Kinderen
alle pijlers
Mislukte borstvoeding
dinsdag 15 maart 2011 om 15:57
Na een paar dagen twijfelen, maar na weer een posting gelezen van iemand die verdriet heeft omdat de bv niet is gelukt toch maar een topic.
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 16:17
quote:Flowerfield schreef op 15 maart 2011 @ 16:14:
Even voor mezelf sprekend, ik heb me echt nooit superieur gevoelt omdat de bv lukte. Ik blijf het een gevalletje mazzel vinden. En ik kan me dat gevoel dat sommige van jullie hebben niet voorstellen idd, maar toch vind ik het echt oprecht rot voor jullie.Thanks!
Even voor mezelf sprekend, ik heb me echt nooit superieur gevoelt omdat de bv lukte. Ik blijf het een gevalletje mazzel vinden. En ik kan me dat gevoel dat sommige van jullie hebben niet voorstellen idd, maar toch vind ik het echt oprecht rot voor jullie.Thanks!
dinsdag 15 maart 2011 om 16:17
Toen de BV bij mijn zus niet lukte vertelde haar kraamhulp dat het bij 1 op de 5 vrouwen BV geven om de een of andere reden niet lukt. meestal heeft dit idd te maken met gebrek aan begeleiding, maar als je met je kind in het ziekenhuis ligt na een spoedkeizersnede en met complicaties, dan is zorgen dat moeders en kinderen gezond zijn voor de artsen en verpleegkundigen mss een grotere zorg dan die borstvoeding Die kinderen worden ook gewoon groot en FV is geen vergif.
De BV-maffia laat het soms lijken of geen bortsvoeding geven ongeveer gelijk staat aan kindermishandeling, maar laat je alsjeblieft geen schuldgevoel aanpraten wanneer je je best gedaan hebt en het gewoon niet is gelukt. je kunt moeilijk 1 op de 5 moeders als mislukte moeder beschouwen omdat ze pech hebben met de BV.
De BV-maffia laat het soms lijken of geen bortsvoeding geven ongeveer gelijk staat aan kindermishandeling, maar laat je alsjeblieft geen schuldgevoel aanpraten wanneer je je best gedaan hebt en het gewoon niet is gelukt. je kunt moeilijk 1 op de 5 moeders als mislukte moeder beschouwen omdat ze pech hebben met de BV.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:17
Hier had ik een huilend kind voor, een huilend kind tijdens en een huilend kind na de borstvoeding. Zelf herstellende van een zware bevalling trok ik dit niet meer. Mentaal gezien kon ik niet meer. Hier dus ook de keuze voor flesvoeding en daarmee ook voor zelf wat beter herstellen en wat meer aandacht kunnen geven aan nog een peuter . Maar het is een pijnlijke keuze die je liever niet maakt. Alsof ik het niet goed kon doen.
Termen als vloeibaar goud voor bv vind ik zelf ook niet fijn. Ik houd niet zo van het ophemelen van iets. Maar ja, wat weet men van mijn situatie en keuzes die je daarin maakt...
Termen als vloeibaar goud voor bv vind ik zelf ook niet fijn. Ik houd niet zo van het ophemelen van iets. Maar ja, wat weet men van mijn situatie en keuzes die je daarin maakt...
dinsdag 15 maart 2011 om 16:18
quote:germanwings schreef op 15 maart 2011 @ 16:16:
En toch zou ik het bij een 2e weer zo doen, ik heb ook de hele rataplan (lactatiedeskundige, tepelhoedjes etc.) uit de kast getrokken.
Ik heb de hoop dat ik bij de 2e beter voorbereid ben (en het dan mss ook geen prematuur is) en het daardoor beter gaat, ik ga er nog meer bovenop zitten (hier moest dochter vanwege prematuriteit worden bijgevoed en dat is helaas met de fles gebeurd...)
Dat scheelt idd wel, dat je nu een berg ervaring hebt. Meer dan dat je ooit op een BV cursus zult leren.
Maar dat een baby bijv. niet aan zou kunnen happen omdat mijn tepels vlak zijn, daar had ik echt nog nooit van gehoord. Ik wist wel dat mijn tepels non-existent waren, maar zag daar geen probleem in.
Okay, dat weten we dan ook weer.
En toch zou ik het bij een 2e weer zo doen, ik heb ook de hele rataplan (lactatiedeskundige, tepelhoedjes etc.) uit de kast getrokken.
Ik heb de hoop dat ik bij de 2e beter voorbereid ben (en het dan mss ook geen prematuur is) en het daardoor beter gaat, ik ga er nog meer bovenop zitten (hier moest dochter vanwege prematuriteit worden bijgevoed en dat is helaas met de fles gebeurd...)
Dat scheelt idd wel, dat je nu een berg ervaring hebt. Meer dan dat je ooit op een BV cursus zult leren.
Maar dat een baby bijv. niet aan zou kunnen happen omdat mijn tepels vlak zijn, daar had ik echt nog nooit van gehoord. Ik wist wel dat mijn tepels non-existent waren, maar zag daar geen probleem in.
Okay, dat weten we dan ook weer.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:20
Herken je verhaal direct ook al is het bij mij al 17 jaar geleden dat het niet lukte. Voelde me destijds ook heel schuldig.
Eerlijk gezegd wordt dat je, vind ik, in de huidige maatschappij ook wel aangepraat. Je "moet" bv geven omdat dat beter is voor je kind.
Mijn beide kinderen zijn groot geworden op fv en nee ze zijn zeker niet vaker ziek of wat dan ook dan kinderen die bv hebben gehad.
Wees trots op jezelf dat je de beslissing genomen hebt om er op dat moment van af te zien.
Geniet van je kind, ze worden snel genoeg groot.
Eerlijk gezegd wordt dat je, vind ik, in de huidige maatschappij ook wel aangepraat. Je "moet" bv geven omdat dat beter is voor je kind.
Mijn beide kinderen zijn groot geworden op fv en nee ze zijn zeker niet vaker ziek of wat dan ook dan kinderen die bv hebben gehad.
Wees trots op jezelf dat je de beslissing genomen hebt om er op dat moment van af te zien.
Geniet van je kind, ze worden snel genoeg groot.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:21
Ik ben nog wel bevallen in een 'borstvoedingsvriendelijk' ziekenhuis. Personeel was echt wel deskundig maar vervolgens zat ik in het bv-kamertje aan een pomp en kwamen er maar 2 druppel terwijl iemand naast me een dag later was bevallen en zo 200 cc eruit pompt zonder moeite.
Meeeeeenn...ik voelde me echt zo qut.
Nooit geweten dat er trouwens zoveel vrouwen zijn die zich er schuldig over voelen. Ik dacht altijd dat ik de enige was....
Meeeeeenn...ik voelde me echt zo qut.
Nooit geweten dat er trouwens zoveel vrouwen zijn die zich er schuldig over voelen. Ik dacht altijd dat ik de enige was....
dinsdag 15 maart 2011 om 16:22
het stomme is dat ik gewoon complimenten van de lactatiedeskundige kreeg over mijn tepels, die waren perfect, maar dochter werd echt zwaar hysterisch als ze mijn tepels alleen maar zag. Dus uiteindelijk was de conclusie van de lk ook dat het niet ging lukken, we hebben nog gewacht tot ze wat ouder was, dan kon het mss wel weer lukken, maar helaas.... ze wou gewoon echt NIET.
En ja, daar kan ik nog steeds van balen.
En ja, daar kan ik nog steeds van balen.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:23
Ook bij mij liep het niet zoals ik wilde. Hoewel ik nu trots ben op hoe ik het heb volgehouden springen me toch de tranen in de ogen als ik er aan terug denk.
Kootje wilde gewoon niet. Hij verzette zich met zijn hele lijfje en wilde niet bij mijn tepel in de buurt komen. Om te voorkomen dat hij zich helemaal af zou keren van de tepel ben heel snel gaan kolven. We gaven hem eerst melk op een lepeltje en later met een spuitje met een sonde er aan en die op de vinger geplakt. Mijn kraamhulp had net een cursus afgerond en was echt een topwijf die er alles van wist. Ze ging na werktijd nog lezen wat we nog meer konden doen en is 's morgens vroeg nog speciaal bij een collega langs gereden om een sonde te halen om daarmee dingen uit te proberen. Uiteindelijk kwam de lactatiedeskundige from hell hier aan het bed. Vreselijk. Gelukkig ken ik iemand (hier van Viva) die ook die opleiding gedaan heeft. Zij heeft me veel betere adviezen gegeven. Als ik die andere vrouw had moeten geloven had ik continu naakt met een naakt kind moeten liggen met mijn borsten fulltime aan de kolf terwijl ik al vreselijk veel melk produceerde. Uiteindelijk ben ik al snel 5 keer per dag gaan kolven. Dat ging heel goed, er ging elke dag een halve liter de vriezer in. Maar het kostte me zo veel tijd. En juist altijd als Kootje moest huilen of onrustig was moest ik weer aan de Bertha. Ik ben na een wek of 10 af gaan bouwen naar 4 en naar 3 keer toen de vriezer vol zat en er geen borstvoeding meer bij kon. Daarna liep het snel terug en ben ik gestopt. Hoewel ik nooit van plan was om op mijn werk te gaan kolven vind ik het soms toch zonde dat ik gestopt ben. Niet omdat ik door had willen kolven (dat kon ik gewoon echt niet meer) maar omdat ik toch ergens nog een stiekeme hoop had dat Ko nog wel uit de borst zou gaan drinken. Gister zat ik met hem in bad en dacht ik nog: als hij nou mn tepel pakt kan ik misschien wel gaan relacteren. Belachelijk natuurlijk want ik ben al zo lang gestopt en al weer 4 dagen per week aan het werk. Maar de angst dat ik misschien nooit meer zwanger zal raken en daarom misschien nooit een baby aan mijn borst zal hebben voel ik heel erg vaak.
Ko krijgt nog steeds melk uit de vriezer samen met HA flesvoeding. Daar ben ik wel trots op.
De enige fout die bij mij volgens mij gemaakt is was in het ziekenhuis, de nacht na de bevalling. Kootje huilde niet en daarom had hij volgens de verpleegsters geen honger. Hij zette zich toen ook al zo af. Er lagen twee vrouwen bij mij op zaal die hun tweede kindje hadden. Zij werden de hele tijd geholpen met aanleggen. En ik niet. Omdat hij niet huilde en dus geen honger had. Ik heb er wel een keertje wat van gezegd maar toch heb ik het gevoel dat ik niet genoeg gedaan heb en daar voel ik me schuldig over.
Kootje wilde gewoon niet. Hij verzette zich met zijn hele lijfje en wilde niet bij mijn tepel in de buurt komen. Om te voorkomen dat hij zich helemaal af zou keren van de tepel ben heel snel gaan kolven. We gaven hem eerst melk op een lepeltje en later met een spuitje met een sonde er aan en die op de vinger geplakt. Mijn kraamhulp had net een cursus afgerond en was echt een topwijf die er alles van wist. Ze ging na werktijd nog lezen wat we nog meer konden doen en is 's morgens vroeg nog speciaal bij een collega langs gereden om een sonde te halen om daarmee dingen uit te proberen. Uiteindelijk kwam de lactatiedeskundige from hell hier aan het bed. Vreselijk. Gelukkig ken ik iemand (hier van Viva) die ook die opleiding gedaan heeft. Zij heeft me veel betere adviezen gegeven. Als ik die andere vrouw had moeten geloven had ik continu naakt met een naakt kind moeten liggen met mijn borsten fulltime aan de kolf terwijl ik al vreselijk veel melk produceerde. Uiteindelijk ben ik al snel 5 keer per dag gaan kolven. Dat ging heel goed, er ging elke dag een halve liter de vriezer in. Maar het kostte me zo veel tijd. En juist altijd als Kootje moest huilen of onrustig was moest ik weer aan de Bertha. Ik ben na een wek of 10 af gaan bouwen naar 4 en naar 3 keer toen de vriezer vol zat en er geen borstvoeding meer bij kon. Daarna liep het snel terug en ben ik gestopt. Hoewel ik nooit van plan was om op mijn werk te gaan kolven vind ik het soms toch zonde dat ik gestopt ben. Niet omdat ik door had willen kolven (dat kon ik gewoon echt niet meer) maar omdat ik toch ergens nog een stiekeme hoop had dat Ko nog wel uit de borst zou gaan drinken. Gister zat ik met hem in bad en dacht ik nog: als hij nou mn tepel pakt kan ik misschien wel gaan relacteren. Belachelijk natuurlijk want ik ben al zo lang gestopt en al weer 4 dagen per week aan het werk. Maar de angst dat ik misschien nooit meer zwanger zal raken en daarom misschien nooit een baby aan mijn borst zal hebben voel ik heel erg vaak.
Ko krijgt nog steeds melk uit de vriezer samen met HA flesvoeding. Daar ben ik wel trots op.
De enige fout die bij mij volgens mij gemaakt is was in het ziekenhuis, de nacht na de bevalling. Kootje huilde niet en daarom had hij volgens de verpleegsters geen honger. Hij zette zich toen ook al zo af. Er lagen twee vrouwen bij mij op zaal die hun tweede kindje hadden. Zij werden de hele tijd geholpen met aanleggen. En ik niet. Omdat hij niet huilde en dus geen honger had. Ik heb er wel een keertje wat van gezegd maar toch heb ik het gevoel dat ik niet genoeg gedaan heb en daar voel ik me schuldig over.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:23
Ik heb twee keer geprobeerd bv te geven. De 1e keer hield ik het 8 weken vol. Toen bleek mijn zoon aan stille ondervoeding te lijden. Bij de tweede heb ik drie dagen gevoed.
Ik vind bv geven verschrikkelijk om te doen. Echt afgrijselijk.Ik kan totaal niet tegen die hormonen, ben minimaal 30 minuten bezig met aanleggen, heb luie dikke baby's gehad die niet echt gretig waren, kortom: ik kan en wil geen bv geven. Nooit meer.
Ik zie het zo: de een kan het, de ander niet. Dat is net zoiets als met bevallen. De een vindt de pijn prima te doen, is een paar uur bezig en vind het een makkie (zoals ik),de ander doet er 48 uur over en vindt het de hel op aarde...
Je hebt Heel Erg je best gedaan, je hebt alles gedaan wat je kon en daar moet je trots op zijn! Je kunt als moeder niet alles perfect doen, je verandert niet in een feilloze supervrouw na de bevalling.
Ik vind bv geven verschrikkelijk om te doen. Echt afgrijselijk.Ik kan totaal niet tegen die hormonen, ben minimaal 30 minuten bezig met aanleggen, heb luie dikke baby's gehad die niet echt gretig waren, kortom: ik kan en wil geen bv geven. Nooit meer.
Ik zie het zo: de een kan het, de ander niet. Dat is net zoiets als met bevallen. De een vindt de pijn prima te doen, is een paar uur bezig en vind het een makkie (zoals ik),de ander doet er 48 uur over en vindt het de hel op aarde...
Je hebt Heel Erg je best gedaan, je hebt alles gedaan wat je kon en daar moet je trots op zijn! Je kunt als moeder niet alles perfect doen, je verandert niet in een feilloze supervrouw na de bevalling.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:24
quote:germanwings schreef op 15 maart 2011 @ 16:22:
het stomme is dat ik gewoon complimenten van de lactatiedeskundige kreeg over mijn tepels, die waren perfect, maar dochter werd echt zwaar hysterisch als ze mijn tepels alleen maar zag. Dus uiteindelijk was de conclusie van de lk ook dat het niet ging lukken, we hebben nog gewacht tot ze wat ouder was, dan kon het mss wel weer lukken, maar helaas.... ze wou gewoon echt NIET.
En ja, daar kan ik nog steeds van balen.
Vind het wel enorm knap van je dat je zo lang fulltime hebt gekolfd. Petje af!
het stomme is dat ik gewoon complimenten van de lactatiedeskundige kreeg over mijn tepels, die waren perfect, maar dochter werd echt zwaar hysterisch als ze mijn tepels alleen maar zag. Dus uiteindelijk was de conclusie van de lk ook dat het niet ging lukken, we hebben nog gewacht tot ze wat ouder was, dan kon het mss wel weer lukken, maar helaas.... ze wou gewoon echt NIET.
En ja, daar kan ik nog steeds van balen.
Vind het wel enorm knap van je dat je zo lang fulltime hebt gekolfd. Petje af!
dinsdag 15 maart 2011 om 16:26
Wat een verhalen en wat een herkenning!
Ik had ook helemaal geen rekening gehouden dat mijn ingeleide bevalling ivm zwangerschapsdiabetes uit zou draaien in een spoedkeizersnede.
Dus naast het 'niet kunnen bevallen op natuurlijke wezen' bleek ik ook nog eens niet in staat tot het geven van bv.
Voelde mij zo'n mislukkeling
Ik had ook helemaal geen rekening gehouden dat mijn ingeleide bevalling ivm zwangerschapsdiabetes uit zou draaien in een spoedkeizersnede.
Dus naast het 'niet kunnen bevallen op natuurlijke wezen' bleek ik ook nog eens niet in staat tot het geven van bv.
Voelde mij zo'n mislukkeling
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 16:27
O zo herkenbaar. Bij allebei mijn meiden wilde ik graag bv geven. Helaas kwam mijn melkproductie niet op gang door stress na de bevalling. Bij de eerste heb ik na 3,5 week de handdoek in de ring gegooid en voelde ik mij echt gefaald als moeder. Vreselijk gehuild heb ik erom.
Bij de tweede wilde ik het weer graag proberen. Helaas wilde het weer niet lukken. Kreeg er max. 30-50cc uit. Dit keer kon ik pas na 7 weken afscheid nemen. Wat mis ik die knusheid van borstvoeding geven. Heerlijk vond ik die momenten van haar aan de borst. Echt zo mooi. Pff, nu ik eraan denk staan de tranen weer in m'n ogen. Kleine is nu drie maanden en nog steeds zoekt ze m'n tepel wel eens. Maar ja, nu komt er natuurlijk helemaal niets meer uit.
Bij de tweede wilde ik het weer graag proberen. Helaas wilde het weer niet lukken. Kreeg er max. 30-50cc uit. Dit keer kon ik pas na 7 weken afscheid nemen. Wat mis ik die knusheid van borstvoeding geven. Heerlijk vond ik die momenten van haar aan de borst. Echt zo mooi. Pff, nu ik eraan denk staan de tranen weer in m'n ogen. Kleine is nu drie maanden en nog steeds zoekt ze m'n tepel wel eens. Maar ja, nu komt er natuurlijk helemaal niets meer uit.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:28
Zeker (gedeeltelijk) herkenning.
Voor de bevalling had ik me dmv heel veel literatuur, internet en een bv cursus behoorlijk voorbereid. Ik moest en zou bv geven, ondanks mijn (bleek later, zéér) ingetrokken tepels. De verloskundige had al aangegeven dat bv wellicht niet mogelijk zou zijn, maar gesterkt door positieve verhalen van oa borstvoeding.com ging ik er vol voor. En toen was mijn dochter daar............ Ze begreep helemaal niets van mijn 'gekke' tepels en kon en wilde niet hard genoeg zuigen om ze ook maar enigszins naar buiten te krijgen. Een wat bv betreft dramatische kraamtijd volgde waarin meerdere lact. kundigen, de verloskundigen en de kraamzorg vanalles geprobeerd hebben en tot de conclusie kwamen dat het er niet in zat. Vooral dochter werd uiteindelijk helemaal hysterisch als mijn borst zelfs maar in beeld kwam, en toen heb ik besloten op te geven en ft te gaan kolven. Achteraf had ik dat net zo goed meteen kunnen doen. Dat had een hoop toestanden met fingerfeeding, huilpartijen en stress gescheeld. Uiteindelijk heb ik gekolfd tot het niet meer genoeg opbracht omdat dochter minder vaak kwam en ik dus vooral 's nachts ook minder kolfde. Het begon me ook echt op te breken. Voeden kost dubbel zoveel tijd, aangezien je én moet kolven én je kind een fles moet geven welke ook niet binnen 5 minuten leeg is bij die kleintjes. Als je iets langer van huis bleef moest die slurpmachine weer mee, en lekker uitgebreid lunchen kon al bijna niet omdat er dan teveel tijd tussen twee kofsessies in zat (en om een stopcontact vragen in een café ging me nét te ver). Ik had echt het gevoel dat ik alleen maar met voeden bezig was in die tijd.
Bij een evt volgend kind ga ik van te voren naar een goede lactatiekundige om een plan van aanpak op te stellen en advies te krijgen. En mocht het weer niet lukken (wat er best in zit), dan weet ik niet of ik weer zo lang ft ga kolven. Vraag me ook af of dat uberhaupt haalbaar is met 2 kindjes die allebei aandacht nodig hebben.
Calvijn, ik hoop dat je de heftige gebeurtenissen rond je bevalling en beginperiode met je kindje uiteindelijk toch een plekje kunt geven. Het valt allemaal niet mee en ik kan me heel goed voorstellen dat je er mee worstelt
Voor de bevalling had ik me dmv heel veel literatuur, internet en een bv cursus behoorlijk voorbereid. Ik moest en zou bv geven, ondanks mijn (bleek later, zéér) ingetrokken tepels. De verloskundige had al aangegeven dat bv wellicht niet mogelijk zou zijn, maar gesterkt door positieve verhalen van oa borstvoeding.com ging ik er vol voor. En toen was mijn dochter daar............ Ze begreep helemaal niets van mijn 'gekke' tepels en kon en wilde niet hard genoeg zuigen om ze ook maar enigszins naar buiten te krijgen. Een wat bv betreft dramatische kraamtijd volgde waarin meerdere lact. kundigen, de verloskundigen en de kraamzorg vanalles geprobeerd hebben en tot de conclusie kwamen dat het er niet in zat. Vooral dochter werd uiteindelijk helemaal hysterisch als mijn borst zelfs maar in beeld kwam, en toen heb ik besloten op te geven en ft te gaan kolven. Achteraf had ik dat net zo goed meteen kunnen doen. Dat had een hoop toestanden met fingerfeeding, huilpartijen en stress gescheeld. Uiteindelijk heb ik gekolfd tot het niet meer genoeg opbracht omdat dochter minder vaak kwam en ik dus vooral 's nachts ook minder kolfde. Het begon me ook echt op te breken. Voeden kost dubbel zoveel tijd, aangezien je én moet kolven én je kind een fles moet geven welke ook niet binnen 5 minuten leeg is bij die kleintjes. Als je iets langer van huis bleef moest die slurpmachine weer mee, en lekker uitgebreid lunchen kon al bijna niet omdat er dan teveel tijd tussen twee kofsessies in zat (en om een stopcontact vragen in een café ging me nét te ver). Ik had echt het gevoel dat ik alleen maar met voeden bezig was in die tijd.
Bij een evt volgend kind ga ik van te voren naar een goede lactatiekundige om een plan van aanpak op te stellen en advies te krijgen. En mocht het weer niet lukken (wat er best in zit), dan weet ik niet of ik weer zo lang ft ga kolven. Vraag me ook af of dat uberhaupt haalbaar is met 2 kindjes die allebei aandacht nodig hebben.
Calvijn, ik hoop dat je de heftige gebeurtenissen rond je bevalling en beginperiode met je kindje uiteindelijk toch een plekje kunt geven. Het valt allemaal niet mee en ik kan me heel goed voorstellen dat je er mee worstelt
dinsdag 15 maart 2011 om 16:29
quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 16:26:
Wat een verhalen en wat een herkenning!
Ik had ook helemaal geen rekening gehouden dat mijn ingeleide bevalling ivm zwangerschapsdiabetes uit zou draaien in een spoedkeizersnede.
Dus naast het 'niet kunnen bevallen op natuurlijke wezen' bleek ik ook nog eens niet in staat tot het geven van bv.
Voelde mij zo'n mislukkeling
Vind dat oprecht zo sneu voor je. Ik herken het helemaal (ook hier een spoedkeizersnee), maar weet ook dat ik (en jij ook) er alles aan heb gedaan om het op de natuurlijke manier te laten verlopen.
Dat de natuur niet altijd meewerkt maakt jou geen mislukkeling.
Wat een verhalen en wat een herkenning!
Ik had ook helemaal geen rekening gehouden dat mijn ingeleide bevalling ivm zwangerschapsdiabetes uit zou draaien in een spoedkeizersnede.
Dus naast het 'niet kunnen bevallen op natuurlijke wezen' bleek ik ook nog eens niet in staat tot het geven van bv.
Voelde mij zo'n mislukkeling
Vind dat oprecht zo sneu voor je. Ik herken het helemaal (ook hier een spoedkeizersnee), maar weet ook dat ik (en jij ook) er alles aan heb gedaan om het op de natuurlijke manier te laten verlopen.
Dat de natuur niet altijd meewerkt maakt jou geen mislukkeling.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:29
quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 16:26:
Wat een verhalen en wat een herkenning!
Ik had ook helemaal geen rekening gehouden dat mijn ingeleide bevalling ivm zwangerschapsdiabetes uit zou draaien in een spoedkeizersnede.
Dus naast het 'niet kunnen bevallen op natuurlijke wezen' bleek ik ook nog eens niet in staat tot het geven van bv.
Voelde mij zo'n mislukkeling Zo herkenbaar. Ik maak er wel eens grapjes over, dat ik een natuurtalent ben om zwanger te zijn, maar ik zuig gewoon in bevallen (en borstvoeden, blijkbaar).
Wat een verhalen en wat een herkenning!
Ik had ook helemaal geen rekening gehouden dat mijn ingeleide bevalling ivm zwangerschapsdiabetes uit zou draaien in een spoedkeizersnede.
Dus naast het 'niet kunnen bevallen op natuurlijke wezen' bleek ik ook nog eens niet in staat tot het geven van bv.
Voelde mij zo'n mislukkeling Zo herkenbaar. Ik maak er wel eens grapjes over, dat ik een natuurtalent ben om zwanger te zijn, maar ik zuig gewoon in bevallen (en borstvoeden, blijkbaar).
dinsdag 15 maart 2011 om 16:29
Helaas heb ook ik een ervaring met mislukkende borstvoeding.
Ruim 5 jaar geleden beviel ik in het ziekenhuis van een zoon. Van te voren was ik van plan om borstvoeding te gaan geven.
Toen ik beviel was het druk op de kraamafdeling, alle bedden lagen vol en het was vlak voor kerst, topdrukte.
Mijn zoon werd direct op mijn buik gelegd en werd aangelegd. Hij sabbelde wat en we knuffelden wat. Ik ging douchen en werd naar mijn kamer gebracht en zoon aangekleed en in zijn bakje naast mij gelegd. Toen waren we alleen.
Het duurde en het duurde en zoon werd jengelig. Op den duur drukte ik op de knop omdat het me tijd leek dat hij weer eens iets zou eten. Ik wachtte en tegen de tijd dat er iemand bij me was om me te helpen met aanleggen gilde hij moord en brand. Hij weigerde mijn borst en ik begreep niet waarom. Zoon kreeg een cupje kunstvoeding.
Dit gebeurde een paar keer achter elkaar en ik dacht dat het aan mij lag, dat zoon geen borst bliefde. Ik vond het zielig dat hij blijkbaar zo hard moest huilen als hij in de buurt van mijn borst kwam.
Op dag 2 kreeg ik het vermoeden dat ik toch iets met mijn borsten moest gaan doen als ik borstvoeding wilde gaan geven en opnieuw belde ik, om te vragen of ik dan niet moest gaan kolven. Ik kreeg een kolf en een schema en kon het daar mee doen. Hij kreeg het in een fles.
Op kerstavond, 4 dagen later mochten we naar huis. Er was geen kraam zorg en we kregen instructies mee over hoeveel en hoe laat hij moest drinken. Dat was kunstvoeding want ik kolfde niet zo veel. Ook de kraamzorg thuis kon me niet echt helpen, ze kon me geen advies geven en wees me geen weg naar hulp.
Zo heb ik een maand aangemodderd met kolven, tot wanhoop. Want terwijl ik kolfde huilde zoon van de honger. Ik heb het opgegeven.
Noem het naïviteit, noem het slechte voorbereiding, noem het slechte begeleiding. Feit is dat het niet is gelukt en daar heb ik best lang mee gezeten. Ook lichtelijk ‘jaloers’ op vriendinnen bij wie het wel lukte. Het was nooit bij me opgekomen om daar een cursus voor te gaan volgen, want borstvoeding is toch natuurlijk? En het zelf zoeken naar een lactatiekundige? Ik zat zo in mijnkleine wereld van baby, kolven, nieuwigheid en hormonen enz. dat ik niet had bedacht dat zoiets zou bestaan.
Nu weet ik dat hij gewoon vreselijke honger had en daarom zo reageerde. Dat ik alle hongersignalen gemist had, dat hij veel te weinig voeding kreeg. Het had niet zo hoeven gaan, dat vind ik achteraf gezien het moeilijkste.
Zeker nu ik mijn tweede al 22 maanden voed. Ik zie dat goede voorbereiding, kennis en begeleiding een wereld van verschil maakt.
Ruim 5 jaar geleden beviel ik in het ziekenhuis van een zoon. Van te voren was ik van plan om borstvoeding te gaan geven.
Toen ik beviel was het druk op de kraamafdeling, alle bedden lagen vol en het was vlak voor kerst, topdrukte.
Mijn zoon werd direct op mijn buik gelegd en werd aangelegd. Hij sabbelde wat en we knuffelden wat. Ik ging douchen en werd naar mijn kamer gebracht en zoon aangekleed en in zijn bakje naast mij gelegd. Toen waren we alleen.
Het duurde en het duurde en zoon werd jengelig. Op den duur drukte ik op de knop omdat het me tijd leek dat hij weer eens iets zou eten. Ik wachtte en tegen de tijd dat er iemand bij me was om me te helpen met aanleggen gilde hij moord en brand. Hij weigerde mijn borst en ik begreep niet waarom. Zoon kreeg een cupje kunstvoeding.
Dit gebeurde een paar keer achter elkaar en ik dacht dat het aan mij lag, dat zoon geen borst bliefde. Ik vond het zielig dat hij blijkbaar zo hard moest huilen als hij in de buurt van mijn borst kwam.
Op dag 2 kreeg ik het vermoeden dat ik toch iets met mijn borsten moest gaan doen als ik borstvoeding wilde gaan geven en opnieuw belde ik, om te vragen of ik dan niet moest gaan kolven. Ik kreeg een kolf en een schema en kon het daar mee doen. Hij kreeg het in een fles.
Op kerstavond, 4 dagen later mochten we naar huis. Er was geen kraam zorg en we kregen instructies mee over hoeveel en hoe laat hij moest drinken. Dat was kunstvoeding want ik kolfde niet zo veel. Ook de kraamzorg thuis kon me niet echt helpen, ze kon me geen advies geven en wees me geen weg naar hulp.
Zo heb ik een maand aangemodderd met kolven, tot wanhoop. Want terwijl ik kolfde huilde zoon van de honger. Ik heb het opgegeven.
Noem het naïviteit, noem het slechte voorbereiding, noem het slechte begeleiding. Feit is dat het niet is gelukt en daar heb ik best lang mee gezeten. Ook lichtelijk ‘jaloers’ op vriendinnen bij wie het wel lukte. Het was nooit bij me opgekomen om daar een cursus voor te gaan volgen, want borstvoeding is toch natuurlijk? En het zelf zoeken naar een lactatiekundige? Ik zat zo in mijnkleine wereld van baby, kolven, nieuwigheid en hormonen enz. dat ik niet had bedacht dat zoiets zou bestaan.
Nu weet ik dat hij gewoon vreselijke honger had en daarom zo reageerde. Dat ik alle hongersignalen gemist had, dat hij veel te weinig voeding kreeg. Het had niet zo hoeven gaan, dat vind ik achteraf gezien het moeilijkste.
Zeker nu ik mijn tweede al 22 maanden voed. Ik zie dat goede voorbereiding, kennis en begeleiding een wereld van verschil maakt.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:29
quote:Jorina schreef op 15 maart 2011 @ 16:18:
[...]
Dat scheelt idd wel, dat je nu een berg ervaring hebt. Meer dan dat je ooit op een BV cursus zult leren.
Maar dat een baby bijv. niet aan zou kunnen happen omdat mijn tepels vlak zijn, daar had ik echt nog nooit van gehoord. Ik wist wel dat mijn tepels non-existent waren, maar zag daar geen probleem in.
Okay, dat weten we dan ook weer.
Bij mij hadden ze het over te blanke tepels.
Vond en vind het zo'n vreemde benaming.
Gedurende de zwangerschap had ik ook totaal geen verandering in mijn borsten. Niet groter, geen donkerdere tepelhoven.
Dat vond ik toen al wel vreemd.
Volgens de cursusleidster zou dit geen probleem hoeven zijn
[...]
Dat scheelt idd wel, dat je nu een berg ervaring hebt. Meer dan dat je ooit op een BV cursus zult leren.
Maar dat een baby bijv. niet aan zou kunnen happen omdat mijn tepels vlak zijn, daar had ik echt nog nooit van gehoord. Ik wist wel dat mijn tepels non-existent waren, maar zag daar geen probleem in.
Okay, dat weten we dan ook weer.
Bij mij hadden ze het over te blanke tepels.
Vond en vind het zo'n vreemde benaming.
Gedurende de zwangerschap had ik ook totaal geen verandering in mijn borsten. Niet groter, geen donkerdere tepelhoven.
Dat vond ik toen al wel vreemd.
Volgens de cursusleidster zou dit geen probleem hoeven zijn
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 15 maart 2011 om 16:29
ja, kolven kon ik dan wel weer heel goed (je kunt niet alles hebben he?)
En eigenlijk vind ik het belachelijk dat het nog zo'n pijnlijk punt is. Voor mij voelde het (mss wel net als TO?) als extra falen omdat ik de zwangerschap ook al niet normaal tot een einde pracht (weliswaar geen keizersnee, maar wel eerst wekenlang aan de weeenremmers en dan nog met 35 weken bevallen), dus dat kon ik al niet en dan ook nog eens geen bv geven....
pff ik merk dat het nog best hoog zit.
En eigenlijk vind ik het belachelijk dat het nog zo'n pijnlijk punt is. Voor mij voelde het (mss wel net als TO?) als extra falen omdat ik de zwangerschap ook al niet normaal tot een einde pracht (weliswaar geen keizersnee, maar wel eerst wekenlang aan de weeenremmers en dan nog met 35 weken bevallen), dus dat kon ik al niet en dan ook nog eens geen bv geven....
pff ik merk dat het nog best hoog zit.
dinsdag 15 maart 2011 om 16:31
Interessant over die vrouwen die een keizersnede hebben ondergaan en waarbij de borstvoeding niet lukt. Ik val namelijk ook onder de ks groep. Ik kreeg in het ziekenhuis pas op dag 3 begeleiding. En toen had ik al dikke korsten op mijn tepels. In het begin hapte ze zo goed, maar omdat ze niet binnen 24 uur geplast had, hebben ze haar bijgevoed. Daar is ze heel lui door geworden wat resulteerde in het weigeren van mijn borst, want daar moest ze immers voor werken. Ik ben ook nog heel boos (in hoeverre je dat op dat moment kan) geworden dat ik persé geen fingerfeeding wilde maar cupfeeding, want bij het laatste moeten ze ook werken. Het werd toch fingerfeeding, want dat is snel en makkelijk. En ja, ik ben wel heel boos op de ziekenhuisverpleging, maar dat is weer een heel ander verhaal.
