Kinderen
alle pijlers
Cheers!
dinsdag 8 januari 2008 om 16:26
Daar ging je vrije middag, Bent.. goed bezig!
Kjong en Chipita waren hier. (sorrie, niks geen Goede Broodjes, gewoon boterham met kaas..) Levi zit al goed in de testosteron, die trok - toen Kjong aan telefoon zat- stiekem het vestje van Chipita uit zodat-ie zijn hand wat makkelijker in haar romper kon laten glijden richting baby-borstjes.
Kjong en Chipita waren hier. (sorrie, niks geen Goede Broodjes, gewoon boterham met kaas..) Levi zit al goed in de testosteron, die trok - toen Kjong aan telefoon zat- stiekem het vestje van Chipita uit zodat-ie zijn hand wat makkelijker in haar romper kon laten glijden richting baby-borstjes.
dinsdag 8 januari 2008 om 16:39
Nee, niet echt. En nu weet ik niet of dat komt doordat ik toch teveel doe, want lig niet continu gestrekt op de bank, of juist omdat ik af en toe wél languit lig. Als ik namelijk dan wil weer gaan rondhobbelen/hupsen/hinkelen, doet het veel meer pijn. Vannacht was ook erg knudde, geen enkele fijne houding. (dus ook niet qua seks.)
Dream vindt pijn gewoon fijn! Kinky....
Dream vindt pijn gewoon fijn! Kinky....
dinsdag 8 januari 2008 om 18:44
dat ken ik wel bam, als ik eenmaal op gang was deed het minder pijn dan wanneer ik net ging lopen/hobbelen na een tijd zitten. Neem paracetamol (2) voor de nacht, scheelde bij mij een hoop. Kussentjes bij de hand en dat scheelt misschien wat, ik sliep ook kut de eerste nachten. Rot hoor, ik denk aan je!
dinsdag 8 januari 2008 om 20:31
Hai dames
ik heb een vraagje
LE is ineens bang voor de dood. 's Avonds komt hij huilend beneden. Aan leuke dingen denken lukt 'm niet meer. Hij is gewoon bang. Wil niet dat hij dood gaat, omdat je dan niets meer weet, omdat er dan niets meer is, omdat je dan niets meer voelt, enz. Het concept 'hemel' trok hem ook niet aan en reïncarnatie ook niet. Hij is nu 4 avonden huilend beneden geweest en ik heb nu met 'm afgesproken dat we er morgenmiddag over zullen praten. Maar hoe?
Moest ook direct denken aan Zoyla, die dit soort gesprekken toch ook met Iris moet hebben, met een heel andere lading
Ik hoop dat jullie wat zinnigs weten.
ik heb een vraagje
LE is ineens bang voor de dood. 's Avonds komt hij huilend beneden. Aan leuke dingen denken lukt 'm niet meer. Hij is gewoon bang. Wil niet dat hij dood gaat, omdat je dan niets meer weet, omdat er dan niets meer is, omdat je dan niets meer voelt, enz. Het concept 'hemel' trok hem ook niet aan en reïncarnatie ook niet. Hij is nu 4 avonden huilend beneden geweest en ik heb nu met 'm afgesproken dat we er morgenmiddag over zullen praten. Maar hoe?
Moest ook direct denken aan Zoyla, die dit soort gesprekken toch ook met Iris moet hebben, met een heel andere lading
Ik hoop dat jullie wat zinnigs weten.
Later is nu
dinsdag 8 januari 2008 om 20:47
dinsdag 8 januari 2008 om 21:27
Jeetje Dream, wat moeilijk zeg. Ik zou het ook niet weten. Zijn er bij de bieb geen boekjes over dit onderwerp te krijgen die speciaal voor kinderen zijn geschreven? Misschien dat die je wat houvast kunnen geven voor bij het gesprek. Of misschien heeft de leerkracht op school dit vaker bij de hand gehad en heeft die tips.
dinsdag 8 januari 2008 om 21:40
bij onze bieb hebben ze koffertjes met allerlei artikelen(boekejs, spelletjes, video`s ) over verschillende gebeurtenissen in ene mensenleven (geboorte en dergelijk), ik dacht ook over dood. Wat moeilijk dream....
Ik heb ook even iets....
Ik maak me zorgen over mijn nichtje, de dochter van schoonzus en stom. Ze is net 5 jaar geworden en het gaat niet goed met haar vind ik. In Ierland hebben ze het heel fijn gehad, daarna lijkt er bij stom toch echt een lichtej te zijn gaan branden en is hij van plan dingen te veranderen/aan te passen en in te zijn voor veranderingen. Klinkt op zich wel mooi. Alleen nu is zij dus over de zeik. Ze wil niet meer naar school, maar bij mama blijven. Helemaal overstuur is ze dan. Ze is regelmatig panisch voor dingen, de laatste 2 dagen bv met eten. Vanavond durfde ze niet te eten, heel lang kauwen en dan niet durven door te slikken, is bang te stikken en spuugt het eten dan weer uit. Ik vind dat niet goed en heb dat al twee keer tegen schoonzus gezegd, vind dat ze met de huisarts moet gaan praten. School adviseerde schoolarts (maar weten misschien niet van die eettoestanden). Natuurlijk kan ik niets verplichten, maar ik vind echt dat ze meer hulp moet zoeken, dit is toch geen normale reactie van een meisje van 5? Wat vinden jullie, overdrif ik of niet?
Ik heb ook even iets....
Ik maak me zorgen over mijn nichtje, de dochter van schoonzus en stom. Ze is net 5 jaar geworden en het gaat niet goed met haar vind ik. In Ierland hebben ze het heel fijn gehad, daarna lijkt er bij stom toch echt een lichtej te zijn gaan branden en is hij van plan dingen te veranderen/aan te passen en in te zijn voor veranderingen. Klinkt op zich wel mooi. Alleen nu is zij dus over de zeik. Ze wil niet meer naar school, maar bij mama blijven. Helemaal overstuur is ze dan. Ze is regelmatig panisch voor dingen, de laatste 2 dagen bv met eten. Vanavond durfde ze niet te eten, heel lang kauwen en dan niet durven door te slikken, is bang te stikken en spuugt het eten dan weer uit. Ik vind dat niet goed en heb dat al twee keer tegen schoonzus gezegd, vind dat ze met de huisarts moet gaan praten. School adviseerde schoolarts (maar weten misschien niet van die eettoestanden). Natuurlijk kan ik niets verplichten, maar ik vind echt dat ze meer hulp moet zoeken, dit is toch geen normale reactie van een meisje van 5? Wat vinden jullie, overdrif ik of niet?
dinsdag 8 januari 2008 om 22:05
Moeilijk, Driem. Arme LE.
Pfff, ik heb er echt even over na moeten denken, maar ik weet het niet precies...
Ik denk dat kinderen van zijn leeftijd, zeker met zoveel heftigheid in hun omgeving, ineens beseffen dat iedereen dood kan gaan, en dat dit onherroepelijk is. Ze worden realistischer, krijgen meer tijdsbesef, en daardoor word de dood ook iets wezenlijkers. Logisch dat je daar bang van wordt. Mopsey weet wel dat Hero dood is, maar hey, als ze de juiste toverspreuk maar weet te zeggen komt hij wel terug. Later als ze groot is dan is hij er weer. LE beseft waarschijnlijk opeens dat dit niet meer zo is; dood is echt dood, en het kan iedereen overkomen. Dat is supermoeilijk om mee om te gaan, die plotselinge kwestbaarheid van zichzelf en de mensen om zich heen.
Ik denk dat ik eerlijk tegen hem zou zijn. Dat de kans dat hij dood gaat héél, héél, héél klein is. Dat jonge mensen, pappa's en mamma's niet zomaar dood gaan, en dat er vaak nog wat aan te doen is. Dat jullie voor hem zorgen en op hem letten, en hem waar mogelijk beschermen. Maar dat er soms jammer genoeg niets aan te doen is, en mensen toch doodgaan. Dat dit heel verdrietig is, verschrikkelijk, maar dat het toch heel soms gebeurd. Dat er mensen zijn die geloven in leven-na-de-dood, maar dat er ook mensen zijn die dat niet doen. Mensen die in de hemel geloven, of dat je opnieuw geboren wordt (als aap, gorilla, profvoetballer, koning, of archeoloog...misschien was LE vroeger wel een piraat!), of dat er helemaal niets zal zijn. En dat het gekke is, dat helemaal niemand écht zeker weet wat er gebeurd als je dood bent.
Ik zou hem laten merken dat je zijn angst serieus neemt, maar er niet in meegaan. Die angst niet bevestigen. Als zijn stabiele factor (zijn ouders) ook bang zijn voor de dood, dan moet het wel iets heel ergs zijn...Ook zou ik niet zeggen dat doodzijn misschien is alsof je slaapt, omdat zijn angst juist optreedt als hij in bed ligt. Voor een jongetje van zijn leeftijd is het heel makkelijk te fantaseren dat hij niet in slaap valt, maar doodgaat.
En positief eindigen, dat het toch wel heel fijn is om te leven en pret te maken, en dat hij dat maar heel vaak moet doen. Het is immers heel leuk om te leven...
Kortom, veel suggesties, maar geen wijsheid.
Het lijkt me heel moeilijk, succes morgen!
Pfff, ik heb er echt even over na moeten denken, maar ik weet het niet precies...
Ik denk dat kinderen van zijn leeftijd, zeker met zoveel heftigheid in hun omgeving, ineens beseffen dat iedereen dood kan gaan, en dat dit onherroepelijk is. Ze worden realistischer, krijgen meer tijdsbesef, en daardoor word de dood ook iets wezenlijkers. Logisch dat je daar bang van wordt. Mopsey weet wel dat Hero dood is, maar hey, als ze de juiste toverspreuk maar weet te zeggen komt hij wel terug. Later als ze groot is dan is hij er weer. LE beseft waarschijnlijk opeens dat dit niet meer zo is; dood is echt dood, en het kan iedereen overkomen. Dat is supermoeilijk om mee om te gaan, die plotselinge kwestbaarheid van zichzelf en de mensen om zich heen.
Ik denk dat ik eerlijk tegen hem zou zijn. Dat de kans dat hij dood gaat héél, héél, héél klein is. Dat jonge mensen, pappa's en mamma's niet zomaar dood gaan, en dat er vaak nog wat aan te doen is. Dat jullie voor hem zorgen en op hem letten, en hem waar mogelijk beschermen. Maar dat er soms jammer genoeg niets aan te doen is, en mensen toch doodgaan. Dat dit heel verdrietig is, verschrikkelijk, maar dat het toch heel soms gebeurd. Dat er mensen zijn die geloven in leven-na-de-dood, maar dat er ook mensen zijn die dat niet doen. Mensen die in de hemel geloven, of dat je opnieuw geboren wordt (als aap, gorilla, profvoetballer, koning, of archeoloog...misschien was LE vroeger wel een piraat!), of dat er helemaal niets zal zijn. En dat het gekke is, dat helemaal niemand écht zeker weet wat er gebeurd als je dood bent.
Ik zou hem laten merken dat je zijn angst serieus neemt, maar er niet in meegaan. Die angst niet bevestigen. Als zijn stabiele factor (zijn ouders) ook bang zijn voor de dood, dan moet het wel iets heel ergs zijn...Ook zou ik niet zeggen dat doodzijn misschien is alsof je slaapt, omdat zijn angst juist optreedt als hij in bed ligt. Voor een jongetje van zijn leeftijd is het heel makkelijk te fantaseren dat hij niet in slaap valt, maar doodgaat.
En positief eindigen, dat het toch wel heel fijn is om te leven en pret te maken, en dat hij dat maar heel vaak moet doen. Het is immers heel leuk om te leven...
Kortom, veel suggesties, maar geen wijsheid.
Het lijkt me heel moeilijk, succes morgen!
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 8 januari 2008 om 22:13
Moeilijk Dreamer,
Ik vind de suggesties van Mimsey heel goed.
Ik zou denk ik ook vooral de kleine kans dat hij doodgaat benadrukken.
Het niet meegaan in de angst vind ik ook erg belangrijk. Dus wel benoemen hoe vervelend je het voor hem vindt, dat hij daar zo bang voor is, maar wel heel duidelijk zijn dat jij niet bang bent, omdat...
Maar moeilijk, moeilijk..
Bentetje, ik denk niet dat je overdrijft. Ik denk dat het belangrijk is dat je schoonzus gelijk aktie onderneemt, voordat dit gedrag verergert.
Sneu zeg voor het meiske...
Maar gaan ze nou ook niet scheiden?
Ik vind de suggesties van Mimsey heel goed.
Ik zou denk ik ook vooral de kleine kans dat hij doodgaat benadrukken.
Het niet meegaan in de angst vind ik ook erg belangrijk. Dus wel benoemen hoe vervelend je het voor hem vindt, dat hij daar zo bang voor is, maar wel heel duidelijk zijn dat jij niet bang bent, omdat...
Maar moeilijk, moeilijk..
Bentetje, ik denk niet dat je overdrijft. Ik denk dat het belangrijk is dat je schoonzus gelijk aktie onderneemt, voordat dit gedrag verergert.
Sneu zeg voor het meiske...
Maar gaan ze nou ook niet scheiden?
dinsdag 8 januari 2008 om 22:26
Haii
Goede suggesties, ik heb ze inderdaad allemaal al gebruikt Ik heb dit vorig jaar enigszins met LD om hands gehad, natuurlijk, alleen vond zij het vooral vervelend dat anderen doodgingen. Legde ze de link kennelijk minder naar haar zelf.
Ik heb met LE vooral die gesprekken gehad over dat de kans dat hij doodgaat heeel erg klein is, dat er verschillende ideeën zijn. Dat er géén bewijs is, maar dat hij wél altijd zei dat hij indiaan geweest was (lange tijd is dat écht veel gezegd.. nu reageerde hij boos.. dat je dat nooit zeker kon weten)
Hij heeft inderdaad ineens de realisatie, kennelijk, wat dood écht inhoudt. Hij zegt dat het nergens aan gelinkt is. Dat het zo ineens bij hem opkwam.
Wat hem dwars lijkt te zitten, is dat je dan dus wegbent en dat je niets meer weet van wat er gebeurt. Dat het eng is. En wat je voelt als je flauwvalt, en of dat hetzelfde is. Ik heb dus wel de link met slapen gelegd. Dat je dan ook niet weet wat er gebeurt, wat er is, maar dat je niet bang bent.
Hij zegt dat hij wel weet dat hij voorlopig niet doodgaat. Hij wil graag wat uit gaan vinden dat hij ook nooit dood zal gaan... pff. moeilijk hoor, zo'n jonkje.
Ik hoop dat ik er overdag in elk geval wat beter over kan praten, omdat hij dan ook minder moe is. Hij slaapt kennelijk wel goed, ligt nu gewoon te slapen. Jammer genoeg kan ik niet van te voren al dingen op gaan zoeken..
dood ís ook moeilijk te bevatten. Misschien is dat gewoon de moeilijkheid. Het is net zo ongrijpbaar als de grootte van het heelal.
Bedankt voor eerste meedenken alvast
Goede suggesties, ik heb ze inderdaad allemaal al gebruikt Ik heb dit vorig jaar enigszins met LD om hands gehad, natuurlijk, alleen vond zij het vooral vervelend dat anderen doodgingen. Legde ze de link kennelijk minder naar haar zelf.
Ik heb met LE vooral die gesprekken gehad over dat de kans dat hij doodgaat heeel erg klein is, dat er verschillende ideeën zijn. Dat er géén bewijs is, maar dat hij wél altijd zei dat hij indiaan geweest was (lange tijd is dat écht veel gezegd.. nu reageerde hij boos.. dat je dat nooit zeker kon weten)
Hij heeft inderdaad ineens de realisatie, kennelijk, wat dood écht inhoudt. Hij zegt dat het nergens aan gelinkt is. Dat het zo ineens bij hem opkwam.
Wat hem dwars lijkt te zitten, is dat je dan dus wegbent en dat je niets meer weet van wat er gebeurt. Dat het eng is. En wat je voelt als je flauwvalt, en of dat hetzelfde is. Ik heb dus wel de link met slapen gelegd. Dat je dan ook niet weet wat er gebeurt, wat er is, maar dat je niet bang bent.
Hij zegt dat hij wel weet dat hij voorlopig niet doodgaat. Hij wil graag wat uit gaan vinden dat hij ook nooit dood zal gaan... pff. moeilijk hoor, zo'n jonkje.
Ik hoop dat ik er overdag in elk geval wat beter over kan praten, omdat hij dan ook minder moe is. Hij slaapt kennelijk wel goed, ligt nu gewoon te slapen. Jammer genoeg kan ik niet van te voren al dingen op gaan zoeken..
dood ís ook moeilijk te bevatten. Misschien is dat gewoon de moeilijkheid. Het is net zo ongrijpbaar als de grootte van het heelal.
Bedankt voor eerste meedenken alvast
Later is nu
dinsdag 8 januari 2008 om 22:28
Oh, en Bent ook al zo'n lastige vraag...pff, moeilijk hoor, vanavond.
Ik denk (denk, dus niet weet!) dat het eigenlijk toch wel normaal gedrag is voor een kleuter. Kinderen kunnen heel heftig reageren op een stresssituatie, en echt probleemgedrag gaan vertonen. Dit is nog zo kort geleden, het lijkt me logisch dat ze het nog niet helemaal verwerkt heeft. Want ongetwijfelt heeft ze vanalles opgepikt van de stress, verdriet en boosheid van haar ouders. Ik zou haar even de tijd geven, en als het met een paar maanden niet over is, dan pas hulp inschakelen (maar nu natuurlijk wel heel alert blijven!). Op dit moment lijkt een vreemde derde me voor haar alleen maar weer een nieuw griezelig element in haar toch al veelbewogen leventje.
Het lijkt mij belangerijk dat ze weet dat haar ouders er voor haar zijn, dat de stabiele factor blijft bestaan, en dat ze bij hen haar verhaal (al dan niet in woord, spel, of gedrag) kwijt kan. Dat ze weer een gezin vormen, en dat de rust, regelmaat, de geborgenheid en de veiligheid zijn wedergekeerd. Mogelijk durft ze daar nu nog niet helemaal op te vertrouwen.
Verlatingsangst lijkt me daarom logisch. Ik zou haar op andere momenten extra aandacht geven, begrip tonen, maar verder structuur bieden,
Samen dus dingen doen, als gezin, en zo extra aandacht geven.
Maar ik zou geen negatieve aandacht geven; niet dwingen tot eten, niet boos worden als ze huilt. Ook niet verwennen, dus gewoon naar school maar een extra knuffel bij weggaan en bij thuiskomst. En qualitytime, héél véél qualitytime. Goed voor Schoonzus, Stom, en kinderen.
Maar verder heb ik er natuurlijk helemaal geen verstand van....
Ik denk (denk, dus niet weet!) dat het eigenlijk toch wel normaal gedrag is voor een kleuter. Kinderen kunnen heel heftig reageren op een stresssituatie, en echt probleemgedrag gaan vertonen. Dit is nog zo kort geleden, het lijkt me logisch dat ze het nog niet helemaal verwerkt heeft. Want ongetwijfelt heeft ze vanalles opgepikt van de stress, verdriet en boosheid van haar ouders. Ik zou haar even de tijd geven, en als het met een paar maanden niet over is, dan pas hulp inschakelen (maar nu natuurlijk wel heel alert blijven!). Op dit moment lijkt een vreemde derde me voor haar alleen maar weer een nieuw griezelig element in haar toch al veelbewogen leventje.
Het lijkt mij belangerijk dat ze weet dat haar ouders er voor haar zijn, dat de stabiele factor blijft bestaan, en dat ze bij hen haar verhaal (al dan niet in woord, spel, of gedrag) kwijt kan. Dat ze weer een gezin vormen, en dat de rust, regelmaat, de geborgenheid en de veiligheid zijn wedergekeerd. Mogelijk durft ze daar nu nog niet helemaal op te vertrouwen.
Verlatingsangst lijkt me daarom logisch. Ik zou haar op andere momenten extra aandacht geven, begrip tonen, maar verder structuur bieden,
Samen dus dingen doen, als gezin, en zo extra aandacht geven.
Maar ik zou geen negatieve aandacht geven; niet dwingen tot eten, niet boos worden als ze huilt. Ook niet verwennen, dus gewoon naar school maar een extra knuffel bij weggaan en bij thuiskomst. En qualitytime, héél véél qualitytime. Goed voor Schoonzus, Stom, en kinderen.
Maar verder heb ik er natuurlijk helemaal geen verstand van....
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 8 januari 2008 om 22:30
Dat meiske van vijf is gewoon bang en onzeker. En weet waarschijnlijk niet wat te doen met die emoties. Misschien heeft ze al wel tijden een knoop in dr buik en durft ze daarom niet te eten. Bang voor nog misselijker worden. Arme hump. Positieve aandacht, zeker geen slecht idee hulp van buiten er bij te zoeken (want het is inderdaad wel in een serieus stadium als ik jouw verhaal ze lees), bevestiging geven dat die ouders er voor haar zijn, samen dingen doen, niet boos worden op haar reacties, maar afleiden en laten zien dat ze er mag zijn en geliefd is.
En arme LE zeg (en arme Dreamer en Elvis). Het jochie toch. Wat Mims zegt klinkt allemaal heel goed. En inderdaad, hij is gewoon te slim ondertussen, beseft goed genoeg dat dood dood is en dat het iedereen kan overkomen. Dat is ook een angstig idee. Zeker als je klein bent! Belangrijk om aandacht aan te geven en niet te bagetalliseren, maar moeilijk om de balans te vinden wat je wel en niet benoemt in gesprekken hierover.
Hug voor allen!
En arme LE zeg (en arme Dreamer en Elvis). Het jochie toch. Wat Mims zegt klinkt allemaal heel goed. En inderdaad, hij is gewoon te slim ondertussen, beseft goed genoeg dat dood dood is en dat het iedereen kan overkomen. Dat is ook een angstig idee. Zeker als je klein bent! Belangrijk om aandacht aan te geven en niet te bagetalliseren, maar moeilijk om de balans te vinden wat je wel en niet benoemt in gesprekken hierover.
Hug voor allen!
dinsdag 8 januari 2008 om 22:34
Ik zou dus wel even die huisarts of wat dan ook inschakelen om lichamelijke oorzaak uit te sluiten bij dat vijfjarige meisje. Ik weet nog dat ze bij vierjarige Meis dr buikproblemen ook afschoven op iets psychisch (geen idee wat dan, maar goed), maar dat pas na extra dokterbezoek en "vraag" (lees; doordrammen van mij) haar urine nog eens werd gecheckt. Toen bleek ze dus bloed in haar urine te hebben en een infectie met een zeer zelfzame bacterie. beetje lullig geweest als we alleen maar positieve aandacht hadden gegeven. Je weet maar nooit, even een lichamelijk onderzoekje kan nooit kwaad, hoeft niet meteen vervelend te zijn voor het meiske. Verder dus helemaal met adviezen van Mims eens!
dinsdag 8 januari 2008 om 22:49
dat meisje van 5..
ik denk dat het best een normale reactie kan zijn ná de stress. Dat meisje heeft langere tijd onrust gehad, en de stress komt letterlijk uit haar lijfje, nu e.e.a. stabiliseert. Maar niets is voor haar nog zeker, het kan zo weer omslaan, natuurlijk.
Niet alleen positieve aandacht geven, ook benoemen dat je van d'r houdt, als ouder, is voor mij nog een optie. En eventueel onderzoek, om iets anders uit te sluiten.
Wat mij nog wel bijstaat van toen LD slechts 2 jaar was. Ze was heel erg overstuur, echt volledig boos, wilde niets en ik was de wanhoop nabij. Ze zat op haar commode en ik moest haar omkleden ofzo. Ten einde raad zeg ik iets in de trant van "liefje, wat is er toch met je, ik houd toch van je"
Ze keek me aan en was gelijk stil. Ik kon me niet voorstellen dat zo'n klein guppie me begreep, maar het bleek wél door te dringen; we hebben even geknuffeld en ze was daarna gewoon lief. Ik vond dat zelf een best wel bijzondere ervaring, eigenlijk.
ik denk dat het best een normale reactie kan zijn ná de stress. Dat meisje heeft langere tijd onrust gehad, en de stress komt letterlijk uit haar lijfje, nu e.e.a. stabiliseert. Maar niets is voor haar nog zeker, het kan zo weer omslaan, natuurlijk.
Niet alleen positieve aandacht geven, ook benoemen dat je van d'r houdt, als ouder, is voor mij nog een optie. En eventueel onderzoek, om iets anders uit te sluiten.
Wat mij nog wel bijstaat van toen LD slechts 2 jaar was. Ze was heel erg overstuur, echt volledig boos, wilde niets en ik was de wanhoop nabij. Ze zat op haar commode en ik moest haar omkleden ofzo. Ten einde raad zeg ik iets in de trant van "liefje, wat is er toch met je, ik houd toch van je"
Ze keek me aan en was gelijk stil. Ik kon me niet voorstellen dat zo'n klein guppie me begreep, maar het bleek wél door te dringen; we hebben even geknuffeld en ze was daarna gewoon lief. Ik vond dat zelf een best wel bijzondere ervaring, eigenlijk.
Later is nu
dinsdag 8 januari 2008 om 23:35
Nog meer mosterd:
wbt LE: ik denk dat je hem meer moet laten vertellen. Waar is hij bang voor als hij dood zou gaan? Waarom is het eng om dat helemaal weg te zijn? Ik zou hem zo veel mogelijk laten vertellen denk ik. En kijken of je kunt ontdekken waarom jullie hem nog niet gerust hebben kunnen stellen.
Moeilijk hoor, Driem...
En ik vind Mims' suggesties heel erg aannemelijk.
wbt kindje van Stom: ik ben tegen Hulp Zoeken, in dit stadium (muv HA om iets lichamelijks uit te laten sluiten, wat Toetje al zei). Het wordt wel heel spannend allemaal als er ook nog eens gepraat moet worden met onbekende buitenstaanders. Ik zou het niet eten negeren, gewoon gezellig beetje kleppen over koetjes en kalfjes aan tafel. Misschien een vitaminepilletje extra geven maar meer niet aan doen. Maak het niet te groot, vaak komt er dan vanzelf rust.
Snap wel dat je je zorgen maakt, Bentetje. Het is ook afschuwelijk als een kind met dit soort spanningen in haar leven te maken heeft. Hoop écht dat Stom zich inzet om de relatie te redden. Soms moeten mensen tot het gaatje voor ze beseffen dat ze iets moeten gaan doen om het tij te keren. Hij is er zo één dus.
Het werk is echt verslavend. Heb vanavond weer een paar uur zitten lezen en mailen met De Baas. Leuke vrouw is dat zeg. Ze snapt mijn humor.
Vroeg me nog af hoe het met Madootje was, na het AK-gedoe?
En Bam, mocht je zoon van de ketting dan omdat er visite was?
wbt LE: ik denk dat je hem meer moet laten vertellen. Waar is hij bang voor als hij dood zou gaan? Waarom is het eng om dat helemaal weg te zijn? Ik zou hem zo veel mogelijk laten vertellen denk ik. En kijken of je kunt ontdekken waarom jullie hem nog niet gerust hebben kunnen stellen.
Moeilijk hoor, Driem...
En ik vind Mims' suggesties heel erg aannemelijk.
wbt kindje van Stom: ik ben tegen Hulp Zoeken, in dit stadium (muv HA om iets lichamelijks uit te laten sluiten, wat Toetje al zei). Het wordt wel heel spannend allemaal als er ook nog eens gepraat moet worden met onbekende buitenstaanders. Ik zou het niet eten negeren, gewoon gezellig beetje kleppen over koetjes en kalfjes aan tafel. Misschien een vitaminepilletje extra geven maar meer niet aan doen. Maak het niet te groot, vaak komt er dan vanzelf rust.
Snap wel dat je je zorgen maakt, Bentetje. Het is ook afschuwelijk als een kind met dit soort spanningen in haar leven te maken heeft. Hoop écht dat Stom zich inzet om de relatie te redden. Soms moeten mensen tot het gaatje voor ze beseffen dat ze iets moeten gaan doen om het tij te keren. Hij is er zo één dus.
Het werk is echt verslavend. Heb vanavond weer een paar uur zitten lezen en mailen met De Baas. Leuke vrouw is dat zeg. Ze snapt mijn humor.
Vroeg me nog af hoe het met Madootje was, na het AK-gedoe?
En Bam, mocht je zoon van de ketting dan omdat er visite was?
