Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
vrijdag 18 maart 2011 om 12:29
Wist ik maar wat hij ermee wilde muisje. Het laat me niet los, heel de morgen spookt het door mijn hoofd. Ik moet er waarschijnlijk niks achter zoeken. Hij heeft het ook moeilijk, we slapen allebei niet maar kennelijk is dit wat hij wil? Al ga ik twijfelen aan die vraag als hij dat smst.
Ik herken je gevoel van het lichamelijke gemis. Slaap sinds 2 jaar weer alleen, in bed voel ik me zo vreselijk. Heb het koud, wordt steeds wakker en denk dat, sow dat was een kl*te droom en dan komt steeds weer die klap, oei, het is geen droom het is echt, hij ligt echt niet naast me.
Ik herken je gevoel van het lichamelijke gemis. Slaap sinds 2 jaar weer alleen, in bed voel ik me zo vreselijk. Heb het koud, wordt steeds wakker en denk dat, sow dat was een kl*te droom en dan komt steeds weer die klap, oei, het is geen droom het is echt, hij ligt echt niet naast me.
vrijdag 18 maart 2011 om 12:39
Herkenbaar Wejo, dat had ik in het begin ook steeds. Elke morgen wakker worden, eerst niks doorhebben en dan opeens denken : ohja....
Dromen over hem heb ik bijna niet gedaan, heel gek. Tijdens onze relatie droomde ik namelijk geregeld dat hij vreemd ging! En dan was ik opgelucht of boos als ik wakker werd. Toen het eenmaal gebeurd was heb ik dat nooit meer gedroomd, echt vreemd.
Dromen over hem heb ik bijna niet gedaan, heel gek. Tijdens onze relatie droomde ik namelijk geregeld dat hij vreemd ging! En dan was ik opgelucht of boos als ik wakker werd. Toen het eenmaal gebeurd was heb ik dat nooit meer gedroomd, echt vreemd.
vrijdag 18 maart 2011 om 13:18
Oooow jongens, mijn handen jeuken!
Ik wil sturen: Snap echt niet waarom jij zo moeilijk doet over een laatste gesprek. Als dat voor mij een goede afsluiter kan zijn is dat toch alleen maar fijn voor ons beiden? Jij wil van mij af en ik ook van jou ondertussen. Ik wil alleen voor mezelf een standpunt kunnen innemen ten aanzien van onze relatie en ten aanzien van jou en dat kan ik niet alleen, omdat ik het nog steeds niet helemaal begrijp.
Doen?
Ik wil sturen: Snap echt niet waarom jij zo moeilijk doet over een laatste gesprek. Als dat voor mij een goede afsluiter kan zijn is dat toch alleen maar fijn voor ons beiden? Jij wil van mij af en ik ook van jou ondertussen. Ik wil alleen voor mezelf een standpunt kunnen innemen ten aanzien van onze relatie en ten aanzien van jou en dat kan ik niet alleen, omdat ik het nog steeds niet helemaal begrijp.
Doen?
vrijdag 18 maart 2011 om 13:20
vrijdag 18 maart 2011 om 14:10
Ben ik te laat???!!! NEE NIET DOEN!!
Je hebt al zo vaak een 'laatste gesprek', 'laatste mail' gehad, het gaat echt niets toevoegen .Je weet alles al, en er zijn niet meer antwoorden, het is klote, kut, pijnlijk, oneerlijk, en hij heeft je belogen en dat doet pijn. Maar de tijd kan niet teruggedraaid worden door een gesprek. Oh muisje toch
En je kunt trouwens wel een standpunt aannemen over de relatie alleen, daar heb je hem eigenlijk niet voor nodig.
Dit waren mijn wijze woorden, en ik weet dondersgoed dat als je het zelf bent, het heel anders voelt, maar echt, je moet het nu alleen doen dat afsluiten, jullie hebben al zo vaak pogingen gedaan tot afsluiten....
Je hebt al zo vaak een 'laatste gesprek', 'laatste mail' gehad, het gaat echt niets toevoegen .Je weet alles al, en er zijn niet meer antwoorden, het is klote, kut, pijnlijk, oneerlijk, en hij heeft je belogen en dat doet pijn. Maar de tijd kan niet teruggedraaid worden door een gesprek. Oh muisje toch
En je kunt trouwens wel een standpunt aannemen over de relatie alleen, daar heb je hem eigenlijk niet voor nodig.
Dit waren mijn wijze woorden, en ik weet dondersgoed dat als je het zelf bent, het heel anders voelt, maar echt, je moet het nu alleen doen dat afsluiten, jullie hebben al zo vaak pogingen gedaan tot afsluiten....
vrijdag 18 maart 2011 om 14:14
Nee, je bent niet te laat . Heb het niet gedaan...
Weet het ook, dat wat jij zegt waar is. Het heeft geen zin, alle contact van mijn kant wordt toch verkeerd geinterpreteerd. Als aandacht zoeken, ingangen zoeken, openingen, discussies willen aangaan. En ergens is dat ook wel zo.
Kan alleen maar afwachten of hij misschien alsnog zal reageren op mijn laatste sms (dat wat begrip voor mij ook wel fijn zou zijn, voor zo'n gesprek nog een keer, dat het niet nu hoeft, niet over twee weken, maar dat ik over drie maanden wel erg lang vind). Zo niet, tja...jammer maar helaas.
Ik ga iig NIKS sturen! Thanks! Maar omdat ik het dan toch even kwijt moet he, post ik het hier. Heel fijn als mensen me dan tegen houden..!!!!
Weet het ook, dat wat jij zegt waar is. Het heeft geen zin, alle contact van mijn kant wordt toch verkeerd geinterpreteerd. Als aandacht zoeken, ingangen zoeken, openingen, discussies willen aangaan. En ergens is dat ook wel zo.
Kan alleen maar afwachten of hij misschien alsnog zal reageren op mijn laatste sms (dat wat begrip voor mij ook wel fijn zou zijn, voor zo'n gesprek nog een keer, dat het niet nu hoeft, niet over twee weken, maar dat ik over drie maanden wel erg lang vind). Zo niet, tja...jammer maar helaas.
Ik ga iig NIKS sturen! Thanks! Maar omdat ik het dan toch even kwijt moet he, post ik het hier. Heel fijn als mensen me dan tegen houden..!!!!
vrijdag 18 maart 2011 om 14:16
@muis niet doen!!!!! Je moet in je zelf de antwoorden vinden om het af te sluiten, daar kan hij je niet bij helpen, tis een truukje van je mind om toch weer contact te hebben. Je moet afkicken vandaar dat je nu ook het lichamelijke gaat missen. Hou nou vol!!!!Door hier door heen te gaan kom je weer bij jezelf en over een tijd kun je altijd nog praten! NIET MAILEN!!!
vrijdag 18 maart 2011 om 14:41
Thanks Wolkje.
Weet je wat het is. Ik heb af en toe gewoon even wat steun nodig en dan wil ik opnieuw argumenten horen waarom het niet te doen . En bij familie en vrienden wil ik me niet altijd laten kennen natuurlijk. Ik weet het heel goed...
Maar bedankt dus!!!! Hoop echt dat ik over een tijdje gewoon leuk een koffie met hem kan drinken zonder gevoel..of in ieder geval, zonder een "ik wil hem"- gevoel.
Weet je wat het is. Ik heb af en toe gewoon even wat steun nodig en dan wil ik opnieuw argumenten horen waarom het niet te doen . En bij familie en vrienden wil ik me niet altijd laten kennen natuurlijk. Ik weet het heel goed...
Maar bedankt dus!!!! Hoop echt dat ik over een tijdje gewoon leuk een koffie met hem kan drinken zonder gevoel..of in ieder geval, zonder een "ik wil hem"- gevoel.
vrijdag 18 maart 2011 om 17:39
Hi Muisje,
Echt niet doen hoor. Hoe graag je ook zou willen. Je krijgt spijt! Ik wil ook niets liever dan smsen of bellen, liever ga ik nog aan de deur staan maar ik mag het niet doen van mezelf. Gooi mijn eigen glazen in voor zover er nog wat ingegooid kan worden. Ik mis hem zo. Dit wordt het eerste weekend alleen, zie er zo vreselijk tegenop...
Echt niet doen hoor. Hoe graag je ook zou willen. Je krijgt spijt! Ik wil ook niets liever dan smsen of bellen, liever ga ik nog aan de deur staan maar ik mag het niet doen van mezelf. Gooi mijn eigen glazen in voor zover er nog wat ingegooid kan worden. Ik mis hem zo. Dit wordt het eerste weekend alleen, zie er zo vreselijk tegenop...
vrijdag 18 maart 2011 om 17:50
Hi,
Ben even langs de zijlijn blijven lezen. Zit nog bij ex (ik schreef eerst "vriend"). Hmmm.
Wejo, ik zag jouw post, dat je nu het eerste weekend alleen hebt. Heel veel sterkte! Het raakte mij, volgende week zaterdag ga ik verhuizen naar mijn eigen woning. Pfff dan zal ik een zelfde gevoel hebben.
En Muisje: heel knap dat je het niet gedaan hebt, volhouden!
Hiermee gaat het ook om je zelfwaardering, ook al wil je antwoorden op vragen. Het is zo gemakkelijk gezegd, maar ik zal straks in hetzelfde pakket zitten.
Meis, wat is dat moeilijk!
Ben even langs de zijlijn blijven lezen. Zit nog bij ex (ik schreef eerst "vriend"). Hmmm.
Wejo, ik zag jouw post, dat je nu het eerste weekend alleen hebt. Heel veel sterkte! Het raakte mij, volgende week zaterdag ga ik verhuizen naar mijn eigen woning. Pfff dan zal ik een zelfde gevoel hebben.
En Muisje: heel knap dat je het niet gedaan hebt, volhouden!
Hiermee gaat het ook om je zelfwaardering, ook al wil je antwoorden op vragen. Het is zo gemakkelijk gezegd, maar ik zal straks in hetzelfde pakket zitten.
Meis, wat is dat moeilijk!
vrijdag 18 maart 2011 om 17:58
Bedankt Tulpje, ik zie er vreselijk tegenop. Zit nu op de bank met m'n laptop, zit geen beweging in. Kan niet voor of achteruit. Normaal kijk je zo uit naar een weekend en nu, bah. Wil alleen maar huilen maar m'n tranen zijn op. Fijn dat jij volgende week naar een eigen plekje kunt maar zal ook niet gemakkelijk worden. Ik ben heel de dag alweer van slag na z'n sms van gisteren. Ik was zo sterk (al zeg ik het zelf...)
vrijdag 18 maart 2011 om 18:20
Moet even van mij afschrijven, word anders gek!
Ik wil het niet meer!!!! Ik wil niet meer dat hij gisteren moet huilen, omdat hij zich ineens realiseert dat het mij heeft gebroken dat hij er keer op keer een punt achter heeft gezet, vooral tijdens ons samenwonen en ik elke keer hem weer over de brug trok. Dat ik alleen maar wilde horen 'jij bent mijn plaatje' en hij brak. Hij kon zichzelf voor de kop slaan, de vier simpele woorden, riep hij. Ik heb het zo vaak gezegd, dat ik hem juist nodig had, dat ik er samen uit wilde komen en nee, dat kon niet. En nu baalde die daarvan.
Later komt hij terug van een avond weg met vrienden en is wel heel lief, maar begint ineens te zeggen dat hij mij niet meer kan steunen zoals in het verleden. Ik ben zo kapot door zijn destructieve gedrag. Hij kan mij deze week nog helpen, maar vindt dat mijn vader en broer er meer moeten zijn voor mij. Los van de inhoud van wat hij zegt, het is allemaal zakelijk en abstract, want zo moet het ineens zijn van hem. Toch blijft hij dan heel lief, maar gedraagt zich als de sterkste, hij behandelt mij als een slachtoffer. Ja en misschien voel ik mij weleens een slachtoffer, maar regelmatig, is dit wel zijn patroon, om de rollen zelf om te draaien. Dat geeft hem zeker een sterker gevoel.
Oh, ik heb het zo gehad. En toch, besluiten we dan dat we de laatste week nog samen willen doorbrengen, overigens geen intimiteit, maar wel in hetzelfde huis, in hetzelfde bed en samen wandelen ed. Klinkt dit erg gestoord? Hij vind dat ook fijn. Ik kennelijk ook, maar ben ik even alleen, hij is weg voor twee dagen, komt alles naar boven.
sh*t, waarom heb ik niet in december, toen de ellende begon mijn koffers gepakt! Ik kan het niet loslaten, zelfs als het pijn doet.
Ik wil het niet meer!!!! Ik wil niet meer dat hij gisteren moet huilen, omdat hij zich ineens realiseert dat het mij heeft gebroken dat hij er keer op keer een punt achter heeft gezet, vooral tijdens ons samenwonen en ik elke keer hem weer over de brug trok. Dat ik alleen maar wilde horen 'jij bent mijn plaatje' en hij brak. Hij kon zichzelf voor de kop slaan, de vier simpele woorden, riep hij. Ik heb het zo vaak gezegd, dat ik hem juist nodig had, dat ik er samen uit wilde komen en nee, dat kon niet. En nu baalde die daarvan.
Later komt hij terug van een avond weg met vrienden en is wel heel lief, maar begint ineens te zeggen dat hij mij niet meer kan steunen zoals in het verleden. Ik ben zo kapot door zijn destructieve gedrag. Hij kan mij deze week nog helpen, maar vindt dat mijn vader en broer er meer moeten zijn voor mij. Los van de inhoud van wat hij zegt, het is allemaal zakelijk en abstract, want zo moet het ineens zijn van hem. Toch blijft hij dan heel lief, maar gedraagt zich als de sterkste, hij behandelt mij als een slachtoffer. Ja en misschien voel ik mij weleens een slachtoffer, maar regelmatig, is dit wel zijn patroon, om de rollen zelf om te draaien. Dat geeft hem zeker een sterker gevoel.
Oh, ik heb het zo gehad. En toch, besluiten we dan dat we de laatste week nog samen willen doorbrengen, overigens geen intimiteit, maar wel in hetzelfde huis, in hetzelfde bed en samen wandelen ed. Klinkt dit erg gestoord? Hij vind dat ook fijn. Ik kennelijk ook, maar ben ik even alleen, hij is weg voor twee dagen, komt alles naar boven.
sh*t, waarom heb ik niet in december, toen de ellende begon mijn koffers gepakt! Ik kan het niet loslaten, zelfs als het pijn doet.
vrijdag 18 maart 2011 om 20:12
quote:PoIIy schreef op 17 maart 2011 @ 17:58:
Wat een verdrietige verhalen allemaal!
Pixie: sterkte! Leeftijd als onoverkomelijk verschil als excuus vind ik trouwens ook bizar en onrechtvaardig (net als afstand). Als je van elkaar houdt dan is dat toch geen belemmering...
Dan begint hij uit liefde bij wijze van spreke 3 jaar eerder met kinderen en jij 3 jaar later dan je eigenlijk wilde..
Hij die mij notabene moest overtuigen in het begin dat het echt wel kon tussen ons, ondanks het leeftijdsverschil. Ik was in eerste instantie namelijk nogal sceptisch. Het is zo krom.
Maar er zijn zoveel onoverkomelijke verschillen tussen ons. als de basis al niet goed is kun je wel verder proberen te gaan maar vroeg of laat loop je weer tegen dezelfde problemen aan. Zo wilde hij bijvoorbeeld nooit op vakantie en is ie een ontzettende krent. Ik wil altijd graag iets van de wereld zien en ik zou het fijn gevonden hebben dat hem te kunnen doen. Ook hou ik best wel van geld uitgeven, naast het sparen. Maar hij vond alles zonde van het geld. Het laatste jaar hebben we bijna niks gedaan. En je kan wel denken daar vinden we wel een weg in, maar ik vond het steeds erger om niks te kunnen doen met hem. Ik ging wel met vriendinnen op pad, maar het is ook zo fijn om met je geliefde samen iets te doen. Hij deed ook alsof hij mijn portomonnee beheerde. Steeds zeggen als ik thuis kwam met iets nieuws (wat echt niet wekelijks is) Heb je dat wel nodig? Hoe duur waren die boodschappen wel niet? En heb je deze maand al gespaard? Dat trek ik echt niet. Ik werk er hard voor en ik ben volwassen genoeg om te bepalen hoe ik met mijn geld omga. Hij had geen bijbaantje, alleen studiefinanciering en zijn moeder stopt hem af en toe iets toe. En een vette spaarrekening. En dan nog zitten miepen over dat soort dingen.
Maar goed, gisteren de hele dag gejankt. Maar wel liefdevol opgevangen door mijn zus en later door mijn moeder. Wat is het toch fijn dat er familie voor je klaarstaat, waarbij je je gewoon even helemaal kunt laten gaan. Ben vandaag weer gaan werken. Heb het vandaag ook verteld tegen collega's en was blij met de afleiding. Ze waren allemaal heel lief voor me. Het ging eigenlijk heel erg goed. Totdat ik weer thuis kwam en de tranen weer opkwamen. Kan hem nog zo intens missen. Het gevoel dat je maatje er niet meer is als je thuis komt. Vroeger wist je gewoon, hij is er als ik thuis kom. Dat veilige gevoel, die persoon op wie je kan bouwen en altijd terug kan vallen, dat is niet meer. En dat is best wel hard. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik dat ooit bij iemand anders ook zo ga voelen. Dat is natuurlijk wel zo, want het slijt.
Maar iedere keer wordt ik weer geconfronteerd met iets, z'n spullen die nog in de gang staan. Zijn fiets in de berging, een foto die tussen papieren uitvalt. Het glas dat nog op de aanrecht staat waar hij uit gedronken heeft. Zulke stomme dingen, maar die knallen je wel weer even terug in de realiteit.
Ik vind het ook helemaal niet fijn dat het nu al weekend is. Wil helemaal niet hier in dit huis zijn waar een heel verleden met hem ligt. Alles doet me op een of andere manier wel aan hem denken.
Fijn om even van alles te spuien. En jullie posts zorgen ervoor dat ik me niet alleen voel in dit verdriet. Dank jullie wel, ik vind dat echt heel fijn.
Een voor iedereen die dat nodig heeft.
Wat een verdrietige verhalen allemaal!
Pixie: sterkte! Leeftijd als onoverkomelijk verschil als excuus vind ik trouwens ook bizar en onrechtvaardig (net als afstand). Als je van elkaar houdt dan is dat toch geen belemmering...
Dan begint hij uit liefde bij wijze van spreke 3 jaar eerder met kinderen en jij 3 jaar later dan je eigenlijk wilde..
Hij die mij notabene moest overtuigen in het begin dat het echt wel kon tussen ons, ondanks het leeftijdsverschil. Ik was in eerste instantie namelijk nogal sceptisch. Het is zo krom.
Maar er zijn zoveel onoverkomelijke verschillen tussen ons. als de basis al niet goed is kun je wel verder proberen te gaan maar vroeg of laat loop je weer tegen dezelfde problemen aan. Zo wilde hij bijvoorbeeld nooit op vakantie en is ie een ontzettende krent. Ik wil altijd graag iets van de wereld zien en ik zou het fijn gevonden hebben dat hem te kunnen doen. Ook hou ik best wel van geld uitgeven, naast het sparen. Maar hij vond alles zonde van het geld. Het laatste jaar hebben we bijna niks gedaan. En je kan wel denken daar vinden we wel een weg in, maar ik vond het steeds erger om niks te kunnen doen met hem. Ik ging wel met vriendinnen op pad, maar het is ook zo fijn om met je geliefde samen iets te doen. Hij deed ook alsof hij mijn portomonnee beheerde. Steeds zeggen als ik thuis kwam met iets nieuws (wat echt niet wekelijks is) Heb je dat wel nodig? Hoe duur waren die boodschappen wel niet? En heb je deze maand al gespaard? Dat trek ik echt niet. Ik werk er hard voor en ik ben volwassen genoeg om te bepalen hoe ik met mijn geld omga. Hij had geen bijbaantje, alleen studiefinanciering en zijn moeder stopt hem af en toe iets toe. En een vette spaarrekening. En dan nog zitten miepen over dat soort dingen.
Maar goed, gisteren de hele dag gejankt. Maar wel liefdevol opgevangen door mijn zus en later door mijn moeder. Wat is het toch fijn dat er familie voor je klaarstaat, waarbij je je gewoon even helemaal kunt laten gaan. Ben vandaag weer gaan werken. Heb het vandaag ook verteld tegen collega's en was blij met de afleiding. Ze waren allemaal heel lief voor me. Het ging eigenlijk heel erg goed. Totdat ik weer thuis kwam en de tranen weer opkwamen. Kan hem nog zo intens missen. Het gevoel dat je maatje er niet meer is als je thuis komt. Vroeger wist je gewoon, hij is er als ik thuis kom. Dat veilige gevoel, die persoon op wie je kan bouwen en altijd terug kan vallen, dat is niet meer. En dat is best wel hard. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik dat ooit bij iemand anders ook zo ga voelen. Dat is natuurlijk wel zo, want het slijt.
Maar iedere keer wordt ik weer geconfronteerd met iets, z'n spullen die nog in de gang staan. Zijn fiets in de berging, een foto die tussen papieren uitvalt. Het glas dat nog op de aanrecht staat waar hij uit gedronken heeft. Zulke stomme dingen, maar die knallen je wel weer even terug in de realiteit.
Ik vind het ook helemaal niet fijn dat het nu al weekend is. Wil helemaal niet hier in dit huis zijn waar een heel verleden met hem ligt. Alles doet me op een of andere manier wel aan hem denken.
Fijn om even van alles te spuien. En jullie posts zorgen ervoor dat ik me niet alleen voel in dit verdriet. Dank jullie wel, ik vind dat echt heel fijn.
Een voor iedereen die dat nodig heeft.
vrijdag 18 maart 2011 om 20:19
quote:wejo schreef op 18 maart 2011 @ 09:01:
Hopelijk heeft iedereen toch een beetje kunnen slapen? Ik kreeg ineens gisteren om 22.30 uur een sms; hij wilde even kwijt dat ondanks de situatie hij me er mooi uit vond zien.
Leuk dat jij ook wakker ligt om 22.30 uur van de situatie maar wat een hoop krijg ik hier weer van en of dat de bedoeling is?
Welkom Wejo.
Probeer geen hoop te krijgen. Mijn ex stuurde ook allerlei hoopvolle signalen de wereld in. Zelfs op de avond dat hij het uit maakte, dat kwam waarschijnlijk omdat hij het net zo moeilijk had als ik. Ik probeerde natuurlijk ook alles om te zetten in iets hoopvols....
Hopelijk heeft iedereen toch een beetje kunnen slapen? Ik kreeg ineens gisteren om 22.30 uur een sms; hij wilde even kwijt dat ondanks de situatie hij me er mooi uit vond zien.
Leuk dat jij ook wakker ligt om 22.30 uur van de situatie maar wat een hoop krijg ik hier weer van en of dat de bedoeling is?
Welkom Wejo.
Probeer geen hoop te krijgen. Mijn ex stuurde ook allerlei hoopvolle signalen de wereld in. Zelfs op de avond dat hij het uit maakte, dat kwam waarschijnlijk omdat hij het net zo moeilijk had als ik. Ik probeerde natuurlijk ook alles om te zetten in iets hoopvols....
vrijdag 18 maart 2011 om 20:21
quote:muisje23 schreef op 18 maart 2011 @ 10:08:
Ik begin ex trouwens steeds meer te missen, vooral lichamelijk. Al die onzin die hij eruit gooit maakt het jammer, hij kan beter zijn mond houden, maar zijn lijf mis ik echt, Of een lijf, kan ook..Dat mis ik ook nu. Het was sowieso al een tijdje geleden dat we echt sex gehad hadden....maar ik mis hem en zijn lijf ook heel erg. Het voelt zo vertrouwd, je kent ieder deel van zijn lichaam zo goed.
Ik begin ex trouwens steeds meer te missen, vooral lichamelijk. Al die onzin die hij eruit gooit maakt het jammer, hij kan beter zijn mond houden, maar zijn lijf mis ik echt, Of een lijf, kan ook..Dat mis ik ook nu. Het was sowieso al een tijdje geleden dat we echt sex gehad hadden....maar ik mis hem en zijn lijf ook heel erg. Het voelt zo vertrouwd, je kent ieder deel van zijn lichaam zo goed.
vrijdag 18 maart 2011 om 20:24
quote:muisje23 schreef op 18 maart 2011 @ 12:39:
Herkenbaar Wejo, dat had ik in het begin ook steeds. Elke morgen wakker worden, eerst niks doorhebben en dan opeens denken : ohja....
Dromen over hem heb ik bijna niet gedaan, heel gek. Tijdens onze relatie droomde ik namelijk geregeld dat hij vreemd ging! En dan was ik opgelucht of boos als ik wakker werd. Toen het eenmaal gebeurd was heb ik dat nooit meer gedroomd, echt vreemd.
Wij sliepen al een jaar apart. Omdat hij heel licht slaapt en van iedere beweging en/of geluid van mij wakker werd. Voor ons beider nachtrust was apart slapen beter. Wel knuffelen enzo natuurlijk voordat we allebei naar bed gingen.
Tijdens mijn relatie met hem droomde ik praktisch nooit over hem. Maar nu.....iedere nacht! En het lijkt zo realistisch. Waarschijnlijk is het gewoon een vorm van afscheid nemen.
Herkenbaar Wejo, dat had ik in het begin ook steeds. Elke morgen wakker worden, eerst niks doorhebben en dan opeens denken : ohja....
Dromen over hem heb ik bijna niet gedaan, heel gek. Tijdens onze relatie droomde ik namelijk geregeld dat hij vreemd ging! En dan was ik opgelucht of boos als ik wakker werd. Toen het eenmaal gebeurd was heb ik dat nooit meer gedroomd, echt vreemd.
Wij sliepen al een jaar apart. Omdat hij heel licht slaapt en van iedere beweging en/of geluid van mij wakker werd. Voor ons beider nachtrust was apart slapen beter. Wel knuffelen enzo natuurlijk voordat we allebei naar bed gingen.
Tijdens mijn relatie met hem droomde ik praktisch nooit over hem. Maar nu.....iedere nacht! En het lijkt zo realistisch. Waarschijnlijk is het gewoon een vorm van afscheid nemen.
vrijdag 18 maart 2011 om 20:24
quote:muisje23 schreef op 18 maart 2011 @ 12:39:
Herkenbaar Wejo, dat had ik in het begin ook steeds. Elke morgen wakker worden, eerst niks doorhebben en dan opeens denken : ohja....
Dromen over hem heb ik bijna niet gedaan, heel gek. Tijdens onze relatie droomde ik namelijk geregeld dat hij vreemd ging! En dan was ik opgelucht of boos als ik wakker werd. Toen het eenmaal gebeurd was heb ik dat nooit meer gedroomd, echt vreemd.
Wij sliepen al een jaar apart. Omdat hij heel licht slaapt en van iedere beweging en/of geluid van mij wakker werd. Voor ons beider nachtrust was apart slapen beter. Wel knuffelen enzo natuurlijk voordat we allebei naar bed gingen.
Tijdens mijn relatie met hem droomde ik praktisch nooit over hem. Maar nu.....iedere nacht! En het lijkt zo realistisch. Waarschijnlijk is het gewoon een vorm van afscheid nemen.
Herkenbaar Wejo, dat had ik in het begin ook steeds. Elke morgen wakker worden, eerst niks doorhebben en dan opeens denken : ohja....
Dromen over hem heb ik bijna niet gedaan, heel gek. Tijdens onze relatie droomde ik namelijk geregeld dat hij vreemd ging! En dan was ik opgelucht of boos als ik wakker werd. Toen het eenmaal gebeurd was heb ik dat nooit meer gedroomd, echt vreemd.
Wij sliepen al een jaar apart. Omdat hij heel licht slaapt en van iedere beweging en/of geluid van mij wakker werd. Voor ons beider nachtrust was apart slapen beter. Wel knuffelen enzo natuurlijk voordat we allebei naar bed gingen.
Tijdens mijn relatie met hem droomde ik praktisch nooit over hem. Maar nu.....iedere nacht! En het lijkt zo realistisch. Waarschijnlijk is het gewoon een vorm van afscheid nemen.
vrijdag 18 maart 2011 om 20:34
quote:tulpje74 schreef op 18 maart 2011 @ 18:20:
Oh, ik heb het zo gehad. En toch, besluiten we dan dat we de laatste week nog samen willen doorbrengen, overigens geen intimiteit, maar wel in hetzelfde huis, in hetzelfde bed en samen wandelen ed. Klinkt dit erg gestoord? Hij vind dat ook fijn. Ik kennelijk ook, maar ben ik even alleen, hij is weg voor twee dagen, komt alles naar boven.
Dat is helemaal niet vreemd, als het voor jullie goed voelt zo af te sluiten dan moet je dat doen. als je het nu niet doet, kan het nooit meer.
Ik heb donderdag precies hetzelfde gedaan. Hij is blijven slapen omdat we de tijd wilde nemen om goed te praten en het goed af te sluiten. Ik ging wel een beetje raar slapen die avond. Niet echt afscheid genomen omdat hij er nog zou zijn de volgende morgen. De volgende ochtend was ik vroeg wakker, en ben ik naar hem toe gegaan. We hebben nog gepraat, gehuild, elkaar vast gehouden. Ook voordat hij ging hebben we allebei jankend in de gang gestaan. Ik heb hem kunnen zeggen wat ik wilde. En ik denk dat als ik gewoon was gaan werken, ik heel stilletjes vertrokken was en lang niet zo goed afscheid had kunnen nemen. Dus ik vind het wel fijn dat we het zo gedaan hebben.
Als ik het nu zo opschrijf beginnen de tranen weer te komen. Damn....
Oh, ik heb het zo gehad. En toch, besluiten we dan dat we de laatste week nog samen willen doorbrengen, overigens geen intimiteit, maar wel in hetzelfde huis, in hetzelfde bed en samen wandelen ed. Klinkt dit erg gestoord? Hij vind dat ook fijn. Ik kennelijk ook, maar ben ik even alleen, hij is weg voor twee dagen, komt alles naar boven.
Dat is helemaal niet vreemd, als het voor jullie goed voelt zo af te sluiten dan moet je dat doen. als je het nu niet doet, kan het nooit meer.
Ik heb donderdag precies hetzelfde gedaan. Hij is blijven slapen omdat we de tijd wilde nemen om goed te praten en het goed af te sluiten. Ik ging wel een beetje raar slapen die avond. Niet echt afscheid genomen omdat hij er nog zou zijn de volgende morgen. De volgende ochtend was ik vroeg wakker, en ben ik naar hem toe gegaan. We hebben nog gepraat, gehuild, elkaar vast gehouden. Ook voordat hij ging hebben we allebei jankend in de gang gestaan. Ik heb hem kunnen zeggen wat ik wilde. En ik denk dat als ik gewoon was gaan werken, ik heel stilletjes vertrokken was en lang niet zo goed afscheid had kunnen nemen. Dus ik vind het wel fijn dat we het zo gedaan hebben.
Als ik het nu zo opschrijf beginnen de tranen weer te komen. Damn....
vrijdag 18 maart 2011 om 20:47
Oh Pixie, wat een moeilijk afscheid.
ik merk dat ik ook moeite heb met de laatste keer dat ik heb gezien heb. Hij was hier, bleef slapen, terwijl ik nachtdienst had. Ik kwam 's morgens thuis, hij gewoon in badkamer, samen ontbeten. Ik ben naar bed gegaan, en hij kwam me nog even wekken voor afscheid... "Je bent zo mooi, zo lief" - zijn woorden.
Waarom doe je me dit dan aan?!?
Heb het nog wel moeilijk. Gisteren naar mijn gevoel teveel boosheid laten zien.
ik merk dat ik ook moeite heb met de laatste keer dat ik heb gezien heb. Hij was hier, bleef slapen, terwijl ik nachtdienst had. Ik kwam 's morgens thuis, hij gewoon in badkamer, samen ontbeten. Ik ben naar bed gegaan, en hij kwam me nog even wekken voor afscheid... "Je bent zo mooi, zo lief" - zijn woorden.
Waarom doe je me dit dan aan?!?
Heb het nog wel moeilijk. Gisteren naar mijn gevoel teveel boosheid laten zien.
vrijdag 18 maart 2011 om 21:03
quote:PoIIy schreef op 18 maart 2011 @ 20:47:
Oh Pixie, wat een moeilijk afscheid.
ik merk dat ik ook moeite heb met de laatste keer dat ik heb gezien heb. Hij was hier, bleef slapen, terwijl ik nachtdienst had. Ik kwam 's morgens thuis, hij gewoon in badkamer, samen ontbeten. Ik ben naar bed gegaan, en hij kwam me nog even wekken voor afscheid... "Je bent zo mooi, zo lief" - zijn woorden.
Waarom doe je me dit dan aan?!?
Heb het nog wel moeilijk. Gisteren naar mijn gevoel teveel boosheid laten zien.Zo moelijk he. Als ik ook zag aan hem hoeveel verdriet hij er om had. We hebben samen wat afgejankt. Daarom denk je nog steeds, waarom geven we het niet nog een kans. Kennelijk geeft hij nog net zoveel om mij als ik om hem.
Oh Pixie, wat een moeilijk afscheid.
ik merk dat ik ook moeite heb met de laatste keer dat ik heb gezien heb. Hij was hier, bleef slapen, terwijl ik nachtdienst had. Ik kwam 's morgens thuis, hij gewoon in badkamer, samen ontbeten. Ik ben naar bed gegaan, en hij kwam me nog even wekken voor afscheid... "Je bent zo mooi, zo lief" - zijn woorden.
Waarom doe je me dit dan aan?!?
Heb het nog wel moeilijk. Gisteren naar mijn gevoel teveel boosheid laten zien.Zo moelijk he. Als ik ook zag aan hem hoeveel verdriet hij er om had. We hebben samen wat afgejankt. Daarom denk je nog steeds, waarom geven we het niet nog een kans. Kennelijk geeft hij nog net zoveel om mij als ik om hem.