Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
donderdag 14 april 2011 om 20:58
donderdag 14 april 2011 om 21:39
quote:Pelikaan schreef op 14 april 2011 @ 20:58:
Oh, en dit: denk je nu echt dat je minder fouten maakt als je loopt te duizelen van de honger? Nee. Doe me een lol en eet voor die middag flink. Met alleen al het zenuwen verbrandt je dat wel weer, maar een goede suikerspiegel werkt toch beter. Zo!
Oké, die lol wil ik jou wel doen.
Je hebt gelijk.
Zo!
Oh, en dit: denk je nu echt dat je minder fouten maakt als je loopt te duizelen van de honger? Nee. Doe me een lol en eet voor die middag flink. Met alleen al het zenuwen verbrandt je dat wel weer, maar een goede suikerspiegel werkt toch beter. Zo!
Oké, die lol wil ik jou wel doen.
Je hebt gelijk.
Zo!
donderdag 14 april 2011 om 22:43
quote:
Wat ik wel wil?
Een leuk leven. Een gave baan als ortho-assistente. Dat wil ik écht. En ik weet dat ik daarvoor moet aankomen. Dat moet, of ik nu wil of niet. Wachten tot ik het wil is dus geen optie. Want dan gebeurt er niets. En blijf ik hangen op dit punt. Kan ik honderd mee worden, maar niet op de manier die ik graag wil.
Nou, genoeg gekletst dan. Hoe ga je dat aanpakken? Waar ben je vorige keren de mist ingegaan? Hoe ga je zorgen dat dit deze keer niet gebeurt en je het leven kan leiden dat je wil?
Weetje, je kan kletsen tot je een ons weegt (haha!) Ik weet er alles van, want ook ik zit hier zo lang in dat ik de patronen wel ken, maar op een gegeven moment moet je doen. Hoe kut dat soms ook voelt. Geef het een jaar, je kan altijd nog terug. Dat moet je inmiddels wel weten, dat je wel kan afvallen. Blijkt dat echte leven na een jaar toch niks te zijn...
Wat ik wel wil?
Een leuk leven. Een gave baan als ortho-assistente. Dat wil ik écht. En ik weet dat ik daarvoor moet aankomen. Dat moet, of ik nu wil of niet. Wachten tot ik het wil is dus geen optie. Want dan gebeurt er niets. En blijf ik hangen op dit punt. Kan ik honderd mee worden, maar niet op de manier die ik graag wil.
Nou, genoeg gekletst dan. Hoe ga je dat aanpakken? Waar ben je vorige keren de mist ingegaan? Hoe ga je zorgen dat dit deze keer niet gebeurt en je het leven kan leiden dat je wil?
Weetje, je kan kletsen tot je een ons weegt (haha!) Ik weet er alles van, want ook ik zit hier zo lang in dat ik de patronen wel ken, maar op een gegeven moment moet je doen. Hoe kut dat soms ook voelt. Geef het een jaar, je kan altijd nog terug. Dat moet je inmiddels wel weten, dat je wel kan afvallen. Blijkt dat echte leven na een jaar toch niks te zijn...
donderdag 14 april 2011 om 22:59
quote:indigoblue schreef op 14 april 2011 @ 22:43:
Nou, genoeg gekletst dan. Hoe ga je dat aanpakken?
Precies, genoeg gekletst!
Ik gá dat niet aanpakken, ik pák dat al aan....
Vandaag begonnen met meer te eten.
Vanavond meer aardappelen genomen en meer van m'n toetje.
Het begin is er.
Ik weet wat ik wil.
En ik weet wat ik er voor moet doen.
Thanks for your support!
Nou, genoeg gekletst dan. Hoe ga je dat aanpakken?
Precies, genoeg gekletst!
Ik gá dat niet aanpakken, ik pák dat al aan....
Vandaag begonnen met meer te eten.
Vanavond meer aardappelen genomen en meer van m'n toetje.
Het begin is er.
Ik weet wat ik wil.
En ik weet wat ik er voor moet doen.
Thanks for your support!
donderdag 14 april 2011 om 23:32
Lotte, super! Nu doorzetten, blijf zelf verantwoordelijk!
Stampertje, met mij gaat het inderdaad goed. Ik ben nu vooral aan het observeren hoe het verder gaat lopen. Ga ik nu doorslaan? Weer de controle kwijt raken? Of ga ik nu een beter en gezonder balans vinden? Ik heb een diagram getekend met alles wat gekoppeld is aan de es, ik merk dat ik het niet uit elkaar kan houden in mijn hoofd, kan niet alle verbanden leggen. Ik hoop zo meer inzicht te krijgen in wat me beweegt wat de es betreft. Wat zijn mijn motieven om de laatste restanten van de es vast te blijven houden?
Ik ben benieuwd hoe de komende tijd gaat lopen.
Stampertje, met mij gaat het inderdaad goed. Ik ben nu vooral aan het observeren hoe het verder gaat lopen. Ga ik nu doorslaan? Weer de controle kwijt raken? Of ga ik nu een beter en gezonder balans vinden? Ik heb een diagram getekend met alles wat gekoppeld is aan de es, ik merk dat ik het niet uit elkaar kan houden in mijn hoofd, kan niet alle verbanden leggen. Ik hoop zo meer inzicht te krijgen in wat me beweegt wat de es betreft. Wat zijn mijn motieven om de laatste restanten van de es vast te blijven houden?
Ik ben benieuwd hoe de komende tijd gaat lopen.
vrijdag 15 april 2011 om 14:25
Hallo meiden,
@Indigoblue: Zouden je motieven misschien kunnen zijn dat je bang bent hoe je verder moet zonder es en zonder houvast/controle? Dat je bang bent voor het onbekende (je hebt al een lange tijd een es) en bang bent een hoofdstuk van je leven af te sluiten. Ik bedoel je es was altijd hetgeen wat je onder controle had... Ben je misschien bang dat je een ander 'controle middel' zal pakken als vervanging van de es? Ik zit misschien maar te raaskalken maar af en toe zit ik ook zo tegen mezelf aan te praten: Wie ben ik zonder es? Hoe moet ik nu verder? Hoe leven normale mensen?
@Indigoblue: Zouden je motieven misschien kunnen zijn dat je bang bent hoe je verder moet zonder es en zonder houvast/controle? Dat je bang bent voor het onbekende (je hebt al een lange tijd een es) en bang bent een hoofdstuk van je leven af te sluiten. Ik bedoel je es was altijd hetgeen wat je onder controle had... Ben je misschien bang dat je een ander 'controle middel' zal pakken als vervanging van de es? Ik zit misschien maar te raaskalken maar af en toe zit ik ook zo tegen mezelf aan te praten: Wie ben ik zonder es? Hoe moet ik nu verder? Hoe leven normale mensen?
zaterdag 16 april 2011 om 18:00
zaterdag 16 april 2011 om 18:10
Vind allereerst jullie manier van reageren en schrijven naar elkaar wel erg leuk en motiverend! 
En er is in de tussentijd zóveel geschreven…
Lotte: Klinkt goed hoe je bezig bent!
IndigoBlue: Fijn dat het goed gaat. Goed dat je bezig bent met nadenken waarom je de laatste restanten eetstoornis vasthoudt. Herkenbaar, hoor. Ben je zo ver, maar je houdt toch nog een deel vast, terwijl je weet dat het gewoon echt beter voelt zonder.
Stampertje: Herkenbare gedachtes. Denk dat de controle er sowieso wel vaak achter zit..
Over de vraag wie ik ben zonder eetstoornis heb ik ook veel nagedacht. Maar ik kwam erachter dat hoe ik was voor m’n eetstoornis, ook nog wel gedeeltelijk is hoe ik nu ben. Natuurlijk ben ik ouder etc, maar over ’t geheel genomen is er niet heel veel veranderd.
Houd het nu even hierbij (ga even koken), maar lees binnenkort nog even wat meer door en reageer dan ook even uitgebreider.
En er is in de tussentijd zóveel geschreven…
Lotte: Klinkt goed hoe je bezig bent!
IndigoBlue: Fijn dat het goed gaat. Goed dat je bezig bent met nadenken waarom je de laatste restanten eetstoornis vasthoudt. Herkenbaar, hoor. Ben je zo ver, maar je houdt toch nog een deel vast, terwijl je weet dat het gewoon echt beter voelt zonder.
Stampertje: Herkenbare gedachtes. Denk dat de controle er sowieso wel vaak achter zit..
Over de vraag wie ik ben zonder eetstoornis heb ik ook veel nagedacht. Maar ik kwam erachter dat hoe ik was voor m’n eetstoornis, ook nog wel gedeeltelijk is hoe ik nu ben. Natuurlijk ben ik ouder etc, maar over ’t geheel genomen is er niet heel veel veranderd.
Houd het nu even hierbij (ga even koken), maar lees binnenkort nog even wat meer door en reageer dan ook even uitgebreider.
zondag 17 april 2011 om 09:50
Hoi allemaal, tijdje niets geschreven. Maar wel meegelezen. Kwam denk ik omdat het niet zo lekker ging en er niet te veel 'in' wil gaan zitten. Hoe meer ik er mee bezig ben en allerlei theorieën bedenk van 'waarom doe ik iets en hoe moet ik dat veranderen?', hoe meer ik daarin bleef hangen. Ik moet dóén, ervaren dat het anders kan. Want ik weet allang wat ik wil en hoe ik daar moet komen. Ik laat mezelf alleen weer afglijden zo nu en dan. Dus indigo, jouw zin "Nou genoeg gekletst dan." past ook in mijn situatie perfect 
.
Ik zie trouwens dat iedereen echt nog steeds ontwikkelingen doormaakt, ook al lijkt het of je terugvalt of stilstaat. Zolang het bewustzijn er is, kun je veranderingen maken. Zonder bewustwording kom je echt geen steek vooruit.
Meelezen zal ik blijven doen, reageren alleen wat minder. Ik wil me wat meer op het dóén gooien namelijk. Er gaan genoeg dingen goed (zoals het aankomen en de extraatjes), maar de gedachtes erover blijven moeilijk om tegen te vechten. Toch heb ik het vertrouwen nog steeds wel ergens. Ik weet dat het kan, vergt alleen wat wilskracht.
.Ik zie trouwens dat iedereen echt nog steeds ontwikkelingen doormaakt, ook al lijkt het of je terugvalt of stilstaat. Zolang het bewustzijn er is, kun je veranderingen maken. Zonder bewustwording kom je echt geen steek vooruit
.Meelezen zal ik blijven doen, reageren alleen wat minder. Ik wil me wat meer op het dóén gooien namelijk. Er gaan genoeg dingen goed (zoals het aankomen en de extraatjes), maar de gedachtes erover blijven moeilijk om tegen te vechten. Toch heb ik het vertrouwen nog steeds wel ergens. Ik weet dat het kan, vergt alleen wat wilskracht.
zondag 17 april 2011 om 09:53
Ben even wat gaan bijlezen, zodat ik ook even wat beter kan reageren.. (Vind het altijd lastig om goede reacties te geven, maar 'k doe m'n best..)
Wordt helemaal vrolijk van alle berichtjes en geblob! (Overigens kende ik het woord blobben niet, maar vind ‘m erg leuk gevonden, haha.)
Stampertje: Nog gefelicteerd met je baan!!! Las al je twijfels, maar je bent aangenomen! Nu goed onthouden, hé: ze hebben jou gekozen en heus niet zomaar.
Hoe bevalt ’t werken daar nu?
Ohh, zie ik nu dat je nog een baan hebt gekregen. Haha, nu jezelf niet meer zo onderschatten, hé?
LilStar: Wat herkenbaar dat je jezelf eigenlijk inpraat dat je heel normaal doet met eten, terwijl er inderdaad nog wel dingen zijn die je niet wilt eten/drinken. (Voor mij ook o.a. drinken met kcal)
Echt supergoed dat je ’t toen júist wel bent gaan doen!! Kan me voorstellen dat dat wel echt als overwinning voelde inderdaad. Maakt dat 't nu ook makkelijker voor volgend keer?
IndigoBlue: Wat herkenbaar dat je weer de drang hebt om af te vallen, dat het toch weer blijft trekken. Hm, je schrijft dat het iets is waar je je op kan focussen en dat de rest je dan niet raakt en je dan niet teleurgesteld kan worden. Ik had het nog niet zo gezien, maar ik denk dat dat het bij mij ook wel gedeeltelijk is.. (ivm stress rondom studie/stage etc.)
Lastig hé, dat je die laatste restanten van de es nog vast wil houden. Ergens toch de veiligheid ervan vast willen blijven houden?
Voelt voor mij wel een beetje als de achterdeur nog openhouden; ik kan altijd nog op die veiligheid en controle terug vallen.
Lotte: Waarschijnlijk komt het punt inderdaad niet dat je echt wílt aankomen, maar je hebt wél een duidelijke motivatie. Die motivatie moet je je inderdaad steeds voor ogen proberen te houden!
Misschien maak je wel minder fouten als je niet zo’n honger hebt en gaat het opeens nóg beter. Probeer dat eens één dagje? Bij mij ging ’t een aantal weken terug nog een stuk beter met eten en dat maakte wel echt een duidelijk verschil qua hoe m’n stagedagje verliep. En dat is dan wel een motivatie, want ik wil deze stage wel echt heel erg graag halen..
Vandaag en gister nog weer goede stappen gezet?
Pelikaan: Wat een goede en steunende reacties geef jij iedereen steeds!!
En ik lees eigenlijk weinig over jou; hoe gaat het met jou?
Ik merk dat ik door dit te lezen toch merk dat ik inderdaad de eetstoornis ook nog meer vasthoud (en heb gehouden), dan ik mezelf eigenlijk steeds ingepraat heb... Lastig!
De afgelopen tijd ging het echt best wel goed, maar er blijven gewoon stukjes die ik niet los durf te laten. En ja, zo houdt ik de deur naar de eetstoornis lekker makkelijk open en trap ik nu dus weer een beetje in die valkuil..
Hoe ik dan ooit echt de eetstoornis helemaal kan loslaten; ik heb werkelijk nog geen idee.
Wordt helemaal vrolijk van alle berichtjes en geblob! (Overigens kende ik het woord blobben niet, maar vind ‘m erg leuk gevonden, haha.)
Stampertje: Nog gefelicteerd met je baan!!! Las al je twijfels, maar je bent aangenomen! Nu goed onthouden, hé: ze hebben jou gekozen en heus niet zomaar.
Hoe bevalt ’t werken daar nu?
Ohh, zie ik nu dat je nog een baan hebt gekregen. Haha, nu jezelf niet meer zo onderschatten, hé?
LilStar: Wat herkenbaar dat je jezelf eigenlijk inpraat dat je heel normaal doet met eten, terwijl er inderdaad nog wel dingen zijn die je niet wilt eten/drinken. (Voor mij ook o.a. drinken met kcal)
Echt supergoed dat je ’t toen júist wel bent gaan doen!! Kan me voorstellen dat dat wel echt als overwinning voelde inderdaad. Maakt dat 't nu ook makkelijker voor volgend keer?
IndigoBlue: Wat herkenbaar dat je weer de drang hebt om af te vallen, dat het toch weer blijft trekken. Hm, je schrijft dat het iets is waar je je op kan focussen en dat de rest je dan niet raakt en je dan niet teleurgesteld kan worden. Ik had het nog niet zo gezien, maar ik denk dat dat het bij mij ook wel gedeeltelijk is.. (ivm stress rondom studie/stage etc.)
Lastig hé, dat je die laatste restanten van de es nog vast wil houden. Ergens toch de veiligheid ervan vast willen blijven houden?
Voelt voor mij wel een beetje als de achterdeur nog openhouden; ik kan altijd nog op die veiligheid en controle terug vallen.
Lotte: Waarschijnlijk komt het punt inderdaad niet dat je echt wílt aankomen, maar je hebt wél een duidelijke motivatie. Die motivatie moet je je inderdaad steeds voor ogen proberen te houden!
Misschien maak je wel minder fouten als je niet zo’n honger hebt en gaat het opeens nóg beter. Probeer dat eens één dagje? Bij mij ging ’t een aantal weken terug nog een stuk beter met eten en dat maakte wel echt een duidelijk verschil qua hoe m’n stagedagje verliep. En dat is dan wel een motivatie, want ik wil deze stage wel echt heel erg graag halen..
Vandaag en gister nog weer goede stappen gezet?
Pelikaan: Wat een goede en steunende reacties geef jij iedereen steeds!!
En ik lees eigenlijk weinig over jou; hoe gaat het met jou?
Ik merk dat ik door dit te lezen toch merk dat ik inderdaad de eetstoornis ook nog meer vasthoud (en heb gehouden), dan ik mezelf eigenlijk steeds ingepraat heb... Lastig!
De afgelopen tijd ging het echt best wel goed, maar er blijven gewoon stukjes die ik niet los durf te laten. En ja, zo houdt ik de deur naar de eetstoornis lekker makkelijk open en trap ik nu dus weer een beetje in die valkuil..
Hoe ik dan ooit echt de eetstoornis helemaal kan loslaten; ik heb werkelijk nog geen idee.
zondag 17 april 2011 om 10:57
quote:Butterfly1989 schreef op 17 april 2011 @ 09:53:
Ik merk dat ik door dit te lezen toch merk dat ik inderdaad de eetstoornis ook nog meer vasthoud (en heb gehouden), dan ik mezelf eigenlijk steeds ingepraat heb... Lastig!
Ik vind je dapper, dat je dat hier toegeeft.
Überhaupt, dat je weer terug bent gekomen in dit topic.
Dat is de eerste stap de goede kant weer op.
quote:Butterfly1989 schreef op 17 april 2011 @ 09:53:
Hoe ik dan ooit echt de eetstoornis helemaal kan loslaten; ik heb werkelijk nog geen idee.
HERKENBAAR!
Ik heb voor mezelf besloten dat ik daar maar niet te veel over nadenk; helemaal loslaten. Misschien is dat voor jou ook een idee.
Stapje voor stapje bekijken, dag voor dag. Elk klein stukje eetstoornis wat je durft los te laten is meegenomen.
Ik merk dat ik door dit te lezen toch merk dat ik inderdaad de eetstoornis ook nog meer vasthoud (en heb gehouden), dan ik mezelf eigenlijk steeds ingepraat heb... Lastig!
Ik vind je dapper, dat je dat hier toegeeft.
Überhaupt, dat je weer terug bent gekomen in dit topic.
Dat is de eerste stap de goede kant weer op.
quote:Butterfly1989 schreef op 17 april 2011 @ 09:53:
Hoe ik dan ooit echt de eetstoornis helemaal kan loslaten; ik heb werkelijk nog geen idee.
HERKENBAAR!
Ik heb voor mezelf besloten dat ik daar maar niet te veel over nadenk; helemaal loslaten. Misschien is dat voor jou ook een idee.
Stapje voor stapje bekijken, dag voor dag. Elk klein stukje eetstoornis wat je durft los te laten is meegenomen.
zondag 17 april 2011 om 15:36
Grappig, ik merk dat bij heel veel ons het "niet denken maar doen" speelt op het moment. Bij mij ook. Zoals Lilstar al schrijft, ik kan eindeloos nadenken over wat me beweegt, in welke patronen ik zit, hoe ik daaruit zou kunnen komen, maar dat lost niks op. Juist door dat denken blijf ik erin hangen. Sneaky trucje weer van die es!
Stampertje, controle speelt zeker weten mee, absoluut. Dat is denk ik altijd zo met een es. Maar er spelen ook andere factoren een rol. Ik probeer een beetje op een rijtje te krijgen in hoe zwaar de verschillende factoren meewegen en hoe de verbanden en wisselwerkingen zijn tussen die factoren. Het is na al die jaren denk ik ook deels een gewoonte geworden.
Butterfly, je topic vind ik erg herkenbaar. Ik denk dat je nu niet hoeft te denken 'hoe ga ik die es ooit helemaal loslaten' dat is zo'n langzaam proces, waarschijnlijk kan je je nu niet eens voorstellen hoe dat moet gaan gebeuren, maar dat gaat vanzelf. Steeds een stapje verder. Ik weet het ook niet, want ook ik ben heel erg ver en merk toch dat ik het niet helemaal kan loslaten. Ook al gaat het al jaren goed met mij, ook al eet ik werkelijk alles, ook al heb ik een heel normaal leven, toch heb ik het niet helemaal losgelaten. Toch wil ik dun zijn/blijven. En wat is nou normaal? Wat zijn normale, acceptable gedachten en wat zijn eetgestoorde gedachten? Ik snap helemaal hoe je het ervaart wanneer je schrijft, iedereen is toch met afvallen bezig? Ik wil gewoon wat strakker worden voor de zomer. Maarja, eigenlijk zou je tevreden moeten kunnen zijn met dit gewicht, want je bent hartstikke slank. En ook al voelt het voor jou niet alsof de wil om af te vallen vortkomt uit eetgestoorde gedachten, blijft het toch raar om jezelf als dik te ervaren bij een bmi van 20. Heel herkenbaar overigens, ik ervaar het ook zo en kan bmi 20 ook niet accepteren, ook al weet ik dat dat moet. Dat het niet normaal is om dat niet te kunnen accepteren. Ook al heb ik zelf ook het gevoel dat ik "gewoon wat strakker" zou willen zijn hou ik mezelf niet meer voor dat dit een normale gedachte is. De eetgestoorde mindset ligt ook hier aan ten grondslag, ook al ervaar ik dat niet bewust.
Weetje, het is heel makkelijk en veilig om je dik te voelen, want dan mag je weer afvallen. Het is moeilijker om te erkennen dat je gedachten niet rationeel zijn, ook al voelt het echt zo. Want dan neem je dat excuus weg om te kunnen/mogen afvallen.
Maar goed, we kunnen er eindeloos over nadenken en discussieren. Uit eindelijk moet iedereen het zelf doen. Je kan jezelf lang of kort voor de gek houden, het is je eigen leven dat daaronder lijdt, het is jezelf die je dan tekort doet.
Stampertje, controle speelt zeker weten mee, absoluut. Dat is denk ik altijd zo met een es. Maar er spelen ook andere factoren een rol. Ik probeer een beetje op een rijtje te krijgen in hoe zwaar de verschillende factoren meewegen en hoe de verbanden en wisselwerkingen zijn tussen die factoren. Het is na al die jaren denk ik ook deels een gewoonte geworden.
Butterfly, je topic vind ik erg herkenbaar. Ik denk dat je nu niet hoeft te denken 'hoe ga ik die es ooit helemaal loslaten' dat is zo'n langzaam proces, waarschijnlijk kan je je nu niet eens voorstellen hoe dat moet gaan gebeuren, maar dat gaat vanzelf. Steeds een stapje verder. Ik weet het ook niet, want ook ik ben heel erg ver en merk toch dat ik het niet helemaal kan loslaten. Ook al gaat het al jaren goed met mij, ook al eet ik werkelijk alles, ook al heb ik een heel normaal leven, toch heb ik het niet helemaal losgelaten. Toch wil ik dun zijn/blijven. En wat is nou normaal? Wat zijn normale, acceptable gedachten en wat zijn eetgestoorde gedachten? Ik snap helemaal hoe je het ervaart wanneer je schrijft, iedereen is toch met afvallen bezig? Ik wil gewoon wat strakker worden voor de zomer. Maarja, eigenlijk zou je tevreden moeten kunnen zijn met dit gewicht, want je bent hartstikke slank. En ook al voelt het voor jou niet alsof de wil om af te vallen vortkomt uit eetgestoorde gedachten, blijft het toch raar om jezelf als dik te ervaren bij een bmi van 20. Heel herkenbaar overigens, ik ervaar het ook zo en kan bmi 20 ook niet accepteren, ook al weet ik dat dat moet. Dat het niet normaal is om dat niet te kunnen accepteren. Ook al heb ik zelf ook het gevoel dat ik "gewoon wat strakker" zou willen zijn hou ik mezelf niet meer voor dat dit een normale gedachte is. De eetgestoorde mindset ligt ook hier aan ten grondslag, ook al ervaar ik dat niet bewust.
Weetje, het is heel makkelijk en veilig om je dik te voelen, want dan mag je weer afvallen. Het is moeilijker om te erkennen dat je gedachten niet rationeel zijn, ook al voelt het echt zo. Want dan neem je dat excuus weg om te kunnen/mogen afvallen.
Maar goed, we kunnen er eindeloos over nadenken en discussieren. Uit eindelijk moet iedereen het zelf doen. Je kan jezelf lang of kort voor de gek houden, het is je eigen leven dat daaronder lijdt, het is jezelf die je dan tekort doet.
zondag 17 april 2011 om 20:43
quote:indigoblue schreef op 17 april 2011 @ 15:36:
Weetje, het is heel makkelijk en veilig om je dik te voelen, want dan mag je weer afvallen. Het is moeilijker om te erkennen dat je gedachten niet rationeel zijn, ook al voelt het echt zo. Want dan neem je dat excuus weg om te kunnen/mogen afvallen.
Maar goed, we kunnen er eindeloos over nadenken en discussieren. Uit eindelijk moet iedereen het zelf doen. Je kan jezelf lang of kort voor de gek houden, het is je eigen leven dat daaronder lijdt, het is jezelf die je dan tekort doet.
Weet je dat ik me dat vandaag pas echt heb beseft? Dat ik het hardop heb gezegd. De laatste tijd onderneem ik weer meer sociale dingen: samen met vriendinnen eten, de stad in met mensen, "doe eens gek, drink eindelijk weer eens een glaasje alcohol", lunchen met mensen. En pas vandaag voelde het alsof ik dat allemaal weer opnieuw moet leren kennen. Vooral tijdens de laatste 3 jaar heb ik dat soort dingen zoveel mogelijk ontweken (echt een sociaal isolement). Als ik merk hoeveel plezier ik er nu weer in heb (ook al geeft het gewoon spanning. Álles lijkt met eten/drinken/kcal te maken hebben. Alles is inmiddels verweven met mijn es), voelt het alsof ik de laatste jaren niet heb geleefd. Alsof de pauzeknop aan stond. En ergens kriebelt het, want het voel alsof ik de controle loslaat. Maar eigenlijk begin ik eindelijk mijn es los te laten.
Voelt als een enorme sprong in het diepe zonder te zien waar je gaat landen... Is dit zo raar? Of hebben jullie dat ook (al ervaren)?
Weetje, het is heel makkelijk en veilig om je dik te voelen, want dan mag je weer afvallen. Het is moeilijker om te erkennen dat je gedachten niet rationeel zijn, ook al voelt het echt zo. Want dan neem je dat excuus weg om te kunnen/mogen afvallen.
Maar goed, we kunnen er eindeloos over nadenken en discussieren. Uit eindelijk moet iedereen het zelf doen. Je kan jezelf lang of kort voor de gek houden, het is je eigen leven dat daaronder lijdt, het is jezelf die je dan tekort doet.
Weet je dat ik me dat vandaag pas echt heb beseft? Dat ik het hardop heb gezegd. De laatste tijd onderneem ik weer meer sociale dingen: samen met vriendinnen eten, de stad in met mensen, "doe eens gek, drink eindelijk weer eens een glaasje alcohol", lunchen met mensen. En pas vandaag voelde het alsof ik dat allemaal weer opnieuw moet leren kennen. Vooral tijdens de laatste 3 jaar heb ik dat soort dingen zoveel mogelijk ontweken (echt een sociaal isolement). Als ik merk hoeveel plezier ik er nu weer in heb (ook al geeft het gewoon spanning. Álles lijkt met eten/drinken/kcal te maken hebben. Alles is inmiddels verweven met mijn es), voelt het alsof ik de laatste jaren niet heb geleefd. Alsof de pauzeknop aan stond. En ergens kriebelt het, want het voel alsof ik de controle loslaat. Maar eigenlijk begin ik eindelijk mijn es los te laten.
Voelt als een enorme sprong in het diepe zonder te zien waar je gaat landen... Is dit zo raar? Of hebben jullie dat ook (al ervaren)?
zondag 17 april 2011 om 20:47
Oja... wat ik hiermee ook wilde zeggen: hierdoor kriebelt het extra hard om af te willen vallen. Net of dat echt controle geeft. Maar afvallen = controle. Tenminste, zo was het altijd. Want dat loslaten vind ik stiekem dood- en doodeng... Die es heeft me ook, op welke rare manier dan ook, houvast gegeven. En nu wegen de nadelen van de es te zwaar, dus moet ik het gaan loslaten. Geeft echt heel veel onzekerheid momenteel.
maandag 18 april 2011 om 19:47
Lotte: Misschien is het inderdaad het handigst om er maar niet teveel over na te denken hoe we het helemaal los moeten laten, maar het gewoon maar stap voor stap te gaan dóen…
IndigoBlue: Ja herkenbaar, dat eindeloos nadenken over patronen etc. Maar inderdaad is het het beste om het maar gewoon te gaan dóen. Dat nadenken zorgt uiteindelijk alleen maar voor uitstellen.. Misschien moet ik er inderdaad ook niet teveel over na denken, maar gewoon steeds maar stapjes gaan zetten.
Ja, het is inderdaad zo lastig om die scheidingslijn te zien tussen wat normale/acceptabele gedachten zijn en wanneer niet meer! Maar inderdaad klopt het opzich niet om je op bmi 20 dik te voelen. En dat anderen met datzelfde gewicht wél bezig gaan met afvallen, dat moet eigenlijk ook niet uitmaken. Er zijn ook mensen met een hoger bmi die dat wel kunnen accepteren. Dus tja, het is ook maar weer met wie we ons vergelijken,.
LilStar: Allereerst is het echt super dat je weer meer sociale dingen onderneemt, gaat lunchen met mensen en meedoet met een glaasje alcohol etc!! Dat klinkt echt goed en kan me voorstellen dat je nu het gevoel hebt dat je nu eindelijk echt gaat leven. Eigenlijk echt léven in plaats van alleen bezig zijn met overleven.
Lastig dat het dan aan de andere kant ook juist extra gaat kriebelen om af te vallen. Het lijkt dan misschien of je met afvallen weer de controle hebt, maar als je weer geniet van het leven etc, dan heb juist JIJ de controle. Als je gaat afvallen, dan heeft de es de controle.. Zo is het eigenlijk wel, maar dat is altijd makkelijker gezegd, dan dat het ook echt zo voelt, hé?
En je zegt dat de nadelen van de es zwaarder wegen, probeer dat te onthouden, want je bent nu echt zo goed bezig om ’t los te gaan laten!
IndigoBlue: Ja herkenbaar, dat eindeloos nadenken over patronen etc. Maar inderdaad is het het beste om het maar gewoon te gaan dóen. Dat nadenken zorgt uiteindelijk alleen maar voor uitstellen.. Misschien moet ik er inderdaad ook niet teveel over na denken, maar gewoon steeds maar stapjes gaan zetten.
Ja, het is inderdaad zo lastig om die scheidingslijn te zien tussen wat normale/acceptabele gedachten zijn en wanneer niet meer! Maar inderdaad klopt het opzich niet om je op bmi 20 dik te voelen. En dat anderen met datzelfde gewicht wél bezig gaan met afvallen, dat moet eigenlijk ook niet uitmaken. Er zijn ook mensen met een hoger bmi die dat wel kunnen accepteren. Dus tja, het is ook maar weer met wie we ons vergelijken,.
LilStar: Allereerst is het echt super dat je weer meer sociale dingen onderneemt, gaat lunchen met mensen en meedoet met een glaasje alcohol etc!! Dat klinkt echt goed en kan me voorstellen dat je nu het gevoel hebt dat je nu eindelijk echt gaat leven. Eigenlijk echt léven in plaats van alleen bezig zijn met overleven.
Lastig dat het dan aan de andere kant ook juist extra gaat kriebelen om af te vallen. Het lijkt dan misschien of je met afvallen weer de controle hebt, maar als je weer geniet van het leven etc, dan heb juist JIJ de controle. Als je gaat afvallen, dan heeft de es de controle.. Zo is het eigenlijk wel, maar dat is altijd makkelijker gezegd, dan dat het ook echt zo voelt, hé?
En je zegt dat de nadelen van de es zwaarder wegen, probeer dat te onthouden, want je bent nu echt zo goed bezig om ’t los te gaan laten!
dinsdag 19 april 2011 om 09:38
Lilstar, heerlijk dat je weer echt gaat leven! Natuurlijk nemen de kriebels dan toe, je eetstoornis grijpt om zich heen om te proberen nog wat controle te pakken, maarja, jij bent toch de baas van je leven? Jij wil het toch gezellig kunnen hebben met vrienden, leuke dingen kunnen doen, jezelf kunnen zijn, genieten van mooie dagen zoals vandaag? Je weet dat het het niet waard is, hou vol! Ik ga je zo mailen
Butterfly, ik herken denk ik best wel wat in de fase waarin jij nu zit. Misschien dat ik iets verder ben in de zin dat wat jij schrijft ik al 100 keer voorbij heb zien komen in mijn eigen hoofd, ook durf ik alles te eten enz. Maar toch, herkenbare gedachtengang. Ik heb nu besloten dat ik er zo min mogelijk over na mag denken van mezelf. Ik merk, net als vorig jaar eigenlijk, dat ook me zorgen maken over een dalend gewicht eigenlijk alleen maar nog een manier is om toch met de eetstoornis bezig te kunnen zijn.
Weet je wat het is, ik heb geen eetstoornis meer, maar toch hou ik eraan vast. En ook me druk maken, "gaat het wel goed, ik wil nu afvallen, ik beperk mijn eten wat blablabla"....ook dat is gewoon vasthouden aan de eetstoornis, ook al lijkt het alsof ik bezorgd ben. Ik hoef helemaal niet bezorgd te zijn! Ik heb een prima gewicht en als ik nog 2kg wil afvallen, dan doe ik dat toch lekker, als ik maar gezond blijf. Ik heb een ondergrens voor mezelf bepaald en ik ga er verder geen aandacht aan besteden tenzij ik onder die grens kom. En áls ik onder die grens kom ga ik me ook niet druk maken, dan is het gewoon aankomen tot ik weer boven die grens ben en klaar.
Het eetgestoorde deel van mij wil gewoon dat ik ermee bezig ben terwijl dat helemaal niet meer nodig is. Ik heb een gewoon leven, ik kan gewoon leven, ik durf het gewoon niet dus probeer ik te vluchten in de eetstoornis. En ik ben zo slim dat ik toch een manier heb bedacht om dat te kunnen doen zonder dat het lijkt alsof ik dat doe (haha!) Maar dat kan gewoon niet. Ik heb geen eetstoornis meer, dus ik moet me daar ook niet naar gaan gedragen. Mijn gewicht is prima, alles boven die ondergrens is prima, ik mag me niet meer druk maken. Het is alleen maar vluchten, niet in het echte leven durven duiken omdat ik blijkbaar toch bang ben dat ik niet voldoe. Ik probeer me toch achter die eetstoornis te verstoppen en dat is zo zonde, want ik heb nu alles mee. Een mooi gewicht, een normaal eetpatroon, een prima baan, goede relatie, mooi huis. Jeetje....ik wil deze jaren toch niet missen door me te verstoppen in die eetstoornis? Ik gooi de deur dicht en ik zet hem op slot. Nu sta ik buiten in de echte wereld en daar moet ik maar mee leren dealen. Niks meer "ooh ik weet niet of ik mijn es nog in de hand heb, ooh ik wil nog afvallen, dus ik ben vast nog hartstikke ziek." nee, ik heb een gezond gewicht, ik eet gezond, ik ben dus niet ziek en ik ga gewoon van het leven genieten. (Toevoeging:) en dus ook de verwantwoordelijkheid nemen over mijn leven, de verantwoordelijkheid nemen om echt te gaan leven (want het echte leven is natuurlijk niet alleen maar genieten.)
Dus.
Butterfly, ik herken denk ik best wel wat in de fase waarin jij nu zit. Misschien dat ik iets verder ben in de zin dat wat jij schrijft ik al 100 keer voorbij heb zien komen in mijn eigen hoofd, ook durf ik alles te eten enz. Maar toch, herkenbare gedachtengang. Ik heb nu besloten dat ik er zo min mogelijk over na mag denken van mezelf. Ik merk, net als vorig jaar eigenlijk, dat ook me zorgen maken over een dalend gewicht eigenlijk alleen maar nog een manier is om toch met de eetstoornis bezig te kunnen zijn.
Weet je wat het is, ik heb geen eetstoornis meer, maar toch hou ik eraan vast. En ook me druk maken, "gaat het wel goed, ik wil nu afvallen, ik beperk mijn eten wat blablabla"....ook dat is gewoon vasthouden aan de eetstoornis, ook al lijkt het alsof ik bezorgd ben. Ik hoef helemaal niet bezorgd te zijn! Ik heb een prima gewicht en als ik nog 2kg wil afvallen, dan doe ik dat toch lekker, als ik maar gezond blijf. Ik heb een ondergrens voor mezelf bepaald en ik ga er verder geen aandacht aan besteden tenzij ik onder die grens kom. En áls ik onder die grens kom ga ik me ook niet druk maken, dan is het gewoon aankomen tot ik weer boven die grens ben en klaar.
Het eetgestoorde deel van mij wil gewoon dat ik ermee bezig ben terwijl dat helemaal niet meer nodig is. Ik heb een gewoon leven, ik kan gewoon leven, ik durf het gewoon niet dus probeer ik te vluchten in de eetstoornis. En ik ben zo slim dat ik toch een manier heb bedacht om dat te kunnen doen zonder dat het lijkt alsof ik dat doe (haha!) Maar dat kan gewoon niet. Ik heb geen eetstoornis meer, dus ik moet me daar ook niet naar gaan gedragen. Mijn gewicht is prima, alles boven die ondergrens is prima, ik mag me niet meer druk maken. Het is alleen maar vluchten, niet in het echte leven durven duiken omdat ik blijkbaar toch bang ben dat ik niet voldoe. Ik probeer me toch achter die eetstoornis te verstoppen en dat is zo zonde, want ik heb nu alles mee. Een mooi gewicht, een normaal eetpatroon, een prima baan, goede relatie, mooi huis. Jeetje....ik wil deze jaren toch niet missen door me te verstoppen in die eetstoornis? Ik gooi de deur dicht en ik zet hem op slot. Nu sta ik buiten in de echte wereld en daar moet ik maar mee leren dealen. Niks meer "ooh ik weet niet of ik mijn es nog in de hand heb, ooh ik wil nog afvallen, dus ik ben vast nog hartstikke ziek." nee, ik heb een gezond gewicht, ik eet gezond, ik ben dus niet ziek en ik ga gewoon van het leven genieten. (Toevoeging:) en dus ook de verwantwoordelijkheid nemen over mijn leven, de verantwoordelijkheid nemen om echt te gaan leven (want het echte leven is natuurlijk niet alleen maar genieten.)
Dus.
dinsdag 19 april 2011 om 13:49
Indigoblue: Wat een goede post!!
En inderdaad is het gewoon weer een vlucht..
Ik ben het met je eens dat het een vlucht is en dat het eigenlijk weer verstoppen achter de eetstoornis is. Maar aan de andere kant heb ik gemerkt dat ik er ook niets mee opschiet als ik ga denken dat alles goed is,cterwijl de eetstoornis op de achtergrond nog speelt. Maar dat kan voor jou anders zijn.
Ik weet niet, opzich ben ik het met je eens en vind het echt een goede post! (Sommige zinnen ga ik mezelf ook even goed inprenten!) Maar aan de andere vind ik dat je het zo wel heel makkelijk schetst; ik ga me er gewoon niet meer mee bezig houden en dan is het er niet meer.
Maar erin blijven hangen is natuurlijk ook niet goed. Dus wat dat betreft deel ik je mening over niet meer erover stressen/bezorgd erover zijn en er teveel over piekeren, maar het gewoon dóen, verantwoordelijkheid nemen en echt gaan leven.
Ja, had inderdaad wel 's geschreven over switch van sph naar spw. Tot nu toe heb ik alles nog gehaald. Wel stress over wel/niet halen van stage, maar dat moet ik gewoon afwachten. Bij intervisie zorgen dat ik wat meer aanwezig ben qua mening geven en reageren en misschien nog wat zekerder overkomen op stage en dan komt 't wel goed.
En inderdaad is het gewoon weer een vlucht..
Ik ben het met je eens dat het een vlucht is en dat het eigenlijk weer verstoppen achter de eetstoornis is. Maar aan de andere kant heb ik gemerkt dat ik er ook niets mee opschiet als ik ga denken dat alles goed is,cterwijl de eetstoornis op de achtergrond nog speelt. Maar dat kan voor jou anders zijn.
Ik weet niet, opzich ben ik het met je eens en vind het echt een goede post! (Sommige zinnen ga ik mezelf ook even goed inprenten!) Maar aan de andere vind ik dat je het zo wel heel makkelijk schetst; ik ga me er gewoon niet meer mee bezig houden en dan is het er niet meer.
Maar erin blijven hangen is natuurlijk ook niet goed. Dus wat dat betreft deel ik je mening over niet meer erover stressen/bezorgd erover zijn en er teveel over piekeren, maar het gewoon dóen, verantwoordelijkheid nemen en echt gaan leven.
Ja, had inderdaad wel 's geschreven over switch van sph naar spw. Tot nu toe heb ik alles nog gehaald. Wel stress over wel/niet halen van stage, maar dat moet ik gewoon afwachten. Bij intervisie zorgen dat ik wat meer aanwezig ben qua mening geven en reageren en misschien nog wat zekerder overkomen op stage en dan komt 't wel goed.
woensdag 20 april 2011 om 12:34
Butterfly, je hebt zeker gelijk - een eetstoornis, het verloop, het ziek worden, het beter worden, het is heel persoonlijk. Wat voor mij heel goed werkt is voor jou misschien helemaal niet nuttig en andersom. Maar ook, wat op dit moment voor mij goed is, is iets heel anders dan waar jij nu behoefte aan hebt. Het heeft mij meer dan 10 jaar gekost om tot dit punt en deze inzichten te komen, om eraan toe te zijn ook dit laatste stukje op deze manier te kunnen loslaten. En voor mij is het ook een beetje een experiment, ik weet ook niet of dit "de oplossing" gaat zijn, maar ik heb wel het gevoel dat het een juiste stap is. Ik ben wel zo ver dat ik het zo simpel kán stellen; ik ga me er niet mee bezig houden en dan is het er niet meer. Ik hou de eetstoornis in leven, ik zoek het steeds op, het afvallen, controle houden over mijn gewicht, vluchten in me focussen op mijn lichaam en geiwcht, ik hou dat allemaal in stand en ik kan er dus ook voor kiezen om dat niet te doen. Op het moment is het voor mij wel zo simpel te stellen (we moeten nog maar zien of het ook gaat werken, maar ik zet door )
Ik zocht trouwens net iets wat iemand ooit heeft geschreven op het topic, maar kon het helaas niet terugvinden. Heb flink wat pagina's doorgebladerd en het viel me op wat een ijzersterk topic dit toch is! Iedereen die hier meeschrijft heeft echt positieve vorderingen gemaakt de laatste maanden! In het begin kwamen meelezers nog wel eens binnenvallen, ik ben benieuwd hoe het nu met de meelezers is? Lezen er veel mensen mee? Waarom? Wat halen jullie uit het topic? Sweetday, lees jij nog mee? Zag je met vlagen veel voorbij komen in de eerste helft van het topic.
Lotte, hoe gaat het met jou deze week? Ben je meer aan het eten? En hoe gaat het op het werk?
Lilstar, verder kletsen we op de mail, maar ben jou niet vergeten hier!
Stampertje, hoe gaat het bij je nieuwe baan?
Fijne dag allemaal
Ik zocht trouwens net iets wat iemand ooit heeft geschreven op het topic, maar kon het helaas niet terugvinden. Heb flink wat pagina's doorgebladerd en het viel me op wat een ijzersterk topic dit toch is! Iedereen die hier meeschrijft heeft echt positieve vorderingen gemaakt de laatste maanden! In het begin kwamen meelezers nog wel eens binnenvallen, ik ben benieuwd hoe het nu met de meelezers is? Lezen er veel mensen mee? Waarom? Wat halen jullie uit het topic? Sweetday, lees jij nog mee? Zag je met vlagen veel voorbij komen in de eerste helft van het topic.
Lotte, hoe gaat het met jou deze week? Ben je meer aan het eten? En hoe gaat het op het werk?
Lilstar, verder kletsen we op de mail, maar ben jou niet vergeten hier!
Stampertje, hoe gaat het bij je nieuwe baan?
Fijne dag allemaal
