Werk & Studie
alle pijlers
Topvrouw worden
woensdag 16 februari 2011 om 18:34
Hallo forummers,
N.a.v. van het topic over ambities (dat over iets bereikbaardere ambities gaat dan de mijne) wil ik graag met jullie hierover van gedachten wisselen.
Ik wil graag een hele hoge functie. En met heel hoog bedoel ik echt heel hoog. Denk CEO, maar dan op inhoudelijk niveau, dus zeg maar echt expert. En het liefst op een ministerie of bij een gemeente oid, dus de overheid. (Ik heb altijd geroepen dat ik minister wil worden )
Maar ik vraag me een aantal dingen af.
Hoe kom ik daar? Wat moet ik doen? Ik ben universitair opgeleid op mijn vakgebied en werk daar nu ook in als adviseur.
Kun je er ook komen zonder leidinggeven? Dat vind ik namelijk niet leuk. Maar ik vind het wel leuk om op een heel hoog niveau in het beslisproces te zitten.
Hoe zit het met je privéleven (lees: evt. kinderwens, maar ook relatie)? Ben je dan echt alleen maar aan het werk?
Kan iedereen topvrouw worden? Of heb je bepaalde skills nodig? Moet je hyperintelligent zijn? Of is het een kwestie van geluk en/of doorzettingsvermogen?
Ik hoop op wat heldere inzichten van jullie
N.a.v. van het topic over ambities (dat over iets bereikbaardere ambities gaat dan de mijne) wil ik graag met jullie hierover van gedachten wisselen.
Ik wil graag een hele hoge functie. En met heel hoog bedoel ik echt heel hoog. Denk CEO, maar dan op inhoudelijk niveau, dus zeg maar echt expert. En het liefst op een ministerie of bij een gemeente oid, dus de overheid. (Ik heb altijd geroepen dat ik minister wil worden )
Maar ik vraag me een aantal dingen af.
Hoe kom ik daar? Wat moet ik doen? Ik ben universitair opgeleid op mijn vakgebied en werk daar nu ook in als adviseur.
Kun je er ook komen zonder leidinggeven? Dat vind ik namelijk niet leuk. Maar ik vind het wel leuk om op een heel hoog niveau in het beslisproces te zitten.
Hoe zit het met je privéleven (lees: evt. kinderwens, maar ook relatie)? Ben je dan echt alleen maar aan het werk?
Kan iedereen topvrouw worden? Of heb je bepaalde skills nodig? Moet je hyperintelligent zijn? Of is het een kwestie van geluk en/of doorzettingsvermogen?
Ik hoop op wat heldere inzichten van jullie
woensdag 23 februari 2011 om 10:59
quote:Debora schreef op 23 februari 2011 @ 08:07:
Het lastige is dat al mijn collega's het de normaalste zaak van de wereld vinden dat ze die uren niet krijgen uitbetaald. Dan sta ik in mijn eentje niet zo sterk...
Je haalt de top zeker niet door over uren te gaan lopen zeiken. Als in jouw branche 36 uur CAO-bepaald of gebruikelijk is, dan is dat je contractsvorm en als je de top wilt halen dan zie je je baan als een baan die je met hart en ziel doet en niet als een uren afspraak.
Het is een misverstand dat je uren moet lopen buffelen en dat je moet laten merken dat je zoooo lang en hard en veel werkt. Dat is nml ook een teken dat je slecht georganiseerd bent, als je je werk niet binnen redelijke tijden af kunt krijgen.
Het is wel goed om te laten merken dat je geen negen-tot-vijf-cultuur hebt. De truc is om dus zo nu en dan een inhoudelijk mailtje te sturen in de avonduren en ook tijdens je vakantie altijd nog even (maar niet overdreven) een korte inhoudelijke reactie te geven. Die mail sluit je dan af met: ik ben tot 22 mei in Malta en zal niet dagelijks mijn mail lezen. Bij spoedeisende zaken kan je echter een bericht achterlaten op mijn voice mail.
Je geeft dan nml aan waarde te hechten aan je prive leven maar stiekem laat je ook merken dat je nog altijd hart voor de zaak hebt.
De uren die je overhoudt omdat je je werk gewoon goed binnen korte tijd kunt uitvoeren besteed je aan zakelijk-gerelateerde dingen die niet strak tot je functie horen. Je gaat dus publiceren op je vakgebied, volgt extra vakken aan de universiteit, gaat in een bestuur van een stichting, gaat in een commissie van je branch, gaat naar congressen en netwerk bijeenkomsten. Dat laat je regelmatig terloops vallen. (Hee baas, je krijgt de hartelijke groeten van Pietje Puk.....jaaaa, die sprak ik bij de borrel van dat en dat symposium, ja hij is nu directeur van dat bedrijf, hij vertelde inderdaad dat hij hier ook ooit begonnen is...).
Je besteedt ook tijd aan prive-zaken die respect afdwingen.
Er moet namelijk geen misverstand over bestaan dat je je persoonlijke ontwikkeling en een erg leuk leven heel belangrijk vindt. Stabiele top-mensen hebben leuke relaties en een leuk leven en energie voor 10.
Dus je traint voor de marathon van New York. En daar verbind je een sponsortrajectje aan voor zielige kinderen waarbij je binnen je bedrijf van hoog tot laag vraagt om een euro per kilometer te doneren, zodat iedereen ziet dat jij die marathon loopt.
Of je bent lid van de plaatselijke elitaire hockeyclub waarbij je de C-tjes of D-tjes traint en coacht. Die hebben nml allemaal pappies en mammies met goede banen, dus leuk voor je netwerk. Je hockeyt zelf ook op een leuk niveau en je zet een bedrijfshockeyteam op (en speelt tegen andere bedrijven of stelt een team samen met mensen uit andere bedrijven).
Je doet overigens niet alleen dingen die alleen maar overduidelijk in je elitaire-status-plaatje passen. Je bent van alle markten thuis en kunt je in elk milieu bewegen. Je bent nml ook mentor van een kansarm allochtoon meisje van 14 die het VWO doet en via een maatjes-project jou toegewezen heeft gekregen als mentor om een voorbeeld te geven. Die meid neem je mee naar een museum en een concert, maar je gaat ook met haar chillen en naar een optreden van haar favoriete rapband en je gaat couscous eten bij haar ouders thuis en uiteindelijk krijg je het voor elkaar dat zij op haar 18 de haar hoofddoek afdoet en rechten gaat studeren in Leiden. Daar vertel je over vol betrokkenheid.
En omdat jij nooit op uren let en zeker niet gaat zeiken over tijd-voor-tijd en ook geen uren-adminstratie voor jezelf bijhoudt maar heel flexibel bent vind je het ook volstrekt normaal om buiten werktijden te werken en tijdens werktijden soms tijd te besteden aan je geweldige nevenactiviteiten.
Dus ben je op woensdagmiddag om 16.00 uur weg omdat je een vergadering hebt van het Rode Kruis waarbij je secretares bent van het bestuur. Kom je een keer om 09.30 aanzetten in je sport-outfit en spring je op je werk onder de douche omdat je net een duurloop hebt gedaan (voor die marathon in New York).
Men is gewend dat jij niet altijd op je bureau stoel zit maar wel altijd mobiel te bereiken bent.
En als je dus eerder weggaat omdat je moeder jarig is dan meldt je dat niet als zodanig. Laat ze maar denken dat je weer iets belangrijks doet. Hooguit deel je het mede aan je baas dat je eerder weg bent, maar jij vraagt geen toestemming want jij bent taak-volwassen en regelt je eigen baan en je twijfelt er niet over dat je dat meer dan goed doet.
Het lastige is dat al mijn collega's het de normaalste zaak van de wereld vinden dat ze die uren niet krijgen uitbetaald. Dan sta ik in mijn eentje niet zo sterk...
Je haalt de top zeker niet door over uren te gaan lopen zeiken. Als in jouw branche 36 uur CAO-bepaald of gebruikelijk is, dan is dat je contractsvorm en als je de top wilt halen dan zie je je baan als een baan die je met hart en ziel doet en niet als een uren afspraak.
Het is een misverstand dat je uren moet lopen buffelen en dat je moet laten merken dat je zoooo lang en hard en veel werkt. Dat is nml ook een teken dat je slecht georganiseerd bent, als je je werk niet binnen redelijke tijden af kunt krijgen.
Het is wel goed om te laten merken dat je geen negen-tot-vijf-cultuur hebt. De truc is om dus zo nu en dan een inhoudelijk mailtje te sturen in de avonduren en ook tijdens je vakantie altijd nog even (maar niet overdreven) een korte inhoudelijke reactie te geven. Die mail sluit je dan af met: ik ben tot 22 mei in Malta en zal niet dagelijks mijn mail lezen. Bij spoedeisende zaken kan je echter een bericht achterlaten op mijn voice mail.
Je geeft dan nml aan waarde te hechten aan je prive leven maar stiekem laat je ook merken dat je nog altijd hart voor de zaak hebt.
De uren die je overhoudt omdat je je werk gewoon goed binnen korte tijd kunt uitvoeren besteed je aan zakelijk-gerelateerde dingen die niet strak tot je functie horen. Je gaat dus publiceren op je vakgebied, volgt extra vakken aan de universiteit, gaat in een bestuur van een stichting, gaat in een commissie van je branch, gaat naar congressen en netwerk bijeenkomsten. Dat laat je regelmatig terloops vallen. (Hee baas, je krijgt de hartelijke groeten van Pietje Puk.....jaaaa, die sprak ik bij de borrel van dat en dat symposium, ja hij is nu directeur van dat bedrijf, hij vertelde inderdaad dat hij hier ook ooit begonnen is...).
Je besteedt ook tijd aan prive-zaken die respect afdwingen.
Er moet namelijk geen misverstand over bestaan dat je je persoonlijke ontwikkeling en een erg leuk leven heel belangrijk vindt. Stabiele top-mensen hebben leuke relaties en een leuk leven en energie voor 10.
Dus je traint voor de marathon van New York. En daar verbind je een sponsortrajectje aan voor zielige kinderen waarbij je binnen je bedrijf van hoog tot laag vraagt om een euro per kilometer te doneren, zodat iedereen ziet dat jij die marathon loopt.
Of je bent lid van de plaatselijke elitaire hockeyclub waarbij je de C-tjes of D-tjes traint en coacht. Die hebben nml allemaal pappies en mammies met goede banen, dus leuk voor je netwerk. Je hockeyt zelf ook op een leuk niveau en je zet een bedrijfshockeyteam op (en speelt tegen andere bedrijven of stelt een team samen met mensen uit andere bedrijven).
Je doet overigens niet alleen dingen die alleen maar overduidelijk in je elitaire-status-plaatje passen. Je bent van alle markten thuis en kunt je in elk milieu bewegen. Je bent nml ook mentor van een kansarm allochtoon meisje van 14 die het VWO doet en via een maatjes-project jou toegewezen heeft gekregen als mentor om een voorbeeld te geven. Die meid neem je mee naar een museum en een concert, maar je gaat ook met haar chillen en naar een optreden van haar favoriete rapband en je gaat couscous eten bij haar ouders thuis en uiteindelijk krijg je het voor elkaar dat zij op haar 18 de haar hoofddoek afdoet en rechten gaat studeren in Leiden. Daar vertel je over vol betrokkenheid.
En omdat jij nooit op uren let en zeker niet gaat zeiken over tijd-voor-tijd en ook geen uren-adminstratie voor jezelf bijhoudt maar heel flexibel bent vind je het ook volstrekt normaal om buiten werktijden te werken en tijdens werktijden soms tijd te besteden aan je geweldige nevenactiviteiten.
Dus ben je op woensdagmiddag om 16.00 uur weg omdat je een vergadering hebt van het Rode Kruis waarbij je secretares bent van het bestuur. Kom je een keer om 09.30 aanzetten in je sport-outfit en spring je op je werk onder de douche omdat je net een duurloop hebt gedaan (voor die marathon in New York).
Men is gewend dat jij niet altijd op je bureau stoel zit maar wel altijd mobiel te bereiken bent.
En als je dus eerder weggaat omdat je moeder jarig is dan meldt je dat niet als zodanig. Laat ze maar denken dat je weer iets belangrijks doet. Hooguit deel je het mede aan je baas dat je eerder weg bent, maar jij vraagt geen toestemming want jij bent taak-volwassen en regelt je eigen baan en je twijfelt er niet over dat je dat meer dan goed doet.
woensdag 23 februari 2011 om 11:05
Overigens ben je uiteraard ook altijd slank, heb je (half) lang haar en kleed je je erg vrouwelijk. Je hebt een schoenen en een tassen-tic en loopt altijd op opvallende hoge hakken.
Je hebt al eeuwen een vast relatie met een eveneens ambitieuze man. Of je bent vrijgezel maar je slaapt nooit binnen je netwerk. Mocht er toch een fling overslaan met iemand die binnen je wereldje hoort dan laat je hem jou veroveren. Je zoent pas na de derde date en gaat niet met hem naar bed voordat je aan zijn ouders bent voorgesteld.
Je hebt al eeuwen een vast relatie met een eveneens ambitieuze man. Of je bent vrijgezel maar je slaapt nooit binnen je netwerk. Mocht er toch een fling overslaan met iemand die binnen je wereldje hoort dan laat je hem jou veroveren. Je zoent pas na de derde date en gaat niet met hem naar bed voordat je aan zijn ouders bent voorgesteld.
woensdag 23 februari 2011 om 11:27
quote:hiltje schreef op 23 februari 2011 @ 10:59:
[...]
.....Je vergeet alleen de burnout op je 35ste en daarna het twee jaar thuis zitten waarin je gewicht verdriedubbelt, de gedwongen opname in een psychiatriesche kliniek, de dramatische maar niet serieuze zelfmoordpoging, waarna je het licht ziet tijdens een jaar in een boedistische klooster in nepal, waarna je terugkomt als herboren en voortaan alleen nog vrijwillegerswerk doet voor aidswezen in afrika en nooit meer iets met de zakelijke wereld te maken wil hebben
[...]
.....Je vergeet alleen de burnout op je 35ste en daarna het twee jaar thuis zitten waarin je gewicht verdriedubbelt, de gedwongen opname in een psychiatriesche kliniek, de dramatische maar niet serieuze zelfmoordpoging, waarna je het licht ziet tijdens een jaar in een boedistische klooster in nepal, waarna je terugkomt als herboren en voortaan alleen nog vrijwillegerswerk doet voor aidswezen in afrika en nooit meer iets met de zakelijke wereld te maken wil hebben
woensdag 23 februari 2011 om 11:36
quote:Mil_Spec schreef op 23 februari 2011 @ 11:27:
[...]
Je vergeet alleen de burnout op je 35ste
Hehe...
Vooral die laatste tips zijn nuttig Hiltje. Ik kan voor mijn werkzaamheden helaas niet op hoge hakken lopen, maar mijn collega's zijn allemaal bezet, dus slapen binnen het netwerk gaat het zeker niet worden!
[...]
Je vergeet alleen de burnout op je 35ste
Hehe...
Vooral die laatste tips zijn nuttig Hiltje. Ik kan voor mijn werkzaamheden helaas niet op hoge hakken lopen, maar mijn collega's zijn allemaal bezet, dus slapen binnen het netwerk gaat het zeker niet worden!
Occam's razor
woensdag 23 februari 2011 om 12:17
quote:Mil_Spec schreef op 23 februari 2011 @ 11:27:
[...]
Je vergeet alleen de burnout op je 35ste en daarna het twee jaar thuis zitten waarin je gewicht verdriedubbelt, de gedwongen opname in een psychiatriesche kliniek, de dramatische maar niet serieuze zelfmoordpoging, waarna je het licht ziet tijdens een jaar in een boedistische klooster in nepal, waarna je terugkomt als herboren en voortaan alleen nog vrijwillegerswerk doet voor aidswezen in afrika en nooit meer iets met de zakelijke wereld te maken wil hebben
Ghegheghe...
Toen ik bij een heeeeel erg groot internationaal advocatenkantoor werkte hoorde ik het verhaal van twee medewerksters.
Vriendinnen van eind twintig (iedereen is vriendin van elkaar in die tijd) en die gingen samen naar een waarzegster, voor de grap.
Wat die vrouw in haar glazen bol zag en heeft verteld weet niemand maar beiden zeiden binnen 3 maanden hun baan op. De een ging bij Artis stallen uitmesten en de ander ging op de bonnefooi naar Frankrijk.
Werd er aan de lunchtafel gezegd dat dat zoooooo knap was en zooooo gaaf wat die meiden hadden gedaan. Snapte ik toen al geen reet van. Want als je dat zo knap vindt dan vind je je eigen werk waarschijnlijk toch wel zwaar als je dat stiekem ook zou willen doen maar niet durft.
[...]
Je vergeet alleen de burnout op je 35ste en daarna het twee jaar thuis zitten waarin je gewicht verdriedubbelt, de gedwongen opname in een psychiatriesche kliniek, de dramatische maar niet serieuze zelfmoordpoging, waarna je het licht ziet tijdens een jaar in een boedistische klooster in nepal, waarna je terugkomt als herboren en voortaan alleen nog vrijwillegerswerk doet voor aidswezen in afrika en nooit meer iets met de zakelijke wereld te maken wil hebben
Ghegheghe...
Toen ik bij een heeeeel erg groot internationaal advocatenkantoor werkte hoorde ik het verhaal van twee medewerksters.
Vriendinnen van eind twintig (iedereen is vriendin van elkaar in die tijd) en die gingen samen naar een waarzegster, voor de grap.
Wat die vrouw in haar glazen bol zag en heeft verteld weet niemand maar beiden zeiden binnen 3 maanden hun baan op. De een ging bij Artis stallen uitmesten en de ander ging op de bonnefooi naar Frankrijk.
Werd er aan de lunchtafel gezegd dat dat zoooooo knap was en zooooo gaaf wat die meiden hadden gedaan. Snapte ik toen al geen reet van. Want als je dat zo knap vindt dan vind je je eigen werk waarschijnlijk toch wel zwaar als je dat stiekem ook zou willen doen maar niet durft.
woensdag 23 februari 2011 om 12:38
Als je kinderen krijgt dan roep je overal heel blij dat je het echt pri-ma (!) te combineren vindt.
Ik zag meestal dat de heren van de dames gewoon fulltime bleven werken en de dames gingen naar 4 dagen. Maar de dag dat ze thuis waren lazen ze wel hun mail en reageerden daar ook op en waren telefonisch bereikbaar.
Dat hoef je ook niet angstvallig verborgen te houden. Je staat iedereen vrolijk te woord en als er wat lawaai te horen valt dan zeg je lachend: ja sorry, ik sta hier even op het honkbankveld en vervolgens spreek je vrolijk verder over de meest ingewikkelde zaken.
Ook als moeder ben je nml net zo relaxed en energiek als in je topfunctie. Je kindjes zien er beeldig uit en zijn goed opgevoed en luisteren ook. En je neemt ze gewoon mee uit eten en mee naar borrels in hippe gelegenheden.
Je hebt er wel voor gezorgd dat je in Wassenaar woont en dat je kinderen in dezelfde klas zitten als Amalia, Alexia of Ariane. Je carpoolt dan ook wel eens met Max voor de hockey, of zij loopt even bij jou binnen voor de bijenpakjes voor het toneelstuk die je hebt geregeld.
Je peuter van twee doet jou ook op zo'n schattige manier na. Die heeft een fisherprice laptopje en plastic mobiele telefoon en kan al heel goed dat mobieltje onder haar oor klemmen terwijl ze op het lapbookje rikketikt.
Je moeder heeft wel eens kritiek op je, maar dat vind je onzin. Dat de baby gisteren nog 40 graden koorts had en nu vandaag al weer achter in de auto in de maxi cosi ingesnoerd zit omdat jullie op bezoek gaan bij de babyborrel van de baas van je man. Een hoogleraar chirurgie die aan zijn tweede leg is begonnen.
Het gaat best met die kleine, nog een beetje rode wangetjes maar met een paracetamolletje is er niets aan de hand.
Je moeder moet niet zo moeilijk doen.
Ik zag meestal dat de heren van de dames gewoon fulltime bleven werken en de dames gingen naar 4 dagen. Maar de dag dat ze thuis waren lazen ze wel hun mail en reageerden daar ook op en waren telefonisch bereikbaar.
Dat hoef je ook niet angstvallig verborgen te houden. Je staat iedereen vrolijk te woord en als er wat lawaai te horen valt dan zeg je lachend: ja sorry, ik sta hier even op het honkbankveld en vervolgens spreek je vrolijk verder over de meest ingewikkelde zaken.
Ook als moeder ben je nml net zo relaxed en energiek als in je topfunctie. Je kindjes zien er beeldig uit en zijn goed opgevoed en luisteren ook. En je neemt ze gewoon mee uit eten en mee naar borrels in hippe gelegenheden.
Je hebt er wel voor gezorgd dat je in Wassenaar woont en dat je kinderen in dezelfde klas zitten als Amalia, Alexia of Ariane. Je carpoolt dan ook wel eens met Max voor de hockey, of zij loopt even bij jou binnen voor de bijenpakjes voor het toneelstuk die je hebt geregeld.
Je peuter van twee doet jou ook op zo'n schattige manier na. Die heeft een fisherprice laptopje en plastic mobiele telefoon en kan al heel goed dat mobieltje onder haar oor klemmen terwijl ze op het lapbookje rikketikt.
Je moeder heeft wel eens kritiek op je, maar dat vind je onzin. Dat de baby gisteren nog 40 graden koorts had en nu vandaag al weer achter in de auto in de maxi cosi ingesnoerd zit omdat jullie op bezoek gaan bij de babyborrel van de baas van je man. Een hoogleraar chirurgie die aan zijn tweede leg is begonnen.
Het gaat best met die kleine, nog een beetje rode wangetjes maar met een paracetamolletje is er niets aan de hand.
Je moeder moet niet zo moeilijk doen.
woensdag 23 februari 2011 om 15:24
quote:hiltje schreef op 23 februari 2011 @ 12:38:
Als je kinderen krijgt dan roep je overal heel blij dat je het echt pri-ma (!) te combineren vindt.
Ik zag meestal dat de heren van de dames gewoon fulltime bleven werken en de dames gingen naar 4 dagen. Maar de dag dat ze thuis waren lazen ze wel hun mail en reageerden daar ook op en waren telefonisch bereikbaar.
Dat hoef je ook niet angstvallig verborgen te houden. Je staat iedereen vrolijk te woord en als er wat lawaai te horen valt dan zeg je lachend: ja sorry, ik sta hier even op het honkbankveld en vervolgens spreek je vrolijk verder over de meest ingewikkelde zaken.
Ook als moeder ben je nml net zo relaxed en energiek als in je topfunctie. Je kindjes zien er beeldig uit en zijn goed opgevoed en luisteren ook. En je neemt ze gewoon mee uit eten en mee naar borrels in hippe gelegenheden.
Je hebt er wel voor gezorgd dat je in Wassenaar woont en dat je kinderen in dezelfde klas zitten als Amalia, Alexia of Ariane. Je carpoolt dan ook wel eens met Max voor de hockey, of zij loopt even bij jou binnen voor de bijenpakjes voor het toneelstuk die je hebt geregeld.
Je peuter van twee doet jou ook op zo'n schattige manier na. Die heeft een fisherprice laptopje en plastic mobiele telefoon en kan al heel goed dat mobieltje onder haar oor klemmen terwijl ze op het lapbookje rikketikt.
Je moeder heeft wel eens kritiek op je, maar dat vind je onzin. Dat de baby gisteren nog 40 graden koorts had en nu vandaag al weer achter in de auto in de maxi cosi ingesnoerd zit omdat jullie op bezoek gaan bij de babyborrel van de baas van je man. Een hoogleraar chirurgie die aan zijn tweede leg is begonnen.
Het gaat best met die kleine, nog een beetje rode wangetjes maar met een paracetamolletje is er niets aan de hand.
Je moeder moet niet zo moeilijk doen.
Het is schrijnend... maar stiekem we de waarheid.
Ik ken veel van dat soort "gezinnetjes"... eigen vermaak gaat voor op het welzijn van de kinderen. En goed opgevoed vinden ze zelf van wel, maar de praktijk is ook vaak net even anders.
Als je kinderen krijgt dan roep je overal heel blij dat je het echt pri-ma (!) te combineren vindt.
Ik zag meestal dat de heren van de dames gewoon fulltime bleven werken en de dames gingen naar 4 dagen. Maar de dag dat ze thuis waren lazen ze wel hun mail en reageerden daar ook op en waren telefonisch bereikbaar.
Dat hoef je ook niet angstvallig verborgen te houden. Je staat iedereen vrolijk te woord en als er wat lawaai te horen valt dan zeg je lachend: ja sorry, ik sta hier even op het honkbankveld en vervolgens spreek je vrolijk verder over de meest ingewikkelde zaken.
Ook als moeder ben je nml net zo relaxed en energiek als in je topfunctie. Je kindjes zien er beeldig uit en zijn goed opgevoed en luisteren ook. En je neemt ze gewoon mee uit eten en mee naar borrels in hippe gelegenheden.
Je hebt er wel voor gezorgd dat je in Wassenaar woont en dat je kinderen in dezelfde klas zitten als Amalia, Alexia of Ariane. Je carpoolt dan ook wel eens met Max voor de hockey, of zij loopt even bij jou binnen voor de bijenpakjes voor het toneelstuk die je hebt geregeld.
Je peuter van twee doet jou ook op zo'n schattige manier na. Die heeft een fisherprice laptopje en plastic mobiele telefoon en kan al heel goed dat mobieltje onder haar oor klemmen terwijl ze op het lapbookje rikketikt.
Je moeder heeft wel eens kritiek op je, maar dat vind je onzin. Dat de baby gisteren nog 40 graden koorts had en nu vandaag al weer achter in de auto in de maxi cosi ingesnoerd zit omdat jullie op bezoek gaan bij de babyborrel van de baas van je man. Een hoogleraar chirurgie die aan zijn tweede leg is begonnen.
Het gaat best met die kleine, nog een beetje rode wangetjes maar met een paracetamolletje is er niets aan de hand.
Je moeder moet niet zo moeilijk doen.
Het is schrijnend... maar stiekem we de waarheid.
Ik ken veel van dat soort "gezinnetjes"... eigen vermaak gaat voor op het welzijn van de kinderen. En goed opgevoed vinden ze zelf van wel, maar de praktijk is ook vaak net even anders.
woensdag 23 februari 2011 om 18:02
quote:hiltje schreef op 23 februari 2011 @ 12:38:
Als je kinderen krijgt dan roep je overal heel blij dat je het echt pri-ma (!) te combineren vindt.
Ik zag meestal dat de heren van de dames gewoon fulltime bleven werken en de dames gingen naar 4 dagen. Maar de dag dat ze thuis waren lazen ze wel hun mail en reageerden daar ook op en waren telefonisch bereikbaar.
Dat hoef je ook niet angstvallig verborgen te houden. Je staat iedereen vrolijk te woord en als er wat lawaai te horen valt dan zeg je lachend: ja sorry, ik sta hier even op het honkbankveld en vervolgens spreek je vrolijk verder over de meest ingewikkelde zaken.
Ook als moeder ben je nml net zo relaxed en energiek als in je topfunctie. Je kindjes zien er beeldig uit en zijn goed opgevoed en luisteren ook. En je neemt ze gewoon mee uit eten en mee naar borrels in hippe gelegenheden.
Je hebt er wel voor gezorgd dat je in Wassenaar woont en dat je kinderen in dezelfde klas zitten als Amalia, Alexia of Ariane. Je carpoolt dan ook wel eens met Max voor de hockey, of zij loopt even bij jou binnen voor de bijenpakjes voor het toneelstuk die je hebt geregeld.
Je peuter van twee doet jou ook op zo'n schattige manier na. Die heeft een fisherprice laptopje en plastic mobiele telefoon en kan al heel goed dat mobieltje onder haar oor klemmen terwijl ze op het lapbookje rikketikt.
Je moeder heeft wel eens kritiek op je, maar dat vind je onzin. Dat de baby gisteren nog 40 graden koorts had en nu vandaag al weer achter in de auto in de maxi cosi ingesnoerd zit omdat jullie op bezoek gaan bij de babyborrel van de baas van je man. Een hoogleraar chirurgie die aan zijn tweede leg is begonnen.
Het gaat best met die kleine, nog een beetje rode wangetjes maar met een paracetamolletje is er niets aan de hand.
Je moeder moet niet zo moeilijk doen.Ik vind het grappig geschreven daar niet van. Maar natuurlijk wel erg zwart/wit. Alsof alle kinderen met moeders die thuiszitten zo een fijne betrokken opvoeding hebben. Daar zitten toch ook moeders tussen die de hele dag geen jota uitvreten, het huishouden laten verslonzen, de dag horizontaal zappend op de bank slijten van soap naar soap switchend, weinig interesse tonen in de schoolprestaties van de kinderen en 's avonds standaard de frituurpan ontvlammen en dat koken noemen.
Als je kinderen krijgt dan roep je overal heel blij dat je het echt pri-ma (!) te combineren vindt.
Ik zag meestal dat de heren van de dames gewoon fulltime bleven werken en de dames gingen naar 4 dagen. Maar de dag dat ze thuis waren lazen ze wel hun mail en reageerden daar ook op en waren telefonisch bereikbaar.
Dat hoef je ook niet angstvallig verborgen te houden. Je staat iedereen vrolijk te woord en als er wat lawaai te horen valt dan zeg je lachend: ja sorry, ik sta hier even op het honkbankveld en vervolgens spreek je vrolijk verder over de meest ingewikkelde zaken.
Ook als moeder ben je nml net zo relaxed en energiek als in je topfunctie. Je kindjes zien er beeldig uit en zijn goed opgevoed en luisteren ook. En je neemt ze gewoon mee uit eten en mee naar borrels in hippe gelegenheden.
Je hebt er wel voor gezorgd dat je in Wassenaar woont en dat je kinderen in dezelfde klas zitten als Amalia, Alexia of Ariane. Je carpoolt dan ook wel eens met Max voor de hockey, of zij loopt even bij jou binnen voor de bijenpakjes voor het toneelstuk die je hebt geregeld.
Je peuter van twee doet jou ook op zo'n schattige manier na. Die heeft een fisherprice laptopje en plastic mobiele telefoon en kan al heel goed dat mobieltje onder haar oor klemmen terwijl ze op het lapbookje rikketikt.
Je moeder heeft wel eens kritiek op je, maar dat vind je onzin. Dat de baby gisteren nog 40 graden koorts had en nu vandaag al weer achter in de auto in de maxi cosi ingesnoerd zit omdat jullie op bezoek gaan bij de babyborrel van de baas van je man. Een hoogleraar chirurgie die aan zijn tweede leg is begonnen.
Het gaat best met die kleine, nog een beetje rode wangetjes maar met een paracetamolletje is er niets aan de hand.
Je moeder moet niet zo moeilijk doen.Ik vind het grappig geschreven daar niet van. Maar natuurlijk wel erg zwart/wit. Alsof alle kinderen met moeders die thuiszitten zo een fijne betrokken opvoeding hebben. Daar zitten toch ook moeders tussen die de hele dag geen jota uitvreten, het huishouden laten verslonzen, de dag horizontaal zappend op de bank slijten van soap naar soap switchend, weinig interesse tonen in de schoolprestaties van de kinderen en 's avonds standaard de frituurpan ontvlammen en dat koken noemen.
woensdag 23 februari 2011 om 18:50
Nog even over dat ministerie he (ik zat er vandaag over te discussiëren met een collega).
Hoe kom je daar überhaupt binnen? Ik heb gesolliciteerd op het traineeprogramma van de Rijksoverheid. Ik heb een redelijk specialistische opleiding gedaan en daar is heel weinig vraag naar. Ze willen graag economen, juristen, bestuurskundigen, etc. Nu heb ik dit jaar nog één kans om te solliciteren op het traineeprogramma. Maar stel (want: veel aanmeldingen en weinig plekken, dus kiezen ze voor breed inzetbare mensen) dat ik er weer niet doorheen kom, wat is dan een alternatieve route?
Want vacatures in mijn vakgebied he, die zijn er dus niet, want ze willen alleen economen/bestuurskundigen/juristen. Als ik zo de vacaturebank bekijk, de afgelopen 2 jaar. Vind het best lastig om te bedenken hoe het dan moet
Hoe kom je daar überhaupt binnen? Ik heb gesolliciteerd op het traineeprogramma van de Rijksoverheid. Ik heb een redelijk specialistische opleiding gedaan en daar is heel weinig vraag naar. Ze willen graag economen, juristen, bestuurskundigen, etc. Nu heb ik dit jaar nog één kans om te solliciteren op het traineeprogramma. Maar stel (want: veel aanmeldingen en weinig plekken, dus kiezen ze voor breed inzetbare mensen) dat ik er weer niet doorheen kom, wat is dan een alternatieve route?
Want vacatures in mijn vakgebied he, die zijn er dus niet, want ze willen alleen economen/bestuurskundigen/juristen. Als ik zo de vacaturebank bekijk, de afgelopen 2 jaar. Vind het best lastig om te bedenken hoe het dan moet
woensdag 23 februari 2011 om 20:01
quote:hiltje schreef op 23 februari 2011 @ 10:59:
[...]
Je haalt de top zeker niet door over uren te gaan lopen zeiken. Als in jouw branche 36 uur CAO-bepaald of gebruikelijk is, dan is dat je contractsvorm en als je de top wilt halen dan zie je je baan als een baan die je met hart en ziel doet en niet als een uren afspraak.
Het is een misverstand dat je uren moet lopen buffelen en dat je moet laten merken dat je zoooo lang en hard en veel werkt. Dat is nml ook een teken dat je slecht georganiseerd bent, als je je werk niet binnen redelijke tijden af kunt krijgen.
Het is wel goed om te laten merken dat je geen negen-tot-vijf-cultuur hebt. De truc is om dus zo nu en dan een inhoudelijk mailtje te sturen in de avonduren en ook tijdens je vakantie altijd nog even (maar niet overdreven) een korte inhoudelijke reactie te geven. Die mail sluit je dan af met: ik ben tot 22 mei in Malta en zal niet dagelijks mijn mail lezen. Bij spoedeisende zaken kan je echter een bericht achterlaten op mijn voice mail.
Je geeft dan nml aan waarde te hechten aan je prive leven maar stiekem laat je ook merken dat je nog altijd hart voor de zaak hebt.
De uren die je overhoudt omdat je je werk gewoon goed binnen korte tijd kunt uitvoeren besteed je aan zakelijk-gerelateerde dingen die niet strak tot je functie horen. Je gaat dus publiceren op je vakgebied, volgt extra vakken aan de universiteit, gaat in een bestuur van een stichting, gaat in een commissie van je branch, gaat naar congressen en netwerk bijeenkomsten. Dat laat je regelmatig terloops vallen. (Hee baas, je krijgt de hartelijke groeten van Pietje Puk.....jaaaa, die sprak ik bij de borrel van dat en dat symposium, ja hij is nu directeur van dat bedrijf, hij vertelde inderdaad dat hij hier ook ooit begonnen is...).
Je besteedt ook tijd aan prive-zaken die respect afdwingen.
Er moet namelijk geen misverstand over bestaan dat je je persoonlijke ontwikkeling en een erg leuk leven heel belangrijk vindt. Stabiele top-mensen hebben leuke relaties en een leuk leven en energie voor 10.
Dus je traint voor de marathon van New York. En daar verbind je een sponsortrajectje aan voor zielige kinderen waarbij je binnen je bedrijf van hoog tot laag vraagt om een euro per kilometer te doneren, zodat iedereen ziet dat jij die marathon loopt.
Of je bent lid van de plaatselijke elitaire hockeyclub waarbij je de C-tjes of D-tjes traint en coacht. Die hebben nml allemaal pappies en mammies met goede banen, dus leuk voor je netwerk. Je hockeyt zelf ook op een leuk niveau en je zet een bedrijfshockeyteam op (en speelt tegen andere bedrijven of stelt een team samen met mensen uit andere bedrijven).
Je doet overigens niet alleen dingen die alleen maar overduidelijk in je elitaire-status-plaatje passen. Je bent van alle markten thuis en kunt je in elk milieu bewegen. Je bent nml ook mentor van een kansarm allochtoon meisje van 14 die het VWO doet en via een maatjes-project jou toegewezen heeft gekregen als mentor om een voorbeeld te geven. Die meid neem je mee naar een museum en een concert, maar je gaat ook met haar chillen en naar een optreden van haar favoriete rapband en je gaat couscous eten bij haar ouders thuis en uiteindelijk krijg je het voor elkaar dat zij op haar 18 de haar hoofddoek afdoet en rechten gaat studeren in Leiden. Daar vertel je over vol betrokkenheid.
En omdat jij nooit op uren let en zeker niet gaat zeiken over tijd-voor-tijd en ook geen uren-adminstratie voor jezelf bijhoudt maar heel flexibel bent vind je het ook volstrekt normaal om buiten werktijden te werken en tijdens werktijden soms tijd te besteden aan je geweldige nevenactiviteiten.
Dus ben je op woensdagmiddag om 16.00 uur weg omdat je een vergadering hebt van het Rode Kruis waarbij je secretares bent van het bestuur. Kom je een keer om 09.30 aanzetten in je sport-outfit en spring je op je werk onder de douche omdat je net een duurloop hebt gedaan (voor die marathon in New York).
Men is gewend dat jij niet altijd op je bureau stoel zit maar wel altijd mobiel te bereiken bent.
En als je dus eerder weggaat omdat je moeder jarig is dan meldt je dat niet als zodanig. Laat ze maar denken dat je weer iets belangrijks doet. Hooguit deel je het mede aan je baas dat je eerder weg bent, maar jij vraagt geen toestemming want jij bent taak-volwassen en regelt je eigen baan en je twijfelt er niet over dat je dat meer dan goed doet.
Briljant Hiltje! Ik herken het helemaal (ook van mezelf helaas)
Je vergeet alleen nog het politieke en de vrijdagmiddagborrel!
[...]
Je haalt de top zeker niet door over uren te gaan lopen zeiken. Als in jouw branche 36 uur CAO-bepaald of gebruikelijk is, dan is dat je contractsvorm en als je de top wilt halen dan zie je je baan als een baan die je met hart en ziel doet en niet als een uren afspraak.
Het is een misverstand dat je uren moet lopen buffelen en dat je moet laten merken dat je zoooo lang en hard en veel werkt. Dat is nml ook een teken dat je slecht georganiseerd bent, als je je werk niet binnen redelijke tijden af kunt krijgen.
Het is wel goed om te laten merken dat je geen negen-tot-vijf-cultuur hebt. De truc is om dus zo nu en dan een inhoudelijk mailtje te sturen in de avonduren en ook tijdens je vakantie altijd nog even (maar niet overdreven) een korte inhoudelijke reactie te geven. Die mail sluit je dan af met: ik ben tot 22 mei in Malta en zal niet dagelijks mijn mail lezen. Bij spoedeisende zaken kan je echter een bericht achterlaten op mijn voice mail.
Je geeft dan nml aan waarde te hechten aan je prive leven maar stiekem laat je ook merken dat je nog altijd hart voor de zaak hebt.
De uren die je overhoudt omdat je je werk gewoon goed binnen korte tijd kunt uitvoeren besteed je aan zakelijk-gerelateerde dingen die niet strak tot je functie horen. Je gaat dus publiceren op je vakgebied, volgt extra vakken aan de universiteit, gaat in een bestuur van een stichting, gaat in een commissie van je branch, gaat naar congressen en netwerk bijeenkomsten. Dat laat je regelmatig terloops vallen. (Hee baas, je krijgt de hartelijke groeten van Pietje Puk.....jaaaa, die sprak ik bij de borrel van dat en dat symposium, ja hij is nu directeur van dat bedrijf, hij vertelde inderdaad dat hij hier ook ooit begonnen is...).
Je besteedt ook tijd aan prive-zaken die respect afdwingen.
Er moet namelijk geen misverstand over bestaan dat je je persoonlijke ontwikkeling en een erg leuk leven heel belangrijk vindt. Stabiele top-mensen hebben leuke relaties en een leuk leven en energie voor 10.
Dus je traint voor de marathon van New York. En daar verbind je een sponsortrajectje aan voor zielige kinderen waarbij je binnen je bedrijf van hoog tot laag vraagt om een euro per kilometer te doneren, zodat iedereen ziet dat jij die marathon loopt.
Of je bent lid van de plaatselijke elitaire hockeyclub waarbij je de C-tjes of D-tjes traint en coacht. Die hebben nml allemaal pappies en mammies met goede banen, dus leuk voor je netwerk. Je hockeyt zelf ook op een leuk niveau en je zet een bedrijfshockeyteam op (en speelt tegen andere bedrijven of stelt een team samen met mensen uit andere bedrijven).
Je doet overigens niet alleen dingen die alleen maar overduidelijk in je elitaire-status-plaatje passen. Je bent van alle markten thuis en kunt je in elk milieu bewegen. Je bent nml ook mentor van een kansarm allochtoon meisje van 14 die het VWO doet en via een maatjes-project jou toegewezen heeft gekregen als mentor om een voorbeeld te geven. Die meid neem je mee naar een museum en een concert, maar je gaat ook met haar chillen en naar een optreden van haar favoriete rapband en je gaat couscous eten bij haar ouders thuis en uiteindelijk krijg je het voor elkaar dat zij op haar 18 de haar hoofddoek afdoet en rechten gaat studeren in Leiden. Daar vertel je over vol betrokkenheid.
En omdat jij nooit op uren let en zeker niet gaat zeiken over tijd-voor-tijd en ook geen uren-adminstratie voor jezelf bijhoudt maar heel flexibel bent vind je het ook volstrekt normaal om buiten werktijden te werken en tijdens werktijden soms tijd te besteden aan je geweldige nevenactiviteiten.
Dus ben je op woensdagmiddag om 16.00 uur weg omdat je een vergadering hebt van het Rode Kruis waarbij je secretares bent van het bestuur. Kom je een keer om 09.30 aanzetten in je sport-outfit en spring je op je werk onder de douche omdat je net een duurloop hebt gedaan (voor die marathon in New York).
Men is gewend dat jij niet altijd op je bureau stoel zit maar wel altijd mobiel te bereiken bent.
En als je dus eerder weggaat omdat je moeder jarig is dan meldt je dat niet als zodanig. Laat ze maar denken dat je weer iets belangrijks doet. Hooguit deel je het mede aan je baas dat je eerder weg bent, maar jij vraagt geen toestemming want jij bent taak-volwassen en regelt je eigen baan en je twijfelt er niet over dat je dat meer dan goed doet.
Briljant Hiltje! Ik herken het helemaal (ook van mezelf helaas)
Je vergeet alleen nog het politieke en de vrijdagmiddagborrel!
woensdag 23 februari 2011 om 20:13
Het traineeprogramma is inderdaad een goede manier (ben zelf via het RTP binnengekomen), maar zeker niet de enige hoor.
Ik vermoed dat je met je specifieke opleiding functies hebt bij 1 specifiek ministerie, klopt dat? Dan zou je via LinkedIn kunnen kijken of daar mensen werken die je kent, bijv. oud-studiegenoten. Of je kunt ze ontmoeten op congressen, bij lezingen etc. Kortom, je gaat op zoek naar een ingang. Zij kunnen dan vrijkomende vacatures in de gaten houden.
Zoveel mogelijk mensen moeten weten dat jij graag zo'n functie wilt.
Of je mengen in discussies over je vak op LinkedIn waar ook rijksambtenaren op zitten, na een tijdje vragen of je eens langs mag komen voor een koffie om eens verder te praten, etc.
Heb je geen studievereniging/alumniclubje dat je zou kunnen benaderen met deze vraag? Of een jongerenvereniging van je eigen organisatie? Misschien hebben die wel contacten met de jongerenclub van het departement. Ik weet dat er wel uitwisselingen of meeloopdagen zijn tussen rijksambtenaren en gemeenteambtenaren of mensen uit het bedrijfsleven.
Misschien heb je bovenstaande allemaal al overwogen hoor, maar ik roep maar even wat. Als me nog wat te binnen schiet hoor je het wel.
Ik vermoed dat je met je specifieke opleiding functies hebt bij 1 specifiek ministerie, klopt dat? Dan zou je via LinkedIn kunnen kijken of daar mensen werken die je kent, bijv. oud-studiegenoten. Of je kunt ze ontmoeten op congressen, bij lezingen etc. Kortom, je gaat op zoek naar een ingang. Zij kunnen dan vrijkomende vacatures in de gaten houden.
Zoveel mogelijk mensen moeten weten dat jij graag zo'n functie wilt.
Of je mengen in discussies over je vak op LinkedIn waar ook rijksambtenaren op zitten, na een tijdje vragen of je eens langs mag komen voor een koffie om eens verder te praten, etc.
Heb je geen studievereniging/alumniclubje dat je zou kunnen benaderen met deze vraag? Of een jongerenvereniging van je eigen organisatie? Misschien hebben die wel contacten met de jongerenclub van het departement. Ik weet dat er wel uitwisselingen of meeloopdagen zijn tussen rijksambtenaren en gemeenteambtenaren of mensen uit het bedrijfsleven.
Misschien heb je bovenstaande allemaal al overwogen hoor, maar ik roep maar even wat. Als me nog wat te binnen schiet hoor je het wel.
woensdag 23 februari 2011 om 20:15
woensdag 23 februari 2011 om 22:04
donderdag 24 februari 2011 om 10:41
quote:Mil_Spec schreef op 23 februari 2011 @ 22:04:
[...]
Dat heb ik ook wel eens, om half 1 's nachts de tekeningen doorzenden en vervolgens nog een ontvangstbevestiging krijgen ook
Automatische mag ik hopen?
Nu moet ik zeggen dat mijn supervisor ook steevast rond een uur of 10 's avonds al mijn mail beantwoordt... De rest van de dag heeft hij besprekingen :p
[...]
Dat heb ik ook wel eens, om half 1 's nachts de tekeningen doorzenden en vervolgens nog een ontvangstbevestiging krijgen ook
Automatische mag ik hopen?
Nu moet ik zeggen dat mijn supervisor ook steevast rond een uur of 10 's avonds al mijn mail beantwoordt... De rest van de dag heeft hij besprekingen :p
Occam's razor
donderdag 24 februari 2011 om 10:57
@hiltje: LOL! hier ook een dergelijk geval, groot kantoor en ook inmiddels zo geindoctrineerd door zakelijk bestaan dat het NORMAAL is geworden om 's morgens vroeg op pumps binnnen te huppelen in kekke outfit (hallo, het sneeuwt!) en pas 11 uur later weer van bureaustoel te komen na conferencecallmarathon, nooit te zeiken over extra uren, altijd te doen alsof álles uitdagend is (400 pagina's drafting - voor het eind van de week? Oóóh, cool!) en alsof het je vooral makkelijk afgaat om lange dagen te combineren met sport, vriendinnen en een brede algemene ontwikkeling (de nieuwe Jonathan Franzen is uit!) en vooral nooit te zeuren dat je het zwaar hebt, want dat is voor sukkels.
De enige truuk om dit spel mee te spelen is door stiekem zoveel mogelijk tijd voor jezelf in te plannen als mogelijk. Ga na die bespreking naar huis, zet een mail die je al af had op uitgesteld verzenden en ga in bad. Skip een dag congres in den vreemde en ga winkelen. Werk thuis als je wilt en verzin never nooit burgerlijke smoezen voor je afwezigheid. Lees ZoZuidas. En als je er genoeg van hebt, ga dan iets anders doen, anders word je bitter en dan kun je het helemaal wel vergeten..
De enige truuk om dit spel mee te spelen is door stiekem zoveel mogelijk tijd voor jezelf in te plannen als mogelijk. Ga na die bespreking naar huis, zet een mail die je al af had op uitgesteld verzenden en ga in bad. Skip een dag congres in den vreemde en ga winkelen. Werk thuis als je wilt en verzin never nooit burgerlijke smoezen voor je afwezigheid. Lees ZoZuidas. En als je er genoeg van hebt, ga dan iets anders doen, anders word je bitter en dan kun je het helemaal wel vergeten..
dinsdag 1 maart 2011 om 18:42
