Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
dinsdag 1 februari 2011 om 20:29
Een hypo vreet ook energie inderdaad.
Yoga was weer heerlijk. We waren maar met zijn drieen ipv negen normaal. Het is hier nogal glad en de rest durfde waarschijnlijk de weg niet op. Mijn lichaam is weer een stuk meer ontspannen dan vanmiddag.
Ik heb best veel kaartjes gekregen. Het 'verplichte' kaartje is rechtstreeks de prullenbak in gegaan. De rest heeft heel lang op het whiteboard gehangen en zitten nu in mijn dagboeken. Ik kreeg vorige week zelfs nog een kaartje van een collega. Zijn vrouw vraagt regelmatig naar me en zij vond dat ik ook nu nog af en toe wel mocht weten dat er mensen aan me denken. Vond ik heel lief. Collega's en ik zijn een paar keer bij die collega geweest toen hij lang ziek thuis zat en daardoor ken ik zijn vrouw dus ook.
Yoga was weer heerlijk. We waren maar met zijn drieen ipv negen normaal. Het is hier nogal glad en de rest durfde waarschijnlijk de weg niet op. Mijn lichaam is weer een stuk meer ontspannen dan vanmiddag.
Ik heb best veel kaartjes gekregen. Het 'verplichte' kaartje is rechtstreeks de prullenbak in gegaan. De rest heeft heel lang op het whiteboard gehangen en zitten nu in mijn dagboeken. Ik kreeg vorige week zelfs nog een kaartje van een collega. Zijn vrouw vraagt regelmatig naar me en zij vond dat ik ook nu nog af en toe wel mocht weten dat er mensen aan me denken. Vond ik heel lief. Collega's en ik zijn een paar keer bij die collega geweest toen hij lang ziek thuis zat en daardoor ken ik zijn vrouw dus ook.
dinsdag 1 februari 2011 om 22:01
Hallo allemaal,
Ben er weer even. Het ging vandaag nog steeds goed, alleen vanmiddag toen ik naar huis reed, had ik wel even een inzinking. De vermoeidheid viel echt als een deken over me heen, en even had ik zo iets van: Meeen waar ben ik aan begonnen. Thuis gekomen, de hond gepakt en de polder ingegaan en ik moet zeggen dat ik toen ik terug kwam het eigenlijk weer kwijt was. Volgens mij kan ik eindelijk zeggen dat ik echt beter begin te worden. (Of mag ik heel stiekem zeggen: beter ben?)
Abc: Jammer meis, dat het weer even niet gaat. Ik weet als geen ander hoe het voelt, om te moeten accepteren dat je lijf niet meer wil doen wat jij wil. Mijn ervaring is dat je constant onbewust een strijd aan het voeren bent met jezelf, omdat jij je lijf wil dwingen toch te doen wat er in je hoofd zit. Maar dat kost zoveel energie, probeer het te accepteren en dat klinkt heel veel makkelijker als dat ik het nu hier neerschrijf. (je bent geen looser, je bent een van de meest sterke vrouwen die ik ken)
Marriss: Ik snap je twijfel helemaal, ik heb afgelopen zomer precies hetzelfde gezeten als dat jij nu zit. Toch zijn we gegaan, en het was een andere vakantie dan we gewend waren. (normaal heel actief, nu een wat rustiger tempo) Maar het is wel een van de meest fijne vakanties geweest. We hadden en namen de tijd voor elkaar. Ik ben veel bewuster met de kleine dingen bezig geweest. Normaal was ik pas blij, als ik op de top van een berg stond, nu kon ik ook genieten van een prachtige zonsondergang. Snap je wat ik bedoel?
Lief: Je bent goed bezig de laatste dagen, maar denk je wel om jezelf? Spannend hoe het kado ontvangen word.
Zonnestraal: Zeker als ik jou zo lees iedere keer ben ik blij met de beslissing om niet met emdr te starten. Ik heb nog wel gesprekken met de psych staan, maar ik ben zelfs geneigd om die af te zeggen, omdat ik het er voor mijn gevoel niet bij kan hebben. Maar ik denk niet dat dat verstandig is.
5x5: Fijn dat het een positieve dag is. Dat je schrijft van spanning voelen in het verkeer, is voor mij een hele bekende. Toen ik aan het revalideren was, ging ik drie keer in de week met de taxi, en dan werd ik alleen daar al doodmoe van. Al die indrukken pffff.
Toffe: Jammer dat je zo moe bent, toch teveel gedaan?
Ik ga mijn mandje weer opzoeken, moet morgen weer om 7.00 in de auto zitten.
Ben er weer even. Het ging vandaag nog steeds goed, alleen vanmiddag toen ik naar huis reed, had ik wel even een inzinking. De vermoeidheid viel echt als een deken over me heen, en even had ik zo iets van: Meeen waar ben ik aan begonnen. Thuis gekomen, de hond gepakt en de polder ingegaan en ik moet zeggen dat ik toen ik terug kwam het eigenlijk weer kwijt was. Volgens mij kan ik eindelijk zeggen dat ik echt beter begin te worden. (Of mag ik heel stiekem zeggen: beter ben?)
Abc: Jammer meis, dat het weer even niet gaat. Ik weet als geen ander hoe het voelt, om te moeten accepteren dat je lijf niet meer wil doen wat jij wil. Mijn ervaring is dat je constant onbewust een strijd aan het voeren bent met jezelf, omdat jij je lijf wil dwingen toch te doen wat er in je hoofd zit. Maar dat kost zoveel energie, probeer het te accepteren en dat klinkt heel veel makkelijker als dat ik het nu hier neerschrijf. (je bent geen looser, je bent een van de meest sterke vrouwen die ik ken)
Marriss: Ik snap je twijfel helemaal, ik heb afgelopen zomer precies hetzelfde gezeten als dat jij nu zit. Toch zijn we gegaan, en het was een andere vakantie dan we gewend waren. (normaal heel actief, nu een wat rustiger tempo) Maar het is wel een van de meest fijne vakanties geweest. We hadden en namen de tijd voor elkaar. Ik ben veel bewuster met de kleine dingen bezig geweest. Normaal was ik pas blij, als ik op de top van een berg stond, nu kon ik ook genieten van een prachtige zonsondergang. Snap je wat ik bedoel?
Lief: Je bent goed bezig de laatste dagen, maar denk je wel om jezelf? Spannend hoe het kado ontvangen word.
Zonnestraal: Zeker als ik jou zo lees iedere keer ben ik blij met de beslissing om niet met emdr te starten. Ik heb nog wel gesprekken met de psych staan, maar ik ben zelfs geneigd om die af te zeggen, omdat ik het er voor mijn gevoel niet bij kan hebben. Maar ik denk niet dat dat verstandig is.
5x5: Fijn dat het een positieve dag is. Dat je schrijft van spanning voelen in het verkeer, is voor mij een hele bekende. Toen ik aan het revalideren was, ging ik drie keer in de week met de taxi, en dan werd ik alleen daar al doodmoe van. Al die indrukken pffff.
Toffe: Jammer dat je zo moe bent, toch teveel gedaan?
Ik ga mijn mandje weer opzoeken, moet morgen weer om 7.00 in de auto zitten.
dinsdag 1 februari 2011 om 22:05
Ik denk dat ik wel meer dan 30 kaartjes heb gehad... van collega's, vrienden en familie, Moet zeggen dat dat voornamelijk de eerste maand was, de laatste weken is het behoorlijk rustig. Tsja...
Toffe, teveel gedaan vandaag dat je zo'n hoofdpijn hebt?
Abc, fijn dat yoga zo lekker was! Benieuwd of je morgen gaat bellen voor de shiatsu, doe maar joh, is echt fijn.
Lief, hoe is het nu? Je hebt inderdaad veel lepels gebruikt, hier en hypo... Morgen het kado!! Jippie!! Knap dat je het al die tijd voor je hebt kunnen houden.
5x5, in het begin had ik dat wel erg, nu gaat het beter in auto en op fiets. Dus er is hoop Heb je nog een leuk weekend weg gevonden?
Ik ga ook naar bed.
Morgen:
ik moet naar bmw
Ik wil even langs een vriendin
Ik zou even een naar de winkel kunnen voor wat laatste dingetjes voor de vakantie
Truste!
Toffe, teveel gedaan vandaag dat je zo'n hoofdpijn hebt?
Abc, fijn dat yoga zo lekker was! Benieuwd of je morgen gaat bellen voor de shiatsu, doe maar joh, is echt fijn.
Lief, hoe is het nu? Je hebt inderdaad veel lepels gebruikt, hier en hypo... Morgen het kado!! Jippie!! Knap dat je het al die tijd voor je hebt kunnen houden.
5x5, in het begin had ik dat wel erg, nu gaat het beter in auto en op fiets. Dus er is hoop Heb je nog een leuk weekend weg gevonden?
Ik ga ook naar bed.
Morgen:
ik moet naar bmw
Ik wil even langs een vriendin
Ik zou even een naar de winkel kunnen voor wat laatste dingetjes voor de vakantie
Truste!
dinsdag 1 februari 2011 om 22:09
Heeey Annemie! Die vermoeidheid is ook niet meer dan logisch vind ik, dat zou iedereen hebben als je van niet-werken bij een nieuwe baan begint....al die indrukken, vroeg opstaan, informatie verwerken... Maar ik lees geen hoofdpijn of andere lichamelijke klachten.... en zelfs de vermoeidheid verdwijnt wat naar de achtergrond na een wandeling met de hond, zeker dingen om heel blij mee te zijn!
dinsdag 1 februari 2011 om 22:48
Ik kan daar best wel verdrietig van worden, dat ik geen enkele kaart heb gekregen. Mijn (schoon)familie is ook totaal niet bezig met dat ik ziek ben. Ik had van de week mijn moeder aan de telefoon en toen ik zei dat ik denk dat het wat beter gaat, dat ik vooruit ga, vroeg ze of ik alweer fulltime werk en wanneer ik nou naar de USA ga want ik moest toch nog een keer?
Misschien laat ik niet het achterste van mijn tong zien, maar ook vriendinnen laten weinig horen. Op zich maak ik me er niet vaak zo druk om, maar als ik een aantal van jullie dan zo lees word ik toch wel met mijn neus op de feiten gedrukt. Ben ik ineens heel alleen, zo zonder kaartjes, telefoontjes en SMSjes.
Had het er met manlief over en die wees mij op die Sire-reclame over die "vrienden" van terminaal zieken. Dat als je het moeiijk hebt en mensen niet goed weten wat ze moeten zeggen, ze toch van het toneel verdwijnen. En zo voelt het wel een beetje ja. Helemaal omdat ik nu hier lees dat het ook anders kan en dan vraag ik me toch (onterecht hoop ik) af wat ik verkeerd doe of heb gedaan dat er voor mij niet zoveel mensen zijn nu het erop aankomt.
Misschien zit ik daarom ook wel zo vaak hier, omdat ik dan toch mijn verhaal kwijt kan.
Misschien laat ik niet het achterste van mijn tong zien, maar ook vriendinnen laten weinig horen. Op zich maak ik me er niet vaak zo druk om, maar als ik een aantal van jullie dan zo lees word ik toch wel met mijn neus op de feiten gedrukt. Ben ik ineens heel alleen, zo zonder kaartjes, telefoontjes en SMSjes.
Had het er met manlief over en die wees mij op die Sire-reclame over die "vrienden" van terminaal zieken. Dat als je het moeiijk hebt en mensen niet goed weten wat ze moeten zeggen, ze toch van het toneel verdwijnen. En zo voelt het wel een beetje ja. Helemaal omdat ik nu hier lees dat het ook anders kan en dan vraag ik me toch (onterecht hoop ik) af wat ik verkeerd doe of heb gedaan dat er voor mij niet zoveel mensen zijn nu het erop aankomt.
Misschien zit ik daarom ook wel zo vaak hier, omdat ik dan toch mijn verhaal kwijt kan.
woensdag 2 februari 2011 om 09:22
Lief mag eindelijk Het Kado geven!! Liefman is jarig, Lief, van harte gefeliciteerd met je man. Hoe vond hij Het ?
Lief, . De meeste kaartjes die ik heb gekregen zijn van collega's. Van familie of vrienden heb ik ook niks gehad. Aan mijn ouders en andere familie laat ik ook niet het achterste van mijn tong zien. Slechts één vriendin weet praktisch alles, zij heeft dit zelf ook gehad en dat maakt het een stuk makkelijker. Met een andere vriendin wordt het steeds makkelijker, we spreken nu vaker met zijn tweeen af ipv met zijn vieren en dat praat toch makkelijker. Zij is zelf ook lang ziek geweest en hoewel het bij haar puur lichamelijk was, weet ze wel hoe moeilijk het is om te accepteren dat je lichaam niet kan wat je wilt en dat je daardoor keuzes moet maken die je eigenlijk helemaal niet wilt maken. Zij heeft haar dieren en haar baan in de zorg moeten opzeggen en heeft nu ook een hulp in huis. Meer vriendinnen heb ik ook niet trouwens.
Mijn zus belt/sms't wel geregeld, mijn moeder heel af en toe en mijn broer ook heel soms. Mijn broer belt eigenlijk alleen als hij iets van ons nodig heeft. Normaal dus alleen als hij oppas nodig had voor zijn dochters, maar dat durft hij nu niet meer te vragen omdat ik gewoon niet kan garanderen dat ik er ook echt ben op die dag dat hij me nodig heeft. De laatste keer belde hij omdat hij hulp van mijn vriend nodig had bij iets. Maar aan de andere kant, ik bel hem ook nooit. Hij is met iets heel belangrijks bezig voor zijn werk en ik ben eigenlijk wel heel benieuwd hoe het daarmee staat dus ik zou heb ook wel een keer kunnen bellen ipv te wachten tot hij mij belt.
Ik zit denk ik ook zo vaak hier omdat ik hier mijn verhaal kwijt kan en helemaal eerlijk kan zijn. Hier hoef ik niet bang te zijn dat mensen zich zorgen gaan maken over me (jullie weten immers hoe het is en weten ook dat het wel weer goed gaat komen en dat huilen nu heel normaal is) of me anders behandelen dan anders. Want dat irriteert me wel, dat mensen me gaan ontzien of zich anders gedragen. Zoals mijn broer die niet meer vraagt of ik wil oppassen en mijn moeder die zich verontschuldigd als ze belt/mailt.
Hoe is je PvA gesprek gisteren eigenlijk gegaan?
Toffe, balen van je hoofdpijn. Toch te veel gedaan de afgelopen dagen?
Annemie, wat lekker dat je het zo leuk vindt en vooral dat de vermoeidheid weer verdwijnt na een wandeling met de hond. Iedereen die ineens weer fulltime werkt moet wennen aan de lange dagen, en dan ben je ook nog aan een hele nieuwe functie begonnen. Ik ben zo blij voor je dat het goed lijkt te gaan.
Marriss, heb je al een beetje zin in de vakantie?
Ik wou eigenlijk even heel kort reageren, maar het is toch weer een lang verhaal geworden. Volgens mij heb ik één van de virussen/bacteriën die op mijn werk rondgaan opgepikt. Heel veel collega's zijn ziek en ik begin nu ook. Mijn keel en oren doen zeer en mijn holtes zitten weer eens vol en doen dus zeer. Ik heb de tandarts dus maar weer afgebeld, moet er niet aan denken dat hij nu gaat boren. Mijn vriend doet boodschappen vanavond en zorgt voor het eten, dus ik kan thuis blijven vandaag, Lig nu dus ook in bed met mijn laptop, een boek, dropjes, drinken en de afstandsbediening binnen handbereik.
Lief, . De meeste kaartjes die ik heb gekregen zijn van collega's. Van familie of vrienden heb ik ook niks gehad. Aan mijn ouders en andere familie laat ik ook niet het achterste van mijn tong zien. Slechts één vriendin weet praktisch alles, zij heeft dit zelf ook gehad en dat maakt het een stuk makkelijker. Met een andere vriendin wordt het steeds makkelijker, we spreken nu vaker met zijn tweeen af ipv met zijn vieren en dat praat toch makkelijker. Zij is zelf ook lang ziek geweest en hoewel het bij haar puur lichamelijk was, weet ze wel hoe moeilijk het is om te accepteren dat je lichaam niet kan wat je wilt en dat je daardoor keuzes moet maken die je eigenlijk helemaal niet wilt maken. Zij heeft haar dieren en haar baan in de zorg moeten opzeggen en heeft nu ook een hulp in huis. Meer vriendinnen heb ik ook niet trouwens.
Mijn zus belt/sms't wel geregeld, mijn moeder heel af en toe en mijn broer ook heel soms. Mijn broer belt eigenlijk alleen als hij iets van ons nodig heeft. Normaal dus alleen als hij oppas nodig had voor zijn dochters, maar dat durft hij nu niet meer te vragen omdat ik gewoon niet kan garanderen dat ik er ook echt ben op die dag dat hij me nodig heeft. De laatste keer belde hij omdat hij hulp van mijn vriend nodig had bij iets. Maar aan de andere kant, ik bel hem ook nooit. Hij is met iets heel belangrijks bezig voor zijn werk en ik ben eigenlijk wel heel benieuwd hoe het daarmee staat dus ik zou heb ook wel een keer kunnen bellen ipv te wachten tot hij mij belt.
Ik zit denk ik ook zo vaak hier omdat ik hier mijn verhaal kwijt kan en helemaal eerlijk kan zijn. Hier hoef ik niet bang te zijn dat mensen zich zorgen gaan maken over me (jullie weten immers hoe het is en weten ook dat het wel weer goed gaat komen en dat huilen nu heel normaal is) of me anders behandelen dan anders. Want dat irriteert me wel, dat mensen me gaan ontzien of zich anders gedragen. Zoals mijn broer die niet meer vraagt of ik wil oppassen en mijn moeder die zich verontschuldigd als ze belt/mailt.
Hoe is je PvA gesprek gisteren eigenlijk gegaan?
Toffe, balen van je hoofdpijn. Toch te veel gedaan de afgelopen dagen?
Annemie, wat lekker dat je het zo leuk vindt en vooral dat de vermoeidheid weer verdwijnt na een wandeling met de hond. Iedereen die ineens weer fulltime werkt moet wennen aan de lange dagen, en dan ben je ook nog aan een hele nieuwe functie begonnen. Ik ben zo blij voor je dat het goed lijkt te gaan.
Marriss, heb je al een beetje zin in de vakantie?
Ik wou eigenlijk even heel kort reageren, maar het is toch weer een lang verhaal geworden. Volgens mij heb ik één van de virussen/bacteriën die op mijn werk rondgaan opgepikt. Heel veel collega's zijn ziek en ik begin nu ook. Mijn keel en oren doen zeer en mijn holtes zitten weer eens vol en doen dus zeer. Ik heb de tandarts dus maar weer afgebeld, moet er niet aan denken dat hij nu gaat boren. Mijn vriend doet boodschappen vanavond en zorgt voor het eten, dus ik kan thuis blijven vandaag, Lig nu dus ook in bed met mijn laptop, een boek, dropjes, drinken en de afstandsbediening binnen handbereik.
woensdag 2 februari 2011 om 09:35
Murnin!
Ik ben al vanaf 6u klaarwakker... toen ging vriend eraf en kon ik niet meer slapen. Heb dan in mn hoofd wat ik allemaal nog 'moet' voor de vakantie, en dan ben ik te onrustig om nog te kunnen slapen. Dus zit al vanaf 7u beneden. Beetje tv kijken, internetten, muziek op Ipod zetten, thee drinken... en nu is het alweer half 10 geweest
Lief, wat weerhoudt je ervan wél het achterste van je tong te laten zien? Als ik een smsje krijg met hoe het gaat, zeg ik eerlijk dat het niet zo goed gaat en wat mn klachten zijn... ik merk ook dat ik dat doe zodat mensen niet zelf in gaan vullen waarom ik thuis zit. Heb liever dat ze van mij horen hoe het zit, dan dat er gedacht wordt dat het allemaal wel meevalt en het wel weer een keer tijd wordt dat ik ga werken (ofzo, ik vul ff in) Als je moeder zoiets zegt, hoe reageer je dan?
Trouwens, ik had het al eerder gevraagd maar kan me zo niet herinneren dat je erop had gereageerd, maar ik ben eigenlijk wel heel benieuwd hoe het nu gaat met die dubbele dosis ad?
Abc, hoe voel je je vandaag?
Ik ben onrustig, komt door de vakantie... Ik ga even douchen, valeriaan nemen en even naar het dorp voor o.a. zonnebrand als ik alles in huis heb wat er nog moet komen, ben ik waarschijnlijk al een stukje rustiger.
Ik ben al vanaf 6u klaarwakker... toen ging vriend eraf en kon ik niet meer slapen. Heb dan in mn hoofd wat ik allemaal nog 'moet' voor de vakantie, en dan ben ik te onrustig om nog te kunnen slapen. Dus zit al vanaf 7u beneden. Beetje tv kijken, internetten, muziek op Ipod zetten, thee drinken... en nu is het alweer half 10 geweest
Lief, wat weerhoudt je ervan wél het achterste van je tong te laten zien? Als ik een smsje krijg met hoe het gaat, zeg ik eerlijk dat het niet zo goed gaat en wat mn klachten zijn... ik merk ook dat ik dat doe zodat mensen niet zelf in gaan vullen waarom ik thuis zit. Heb liever dat ze van mij horen hoe het zit, dan dat er gedacht wordt dat het allemaal wel meevalt en het wel weer een keer tijd wordt dat ik ga werken (ofzo, ik vul ff in) Als je moeder zoiets zegt, hoe reageer je dan?
Trouwens, ik had het al eerder gevraagd maar kan me zo niet herinneren dat je erop had gereageerd, maar ik ben eigenlijk wel heel benieuwd hoe het nu gaat met die dubbele dosis ad?
Abc, hoe voel je je vandaag?
Ik ben onrustig, komt door de vakantie... Ik ga even douchen, valeriaan nemen en even naar het dorp voor o.a. zonnebrand als ik alles in huis heb wat er nog moet komen, ben ik waarschijnlijk al een stukje rustiger.
woensdag 2 februari 2011 om 09:43
Stomen vind ik vreselijk en dat terwijl ik een Turks stoombad wel heel lekker vind, zolang ik maar niet verkouden ben.
Wanneer ga je ook alweer weg? Ik heb morgen in mijn hoofd zitten, maar weet het eigenlijk niet zeker. Succes met de laatste inkopen. Ik maak vaak een lijstje voor de vakantie en alles wat ik in mijn koffer heb of wat klaar ligt streep ik dan af. Zo'n papier vol krassen geeft mij rust in de voorbereiding.
Wanneer ga je ook alweer weg? Ik heb morgen in mijn hoofd zitten, maar weet het eigenlijk niet zeker. Succes met de laatste inkopen. Ik maak vaak een lijstje voor de vakantie en alles wat ik in mijn koffer heb of wat klaar ligt streep ik dan af. Zo'n papier vol krassen geeft mij rust in de voorbereiding.
woensdag 2 februari 2011 om 09:52
Ik ben best wel open eigenlijk, niet naar iedereen maar een aantal vriendinnen weten wel hoe de vork in de steel zit en de naaste familie ook. De meeste kaartjes heb ik gekregen van collega's (4 stuks) en een paar van forumvriendinnetjes die ik een jaar of 5 ken.
Ik heb wel veel begrip binnen mijn familie, een aantal zagen het zelfs aankomen en 2 mensen die het zelf hebben meegemaakt (mijn schoonmoeder en dansleider).
Ik kan me best wel voorstellen dat het pijn doet als je geen of weinig kaartjes hebt gehad
Vannacht heb ik toch weer minder goed geslapen maar ik doe vandaag maar weer rustig aan. Over een paar uurtjes naar de psych en daarna komt mijn man me ophalen samen met dochter en gaan we even naar de kinderboerderij. (even de buitenlucht )
Verder geen plannen vandaag.
Ik heb wel veel begrip binnen mijn familie, een aantal zagen het zelfs aankomen en 2 mensen die het zelf hebben meegemaakt (mijn schoonmoeder en dansleider).
Ik kan me best wel voorstellen dat het pijn doet als je geen of weinig kaartjes hebt gehad
Vannacht heb ik toch weer minder goed geslapen maar ik doe vandaag maar weer rustig aan. Over een paar uurtjes naar de psych en daarna komt mijn man me ophalen samen met dochter en gaan we even naar de kinderboerderij. (even de buitenlucht )
Verder geen plannen vandaag.
woensdag 2 februari 2011 om 09:57
Maris, wanneer ga je precies weg trouwens?
Ik heb het er gisteren met manlief over gehad (weekendje weg) maar hij twijfelt nog, vooral vanwege de financiën. We hoeven natuurlijk niet gelijk te boeken, al doen we een week van te voren hoeft het helemaal niet duur te zijn. Het weekend dat de kinderen uit logeren weggaan staat al vast dus ga wel wat regelen, alleen manlief nog even overhalen.
Ik heb het er gisteren met manlief over gehad (weekendje weg) maar hij twijfelt nog, vooral vanwege de financiën. We hoeven natuurlijk niet gelijk te boeken, al doen we een week van te voren hoeft het helemaal niet duur te zijn. Het weekend dat de kinderen uit logeren weggaan staat al vast dus ga wel wat regelen, alleen manlief nog even overhalen.
woensdag 2 februari 2011 om 10:00
quote:_maris_ schreef op 02 februari 2011 @ 09:50:
ging net even wasje opvouwen, was dit liedje op de radio... keihard mee staan bleren, werd er helemaal blij van
Klik, bleer mee en word vrolijk
Meebleren sla ik maar even over met zere keel. Tekst is wel heel goed en wel om vrolijk van te worden.
Je klinkt best goed vandaag vind ik.
5x5, volgens mijn CSR coach gaat de weg omhoog met veel kleine dipjes. Een nacht wat minder slapen is geen ramp zolang je je activiteiten van de dag daarop aanpast en het bij één nacht blijft. Je dag klinkt goed, kinderboerderij is ook altijd leuk. Psych kan zwaar zijn, maar is vaak ook wel heel nuttig.
Wat heerlijk dat je zoveel begrip vindt in je omgeving. Jammer dat mensen het eerst zelf mee moeten maken voor ze het snappen, maar voor jou nu wel fijn dat ze je snappen.
ging net even wasje opvouwen, was dit liedje op de radio... keihard mee staan bleren, werd er helemaal blij van
Klik, bleer mee en word vrolijk
Meebleren sla ik maar even over met zere keel. Tekst is wel heel goed en wel om vrolijk van te worden.
Je klinkt best goed vandaag vind ik.
5x5, volgens mijn CSR coach gaat de weg omhoog met veel kleine dipjes. Een nacht wat minder slapen is geen ramp zolang je je activiteiten van de dag daarop aanpast en het bij één nacht blijft. Je dag klinkt goed, kinderboerderij is ook altijd leuk. Psych kan zwaar zijn, maar is vaak ook wel heel nuttig.
Wat heerlijk dat je zoveel begrip vindt in je omgeving. Jammer dat mensen het eerst zelf mee moeten maken voor ze het snappen, maar voor jou nu wel fijn dat ze je snappen.
woensdag 2 februari 2011 om 10:14
Het probleem is dat mijn nachten dat ik minder slaap de boventoon voeren. Toch maar weer langs de huisarts voor nieuwe slaapmedicatie, heb het idee dat deze bij mij niet zo goed werken en ik voel me 9 van de 10 x gewoon brak bij het opstaan. Gisteren was de 1e ochtend sinds tijden dat ik me iets beter voelde bij het opstaan.
woensdag 2 februari 2011 om 10:46
maris, ik heb de ad niet verdubbeld omdat het nu beswel goed gaat en ik wil niet weer mijn bloedsuikers ontregelen, ben namelijk ook al met nieuwe medicatie begonnen dus het zo wel even genoeg.
Nou ik ga niet een vriendin zelf bellen om eens fijn te vertelllen dat ik liever niet meer wakker word.... Dat gevoel heb ik nu niet meer, maar vorig jaar had ik dat wel, en dat vind ik niet makkelijk om zomaar even te vertellen.
Ik heb mijn moeder gezegd dat full time natuurlijk nog lang niet aan de orde is, dat dat nog wel even duurt omdat ik daar nog lang de energie niet voor heb. Waarna ze begon over die reis naar Amerika, wanneer ik die dan zou gaan maken.
Als ze belt en vraagt hoe het gaat, zeg ik dat het met ups en downs gaat. Dat zeg ik tegen iedereen. Misschien is dat wel te opppervlakkig, maar aan de andere kant, ik zit niet voor niks al zolang (gedeeltelijk) thuis. Dat is geen griepje. E er is niemand die doorvraagt als ik dat zeg.
Toen ik thuis kwam te zitten werd het vrij accuut heel erg stil. Mijn moeder belde en zei dat ze me elke twee drie dagen wilde spreken (!) terwijl we elkaar anders maar eens in de twee drie weken spreken. Dat heeft ze twee weken volgehouden. Mijn ene zus spreek ik nooit en nu dus ook niet. De andere spreek ik wat meer, maar dat heeft wel vaker een golfbeweging gehad dus weet niet of dat hierdoor komt. Zij vraagt overigens wel door.
Ik heb één vriendin die ik normaalgesproken weinig spreek maar die het wel zelf heeft meegemaakt en die stuurt eens in de drie vier weken een SMS of mail. Ze is erg druk op het moment dus van haar kan ik het wel hebben. Een andere vriendin die ik voorheen vaker sprak, spreek ik nu weinig en de gesprekken lopen niet lekker. De vriendin waar ik vorige week mee weg was, heb ik begin vorig jaar heel veel gesteund en nu hoorde ik vrijwel niets van haar. Ze durfde niet te bellen zei ze. Nog een andere vriendin is zelf al jaren ziek en het contact leek even op te bloeien maar is nu weer helemaal weg.
Schoonfamilie... Ach, daar zeg ik niks over.
Nou ja weet je, ik voel me gewoon even lekker zielig. En ik blijf het een harde les vinden dat de wereld niet altijd zo in elkaar zit als ik dacht, namelijk dat je je medemens een beetje helpt als het moeilijk is.
Ik ben ook wel een beetje een rare hoor, want ik voelde me gister echt wel fijn omdat ik jullie zo kon helpen, maar dat ligt wel een beetje scheef want mijn eigenwaarde/geluk zou er niet van af moeten hangen dat jullie een moeilijke dag hebben en dat Held Lief er dan is om jullie te redden. Ik was nota bene al moe van het PvA gesprek en dat zet ik dan helemaal aan de kant voor jullie en dat is heel erg dom van me. Niet dat ik last van jullie heb, maar ik ga heel resoluut voor jullie belang en niet voor het mijne. Hoewel het me ook wel weer helpt hoor, want ik kom dan zelf ook wel tot inzichten, maar jullie snappen denk ik wel wat ik bedoel. De balans is dan een beetje weg.
En omdat ik IRL wel iets vaker voor mezelf begin te kiezen, en mijn eigen standpunten durf uit te dragen, is het voor sommige mensen misschien niet meer zo aantrekkelijk om het contact met die altijd hulpvaardige Lief te onderhouden. Want de Lief die altijd overal voor in is, altijd ja zegt, altijd luistert, altijd doet wat (ze denkt dat) een ander wil, die is een beetje weg. En dat schijnt hele goed voor me te zijn, maar het valt me niet altijd mee hoor. Ik heb een mooi voorbeeld daarvan, maar die zet ik even op Hyves.
Liefman was zeer content met zijn Kado. Hij had 'm even opgezet en hij begon helemaal te stralen. En dat hoesje was ook helemaal goed!
*ik heb ook meteen alle moeilijke momenten van de laatste weken even aan hem voorgelegd, zat echt te ratelen over hoe moeilijk ik het wel niet had gehad om het niet te verraden*
Nou ik ga niet een vriendin zelf bellen om eens fijn te vertelllen dat ik liever niet meer wakker word.... Dat gevoel heb ik nu niet meer, maar vorig jaar had ik dat wel, en dat vind ik niet makkelijk om zomaar even te vertellen.
Ik heb mijn moeder gezegd dat full time natuurlijk nog lang niet aan de orde is, dat dat nog wel even duurt omdat ik daar nog lang de energie niet voor heb. Waarna ze begon over die reis naar Amerika, wanneer ik die dan zou gaan maken.
Als ze belt en vraagt hoe het gaat, zeg ik dat het met ups en downs gaat. Dat zeg ik tegen iedereen. Misschien is dat wel te opppervlakkig, maar aan de andere kant, ik zit niet voor niks al zolang (gedeeltelijk) thuis. Dat is geen griepje. E er is niemand die doorvraagt als ik dat zeg.
Toen ik thuis kwam te zitten werd het vrij accuut heel erg stil. Mijn moeder belde en zei dat ze me elke twee drie dagen wilde spreken (!) terwijl we elkaar anders maar eens in de twee drie weken spreken. Dat heeft ze twee weken volgehouden. Mijn ene zus spreek ik nooit en nu dus ook niet. De andere spreek ik wat meer, maar dat heeft wel vaker een golfbeweging gehad dus weet niet of dat hierdoor komt. Zij vraagt overigens wel door.
Ik heb één vriendin die ik normaalgesproken weinig spreek maar die het wel zelf heeft meegemaakt en die stuurt eens in de drie vier weken een SMS of mail. Ze is erg druk op het moment dus van haar kan ik het wel hebben. Een andere vriendin die ik voorheen vaker sprak, spreek ik nu weinig en de gesprekken lopen niet lekker. De vriendin waar ik vorige week mee weg was, heb ik begin vorig jaar heel veel gesteund en nu hoorde ik vrijwel niets van haar. Ze durfde niet te bellen zei ze. Nog een andere vriendin is zelf al jaren ziek en het contact leek even op te bloeien maar is nu weer helemaal weg.
Schoonfamilie... Ach, daar zeg ik niks over.
Nou ja weet je, ik voel me gewoon even lekker zielig. En ik blijf het een harde les vinden dat de wereld niet altijd zo in elkaar zit als ik dacht, namelijk dat je je medemens een beetje helpt als het moeilijk is.
Ik ben ook wel een beetje een rare hoor, want ik voelde me gister echt wel fijn omdat ik jullie zo kon helpen, maar dat ligt wel een beetje scheef want mijn eigenwaarde/geluk zou er niet van af moeten hangen dat jullie een moeilijke dag hebben en dat Held Lief er dan is om jullie te redden. Ik was nota bene al moe van het PvA gesprek en dat zet ik dan helemaal aan de kant voor jullie en dat is heel erg dom van me. Niet dat ik last van jullie heb, maar ik ga heel resoluut voor jullie belang en niet voor het mijne. Hoewel het me ook wel weer helpt hoor, want ik kom dan zelf ook wel tot inzichten, maar jullie snappen denk ik wel wat ik bedoel. De balans is dan een beetje weg.
En omdat ik IRL wel iets vaker voor mezelf begin te kiezen, en mijn eigen standpunten durf uit te dragen, is het voor sommige mensen misschien niet meer zo aantrekkelijk om het contact met die altijd hulpvaardige Lief te onderhouden. Want de Lief die altijd overal voor in is, altijd ja zegt, altijd luistert, altijd doet wat (ze denkt dat) een ander wil, die is een beetje weg. En dat schijnt hele goed voor me te zijn, maar het valt me niet altijd mee hoor. Ik heb een mooi voorbeeld daarvan, maar die zet ik even op Hyves.
Liefman was zeer content met zijn Kado. Hij had 'm even opgezet en hij begon helemaal te stralen. En dat hoesje was ook helemaal goed!
*ik heb ook meteen alle moeilijke momenten van de laatste weken even aan hem voorgelegd, zat echt te ratelen over hoe moeilijk ik het wel niet had gehad om het niet te verraden*
woensdag 2 februari 2011 om 11:29
Lief, . Ik vind je helemaal geen rare. Het is heel moeilijk om te merken dat mensen je laten vallen als je meer voor jezelf gaat zorgen en dus niet meer automatisch alles voor een ander doet. Ik vind het heel lief van je dat je er gister zo voor me was maar voelde 's avonds ook best schuldig dat ik niet eens naar je pva gesprek gevraagd had.
De mensen die echt om je geven die blijven wel komen en vragen wel echt door. Het is moeilijk om te zien, maar juist als je ziek bent leer je mensen echt kennen. Die reclame die er nu zo vaak op is, die is echt heel erg waar. Nou zijn wij gelukkig niet ongeneeslijk ziek, maar zelfs dan merk je dat al. Heel veel mensen kunnen niet met ziekte van mensen waar ze van houden omgaan. Ik kan er ook heel slecht tegen als mijn vriend ziek is, gelukkig is hij dat niet zo vaak, maar als hij een keer echt ziek wordt, dan krijg ik het ook heel moeilijk en ben ik bang dat ik er niet voor hem kan zijn zoals hij er voor mij is.
Ik heb een paar jaar geleden heel veel overgegeven (achteraf bleek dat ik allergisch was voor bepaalde medicijnen) en hij heeft nachtenlang alles voor me opgeruimd en schoon gemaakt, steeds natte washandjes, bekertjes water en schone pyjama's gepakt en nog steeds is hij meteen wakker als ik iets me iets te abrupt omdraai 's nachts of plotseling uit bed ga om te plassen. En als hij dan een keer ziek is en moet overgeven stop ik mijn vingers in mijn oren en kruip ik het liefst weg onder mijn kussen of mijn dekbed en dan schaam ik me diep.
Fijn dat je man zo blij was met het Kado.
De mensen die echt om je geven die blijven wel komen en vragen wel echt door. Het is moeilijk om te zien, maar juist als je ziek bent leer je mensen echt kennen. Die reclame die er nu zo vaak op is, die is echt heel erg waar. Nou zijn wij gelukkig niet ongeneeslijk ziek, maar zelfs dan merk je dat al. Heel veel mensen kunnen niet met ziekte van mensen waar ze van houden omgaan. Ik kan er ook heel slecht tegen als mijn vriend ziek is, gelukkig is hij dat niet zo vaak, maar als hij een keer echt ziek wordt, dan krijg ik het ook heel moeilijk en ben ik bang dat ik er niet voor hem kan zijn zoals hij er voor mij is.
Ik heb een paar jaar geleden heel veel overgegeven (achteraf bleek dat ik allergisch was voor bepaalde medicijnen) en hij heeft nachtenlang alles voor me opgeruimd en schoon gemaakt, steeds natte washandjes, bekertjes water en schone pyjama's gepakt en nog steeds is hij meteen wakker als ik iets me iets te abrupt omdraai 's nachts of plotseling uit bed ga om te plassen. En als hij dan een keer ziek is en moet overgeven stop ik mijn vingers in mijn oren en kruip ik het liefst weg onder mijn kussen of mijn dekbed en dan schaam ik me diep.
Fijn dat je man zo blij was met het Kado.
