Psyche
alle pijlers
Zorgen om zus..
zondag 19 juni 2011 om 20:03
Ik maak me zo'n zorgen om mijn zus. Ze is nooit een heel outgoing persoon geweest of heel erg positief. Helaas sinds zij een kind heeft gekregen een paar jaar terug, is ze een heel stuk negatiever geworden. Ze projecteert haar eigen issues op haar dochter en die mag dan ook niets verkeerd doen en moet teveel. Nou krijgt m'n nichtje heel veel liefde en komt die wel goed terecht, dus dat is het niet. Het is mij daardoor alleen zo duidelijk geworden dat mijn zus zo slecht in haar vel zat of zit. Sinds dochter twee is mijn zus extreem veel af gaan vallen. Dit heeft er toe geleid dat ze tijdens het lijnen erg ongezellig werd. Nu dacht ik: dit zal wel tijdelijk zijn, dus never mind..
Helaas, we gingen met de hele familie op vakantie een aantal maanden later, en zus was nog steeds onuitstaanbaar. Ze is normaliter een heel warm en lief persoon. Natuurlijk met een gebruiksaanwijzing, maar wie niet . Ze werd ineens zo enorm negatief, op alle slakken zout leggen en om alles huilen, zeuren, en vooral zichzelf overal de schuld van geven.. Een hele week konden wij niet veel goeds meer doen met z'n allen. We hebben het maar laten gaan, want het zou wel weer goed komen.. Dat deed het ook. Tot nu. De stress schiet er weer even in, en hup: zus-zilla komt weer naar buiten.
Ik maak me er zorgen om.. Ik gun haar zoveel positiviteit en liefde voor zichzelf. Zou ik hier iets aan kunnen doen, of gewoon maar wachten tot het weer over gaat? Overigens heb ik wel eens met haar op een rustig moment zonder kinderen gevraagd of haar iets dwars zat en of ik iets voor haar kon doen. Ze werd gelijk zo boos dat ik sorry heb gezegd en het er maar weer bij heb laten zitten.. Ik raak er zelf een beetje van in de war.
Helaas, we gingen met de hele familie op vakantie een aantal maanden later, en zus was nog steeds onuitstaanbaar. Ze is normaliter een heel warm en lief persoon. Natuurlijk met een gebruiksaanwijzing, maar wie niet . Ze werd ineens zo enorm negatief, op alle slakken zout leggen en om alles huilen, zeuren, en vooral zichzelf overal de schuld van geven.. Een hele week konden wij niet veel goeds meer doen met z'n allen. We hebben het maar laten gaan, want het zou wel weer goed komen.. Dat deed het ook. Tot nu. De stress schiet er weer even in, en hup: zus-zilla komt weer naar buiten.
Ik maak me er zorgen om.. Ik gun haar zoveel positiviteit en liefde voor zichzelf. Zou ik hier iets aan kunnen doen, of gewoon maar wachten tot het weer over gaat? Overigens heb ik wel eens met haar op een rustig moment zonder kinderen gevraagd of haar iets dwars zat en of ik iets voor haar kon doen. Ze werd gelijk zo boos dat ik sorry heb gezegd en het er maar weer bij heb laten zitten.. Ik raak er zelf een beetje van in de war.
zondag 19 juni 2011 om 20:06
Wat zegt haar partner hierover? Je hebt al geprobeerd met haar te praten want nou als je begint met je zorg voor haar uit te spreken ipv vragen wat er met haar aan de hand is? Wellicht helpt een andere insteek om een gesprek te starten wel.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 19 juni 2011 om 20:15
Zus heeft een man, waar ze in negatieve tijden ook enorm veel ruzie mee heeft.. Hij wordt er ook uitgeput van, hoeveel hij ook van d'r houdt.. De dochters zijn 1 en 3. Ik weet niet of een postnatale depressie zo lang aan kan houden, of kan komen en gaan? Volgens mij vindt zij niet dat er iets mis is, dus de huisarts heeft ze er nog niet voor bezocht..
zondag 19 juni 2011 om 20:19
Tsja, misschien is het handig om eens direct uit te spreken dat ik me zorgen om haar maak, dankjewel. Ik ga dat wel proberen.
De 'supervrouw' zou ze inderdaad wel eens willen zijn. Ze werkt hard, doet nog alles in huis, wil de perfecte vriendin zijn, de perfecte moeder en ook nog eens heel goed zijn in d'r sport. Zodra er op een van die punten iets 'mis' gaat, wordt ze flink teleurgesteld.. In zichzelf, of wie er ook in de buurt is (gelukkig niet mijn nichtjes)..
De 'supervrouw' zou ze inderdaad wel eens willen zijn. Ze werkt hard, doet nog alles in huis, wil de perfecte vriendin zijn, de perfecte moeder en ook nog eens heel goed zijn in d'r sport. Zodra er op een van die punten iets 'mis' gaat, wordt ze flink teleurgesteld.. In zichzelf, of wie er ook in de buurt is (gelukkig niet mijn nichtjes)..
zondag 19 juni 2011 om 20:25
Mijn dochter was ruim een jaar toen de diagnose ppd werd gesteld... Zeg natuurlijk niet dat dat het geval is, maar het kan wel. Herken wel bepaalde dingen in het gedrag van je zus... Vind het moeilijk om aan te geven hoe je haar kunt helpen, ik zat zelf niet echt op hulp te wachten... Misschien proberen haar wat "rust" te geven door er een dagje met je nichtjes op uit te gaan? Een en ander met haar partner bespreken, alhoewel dat achter haar rug om is?
zondag 19 juni 2011 om 20:26
quote:lagiulietta schreef op 19 juni 2011 @ 20:15:
Ik weet niet of een postnatale depressie zo lang aan kan houden, of kan komen en gaan? Volgens mij vindt zij niet dat er iets mis is, dus de huisarts heeft ze er nog niet voor bezocht..
Het kan wanneer iemand niet (heeft) erkent dat ze zich niet goed voelen lang duren. Maar dit hoeft niet voor jouw zus te gelden. Er kunnen nét zo goed andere zaken spelen. Wellicht zelfs binnen de familiebanden (besef en bewustwording van vroeger kan ook door kinderen te krijgen. Ze kan haar kerel misschien wel schieten om welke reden dan ook. Ze kan wel balen van iets op haar werk .
Vul niet in voor haar, het enige wat je kan doen is haar vertellen hoezeer je haar persoonlijkheid hebt zien veranderen, wat dit met jou doet, en welke zorgen je hierover hebt. Daarna stopt het denk ik.
Ik weet niet of een postnatale depressie zo lang aan kan houden, of kan komen en gaan? Volgens mij vindt zij niet dat er iets mis is, dus de huisarts heeft ze er nog niet voor bezocht..
Het kan wanneer iemand niet (heeft) erkent dat ze zich niet goed voelen lang duren. Maar dit hoeft niet voor jouw zus te gelden. Er kunnen nét zo goed andere zaken spelen. Wellicht zelfs binnen de familiebanden (besef en bewustwording van vroeger kan ook door kinderen te krijgen. Ze kan haar kerel misschien wel schieten om welke reden dan ook. Ze kan wel balen van iets op haar werk .
Vul niet in voor haar, het enige wat je kan doen is haar vertellen hoezeer je haar persoonlijkheid hebt zien veranderen, wat dit met jou doet, en welke zorgen je hierover hebt. Daarna stopt het denk ik.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 19 juni 2011 om 20:31
Ik zou willen dat de zorg van nichtjes ontnemen haar wat rust zou geven.. Ware het niet dat ze zich een slechte moeder vindt als ze haar dochters 'onnodig' ergens anders onderbrengt. Ik ga ze wel gewoon mee uit nemen
Bedankt voor de snelle reacties allemaal trouwens Het maakt me alweer een heel stuk rustiger te weten dat er iets van herkenning is.. En dat het weer goed komt. Hoe is dat bij jou gegaan Nalaa? Heb je zelf hulp gezocht?
Bedankt voor de snelle reacties allemaal trouwens Het maakt me alweer een heel stuk rustiger te weten dat er iets van herkenning is.. En dat het weer goed komt. Hoe is dat bij jou gegaan Nalaa? Heb je zelf hulp gezocht?
