Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
dinsdag 1 februari 2011 om 16:27
quote:sri schreef op 01 februari 2011 @ 16:09:
Lieve allemaal, sorry dat ik inbreek, maar ik wil even zeggen dat ik ontzettend met jullie meeleef. Ik ben hier een paar jaar geleden ook doorheen gegaan, voor de tweede keer en ik herken zoveel in jullie stukken. Wat zou ik blij geweest zijn met zulke onderlinge steun, maar ik forumde toen nog niet, dus dat was wel doodalleen janken op de bank, schreeuwen naar de kopjes in de kast en mijn arme echtgenoot het leven zuur maken. Goddank heeft hij een groot incasseringsvermogen.
Je moet er zelf doorheen geweest zijn om te weten hoeveel moed je nodig hebt om weer je oude zelf te worden. Nee, dat zeg ik verkeerd, dat word je niet meer. Je nieuwe zelf, nog veel beter, want stukken gegroeid. Nou, aan moed ontbreekt het jullie bepaald niet. Huizenhoog respect voor jullie allemaal!
Wat een lieve post. Dank je wel.
Het is eigenlijk gewoon onvoorstelbaar dat een stel volkomen vreemden elkaar via een forum zo kan steunen. Ik ben zo blij met dit forum, ik heb hier heel veel geleerd, gehuild en gelachen.
Lieve allemaal, sorry dat ik inbreek, maar ik wil even zeggen dat ik ontzettend met jullie meeleef. Ik ben hier een paar jaar geleden ook doorheen gegaan, voor de tweede keer en ik herken zoveel in jullie stukken. Wat zou ik blij geweest zijn met zulke onderlinge steun, maar ik forumde toen nog niet, dus dat was wel doodalleen janken op de bank, schreeuwen naar de kopjes in de kast en mijn arme echtgenoot het leven zuur maken. Goddank heeft hij een groot incasseringsvermogen.
Je moet er zelf doorheen geweest zijn om te weten hoeveel moed je nodig hebt om weer je oude zelf te worden. Nee, dat zeg ik verkeerd, dat word je niet meer. Je nieuwe zelf, nog veel beter, want stukken gegroeid. Nou, aan moed ontbreekt het jullie bepaald niet. Huizenhoog respect voor jullie allemaal!
Wat een lieve post. Dank je wel.
Het is eigenlijk gewoon onvoorstelbaar dat een stel volkomen vreemden elkaar via een forum zo kan steunen. Ik ben zo blij met dit forum, ik heb hier heel veel geleerd, gehuild en gelachen.
dinsdag 1 februari 2011 om 16:30
abc, wat at je dan als je thuis kwam? Bij mij ging er vaak een stuk kaas in ofzo.
Ik vind niet dat je weinig eet. En denk dat de 2 Moetjes weer naar 1 moeten kunnen. Wat moet er écht? Welke van de Moetjes is eigenlijk een doorgedreven Willetje?
Ik herken het wel hoor.
Ik had gister een onbewust Moetje, ook fijn. Was begonnen met kopieren en het Móést in één avond af. Niet gelukt..... En nu ik erover nadenk, heb ik die onbewuste Moetjes wel vaker zomaar ineens. Ik bedacht me toen ik thuiskwam vandaag dat ik een carrotcake voor mijn man ga bakken (nog 1 nachtje slapen!) en stond al bijna in de supermarkt met mijn vermoeide hoofd en dichtvallende ogen. Maar toen ben ik gaan forummen en nu gaan we straks fijn samen boodschappen doen. Dan gaat dat Moetje ineens heel snel over in een Zoukunnentje. Voor morgen
Ik vind niet dat je weinig eet. En denk dat de 2 Moetjes weer naar 1 moeten kunnen. Wat moet er écht? Welke van de Moetjes is eigenlijk een doorgedreven Willetje?
Ik herken het wel hoor.
Ik had gister een onbewust Moetje, ook fijn. Was begonnen met kopieren en het Móést in één avond af. Niet gelukt..... En nu ik erover nadenk, heb ik die onbewuste Moetjes wel vaker zomaar ineens. Ik bedacht me toen ik thuiskwam vandaag dat ik een carrotcake voor mijn man ga bakken (nog 1 nachtje slapen!) en stond al bijna in de supermarkt met mijn vermoeide hoofd en dichtvallende ogen. Maar toen ben ik gaan forummen en nu gaan we straks fijn samen boodschappen doen. Dan gaat dat Moetje ineens heel snel over in een Zoukunnentje. Voor morgen
dinsdag 1 februari 2011 om 16:33
quote:sri schreef op 01 februari 2011 @ 16:09:
Lieve allemaal, sorry dat ik inbreek, maar ik wil even zeggen dat ik ontzettend met jullie meeleef. Ik ben hier een paar jaar geleden ook doorheen gegaan, voor de tweede keer en ik herken zoveel in jullie stukken. Wat zou ik blij geweest zijn met zulke onderlinge steun, maar ik forumde toen nog niet, dus dat was wel doodalleen janken op de bank, schreeuwen naar de kopjes in de kast en mijn arme echtgenoot het leven zuur maken. Goddank heeft hij een groot incasseringsvermogen.
Je moet er zelf doorheen geweest zijn om te weten hoeveel moed je nodig hebt om weer je oude zelf te worden. Nee, dat zeg ik verkeerd, dat word je niet meer. Je nieuwe zelf, nog veel beter, want stukken gegroeid. Nou, aan moed ontbreekt het jullie bepaald niet. Huizenhoog respect voor jullie allemaal!
Wat een lief stukje, dank je wel!
Lieve allemaal, sorry dat ik inbreek, maar ik wil even zeggen dat ik ontzettend met jullie meeleef. Ik ben hier een paar jaar geleden ook doorheen gegaan, voor de tweede keer en ik herken zoveel in jullie stukken. Wat zou ik blij geweest zijn met zulke onderlinge steun, maar ik forumde toen nog niet, dus dat was wel doodalleen janken op de bank, schreeuwen naar de kopjes in de kast en mijn arme echtgenoot het leven zuur maken. Goddank heeft hij een groot incasseringsvermogen.
Je moet er zelf doorheen geweest zijn om te weten hoeveel moed je nodig hebt om weer je oude zelf te worden. Nee, dat zeg ik verkeerd, dat word je niet meer. Je nieuwe zelf, nog veel beter, want stukken gegroeid. Nou, aan moed ontbreekt het jullie bepaald niet. Huizenhoog respect voor jullie allemaal!
Wat een lief stukje, dank je wel!
dinsdag 1 februari 2011 om 16:39
Als ik thuis kwam dan at ik crackers, chocola, drop, chips, koekjes, lag er net aan wat er in huis was. Ik vind ook niet dat ik weinig eet als ik het zo zie, ik krijg nu wel veel minder suiker en zout, maar ik eet al een paar maanden zo nu dus dat kan het ook eigenlijk niet zijn.
Is morgen De Dag voor Het Kado?
Is morgen De Dag voor Het Kado?
dinsdag 1 februari 2011 om 16:41
Vandaag de eerste dag in de ruime 3 weken dat ik nu thuis ben dat ik me iets beter voel en dan doe ik te veel, terwijl ik gewaarschuwd ben door de psych.
Waarom luister ik nu niet naar m'n lichaam?
Vanochtend....gedoucht, ontbeten, was opgeruimd, was opgehangen, wasmachine aangezet, de hulp kwam (toen heb ik op de bank gezeten en zelf niks gedaan).
Post opengemaakt, zorgverzekeraar gebeld met een vraag. Vanmiddag ook op de bank gezeten en niks gedaan, gezocht naar hotels/parken voor een weekendje weg, tussendoor weer een was opgehangen en nieuwe was in de machine, weer op de bank gezeten, dochter van school gehaald, gezorgd voor fruit en een koekje, spelletje memory met haar gedaan en nu zit zij een film te kijken en ik rustig op de bank (moe te wezen en weer hartkloppingen)
En als ik dan die hele lijst zie denk ik, waarom heb ik dan zoveel gedaan?
*kruipt weg en gaat zich heel diep schamen*
Waarom luister ik nu niet naar m'n lichaam?
Vanochtend....gedoucht, ontbeten, was opgeruimd, was opgehangen, wasmachine aangezet, de hulp kwam (toen heb ik op de bank gezeten en zelf niks gedaan).
Post opengemaakt, zorgverzekeraar gebeld met een vraag. Vanmiddag ook op de bank gezeten en niks gedaan, gezocht naar hotels/parken voor een weekendje weg, tussendoor weer een was opgehangen en nieuwe was in de machine, weer op de bank gezeten, dochter van school gehaald, gezorgd voor fruit en een koekje, spelletje memory met haar gedaan en nu zit zij een film te kijken en ik rustig op de bank (moe te wezen en weer hartkloppingen)
En als ik dan die hele lijst zie denk ik, waarom heb ik dan zoveel gedaan?
*kruipt weg en gaat zich heel diep schamen*
dinsdag 1 februari 2011 om 16:43
Jaaaaaa, morgen mag ik ein-de-lijk het Kado geven is hij jarig!
Ik denk dat je toch een beetje teveel van jezelf verwacht. Beetje overmoedig? Ik ben heel angstig om overmoedig te worden, omdat het al zolang goed gaat. Er moet toch een keer komen dat dat goede gevoel op is ofzo. Zo voelt het. Goede gevoelens zijn eindig in mijn heilige overtuiging.
Ik denk dat je toch een beetje teveel van jezelf verwacht. Beetje overmoedig? Ik ben heel angstig om overmoedig te worden, omdat het al zolang goed gaat. Er moet toch een keer komen dat dat goede gevoel op is ofzo. Zo voelt het. Goede gevoelens zijn eindig in mijn heilige overtuiging.
dinsdag 1 februari 2011 om 16:45
Mooie teksten Lief.
Mijn moetjes de komende twee weken zijn voornamelijk werk, fysio, CSR, tandarts, bedrijfsarts, ziekenhuis. Echt wel moetjes dus.
Ik heb komende week twee willetjes die langzaam als moetjes beginnen te voelen. Ik wil ze heel graag, maar tegelijk wil ik ook eigenlijk vooral rust en niks. En juist dat verlangen naar rust is voor mij een signaal dat ik weer een kant op ga waar ik niet weer heen wil.
Mijn moetjes de komende twee weken zijn voornamelijk werk, fysio, CSR, tandarts, bedrijfsarts, ziekenhuis. Echt wel moetjes dus.
Ik heb komende week twee willetjes die langzaam als moetjes beginnen te voelen. Ik wil ze heel graag, maar tegelijk wil ik ook eigenlijk vooral rust en niks. En juist dat verlangen naar rust is voor mij een signaal dat ik weer een kant op ga waar ik niet weer heen wil.
dinsdag 1 februari 2011 om 16:49
omdat niks doen enórm moeilijk is 5x5. Als je tijdenlang in de 5e versnelling door het leven heen sjeest, is het verschrikkelijk moeilijk ineens terug te schakelen naar de 1e versnelling.... niks/weinig doen zit niet in je systeem. Al die dingen die je noemt, waren altijd zó vanzelfsprekend, dat je er niet eens bij nadacht. en je dus ook niet kunt voorstellen dat dat nu ineens energie kost. Ik snap het heul goed...
dinsdag 1 februari 2011 om 16:50
Vorige week schreef ik volgens mij nog dat ik bang was voor de terugval omdat het al zo lang goed ging. Nou, die is dus gekomen en ondanks dat ik hem aan zag komen en deze objectief gezien helemaal niet zo erg is want ik herken het redelijk op tijd, vind ik het toch moeilijk.
Goede gevoelens zijn inderdaad eindig, maar dat zijn alle gevoelens. Ook de slechte gevoelens gaan weer weg. Zoals een bekende zanger hier in de regio zong "Het is nog nooit nog nooit zo donker geweest, of het werd altijd wel weer licht". In dialect klink het mooier, maar dat kan ik niet schrijven en jullie waarschijnlijk niet lezen.
Goede gevoelens zijn inderdaad eindig, maar dat zijn alle gevoelens. Ook de slechte gevoelens gaan weer weg. Zoals een bekende zanger hier in de regio zong "Het is nog nooit nog nooit zo donker geweest, of het werd altijd wel weer licht". In dialect klink het mooier, maar dat kan ik niet schrijven en jullie waarschijnlijk niet lezen.
dinsdag 1 februari 2011 om 16:57
Jij komt uit deze regio, dat telt niet.....
Ik ga even douchen, lekker opwarmen (ik heb weer eens koude voeten en handen) en me vast omkleden voor yoga. Ondanks dat mijn lichaam niet echt fijn voelt vandaag heb ik daar heel erg zin in.
Vanmorgen op mijn werk had ik het voor het eerst in tijden een keer weer warm. Het was daar echt heel warm terwijl de verwarmingen niet eens hoog stonden. Ketelproblemen nog niet helemaal opgelost blijkbaar.
Ik ga even douchen, lekker opwarmen (ik heb weer eens koude voeten en handen) en me vast omkleden voor yoga. Ondanks dat mijn lichaam niet echt fijn voelt vandaag heb ik daar heel erg zin in.
Vanmorgen op mijn werk had ik het voor het eerst in tijden een keer weer warm. Het was daar echt heel warm terwijl de verwarmingen niet eens hoog stonden. Ketelproblemen nog niet helemaal opgelost blijkbaar.
dinsdag 1 februari 2011 om 17:22
Abc, kijk anders eens naar een shiatsumassage bij je in de buurt. Koude handen en voeten heeft vaak met de doorstroming in je lichaam te maken, en bij shiatsu drukken ze die blokkades weg, zodat de doorstroming in je lijf bevordert. En het wordt (bij mij) vergoedt, ook fijn.
Lief, voor bij je kopje thee. Heb je wel verdient.
Lief, voor bij je kopje thee. Heb je wel verdient.
dinsdag 1 februari 2011 om 17:27
Heeft iemand van jullie ervaring met Haptonomie of Mindfulness?
En herkennen jullie het trouwens ook dat je op de weg (door te veel indrukken?) gespannen op de fiets of in de auto zit? Heb zelf geen rijbewijs (was trouwens wel bezig met lessen tot voor kort) maar naast manlief zit ik niet echt ontspannen in de auto.
Ook op de fiets zie ik op tegen langere stukken (heb ik dus nog niet durven doen), komt trouwens ook door vermoeidheid. Ben als ik ergens heen ging met de bus gegaan of naast manlief. Maar ja, das niet altijd handig (zal ooit weer eens op de fiets moeten).
De kortere stukjes gaan wel trouwens, naar de supermarkt en school.
En herkennen jullie het trouwens ook dat je op de weg (door te veel indrukken?) gespannen op de fiets of in de auto zit? Heb zelf geen rijbewijs (was trouwens wel bezig met lessen tot voor kort) maar naast manlief zit ik niet echt ontspannen in de auto.
Ook op de fiets zie ik op tegen langere stukken (heb ik dus nog niet durven doen), komt trouwens ook door vermoeidheid. Ben als ik ergens heen ging met de bus gegaan of naast manlief. Maar ja, das niet altijd handig (zal ooit weer eens op de fiets moeten).
De kortere stukjes gaan wel trouwens, naar de supermarkt en school.
dinsdag 1 februari 2011 om 17:51
Zo, ik ben weer warm.
Ik heb ook even gegoogled Marriss en ik ga morgen maar even bellen denk ik.
Lief, hebben we je zoveel van je lepels afgepakt vanmiddag. Sorry,
5x5, ik heb in het verkeer eigenlijk niet veel last gehad van drukte. Wel in de supermarkt of in een kamer. In de auto of op de fiets ben ik alleen en hoef ik niet te praten/gezellig te doen. Dat scheelt voor mij.
Vriend is thuis, etenstijd.
Ik heb ook even gegoogled Marriss en ik ga morgen maar even bellen denk ik.
Lief, hebben we je zoveel van je lepels afgepakt vanmiddag. Sorry,
5x5, ik heb in het verkeer eigenlijk niet veel last gehad van drukte. Wel in de supermarkt of in een kamer. In de auto of op de fiets ben ik alleen en hoef ik niet te praten/gezellig te doen. Dat scheelt voor mij.
Vriend is thuis, etenstijd.
