Kinderen
alle pijlers
Koude douche, kindermishandeling?
vrijdag 10 juni 2011 om 10:28
Een aantal dagen geleden zat ik Dr. Phil te kijken, waarin een moeder te zien was die haar kind mishandelde (hot sauce in de mond van het kind en een ijskoude douche).
(Voor het filmpje: http://www.zie.nl/videos/ ... handelt-kind/m1fzscsf184e Let op, best schokkend!)
Nu ben ik juf (maar pas 1 dag, ben gisteren afgestudeerd, joepie! ). Vorige week liep ik nog mijn eindstage in een kleutergroep. Een leerling vertelde mij toen dat hij, als hij stout was, onder een koude douche moest staan in zijn onderbroek. (Dit was nog voor ik de tv show gezien had).
Hij vertelde het naar aanleiding van een spelletje met water dat we deden en hij vertelde het heel luchtig, niet dramatisch ofzo.
Maar toen zag ik later dus dat programma en daarin werd verteld dat het kindermishandeling is en dat je het meteen moet melden als je zoiets ziet of hoort.
Ik ben nu klaar met mijn studie dus ben niet meer in de klas. Ik heb het wel tegen de juf van de klas gezegd, dus zij weet er nu van.
Toch knaagt het nog aan me. Moet ik hier nu verder nog iets mee? Zo'n Amerikaanse show is natuurlijk een en al sensatie en wordt heel erg opgeblazen (alhoewel dat mens in het filmpje natuurlijk wel verschrikkelijk was!), maar op internet lees ik ook dat een koude douche valt onder een kind fysiek pijn doen en dat een kind er van in shock kan raken of een longontsteking kan krijgen.
Iedereen is het er natuurlijk mee eens dat een koude douche niet echt een slimme manier is om conflicten met je kind op te lossen. Ik vind het persoonlijk belachelijk. Maar het kind in kwestie leek het niet zo boeiend te vinden en de ouders zijn hele leuke mensen (niet dat de buitenkant alles zegt natuurlijk).
Dus ja, moet ik hier nog wat mee?
(Voor het filmpje: http://www.zie.nl/videos/ ... handelt-kind/m1fzscsf184e Let op, best schokkend!)
Nu ben ik juf (maar pas 1 dag, ben gisteren afgestudeerd, joepie! ). Vorige week liep ik nog mijn eindstage in een kleutergroep. Een leerling vertelde mij toen dat hij, als hij stout was, onder een koude douche moest staan in zijn onderbroek. (Dit was nog voor ik de tv show gezien had).
Hij vertelde het naar aanleiding van een spelletje met water dat we deden en hij vertelde het heel luchtig, niet dramatisch ofzo.
Maar toen zag ik later dus dat programma en daarin werd verteld dat het kindermishandeling is en dat je het meteen moet melden als je zoiets ziet of hoort.
Ik ben nu klaar met mijn studie dus ben niet meer in de klas. Ik heb het wel tegen de juf van de klas gezegd, dus zij weet er nu van.
Toch knaagt het nog aan me. Moet ik hier nu verder nog iets mee? Zo'n Amerikaanse show is natuurlijk een en al sensatie en wordt heel erg opgeblazen (alhoewel dat mens in het filmpje natuurlijk wel verschrikkelijk was!), maar op internet lees ik ook dat een koude douche valt onder een kind fysiek pijn doen en dat een kind er van in shock kan raken of een longontsteking kan krijgen.
Iedereen is het er natuurlijk mee eens dat een koude douche niet echt een slimme manier is om conflicten met je kind op te lossen. Ik vind het persoonlijk belachelijk. Maar het kind in kwestie leek het niet zo boeiend te vinden en de ouders zijn hele leuke mensen (niet dat de buitenkant alles zegt natuurlijk).
Dus ja, moet ik hier nog wat mee?
vrijdag 10 juni 2011 om 12:17
Een ex van mij werd vroeger onder de koude douche gezet als hij huilde. Jongens huilen niet. Ik durf niet te zeggen dat hij mishandeld is, maar zijn ouders waren soms wel hard voor hem. Ik vermoed dat ze zich machteloos voelden omdat hun zoon anders was dan wat ze zich hadden voorgesteld (heel gevoelige, zeer intelligente jongen, beetje nerderig, zijn ouders konden meer met zijn voetballende broer)
vrijdag 10 juni 2011 om 12:20
quote:Twinkle1001 schreef op 10 juni 2011 @ 11:46:
[...]Ik weet nog dat als ik mijn oudste vasthield toen hij net geboren was (ik heb 4 jongens) ik vaak dacht: dit is helemaal goed en af. Hier ga ik dus niks meer aan versleutelen.
Ik krijg wel eens de vraag: wat zijn jouw kinderen toch *complimenten*, hoe voed je ze op?
Dan zeg ik altijd: 'niet'.
Ehm, misschien heb je ook wat geluk met je kinderen? Sommige kinderen hebben van zichzelf bijvoorbeeld een veel betere impulsbeheersing dan andere.
Dit doortrekkend naar een meer algemene observatie: als ouders een moeilijk en een makkelijk kind hebben, dan zeggen ze vaak "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, dus aan de opvoeding ligt het niet". Ergo: het ligt aan het moeilijke kind.
Ik hoor zelden of nooit: "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, en kennelijk doen we dat niet erg goed, maar met Pietje hebben we het geluk gehad dat het zo'n makkelijk kind is zodat het vanzelf wel goed kwam".
Kinderen verschillen enorm (het zijn net mensen), en hebben dus ook een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden nodig.
[...]Ik weet nog dat als ik mijn oudste vasthield toen hij net geboren was (ik heb 4 jongens) ik vaak dacht: dit is helemaal goed en af. Hier ga ik dus niks meer aan versleutelen.
Ik krijg wel eens de vraag: wat zijn jouw kinderen toch *complimenten*, hoe voed je ze op?
Dan zeg ik altijd: 'niet'.
Ehm, misschien heb je ook wat geluk met je kinderen? Sommige kinderen hebben van zichzelf bijvoorbeeld een veel betere impulsbeheersing dan andere.
Dit doortrekkend naar een meer algemene observatie: als ouders een moeilijk en een makkelijk kind hebben, dan zeggen ze vaak "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, dus aan de opvoeding ligt het niet". Ergo: het ligt aan het moeilijke kind.
Ik hoor zelden of nooit: "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, en kennelijk doen we dat niet erg goed, maar met Pietje hebben we het geluk gehad dat het zo'n makkelijk kind is zodat het vanzelf wel goed kwam".
Kinderen verschillen enorm (het zijn net mensen), en hebben dus ook een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden nodig.
vrijdag 10 juni 2011 om 12:20
quote:Starshine schreef op 10 juni 2011 @ 12:09:
[...]
hm ja, dat probeer ik ook wel, maar bij een autist slaat dat niet altijd lekker aan. Een autist is (even kort door de bocht) in zichzelf geïnteresseerd en niet in de gevolgen voor zijn omgeving. Maar ik blijf het wel zeggen hoor, dan maar aangeleerde empathie.Lijkt me lastig, meid Bij mijn dochter is de empathie ook nog aangeleerd gedrag; ze voelt er zelf nog niks van, maar dat komt hoogwaarschijnlijk over een jaar (of twee) wel. En anders inderdaad: aangeleerde empathie is ook goed
[...]
hm ja, dat probeer ik ook wel, maar bij een autist slaat dat niet altijd lekker aan. Een autist is (even kort door de bocht) in zichzelf geïnteresseerd en niet in de gevolgen voor zijn omgeving. Maar ik blijf het wel zeggen hoor, dan maar aangeleerde empathie.Lijkt me lastig, meid Bij mijn dochter is de empathie ook nog aangeleerd gedrag; ze voelt er zelf nog niks van, maar dat komt hoogwaarschijnlijk over een jaar (of twee) wel. En anders inderdaad: aangeleerde empathie is ook goed
vrijdag 10 juni 2011 om 12:26
Het grappige is dat niemand precies kan uitleggen wat een goede opvoeding is. Misschien dat moeilijker kinderen ook moeilijker op te voeden zijn? Misschien dat de ouders van hen geen alleswetende supermensen zijn en ook geen nietswetende onhandigerds, maar gewone mensen net zoals degenen die wel meteen de vruchten van hun opvoeding zien?
vrijdag 10 juni 2011 om 12:30
quote:dubiootje schreef op 10 juni 2011 @ 11:50:
Naah, dat geloof ik niet Twink. Je grijpt toch wel eens in? Hoe doe je dat dan?
Het is maar net hoe mijn pet staat. Ik ga me niet bemoeien met iedere fysieke of verbale krachtmeting, dan is 't vaak 't snelst weer over, plus dat ik zie dat ze 'oefenen' op elkaar, voor later in de Grote Mannenwereld.
En ja, natuurlijk bemoei ik me er wel eens tegenan. Maar niet vanuit 'regels' of 'ik ben hier de moeder' of 'zo hebben wij dat niet met elkaar afgesproken' of zoiets.
Ik bekijk het per minuut, dat vind ik gewoon het meest relaxed.
Ik ben ook niet consequent. Dat is het enige waar ik consequent in ben.
Naah, dat geloof ik niet Twink. Je grijpt toch wel eens in? Hoe doe je dat dan?
Het is maar net hoe mijn pet staat. Ik ga me niet bemoeien met iedere fysieke of verbale krachtmeting, dan is 't vaak 't snelst weer over, plus dat ik zie dat ze 'oefenen' op elkaar, voor later in de Grote Mannenwereld.
En ja, natuurlijk bemoei ik me er wel eens tegenan. Maar niet vanuit 'regels' of 'ik ben hier de moeder' of 'zo hebben wij dat niet met elkaar afgesproken' of zoiets.
Ik bekijk het per minuut, dat vind ik gewoon het meest relaxed.
Ik ben ook niet consequent. Dat is het enige waar ik consequent in ben.
vrijdag 10 juni 2011 om 12:31
en wat Snormel ook zegt: soms heb je gewoon een makkelijk kind. Niet elke methode is voor elk kind geschikt. Zoals ik dus aan aankaartte : een autist geeft weinig om het argument dat slaan niet mag, want dan doe je die ander pijn. Niet omdat hij gemeen is, maar omdat hij zich gewoon heel moeilijk in een ander verplaatst. Zelfs als ik erbij zeg dat hij het toch ook niet leuk vindt om geslagen te worden en dat hij daarom zijn broertje ook niet mag slaan, begrijpt hij de essentie daarvan niet. Dat moet met de jaren komen, dus ik blijf het wel benoemen.
Tegelijkertijd vertel ik dan ook wat hij wèl kan doen als hij ruzie met zijn broertje heeft. Weglopen, naar mij toe, toegeven, om de beurt met speeltje X etc. Maar het blijft lastig. Een time-out (=afzonderen), wat sommigen dus ook afkeuren) is vaak ook heel heilzaam voor hem . Dan gaat hij naar zijn kamer (doet hij vaak uit zichzelf al) en hij mag zelf kiezen wanneer hij terug wil. Soms komt hij na 5 minuten andere keer na 30 minuten maar dan is hij in ieder geval weer rustig.
Enfin, je kind heeft zijn eigen karakter, daar kun je met opvoeden weinig aan veranderen, hooguit versterken (in negatieve of positieve zin).
Ik moet stiekum nog steeds lachen om zwager en schoonzus die een voorbeeldig kind hebben en ons altijd een beetje zaten af te kraken, want die van ons waren van die wilden, dat lag natuurlijk aan de opvoeding. Toen kregen ze zelf een zoon en die is mogelijk nog wilder dan die van ons .
Tegelijkertijd vertel ik dan ook wat hij wèl kan doen als hij ruzie met zijn broertje heeft. Weglopen, naar mij toe, toegeven, om de beurt met speeltje X etc. Maar het blijft lastig. Een time-out (=afzonderen), wat sommigen dus ook afkeuren) is vaak ook heel heilzaam voor hem . Dan gaat hij naar zijn kamer (doet hij vaak uit zichzelf al) en hij mag zelf kiezen wanneer hij terug wil. Soms komt hij na 5 minuten andere keer na 30 minuten maar dan is hij in ieder geval weer rustig.
Enfin, je kind heeft zijn eigen karakter, daar kun je met opvoeden weinig aan veranderen, hooguit versterken (in negatieve of positieve zin).
Ik moet stiekum nog steeds lachen om zwager en schoonzus die een voorbeeldig kind hebben en ons altijd een beetje zaten af te kraken, want die van ons waren van die wilden, dat lag natuurlijk aan de opvoeding. Toen kregen ze zelf een zoon en die is mogelijk nog wilder dan die van ons .
vrijdag 10 juni 2011 om 12:31
Ik denk dat een goede opvoeding is toegesneden op het kind in kwestie en dat geen enkel ouder het perfect doet. Boeien, we zijn allemaal mensen. Er zijn wel dingen die ik niet over mijn hart kan verkrijgen; die doe ik dus ook niet. Misschien zou het voor mijn kind wel beter zijn als ik haar time-outs geef in de gang, of haar in de hoek zet ofzo, maar voor mij en mijn gemoedsrust zou dat niet beter zijn. Dus mocht uiteindelijk blijken dat dat voor mijn kind het beste was, dan heeft ze pech gehad. Ze moet het doen met de opvoeding die ze krijgt.
Zolang ik haar niet expres wreed behandel, haar pijn doe omdat ik daar zelf een goed gevoel bij krijg, kortom: zolang ik haar niet mishandel, dan is het gewoon zoals het is.
Zolang ik haar niet expres wreed behandel, haar pijn doe omdat ik daar zelf een goed gevoel bij krijg, kortom: zolang ik haar niet mishandel, dan is het gewoon zoals het is.
vrijdag 10 juni 2011 om 12:31
quote:Twinkle1001 schreef op 10 juni 2011 @ 12:15:
[...]
Oh jaaa. Ik overlaad ze ermee. Alles wat ik goed vind benoem ik.
Niet als beloning, maar wel omdat ik liever de focus leg op wat goed gaat en ze daar zo ook van bewust maak. Daar worden ze zelf ook blij van. En zelfverzekerd.
Maar ik kijk daarbij wél uit voor de boodschap die ik níet over wil brengen, namelijk: 'Mama (iemand) is trots op je dus je deugt'.
Ik wil niet dat ze hun eigenwaarde halen uit wat ik of een ander van ze vindt, maar dat ze het halen uit het gevoel wat ze over zichzelf hebben.
Ik wil dat ze die trots bij zichzelf weghalen dus ik zeg ik er ook heel vaak bij: 'Nou, jij mag wel heel trots op jezelf zijn!'
Of zoiets: 'Dat heb je goed gedaan, wees maar trots! En ík ben ook heel trots op je!'
Of: 'Wat ben je toch een lieverd!' / wat ben je toch goed! etc.
Snap je? Het hele 'beloning en straf systeem' hangt op het waardeoordeel van een ander. Volgens mij ontwikkel je daar het 'pleasen' mee. Wat ze uiteindelijk hele prettige mensen maakt om mee om te gaan, maar waar ze zélf niet zoveel aan hebben. Het is conditionering van buitenaf.
Eigenwaarde moet van binnenuit komen.
Oh, kijk, in mijn ogen zijn complimenten juist een beloning. Dus daar zit een verwarring: ik ben ook niet zo van de materiele beloningen, maar wel van het complimenteren.
Ik zeg altijd iets over hun handelen, dat ze dat zo goed hebben gedaan, zodat ze zich daar goed over voelen.
[...]
Oh jaaa. Ik overlaad ze ermee. Alles wat ik goed vind benoem ik.
Niet als beloning, maar wel omdat ik liever de focus leg op wat goed gaat en ze daar zo ook van bewust maak. Daar worden ze zelf ook blij van. En zelfverzekerd.
Maar ik kijk daarbij wél uit voor de boodschap die ik níet over wil brengen, namelijk: 'Mama (iemand) is trots op je dus je deugt'.
Ik wil niet dat ze hun eigenwaarde halen uit wat ik of een ander van ze vindt, maar dat ze het halen uit het gevoel wat ze over zichzelf hebben.
Ik wil dat ze die trots bij zichzelf weghalen dus ik zeg ik er ook heel vaak bij: 'Nou, jij mag wel heel trots op jezelf zijn!'
Of zoiets: 'Dat heb je goed gedaan, wees maar trots! En ík ben ook heel trots op je!'
Of: 'Wat ben je toch een lieverd!' / wat ben je toch goed! etc.
Snap je? Het hele 'beloning en straf systeem' hangt op het waardeoordeel van een ander. Volgens mij ontwikkel je daar het 'pleasen' mee. Wat ze uiteindelijk hele prettige mensen maakt om mee om te gaan, maar waar ze zélf niet zoveel aan hebben. Het is conditionering van buitenaf.
Eigenwaarde moet van binnenuit komen.
Oh, kijk, in mijn ogen zijn complimenten juist een beloning. Dus daar zit een verwarring: ik ben ook niet zo van de materiele beloningen, maar wel van het complimenteren.
Ik zeg altijd iets over hun handelen, dat ze dat zo goed hebben gedaan, zodat ze zich daar goed over voelen.
vrijdag 10 juni 2011 om 12:32
quote:mamzelle schreef op 10 juni 2011 @ 12:26:
Het grappige is dat niemand precies kan uitleggen wat een goede opvoeding is. Misschien dat moeilijker kinderen ook moeilijker op te voeden zijn? Misschien dat de ouders van hen geen alleswetende supermensen zijn en ook geen nietswetende onhandigerds, maar gewone mensen net zoals degenen die wel meteen de vruchten van hun opvoeding zien?dat lijkt me wel eens een heel goed uitgangspunt
Het grappige is dat niemand precies kan uitleggen wat een goede opvoeding is. Misschien dat moeilijker kinderen ook moeilijker op te voeden zijn? Misschien dat de ouders van hen geen alleswetende supermensen zijn en ook geen nietswetende onhandigerds, maar gewone mensen net zoals degenen die wel meteen de vruchten van hun opvoeding zien?dat lijkt me wel eens een heel goed uitgangspunt
vrijdag 10 juni 2011 om 12:36
quote:dubiootje schreef op 10 juni 2011 @ 12:10:
Ik versta onder opvoeden ook omgaan met de dagelijkse situaties, conflicten en problemen. Ook als het relaxt gaat, vind ik het nog steeds wel opvoeden
Ja ik ook hoor. What's in a name? Maar als mensen vragen 'hoe doe je dat?', denken ze een pasklare methode of iets speciaals te horen, wat ze zelf nog niet wisten.
Dat is het dus niet. Volgens mij doe jij het ook gewoon vanuit jezelf en je gevoel toch? Eigenlijk is dat het.
En omdat iedereen anders is, is het niet te benoemen of te omschrijven.
Ik versta onder opvoeden ook omgaan met de dagelijkse situaties, conflicten en problemen. Ook als het relaxt gaat, vind ik het nog steeds wel opvoeden
Ja ik ook hoor. What's in a name? Maar als mensen vragen 'hoe doe je dat?', denken ze een pasklare methode of iets speciaals te horen, wat ze zelf nog niet wisten.
Dat is het dus niet. Volgens mij doe jij het ook gewoon vanuit jezelf en je gevoel toch? Eigenlijk is dat het.
En omdat iedereen anders is, is het niet te benoemen of te omschrijven.
vrijdag 10 juni 2011 om 12:39
quote:Blyt schreef op 10 juni 2011 @ 12:03:
Natuurlijk voed ik mijn kind wel op, maar niet in de traditionele zin van het woord, met regels, straffen en beloningen. We leven gewoon samen, soms gaat het soepel, soms niet, en als het niet soepel loopt, kijk ik op dat moment wel wat we eraan doen.Ja, dat dus.
Natuurlijk voed ik mijn kind wel op, maar niet in de traditionele zin van het woord, met regels, straffen en beloningen. We leven gewoon samen, soms gaat het soepel, soms niet, en als het niet soepel loopt, kijk ik op dat moment wel wat we eraan doen.Ja, dat dus.
vrijdag 10 juni 2011 om 12:48
quote:Snormel schreef op 10 juni 2011 @ 12:20:
Ehm, misschien heb je ook wat geluk met je kinderen? Sommige kinderen hebben van zichzelf bijvoorbeeld een veel betere impulsbeheersing dan andere.
Dit doortrekkend naar een meer algemene observatie: als ouders een moeilijk en een makkelijk kind hebben, dan zeggen ze vaak "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, dus aan de opvoeding ligt het niet". Ergo: het ligt aan het moeilijke kind.
Ik hoor zelden of nooit: "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, en kennelijk doen we dat niet erg goed, maar met Pietje hebben we het geluk gehad dat het zo'n makkelijk kind is zodat het vanzelf wel goed kwam".
Kinderen verschillen enorm (het zijn net mensen), en hebben dus ook een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden nodig.
Precies. Maar ik heb 't niet zo op 'een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden'. Volgens mij bedoel je dat ook niet zo..?
Ik heb 4 verschillende kinderen. En ik ben ook wie ik ben.
Dus zo ga ik met allevier om.
Ik gebruik geen vier verschillende opvoedmethodes. Ik heb er maar een: mezelf.
Ehm, misschien heb je ook wat geluk met je kinderen? Sommige kinderen hebben van zichzelf bijvoorbeeld een veel betere impulsbeheersing dan andere.
Dit doortrekkend naar een meer algemene observatie: als ouders een moeilijk en een makkelijk kind hebben, dan zeggen ze vaak "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, dus aan de opvoeding ligt het niet". Ergo: het ligt aan het moeilijke kind.
Ik hoor zelden of nooit: "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, en kennelijk doen we dat niet erg goed, maar met Pietje hebben we het geluk gehad dat het zo'n makkelijk kind is zodat het vanzelf wel goed kwam".
Kinderen verschillen enorm (het zijn net mensen), en hebben dus ook een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden nodig.
Precies. Maar ik heb 't niet zo op 'een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden'. Volgens mij bedoel je dat ook niet zo..?
Ik heb 4 verschillende kinderen. En ik ben ook wie ik ben.
Dus zo ga ik met allevier om.
Ik gebruik geen vier verschillende opvoedmethodes. Ik heb er maar een: mezelf.
vrijdag 10 juni 2011 om 12:49
quote:mamzelle schreef op 10 juni 2011 @ 12:22:
Iry, die regels staan bij mij ook op nummer 1 van belangrijkheid. Helaasch bij de kinderen (nog) niet ten allen tijde. Merk wel dat straffen of belonen (of uitleggen) er ook niet heel veel op uitmaakt. Blijft een lastig klusje, dat opvoeden.
Ik durf ook niet te beweren dat mijn manier van omgaan met die regel heeft gemaakt dat ze alledrie dit snel niet meer deden,
Misschien ook geluk, of zit het niet zo in ze.
Sommige kinderen zijn idd heel hardnekkig, karakter enzo.
Moeilijk idd om dat er dan uit te krijgen en toch binnen je grenzen te blijven.
Het is lastig opvoeden en ieder heeft zijn eigen weg.
Het lastige vind ik het als ze ouder worden, vooral de zorgen en de moeilijke levenskwestie's waar ze voor komen te staan.
En ik zeg idd altijd dat ik niet straf enzo.
Maar ik kan ook gewoon niet streng zijn, het zit niet in mij.
Wil niet zeggen dat ik grenzeloos ben, ik vaar maar op de wetenschap dat ook met het ouder worden ze een hoop ontgroeien.
Sommige dingen gaan ook een beetje vanzelf.
Iry, die regels staan bij mij ook op nummer 1 van belangrijkheid. Helaasch bij de kinderen (nog) niet ten allen tijde. Merk wel dat straffen of belonen (of uitleggen) er ook niet heel veel op uitmaakt. Blijft een lastig klusje, dat opvoeden.
Ik durf ook niet te beweren dat mijn manier van omgaan met die regel heeft gemaakt dat ze alledrie dit snel niet meer deden,
Misschien ook geluk, of zit het niet zo in ze.
Sommige kinderen zijn idd heel hardnekkig, karakter enzo.
Moeilijk idd om dat er dan uit te krijgen en toch binnen je grenzen te blijven.
Het is lastig opvoeden en ieder heeft zijn eigen weg.
Het lastige vind ik het als ze ouder worden, vooral de zorgen en de moeilijke levenskwestie's waar ze voor komen te staan.
En ik zeg idd altijd dat ik niet straf enzo.
Maar ik kan ook gewoon niet streng zijn, het zit niet in mij.
Wil niet zeggen dat ik grenzeloos ben, ik vaar maar op de wetenschap dat ook met het ouder worden ze een hoop ontgroeien.
Sommige dingen gaan ook een beetje vanzelf.
vrijdag 10 juni 2011 om 13:10
Dus als ik het goed begrijp is de video volgens de ouders op verzoek van Dr. Phil opgenomen?
Hoe dan ook, waar de waarheid ook ligt, punt is dat Dr. Phil (en dan bedoel ik zowel de man als het bedrijf) dik verdienen op dit soort filmpjes. Ze trekken kijkers en dus reclame-inkomsten aan, trekkers kijkers op youtube (ergens op internet wordt het al een viral genoemd), mensen bestellen de video's van het programma.
Ik weet niet wat zieker is, een moeder die uit onmacht haar kind mishandelt of een bedrijf dat dit schaamteloos uitbuit om geld te verdienen.
Hoe dan ook, waar de waarheid ook ligt, punt is dat Dr. Phil (en dan bedoel ik zowel de man als het bedrijf) dik verdienen op dit soort filmpjes. Ze trekken kijkers en dus reclame-inkomsten aan, trekkers kijkers op youtube (ergens op internet wordt het al een viral genoemd), mensen bestellen de video's van het programma.
Ik weet niet wat zieker is, een moeder die uit onmacht haar kind mishandelt of een bedrijf dat dit schaamteloos uitbuit om geld te verdienen.
Ga in therapie!
vrijdag 10 juni 2011 om 13:15
quote:Twinkle1001 schreef op 10 juni 2011 @ 12:15:
[...]
Wat ze uiteindelijk hele prettige mensen maakt om mee om te gaan, maar waar ze zélf niet zoveel aan hebben. Het is conditionering van buitenaf.
Eigenwaarde moet van binnenuit komen.
Hm, dat weet ik niet zo. Volgens mij moet eigenwaarde groeien en wordt het onder andere gevoed (of juist afgebroken) door andere mensen. Vooral mensen van wie je houdt, en zeker je ouders van wie je als kind voor alles afhankelijk bent. Als ik soms zie hoe mijn kinderen steels kijken als ze iets goed doen of ik het wel zie
Hun eigen prestaties en gedrag kunnen nog zo geweldig zijn, maar ze zullen er weinig eigenwaarde aan ontlenen als niemand er waardering voor heeft.
Bevestiging van de ouders is mijns inziens essentieel voor de ontwikkeling van zelfvertrouwen en eigenwaarde.
Je angst voor het creëren van pleasers herken ik wel
[...]
Wat ze uiteindelijk hele prettige mensen maakt om mee om te gaan, maar waar ze zélf niet zoveel aan hebben. Het is conditionering van buitenaf.
Eigenwaarde moet van binnenuit komen.
Hm, dat weet ik niet zo. Volgens mij moet eigenwaarde groeien en wordt het onder andere gevoed (of juist afgebroken) door andere mensen. Vooral mensen van wie je houdt, en zeker je ouders van wie je als kind voor alles afhankelijk bent. Als ik soms zie hoe mijn kinderen steels kijken als ze iets goed doen of ik het wel zie
Hun eigen prestaties en gedrag kunnen nog zo geweldig zijn, maar ze zullen er weinig eigenwaarde aan ontlenen als niemand er waardering voor heeft.Bevestiging van de ouders is mijns inziens essentieel voor de ontwikkeling van zelfvertrouwen en eigenwaarde.
Je angst voor het creëren van pleasers herken ik wel
Ga in therapie!
vrijdag 10 juni 2011 om 13:21
quote:Snormel schreef op 10 juni 2011 @ 12:20:
[...]
Ik hoor zelden of nooit: "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, en kennelijk doen we dat niet erg goed, maar met Pietje hebben we het geluk gehad dat het zo'n makkelijk kind is zodat het vanzelf wel goed kwam".
Helemaal waar!
Kinderen verschillen enorm (het zijn net mensen), en hebben dus ook een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden nodig.Klopt, en ik zal het geweldige gedrag *kuch* van mijn kroost dan ook nooit alleen aan mijn opvoeding dan wel het ontbreken daarvan toeschrijven
[...]
Ik hoor zelden of nooit: "Jantje en Pietje worden hetzelfde opgevoed, en kennelijk doen we dat niet erg goed, maar met Pietje hebben we het geluk gehad dat het zo'n makkelijk kind is zodat het vanzelf wel goed kwam".
Helemaal waar!
Kinderen verschillen enorm (het zijn net mensen), en hebben dus ook een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden nodig.Klopt, en ik zal het geweldige gedrag *kuch* van mijn kroost dan ook nooit alleen aan mijn opvoeding dan wel het ontbreken daarvan toeschrijven
Ga in therapie!
vrijdag 10 juni 2011 om 13:27
quote:Twinkle1001 schreef op 10 juni 2011 @ 12:48:
[...]
Precies. Maar ik heb 't niet zo op 'een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden'. Volgens mij bedoel je dat ook niet zo..?
Ik heb 4 verschillende kinderen. En ik ben ook wie ik ben.
Dus zo ga ik met allevier om.
Ik gebruik geen vier verschillende opvoedmethodes. Ik heb er maar een: mezelf. helaas zijn wij wel gedwongen met 2 maten te meten in huis en dat is echt niet eenvoudig
[...]
Precies. Maar ik heb 't niet zo op 'een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden'. Volgens mij bedoel je dat ook niet zo..?
Ik heb 4 verschillende kinderen. En ik ben ook wie ik ben.
Dus zo ga ik met allevier om.
Ik gebruik geen vier verschillende opvoedmethodes. Ik heb er maar een: mezelf. helaas zijn wij wel gedwongen met 2 maten te meten in huis en dat is echt niet eenvoudig
vrijdag 10 juni 2011 om 13:29
quote:Twinkle1001 schreef op 10 juni 2011 @ 12:36:
[...]
Ja ik ook hoor. What's in a name? Maar als mensen vragen 'hoe doe je dat?', denken ze een pasklare methode of iets speciaals te horen, wat ze zelf nog niet wisten.
Dat is het dus niet. Volgens mij doe jij het ook gewoon vanuit jezelf en je gevoel toch? Eigenlijk is dat het.
En omdat iedereen anders is, is het niet te benoemen of te omschrijven.
Haha, ja hoor, ik doe ook maar wat Ik heb ook vaak het idee dat ik niet erg consequent ben - ik heb wel regels maar als het me uitkomt, maak ik daar een uitzondering op. Maar daarachter zit toch wel een filosofie of visie of hoe je het noemen wilt. Ook al lijkt het (voor mezelf ) soms zo, ik zit niet zomaar wat aan te rommelen: ik weet wat ik belangrijk vind, wat ik mijn kinderen wil bijbrengen of zelf wil laten ondervinden, welk gedrag ik wel en niet van ze verwacht/accepteer enz.
Een bedtijd, daar valt over te onderhandelen, maar lelijke woorden gebruiken of zonder te kijken de straat oversteken bijvoorbeeld niet.
[...]
Ja ik ook hoor. What's in a name? Maar als mensen vragen 'hoe doe je dat?', denken ze een pasklare methode of iets speciaals te horen, wat ze zelf nog niet wisten.
Dat is het dus niet. Volgens mij doe jij het ook gewoon vanuit jezelf en je gevoel toch? Eigenlijk is dat het.
En omdat iedereen anders is, is het niet te benoemen of te omschrijven.
Haha, ja hoor, ik doe ook maar wat Ik heb ook vaak het idee dat ik niet erg consequent ben - ik heb wel regels maar als het me uitkomt, maak ik daar een uitzondering op. Maar daarachter zit toch wel een filosofie of visie of hoe je het noemen wilt. Ook al lijkt het (voor mezelf ) soms zo, ik zit niet zomaar wat aan te rommelen: ik weet wat ik belangrijk vind, wat ik mijn kinderen wil bijbrengen of zelf wil laten ondervinden, welk gedrag ik wel en niet van ze verwacht/accepteer enz.
Een bedtijd, daar valt over te onderhandelen, maar lelijke woorden gebruiken of zonder te kijken de straat oversteken bijvoorbeeld niet.
Ga in therapie!
vrijdag 10 juni 2011 om 13:30
quote:Twinkle1001 schreef op 10 juni 2011 @ 12:30:
[...]
Het is maar net hoe mijn pet staat. Ik ga me niet bemoeien met iedere fysieke of verbale krachtmeting, dan is 't vaak 't snelst weer over, plus dat ik zie dat ze 'oefenen' op elkaar, voor later in de Grote Mannenwereld.
En ja, natuurlijk bemoei ik me er wel eens tegenan. Maar niet vanuit 'regels' of 'ik ben hier de moeder' of 'zo hebben wij dat niet met elkaar afgesproken' of zoiets.
Ik bekijk het per minuut, dat vind ik gewoon het meest relaxed.
Ik ben ook niet consequent. Dat is het enige waar ik consequent in ben.
Jij bent mij. Serieus.
Oh, en 4 kinderen. Ook dus.
[...]
Het is maar net hoe mijn pet staat. Ik ga me niet bemoeien met iedere fysieke of verbale krachtmeting, dan is 't vaak 't snelst weer over, plus dat ik zie dat ze 'oefenen' op elkaar, voor later in de Grote Mannenwereld.
En ja, natuurlijk bemoei ik me er wel eens tegenan. Maar niet vanuit 'regels' of 'ik ben hier de moeder' of 'zo hebben wij dat niet met elkaar afgesproken' of zoiets.
Ik bekijk het per minuut, dat vind ik gewoon het meest relaxed.
Ik ben ook niet consequent. Dat is het enige waar ik consequent in ben.
Jij bent mij. Serieus.
Oh, en 4 kinderen. Ook dus.
vrijdag 10 juni 2011 om 13:30
Let ook op blauwe plekken die op bepaalde plekken zitten. Bij kleutertjes zie je dat goed tijdens gym.
En ook dat is geen maatstaaf voor wanneer een kind mishandeld wordt.
Ik zat vroeger veel onder de blauwe plekken omdat ik gewoon een heel druk kind was wat overal op klauterde en overal vanaf kletterde.
Als de juf vroeger aan de hand van mijn blauwe plekken moest gaan afvragen of ik mishandeld werd thuis dan zat ze elke dag bij mijn ouders denk ik en was ik allang uit huis geplaatst.
Ik ben lichamelijk en geestelijk mishandeld maar blauwe plekken daarvan waren nooit zichtbaar. Die blauwe plekken kwamen allemaal door andere dingen en niet doordat mijn vader mij daar had geslagen.
En ook dat is geen maatstaaf voor wanneer een kind mishandeld wordt.
Ik zat vroeger veel onder de blauwe plekken omdat ik gewoon een heel druk kind was wat overal op klauterde en overal vanaf kletterde.
Als de juf vroeger aan de hand van mijn blauwe plekken moest gaan afvragen of ik mishandeld werd thuis dan zat ze elke dag bij mijn ouders denk ik en was ik allang uit huis geplaatst.
Ik ben lichamelijk en geestelijk mishandeld maar blauwe plekken daarvan waren nooit zichtbaar. Die blauwe plekken kwamen allemaal door andere dingen en niet doordat mijn vader mij daar had geslagen.
vrijdag 10 juni 2011 om 13:31
quote:dubiootje schreef op 10 juni 2011 @ 13:15:
Hm, dat weet ik niet zo. Volgens mij moet eigenwaarde groeien en wordt het onder andere gevoed (of juist afgebroken) door andere mensen. Vooral mensen van wie je houdt, en zeker je ouders van wie je als kind voor alles afhankelijk bent. Als ik soms zie hoe mijn kinderen steels kijken als ze iets goed doen of ik het wel zie Hun eigen prestaties en gedrag kunnen nog zo geweldig zijn, maar ze zullen er weinig eigenwaarde aan ontlenen als niemand er waardering voor heeft.
Bevestiging van de ouders is mijns inziens essentieel voor de ontwikkeling van zelfvertrouwen en eigenwaarde.
Je angst voor het creëren van pleasers herken ik wel
Ik bedoelde het ook zo hoor.
Ik zette pleasegedrag tegenover eigenwaarde van binnenuit. En dan heb ik het over 'later', als ze groot zijn.
Want natuurlijk geef je ze nu heel veel complimenten.
Maar ik probeer ze daarin ook die waardering voor zichzelf te laten voelen. Uiteindelijk (later) mag het niet zo zijn dat ze hun eigenwaarde en zelfvertrouwen voornamelijk halen uit wat de buitenwereld daarover reflecteert.
Hm, dat weet ik niet zo. Volgens mij moet eigenwaarde groeien en wordt het onder andere gevoed (of juist afgebroken) door andere mensen. Vooral mensen van wie je houdt, en zeker je ouders van wie je als kind voor alles afhankelijk bent. Als ik soms zie hoe mijn kinderen steels kijken als ze iets goed doen of ik het wel zie
Hun eigen prestaties en gedrag kunnen nog zo geweldig zijn, maar ze zullen er weinig eigenwaarde aan ontlenen als niemand er waardering voor heeft.Bevestiging van de ouders is mijns inziens essentieel voor de ontwikkeling van zelfvertrouwen en eigenwaarde.
Je angst voor het creëren van pleasers herken ik wel
Ik bedoelde het ook zo hoor.
Ik zette pleasegedrag tegenover eigenwaarde van binnenuit. En dan heb ik het over 'later', als ze groot zijn.
Want natuurlijk geef je ze nu heel veel complimenten.
Maar ik probeer ze daarin ook die waardering voor zichzelf te laten voelen. Uiteindelijk (later) mag het niet zo zijn dat ze hun eigenwaarde en zelfvertrouwen voornamelijk halen uit wat de buitenwereld daarover reflecteert.
vrijdag 10 juni 2011 om 13:33
quote:Twinkle1001 schreef op 10 juni 2011 @ 12:48:Precies. Maar ik heb 't niet zo op 'een verschillend repertoire aan opvoedingsmethoden'. Volgens mij bedoel je dat ook niet zo..?
Nou, het staat er wat formeel maar ik bedoel dat het bij het ene kind wel goed kan werken om hem bijvoorbeeld veel vrijheid te geven, en bij het andere niet. En dan kun je hebben dat ouders bij het eerste kind denken dat het kind zo goed functioneert vanwege hun aanpak, en bij het volgende kind er achter komen dat kind nr 2 een heel andere aanpak nodig heeft. En dat die aanpak op zichzelf dus niet voor alle kinderen goed werkt.
Ik zie bv in een gezin dat ik van nabij ken dat een jonger kind veel vrijheid krijgt, omdat hij ook heel verantwoordelijk en verstandig daarmee om kan gaan. Terwijl een ouder kind heel onverantwoordelijke en onverstandige dingen doet, daarmee een gevaar voor zichzelf is, en dus meer beperkingen krijgt opgelegd. Dat bedoel ik met verschillend repertoire.
En om een beetje terug te keren naar het topic: zo kan ik me voorstellen dat fysieke ingrepen in de categorie koude douche voor veel kinderen veel te heftig zijn, terwijl die sommige andere kinderen juist wel nuttig en niet-schadelijk kunnen zijn. Zoals bij de voorbeelden van Starshine en Daniter.
Nou, het staat er wat formeel maar ik bedoel dat het bij het ene kind wel goed kan werken om hem bijvoorbeeld veel vrijheid te geven, en bij het andere niet. En dan kun je hebben dat ouders bij het eerste kind denken dat het kind zo goed functioneert vanwege hun aanpak, en bij het volgende kind er achter komen dat kind nr 2 een heel andere aanpak nodig heeft. En dat die aanpak op zichzelf dus niet voor alle kinderen goed werkt.
Ik zie bv in een gezin dat ik van nabij ken dat een jonger kind veel vrijheid krijgt, omdat hij ook heel verantwoordelijk en verstandig daarmee om kan gaan. Terwijl een ouder kind heel onverantwoordelijke en onverstandige dingen doet, daarmee een gevaar voor zichzelf is, en dus meer beperkingen krijgt opgelegd. Dat bedoel ik met verschillend repertoire.
En om een beetje terug te keren naar het topic: zo kan ik me voorstellen dat fysieke ingrepen in de categorie koude douche voor veel kinderen veel te heftig zijn, terwijl die sommige andere kinderen juist wel nuttig en niet-schadelijk kunnen zijn. Zoals bij de voorbeelden van Starshine en Daniter.