dan komt het ook niet meer zo terug, dan is het weg. Tijdelijk, maar wel weg.
zaterdag 29 januari 2011 om 22:21
hahaha, OMG.... sommige mensen... ik snap ook werkelijk niet dat je dan een topic daarover opent!
Wat ook een leuk topic is, bij overig: dit doe je niet, maar je denkt het wel! (ofzo) Over gedachtes die je wel eens hebt, maar niet uitvoert. Heb het laatst helemaa vanaf het begin gelezen en heb me bescheurd!
Wat ook een leuk topic is, bij overig: dit doe je niet, maar je denkt het wel! (ofzo) Over gedachtes die je wel eens hebt, maar niet uitvoert. Heb het laatst helemaa vanaf het begin gelezen en heb me bescheurd!
zaterdag 29 januari 2011 om 22:34
zaterdag 29 januari 2011 om 22:37
Ha! Het is nog niet op zie ik.
Ga je dan nu boos op jezelf worden?
En daarna? Toch maar toegeven dat je verdrietig bent? En dan met van die trekkende ogen in je bed op je vriend wachten en dan vreselijk tegen hem aan gaan liggen en dan..... Dan is alles goed.
Die chocola krijg je niet trouwens. Want dan word je achteraf boos dat je je ook nog eens hebt zitten volvreten terwij je die bikini aan wilt volgende week (of ben jij blij met je lijf? Ik geregeld neit bepaald )
Ga je dan nu boos op jezelf worden?
En daarna? Toch maar toegeven dat je verdrietig bent? En dan met van die trekkende ogen in je bed op je vriend wachten en dan vreselijk tegen hem aan gaan liggen en dan..... Dan is alles goed.
Die chocola krijg je niet trouwens. Want dan word je achteraf boos dat je je ook nog eens hebt zitten volvreten terwij je die bikini aan wilt volgende week (of ben jij blij met je lijf? Ik geregeld neit bepaald )
zaterdag 29 januari 2011 om 22:39
damn, weer van alles gemist zie ik, maar gelukkig zijn lief en zonnestraal prima bezig om jou uit je dip te halen marriss.
Ik heb nog wel een aanvulling, stop met boos wezen op jezelf, omdat je boos bent op je vriend.
Je bent niet boos op je vriend, je bent vreselijk verdrietig omdat je ziek geworden bent, omdat je lijf je in de steek gelaten heeft.
Tuurlijk is het veel makkelijker om boos te zijn, want daar kan je tenminste wat mee. Verdriet kan je er alleen maar laten zijn.
De tweede aanvulling, de g's heeft Lief prima uitgeschreven, de volgende stap is, kijken waar gaat het mis. Bij de gedachte hij laat me in de steek, die moet je proberen om te buigen, want hij laat jou niet in de steek, hij gaat even nieuwe energie halen, zodat hij er morgen weer meer voor jou kan zijn.
Ik heb nog wel een aanvulling, stop met boos wezen op jezelf, omdat je boos bent op je vriend.
Je bent niet boos op je vriend, je bent vreselijk verdrietig omdat je ziek geworden bent, omdat je lijf je in de steek gelaten heeft.
Tuurlijk is het veel makkelijker om boos te zijn, want daar kan je tenminste wat mee. Verdriet kan je er alleen maar laten zijn.
De tweede aanvulling, de g's heeft Lief prima uitgeschreven, de volgende stap is, kijken waar gaat het mis. Bij de gedachte hij laat me in de steek, die moet je proberen om te buigen, want hij laat jou niet in de steek, hij gaat even nieuwe energie halen, zodat hij er morgen weer meer voor jou kan zijn.
zaterdag 29 januari 2011 om 22:44
zaterdag 29 januari 2011 om 22:45
Oh herkenbaar maris, over dat schuldgevoel. "Het kan altijd erger", gewoon net zo hard doorgaan tot alles is doodgeredeneerd. Het is duidelijk dat wij hier dat allemaal doen.
Jij bent psychisch ziek, maris. Punt. Ziek is ziek. Ook als het niet aan de buitenkant zichtbaar is.
En dat zeg ik heel stoer, omdat ik dubbel fysiek ziek ben, en dat is ook niet zichtbaar, dus ik vind ook altijd dat ik me niet moet aanstellen, maar zo werkt het niet, dan speel je verstoppertje met jezelf.
Zegt iedereen dan tegen mij hè
Jij bent psychisch ziek, maris. Punt. Ziek is ziek. Ook als het niet aan de buitenkant zichtbaar is.
En dat zeg ik heel stoer, omdat ik dubbel fysiek ziek ben, en dat is ook niet zichtbaar, dus ik vind ook altijd dat ik me niet moet aanstellen, maar zo werkt het niet, dan speel je verstoppertje met jezelf.
Zegt iedereen dan tegen mij hè
zaterdag 29 januari 2011 om 22:45
Oh mijn bericht was een reactie op Zonnestraal, ik had Lief en Annemie gemist.
Ja Annemie, dat klopt. Je hebt ook gelijk, jullie allemaal. En het stomme is, ik weet het wel (een beetje) maar het lukt me niet het ook zo te voelen.
Heb net toch maar een pam genomen, heb die dingen ook niet voor niets voorgeschreven gekregen van de huisarts.
Ja Annemie, dat klopt. Je hebt ook gelijk, jullie allemaal. En het stomme is, ik weet het wel (een beetje) maar het lukt me niet het ook zo te voelen.
Heb net toch maar een pam genomen, heb die dingen ook niet voor niets voorgeschreven gekregen van de huisarts.
zaterdag 29 januari 2011 om 22:47
Ik snap je beredenering wel maar wie bepaalt nou welk persoonlijk verdriet/ ziekte /probleem erger is?
Een paar weken nadat ik mijn kindje verloren had, kwam ik een stel tegen waarvan zij een miskraam met 20 weken had gehad.
Met nogal wat complicaties erbij....
Hij maakte toen ook de opmerking, dat mijn verlies veel erger was. Weet je wat ik toen zei: Nee, dat mag je helemaal niet denken. Jouw verdriet is net zo erg als de mijne. Want ook bij jullie is je droom in zeepbellen uiteen gespat. En je had graag je kindje met heel veel liefde groot willen brengen.
Een paar weken nadat ik mijn kindje verloren had, kwam ik een stel tegen waarvan zij een miskraam met 20 weken had gehad.
Met nogal wat complicaties erbij....
Hij maakte toen ook de opmerking, dat mijn verlies veel erger was. Weet je wat ik toen zei: Nee, dat mag je helemaal niet denken. Jouw verdriet is net zo erg als de mijne. Want ook bij jullie is je droom in zeepbellen uiteen gespat. En je had graag je kindje met heel veel liefde groot willen brengen.
zaterdag 29 januari 2011 om 22:50
quote:_maris_ schreef op 29 januari 2011 @ 22:14:
Tsja. stom he, hoe je humeur en gedachten binnen een paar uur 180 graden kunnen draaien...
Jij hebt, zoals annemie zou zeggen, een hele harde storm in je hoofd vanavond.
Stom is dat hè, dat je het van een ander allemaal heel goed begrijpt en als het jezelf gebeurt, dat je dan even de weg kwijt bent.
Nou en? Van wie mag dat niet?
*rijdt nog steeds hulpeloos rond op de A28, want maris weet nog niet of ze getroost wil worden, maar blijft wel stand-by*
Tsja. stom he, hoe je humeur en gedachten binnen een paar uur 180 graden kunnen draaien...
Jij hebt, zoals annemie zou zeggen, een hele harde storm in je hoofd vanavond.
Stom is dat hè, dat je het van een ander allemaal heel goed begrijpt en als het jezelf gebeurt, dat je dan even de weg kwijt bent.
Nou en? Van wie mag dat niet?
*rijdt nog steeds hulpeloos rond op de A28, want maris weet nog niet of ze getroost wil worden, maar blijft wel stand-by*
zaterdag 29 januari 2011 om 22:56
En als iemand anders het tegen mij zou zeggen, zou ik het ook zo beredeneren, maar andersom lukt dat dus niet. Net als wat Lief dus zegt. En ja, het was even een fikse storm, maar hij gaat al wat liggen gelukkig.
Ik ga zo een warme douche nemen en lekker naar bed. Nog even lezen in mn leuke boek. Hopelijk is de storm dan gezakt naar hanteerbare windkracht.
JEEEEEEEEEEEEEEEMIG wat ben ik blij dat jullie me door deze avond hebben gesleept zeg!!!!!!! Jullie woorden hebben me écht onwijs geholpen. Best bijzonder, jullie kennen me niet eens, maar zitten wel je halve zaterdagavond achter de laptop om lieve en wijze woorden aan een wildvreemde te typen.
Ik ga zo een warme douche nemen en lekker naar bed. Nog even lezen in mn leuke boek. Hopelijk is de storm dan gezakt naar hanteerbare windkracht.
JEEEEEEEEEEEEEEEMIG wat ben ik blij dat jullie me door deze avond hebben gesleept zeg!!!!!!! Jullie woorden hebben me écht onwijs geholpen. Best bijzonder, jullie kennen me niet eens, maar zitten wel je halve zaterdagavond achter de laptop om lieve en wijze woorden aan een wildvreemde te typen.
zaterdag 29 januari 2011 om 23:19
zondag 30 januari 2011 om 06:27
Nog steeds wakker, nog steeds tranen .... Hij is inmiddels thuis hoor, maar ligt na fikse woordenwisseling op logeerbed. Sjesus, wat voel ik me onbegrepen en alleen op de wereld op dit moment.
En dan die rotvakantie, ik ben er op dit moment van overtuigd dat het beter is om te annuleren (maar ik snap ook dat ik nu in een hele boze en verdrietige bui zit en ff niet goed kan relativeren) maar toch ...ik heb nog niet een keer met enthousiasme, blijdschap of een ander positief gevoel aan de vakantie kunnen denken. Ik voel juist een steen in mn maag en druk op mn borst bij het idee dat ik 10 dagen naar afrika 'moet'.... Is dat nou leuk???? Die voorpret voor een vakantie, waar ik anders zo enorm van geniet, heb ik nog niet een keer gevoeld.... de gedachte om het te annuleren is de laatste weken al vaker door mn hoofd gegaan en ik word juist wat rustig bij het idee dat ik niet heen hoef. Plus dat ik het zo zonde vind van het geld om op met zoveel stress op vakantie te gaan. Dan kan ik het toch beter uitstellen totdat ik me weer beter voel, en er dan ook daadwerkelijk van kan genieten, ipv er alleen maar spanning van te voelen???
Wat moet ik hier nou toch mee.....
En dan die rotvakantie, ik ben er op dit moment van overtuigd dat het beter is om te annuleren (maar ik snap ook dat ik nu in een hele boze en verdrietige bui zit en ff niet goed kan relativeren) maar toch ...ik heb nog niet een keer met enthousiasme, blijdschap of een ander positief gevoel aan de vakantie kunnen denken. Ik voel juist een steen in mn maag en druk op mn borst bij het idee dat ik 10 dagen naar afrika 'moet'.... Is dat nou leuk???? Die voorpret voor een vakantie, waar ik anders zo enorm van geniet, heb ik nog niet een keer gevoeld.... de gedachte om het te annuleren is de laatste weken al vaker door mn hoofd gegaan en ik word juist wat rustig bij het idee dat ik niet heen hoef. Plus dat ik het zo zonde vind van het geld om op met zoveel stress op vakantie te gaan. Dan kan ik het toch beter uitstellen totdat ik me weer beter voel, en er dan ook daadwerkelijk van kan genieten, ipv er alleen maar spanning van te voelen???
Wat moet ik hier nou toch mee.....
zondag 30 januari 2011 om 11:51
Meisje.... Toch zou ik gewoon gaan hoor. Even weg van hier zou goed voor je zijn. Even de zinnen verzetten. Je zit hier al zolang met jezelf opgescheept, en als je niet gaat, weet ik wel zeker dat je je tien dagen lang gaat afvragen of je niet tóch had moeten gaan. Kijk eens naar die foto op je Hyves. Dat is toch waar je altijd rustig van werd? Even op een rots in de natuur zitten? Even buiten, even geen horloge, even lekker de zon op je gezicht?
Hoop dat jullie inmiddels weer on speaking terms zijn
Hoop dat jullie inmiddels weer on speaking terms zijn
zondag 30 januari 2011 om 13:33
, er zijn al veel mooie en goede dingen gezegd, heb er weinig aan toe te voegen. Hopelijk heb je nog een beetje geslapen en heb je inmiddels kunnen praten met je vriend.
Wat betreft de vakantie kan ik je niet echt advies geven, ik ben niet echt een vakantietype dus ik moet er sowieso al niet aan denken om zo ver weg te gaan. Ben het wel met je eens dat het zonde van je geld is als je er echt alleen maar stress van krijgt, maar aan de andere kant ben je wel samen met je vriend en hebben jullie alle tijd voor elkaar.
Wij zitten trouwens bijna elke zaterdagavond thuis op de bank, en als we dat niet thuis doen dan bij vrienden, daar is niks sufs aan hoor
Wat betreft de vakantie kan ik je niet echt advies geven, ik ben niet echt een vakantietype dus ik moet er sowieso al niet aan denken om zo ver weg te gaan. Ben het wel met je eens dat het zonde van je geld is als je er echt alleen maar stress van krijgt, maar aan de andere kant ben je wel samen met je vriend en hebben jullie alle tijd voor elkaar.
Wij zitten trouwens bijna elke zaterdagavond thuis op de bank, en als we dat niet thuis doen dan bij vrienden, daar is niks sufs aan hoor
zondag 30 januari 2011 om 14:11
Ik ben moe, althans mijn lichaam is moe. Ik wil gewoon nog steeds te veel en zal toch echt beter voor mezelf moeten zorgen en meer rust moeten nemen.
Vandaag doe ik dus ook niet veel meer, ik zet zo mijn rundvlees op (vorige week was het mislukt dus ik doe een nieuwe poging), stop een was in de droger en blijf de rest van de dag op de bank zitten. Mijn vriend zei al dat ik er heel moe uit zie, dus het is zelfs al te zien.
Mijn schoonouders waren hier net heel even en mijn schoonmoeder was irritant. Ze was heel druk en aan het plagen, kon ik vandaag even niet hebben en dat heeft ze dan niet door. Ik zeg het wel en mijn vriend zei ook dat ze me niet moest plagen, maar dat pikt ze dan niet op. Ik was dan ook blij dat ze snel weer weg waren.
Vandaag doe ik dus ook niet veel meer, ik zet zo mijn rundvlees op (vorige week was het mislukt dus ik doe een nieuwe poging), stop een was in de droger en blijf de rest van de dag op de bank zitten. Mijn vriend zei al dat ik er heel moe uit zie, dus het is zelfs al te zien.
Mijn schoonouders waren hier net heel even en mijn schoonmoeder was irritant. Ze was heel druk en aan het plagen, kon ik vandaag even niet hebben en dat heeft ze dan niet door. Ik zeg het wel en mijn vriend zei ook dat ze me niet moest plagen, maar dat pikt ze dan niet op. Ik was dan ook blij dat ze snel weer weg waren.
