Psyche
alle pijlers
het gaat niet meer
maandag 2 mei 2011 om 10:43
Na nu al vier maanden tobben met mijn gezondheid is het me teveel geworden. Ik ben gister ingestort om het zo maar te noemen. Doodsbang en onwerkelijk gevoel, het gevoel mezelf compleet te verliezen. En het gevoel blijft, ik ben zo verschrikkelijk bang voor wat er met me gebeurt, moet het even kwijt. Vanmiddag met mijn man naar de huisarts. Ik ben zo bang om de greep op de werkelijkheid te verliezen .
maandag 2 mei 2011 om 10:58
Ik kan me voorstellen dat je je nu vreselijk voelt, maar meer mensen dan je denkt hebben zich wel eens zo gevoeld. En het is bijna altijd maar even, soms een dag, soms een paar weken, maar niet blijvend.
Uiteindelijk ben je groter en sterker dan je angsten en word je gewoon weer wie je altijd was, maar dan ervarener en sterker.
Heel veel sterkte!
Uiteindelijk ben je groter en sterker dan je angsten en word je gewoon weer wie je altijd was, maar dan ervarener en sterker.
Heel veel sterkte!
maandag 2 mei 2011 om 11:02
Dankjewel. Ik ben al maanden ziek, doodmoe vooral, kwam waarschijnlijk door mijn chronische darmontsteking, maanden in bed gelegen, veel ziekenhuisbezoek enz., maar dat gaat iets beter, maar ik voel me alleen maar slechter worden. Duizelingen, intense moeheid, ziek gevoel, gewichtsverlies, terwijl ik veel eet, ik functioneer niet meer. Zo langzamerhand ben ik echt bang dat ik een ernstige ziekte heb, want wat ik ook doe, ik blijf me slecht voelen.
Gisteren toch ertegen verzet en met mijn man in de auto even weg. Kreeg ik ineens een soort bewustzijnsvernauwing, alles zag er anders uit, ik kreeg het Spaans benauwd en voelde me 'verdwijnen' zeg maar. Thuisgekomen compleet over mijn toeren (ik had zo 112 willen bellen), huilen, huilen, wanhopig, zo bang dat ik dit ziekzijn niet overleef. Stukje oxazepam genomen en toen ik 's avonds naar bed ging weer compleet in paniek, ik was bang dat ik gekke dingen ging doen, durfde de kat zijn pilletje niet meer geven, bang dat ik niet wist wat ik precies deed. De hele wereld ziet er ineens anders uit.
Gisteren toch ertegen verzet en met mijn man in de auto even weg. Kreeg ik ineens een soort bewustzijnsvernauwing, alles zag er anders uit, ik kreeg het Spaans benauwd en voelde me 'verdwijnen' zeg maar. Thuisgekomen compleet over mijn toeren (ik had zo 112 willen bellen), huilen, huilen, wanhopig, zo bang dat ik dit ziekzijn niet overleef. Stukje oxazepam genomen en toen ik 's avonds naar bed ging weer compleet in paniek, ik was bang dat ik gekke dingen ging doen, durfde de kat zijn pilletje niet meer geven, bang dat ik niet wist wat ik precies deed. De hele wereld ziet er ineens anders uit.
maandag 2 mei 2011 om 11:05
quote:EstherZH schreef op 02 mei 2011 @ 10:58:
Ik kan me voorstellen dat je je nu vreselijk voelt, maar meer mensen dan je denkt hebben zich wel eens zo gevoeld. En het is bijna altijd maar even, soms een dag, soms een paar weken, maar niet blijvend..
Uiteindelijk ben je groter en sterker dan je angsten en word je gewoon weer wie je altijd was, maar dan ervarener en sterker.
Heel veel sterkte! Ik ben zo bang dat ik in een psychose ga raken ofzo
Ik kan me voorstellen dat je je nu vreselijk voelt, maar meer mensen dan je denkt hebben zich wel eens zo gevoeld. En het is bijna altijd maar even, soms een dag, soms een paar weken, maar niet blijvend..
Uiteindelijk ben je groter en sterker dan je angsten en word je gewoon weer wie je altijd was, maar dan ervarener en sterker.
Heel veel sterkte! Ik ben zo bang dat ik in een psychose ga raken ofzo
maandag 2 mei 2011 om 11:08
Wat naar!
Het klinkt als een paniekaanval.
Ik kan me voorstellen dat het lastig is om dit te scheiden van je darmontsteking. Maar waarschijnlijk is dit toch echt wat je hoofd doet omdat je zo lang je zo slecht hebt gevoeld. En nogmaals: heel veel mensen gebeurt dit wel eens. Ik heb het ook meegemaakt.
Het duurt weer een tijdje voor je voldoende vertrouwen terug hebt in jezelf, dat je niet gek aan het worden bent (wat dat ook moge zijn) en dan langzaam wordt het alleen maar een herinnering.
Het klinkt als een paniekaanval.
Ik kan me voorstellen dat het lastig is om dit te scheiden van je darmontsteking. Maar waarschijnlijk is dit toch echt wat je hoofd doet omdat je zo lang je zo slecht hebt gevoeld. En nogmaals: heel veel mensen gebeurt dit wel eens. Ik heb het ook meegemaakt.
Het duurt weer een tijdje voor je voldoende vertrouwen terug hebt in jezelf, dat je niet gek aan het worden bent (wat dat ook moge zijn) en dan langzaam wordt het alleen maar een herinnering.
maandag 2 mei 2011 om 11:08
maandag 2 mei 2011 om 11:10
quote:lila01 schreef op 02 mei 2011 @ 11:05:
[...]
Ik ben zo bang dat ik in een psychose ga raken ofzo
Ach, een psychose is ook maar een woord. Zelfs als dat zo zou zijn (wat me onwaarschijnlijk lijkt), dan krijg je medicatie. En ook dan gaat het voorbij. Het is allemaal onderdeel van het hele spectrum aan menselijk gedrag. Soms ga je wat verder naar de grenzen toe en daarna kom je weer wat meer naar het midden. Heel normaal, vooral als je onder stress staat.
Maar ik kan me je angst heel goed voorstellen. Ik heb hetzelfde gevoeld. En ook dat is weer voorbij gegaan.
[...]
Ik ben zo bang dat ik in een psychose ga raken ofzo
Ach, een psychose is ook maar een woord. Zelfs als dat zo zou zijn (wat me onwaarschijnlijk lijkt), dan krijg je medicatie. En ook dan gaat het voorbij. Het is allemaal onderdeel van het hele spectrum aan menselijk gedrag. Soms ga je wat verder naar de grenzen toe en daarna kom je weer wat meer naar het midden. Heel normaal, vooral als je onder stress staat.
Maar ik kan me je angst heel goed voorstellen. Ik heb hetzelfde gevoeld. En ook dat is weer voorbij gegaan.
maandag 2 mei 2011 om 11:13
Het lijkt misschien op een paniekaanval, maar het vervelende is: ik kom er niet meer uit. Ik blijf me zo vervreemd en angstig voelen. Ik weet bijvoorbeeld niet hoe ik deze dag moet doorkomen. Komt ook nog eens bij dat ik mensen om mijn heen niet ongerust wil maken. Maar mijn man trekt het niet meer in zijn eentje met mij, de afgelopen maanden waren al heel zwaar. Dus wil hij nu ook dat mijn ouders het bijvoorbeeld weten.
maandag 2 mei 2011 om 11:19
Volgens mij is het ook niet zo raar dat het wat langer duurt. Je hebt een behoorlijke opdonder gehad, dit kan best een soort van naschrik zijn.
Wat bij mij erg goed heeft geholpen, zijn ademhalingsoefeningen. Het klinkt heel suf, maar door te focussen op je ademhaling, ontspannen je spieren. En ontspannen spieren zorgen ervoor dat je angsten en andere nare gevoelens worden onderdrukt. Heb je wel eens training daarin gehad?
En over het vertellen: Je kunt natuurlijk je ouders blijven sparen, maar is het niet eerlijker om het ze ook te vertellen als het niet zo goed gaat?
En veel ouders zijn oud en wijs genoeg om dit op waarde te schatten. Ook zij hebben dit misschien wel meegemaakt. Of zijn er geen andere mensen met wie je kunt praten, als je niet met je ouders wil praten? Dat ontlast je man wat en kan het misschien voor jezelf ook wat in perspectief plaatsen.
Wat bij mij erg goed heeft geholpen, zijn ademhalingsoefeningen. Het klinkt heel suf, maar door te focussen op je ademhaling, ontspannen je spieren. En ontspannen spieren zorgen ervoor dat je angsten en andere nare gevoelens worden onderdrukt. Heb je wel eens training daarin gehad?
En over het vertellen: Je kunt natuurlijk je ouders blijven sparen, maar is het niet eerlijker om het ze ook te vertellen als het niet zo goed gaat?
En veel ouders zijn oud en wijs genoeg om dit op waarde te schatten. Ook zij hebben dit misschien wel meegemaakt. Of zijn er geen andere mensen met wie je kunt praten, als je niet met je ouders wil praten? Dat ontlast je man wat en kan het misschien voor jezelf ook wat in perspectief plaatsen.
maandag 2 mei 2011 om 11:23
quote:lila01 schreef op 02 mei 2011 @ 11:15:
Tja, en omdat ik me steeds zo ziek voel, vooral die intense moeheid, duizelingen en gewichtsverlies was ik ineens bang dat ik een hersentumor heb en dat ik dus nooit meer 'normaal' word. Ik voel me zooooooo ellendig.
Ook dit kan ik me goed voorstellen. Het lijkt me sowieso goed om met de huisarts te bespreken hoe jullie dit kunnen onderzoeken.
Maar bedenk wel: de kans is echt het aller- aller- allergrootst dat het niet meer is dan heftige stressklachten. En dat is toch ook logisch, als je zo lang al ziek bent en problemen hebt?
Misschien kun je hier eens kijken: http://www.kiesbeter.nl/m ... ntenbrief/paniekstoornis/ Hier staat heel veel informatie die je misschien wel zult herkennen.
Duizelingen staan er gewoon tussen als één van de symptomen.
Tja, en omdat ik me steeds zo ziek voel, vooral die intense moeheid, duizelingen en gewichtsverlies was ik ineens bang dat ik een hersentumor heb en dat ik dus nooit meer 'normaal' word. Ik voel me zooooooo ellendig.
Ook dit kan ik me goed voorstellen. Het lijkt me sowieso goed om met de huisarts te bespreken hoe jullie dit kunnen onderzoeken.
Maar bedenk wel: de kans is echt het aller- aller- allergrootst dat het niet meer is dan heftige stressklachten. En dat is toch ook logisch, als je zo lang al ziek bent en problemen hebt?
Misschien kun je hier eens kijken: http://www.kiesbeter.nl/m ... ntenbrief/paniekstoornis/ Hier staat heel veel informatie die je misschien wel zult herkennen.
Duizelingen staan er gewoon tussen als één van de symptomen.
maandag 2 mei 2011 om 11:24
Afgelopen september was ik ook continu in paniek.
Heel vermoeiend.
Wat zul je je ellendig voelen meid.
Laat je helpen door de huisarts, door een therapeut (heb ik ook gedaan) en je gaat het overwinnen. Maar als je er middenin zit dan is het om knettergek van te worden, letterlijk.
Hoe ga je de dag doorkomen?
Nou, door dit te doen bijvoorbeeld.
Praten met de mensen op dit topic, met mij, met je ouders, die je best kunt vertellen wat er met je aan de hand is. Je bent niet gek. Je bent bang.
Heb je wel eens een psychose gehad?
Ik kreeg er een tijdens mijn bevalling. De kans dat je dan nu zit te typen is niet echt groot. Om je gerust te stellen.
Kun je even thee zetten?
Of koffie?
En dat je dan weer gaat zitten en terugschrijven? Gewoon minuut tot minuut even deze dag ok?
Heel vermoeiend.
Wat zul je je ellendig voelen meid.
Laat je helpen door de huisarts, door een therapeut (heb ik ook gedaan) en je gaat het overwinnen. Maar als je er middenin zit dan is het om knettergek van te worden, letterlijk.
Hoe ga je de dag doorkomen?
Nou, door dit te doen bijvoorbeeld.
Praten met de mensen op dit topic, met mij, met je ouders, die je best kunt vertellen wat er met je aan de hand is. Je bent niet gek. Je bent bang.
Heb je wel eens een psychose gehad?
Ik kreeg er een tijdens mijn bevalling. De kans dat je dan nu zit te typen is niet echt groot. Om je gerust te stellen.
Kun je even thee zetten?
Of koffie?
En dat je dan weer gaat zitten en terugschrijven? Gewoon minuut tot minuut even deze dag ok?
maandag 2 mei 2011 om 11:29
Ik moet gaan nu, maar gelukkig neemt Eleonora het over.
Ik kom later nog even kijken hoe het gaat, oke?
Probeer inderdaad gewoon minuut voor minuut door te komen, bedenk je dat er veel mensen zijn die weten wat je doormaakt, dat het niets is om je voor te schamen en dat het allemaal weer voorbij gaat.
Sterkte!!!
Ik kom later nog even kijken hoe het gaat, oke?
Probeer inderdaad gewoon minuut voor minuut door te komen, bedenk je dat er veel mensen zijn die weten wat je doormaakt, dat het niets is om je voor te schamen en dat het allemaal weer voorbij gaat.
Sterkte!!!
maandag 2 mei 2011 om 11:30
Wat ontzettend lief Eleonora, ik moet er gewoon van huilen.
Ik besef me nu pas goed hoeveel ik heb meegemaakt de laatste jaren. En de laatste maanden leef ik steeds tussen hoop en vrees dat er iets ernstigs met me aan de hand is en moet ik me door de dag heenslepen terwijl ik me zo ziek voel. Dat houdt een mens op den duur niet meer vol.
Eleonora, wat een ontzettend lieve reactie.
Ik besef me nu pas goed hoeveel ik heb meegemaakt de laatste jaren. En de laatste maanden leef ik steeds tussen hoop en vrees dat er iets ernstigs met me aan de hand is en moet ik me door de dag heenslepen terwijl ik me zo ziek voel. Dat houdt een mens op den duur niet meer vol.
Eleonora, wat een ontzettend lieve reactie.
maandag 2 mei 2011 om 11:36
