Relaties
alle pijlers
Woonwagenkamp.
vrijdag 8 juli 2011 om 01:21
Lieve forummers,
Ik post onder een nieuwe nick, vanwege herkenbaarheid. Ik zit met een dilemma.
Ik heb 2 jaar een relatie met de meest geweldige man, mijn grote liefde. So far so good. We zijn toe aan samenwonen. Ik heb zelf een leuk appartement en had verwacht dat hij bij mij in zou trekken. Dat gaat hem niet worden. Hij woont op een woonwagenkamp en wil dolgraag dat ik bij hem kom wonen. Heel zijn familie klit daar bij elkaar. Het zijn beste mensen, mijn schoonouders zijn heel lief. Ik zie het totaal niet zitten om daar te gaan wonen. Ik ben erg op mijn privacy gesteld en zou er niet tegen kunnen dat iedereen bij me binnen loopt. Daarbij is het een totaal ander slag mensen. Niet minder dan ik, maar gewoon zó anders. Hij kan niet zonder zijn familie. Zijn grootouders, ouders, broers en zussen en diens kinderen wonen daar. Ik wil hem niet kwetsen, maar hoe zeg ik hem dat ik daar absoluut niet kan aarden?
Heeft iemand sowieso ervaring met relaties uit een heel ander milieu? En hoe is dat gegaan. Goede en ook slechte ervaringen zijn welkom.
Ik post onder een nieuwe nick, vanwege herkenbaarheid. Ik zit met een dilemma.
Ik heb 2 jaar een relatie met de meest geweldige man, mijn grote liefde. So far so good. We zijn toe aan samenwonen. Ik heb zelf een leuk appartement en had verwacht dat hij bij mij in zou trekken. Dat gaat hem niet worden. Hij woont op een woonwagenkamp en wil dolgraag dat ik bij hem kom wonen. Heel zijn familie klit daar bij elkaar. Het zijn beste mensen, mijn schoonouders zijn heel lief. Ik zie het totaal niet zitten om daar te gaan wonen. Ik ben erg op mijn privacy gesteld en zou er niet tegen kunnen dat iedereen bij me binnen loopt. Daarbij is het een totaal ander slag mensen. Niet minder dan ik, maar gewoon zó anders. Hij kan niet zonder zijn familie. Zijn grootouders, ouders, broers en zussen en diens kinderen wonen daar. Ik wil hem niet kwetsen, maar hoe zeg ik hem dat ik daar absoluut niet kan aarden?
Heeft iemand sowieso ervaring met relaties uit een heel ander milieu? En hoe is dat gegaan. Goede en ook slechte ervaringen zijn welkom.
zaterdag 9 juli 2011 om 15:09
Hoe is het nu met je Medaillon? Neem aan dat je niet verwacht had dat hij direct weg zou gaan Heb je alweer iets van hem gehoord? En heb jij een beetje geslapen vannacht?
Nog even over dat 'dan probeer jij het toch een tijdje op het kamp' zoals iemand zei:
Dat zou je natuurlijk kunnen doen. In het kader van het compromis. Echter moet je je dan wel goed realiseren dat bijvoorbeeld het houden van je baan nadat er kinderen komen niet meer alleen jouw beslissing is en die van je vriend. De hele familie zal zich hier tegenaan bemoeien. Er zal je een flink schuldgevoel aangepraat worden. Je zult het misschien zelfs gaan geloven... groepsdruk kan héél groot zijn. Denk hier goed over na zou mijn advies zijn. Zoals eerder gezegd, jullie denkbeelden qua levensinvulling liggen zo ver uit elkaar, is dit wel te overbruggen?
Nog even over dat 'dan probeer jij het toch een tijdje op het kamp' zoals iemand zei:
Dat zou je natuurlijk kunnen doen. In het kader van het compromis. Echter moet je je dan wel goed realiseren dat bijvoorbeeld het houden van je baan nadat er kinderen komen niet meer alleen jouw beslissing is en die van je vriend. De hele familie zal zich hier tegenaan bemoeien. Er zal je een flink schuldgevoel aangepraat worden. Je zult het misschien zelfs gaan geloven... groepsdruk kan héél groot zijn. Denk hier goed over na zou mijn advies zijn. Zoals eerder gezegd, jullie denkbeelden qua levensinvulling liggen zo ver uit elkaar, is dit wel te overbruggen?
zaterdag 9 juli 2011 om 15:42
* heb al hele dag het liedje 'even aan mijn moeder vragen' in mijn hoofd* sorry, niet grappig (hier maar zo'n doorhaalstreep doorheen denken)
Maar over dat 'uitproberen' TO weet toch waar ze het over heeft, ze kent het kamp, heeft er gelogeerd, waar ze het al benauwd van kreeg, dan ga je toch over een gevoelsgrens heen om er toch te gaan proberen te wonen. Ik ben niets tegen iets uit te proberen wat je nog niet kent, maar in dit geval kent TO het en kent haar eigen gevoel erover. Het is niet op onkunde, onbekendheid of vooroordelen gebaseerd. Dat zou ik dus maar serieus nemen (afgezien van het hele moeder-verhaal, wat alleen al vrij duidelijk is en wat TO volgens mij ook goed aanvoelt).
Maar over dat 'uitproberen' TO weet toch waar ze het over heeft, ze kent het kamp, heeft er gelogeerd, waar ze het al benauwd van kreeg, dan ga je toch over een gevoelsgrens heen om er toch te gaan proberen te wonen. Ik ben niets tegen iets uit te proberen wat je nog niet kent, maar in dit geval kent TO het en kent haar eigen gevoel erover. Het is niet op onkunde, onbekendheid of vooroordelen gebaseerd. Dat zou ik dus maar serieus nemen (afgezien van het hele moeder-verhaal, wat alleen al vrij duidelijk is en wat TO volgens mij ook goed aanvoelt).
zondag 10 juli 2011 om 09:17
Lieve TO,
Jammer dat je vriend zo kort is. Dat denkpatroon zit er zo ingesleten dat hij er altijd al vanuit is gegaan dat 'zijn vrouw' thuis zou zijn voor de kinderen en het huishouden. Hij ziet dat overal om zich heen en is er vast van overtuigd dat dat het ideale uitgangspunt is. En reizeger-mannen zijn over het algemeen erg trots en houden vast aan hun taak om het gezin te onderhouden.
Als je ervoor kiest om bij elkaar te blijven (als jij dat nog wel wil na je gesprek met hem) zal er toch iets moeten veranderen. Want jij ziet een leven in de wagen niet zitten en hij wil niet een huis in.
En over dat moeder-complex, dat zal weinig tot niet veranderen. De ouders zijn echt belangrijk in die cultuur en daar kom je echt niet zomaar tussen. Denk aan de toekomst! Als je naast of tegenover hen staat, hoe zit dat als ze oud worden? Want een verzorgingshuis dat kun je wel vergeten, daar doen ze niet aan. Meestal vangen de kinderen en schoonkinderen dat op. En als kinderen krijgt (denk ook maar vast aan het vernoemen, maar dit terzijde) zullen ze nooit helemaal alleen van jou zijn. Als je met hem verder wil zul je waarschijnlijk echt een hoop concessies moeten doen... De vraag is meer of je dat ervoor over hebt want je zult dan je eigen toekomstbeeld ernstig bij moeten stellen. Ik wens je heel veel succes bij je beslissing.
Jammer dat je vriend zo kort is. Dat denkpatroon zit er zo ingesleten dat hij er altijd al vanuit is gegaan dat 'zijn vrouw' thuis zou zijn voor de kinderen en het huishouden. Hij ziet dat overal om zich heen en is er vast van overtuigd dat dat het ideale uitgangspunt is. En reizeger-mannen zijn over het algemeen erg trots en houden vast aan hun taak om het gezin te onderhouden.
Als je ervoor kiest om bij elkaar te blijven (als jij dat nog wel wil na je gesprek met hem) zal er toch iets moeten veranderen. Want jij ziet een leven in de wagen niet zitten en hij wil niet een huis in.
En over dat moeder-complex, dat zal weinig tot niet veranderen. De ouders zijn echt belangrijk in die cultuur en daar kom je echt niet zomaar tussen. Denk aan de toekomst! Als je naast of tegenover hen staat, hoe zit dat als ze oud worden? Want een verzorgingshuis dat kun je wel vergeten, daar doen ze niet aan. Meestal vangen de kinderen en schoonkinderen dat op. En als kinderen krijgt (denk ook maar vast aan het vernoemen, maar dit terzijde) zullen ze nooit helemaal alleen van jou zijn. Als je met hem verder wil zul je waarschijnlijk echt een hoop concessies moeten doen... De vraag is meer of je dat ervoor over hebt want je zult dan je eigen toekomstbeeld ernstig bij moeten stellen. Ik wens je heel veel succes bij je beslissing.
zondag 10 juli 2011 om 09:30
zondag 10 juli 2011 om 21:12
quote:himalaya schreef op 10 juli 2011 @ 09:30:
[...]
Reiziger-mannen? Deze man heeft al heimwee als hij de hoek van het kamp om is....
Vroegah reisden ze natuurlijk wel met hun hele hebben en houden het land door maar sinds dat verboden is staan ze permanent op woonwagencentra oftewel 'kampen'
Woonwagenbewoners noemen zichzelf 'reizigers' i.p.v. 'kampers'.
[...]
Reiziger-mannen? Deze man heeft al heimwee als hij de hoek van het kamp om is....
Vroegah reisden ze natuurlijk wel met hun hele hebben en houden het land door maar sinds dat verboden is staan ze permanent op woonwagencentra oftewel 'kampen'
Woonwagenbewoners noemen zichzelf 'reizigers' i.p.v. 'kampers'.
zondag 10 juli 2011 om 23:58
quote:superstar_2 schreef op 10 juli 2011 @ 21:12:
[...]
Vroegah reisden ze natuurlijk wel met hun hele hebben en houden het land door maar sinds dat verboden is staan ze permanent op woonwagencentra oftewel 'kampen'
Woonwagenbewoners noemen zichzelf 'reizigers' i.p.v. 'kampers'.
Ik geloof toch echt echt dat reizigers mensen zijn die op de reis zitten (kermis dus)....
Enne tjah vwb deze relatie...denk ook niet dat er toekomst in zit. Het is een ander slag volk,...alleen als je er geen moeite mee hebt kun je er prima tussen leven.
[...]
Vroegah reisden ze natuurlijk wel met hun hele hebben en houden het land door maar sinds dat verboden is staan ze permanent op woonwagencentra oftewel 'kampen'
Woonwagenbewoners noemen zichzelf 'reizigers' i.p.v. 'kampers'.
Ik geloof toch echt echt dat reizigers mensen zijn die op de reis zitten (kermis dus)....
Enne tjah vwb deze relatie...denk ook niet dat er toekomst in zit. Het is een ander slag volk,...alleen als je er geen moeite mee hebt kun je er prima tussen leven.
maandag 11 juli 2011 om 00:01
maandag 11 juli 2011 om 00:44
quote:superstar_2 schreef op 10 juli 2011 @ 21:12:
[...]
Vroegah reisden ze natuurlijk wel met hun hele hebben en houden het land door maar sinds dat verboden is staan ze permanent op woonwagencentra oftewel 'kampen'
Woonwagenbewoners noemen zichzelf 'reizigers' i.p.v. 'kampers'.Dat dat zo is wist Hima denk ik ook wel. Blijft toch een grappig gegeven dat deze meneer tot het 'reiziger' volk behoort en na twee dagen heimwee heeft naar zijn moeder
[...]
Vroegah reisden ze natuurlijk wel met hun hele hebben en houden het land door maar sinds dat verboden is staan ze permanent op woonwagencentra oftewel 'kampen'
Woonwagenbewoners noemen zichzelf 'reizigers' i.p.v. 'kampers'.Dat dat zo is wist Hima denk ik ook wel. Blijft toch een grappig gegeven dat deze meneer tot het 'reiziger' volk behoort en na twee dagen heimwee heeft naar zijn moeder
maandag 11 juli 2011 om 06:30
quote:missk01 schreef op 10 juli 2011 @ 23:58:
[...]
Ik geloof toch echt echt dat reizigers mensen zijn die op de reis zitten (kermis dus)....
Enne tjah vwb deze relatie...denk ook niet dat er toekomst in zit. Het is een ander slag volk,...alleen als je er geen moeite mee hebt kun je er prima tussen leven.Vraag het een echte 'kamper' en hij zal zichzelf 'reiziger' noemen...
http://nl.wikipedia.org/wiki/Woonwagenbewoner
[...]
Ik geloof toch echt echt dat reizigers mensen zijn die op de reis zitten (kermis dus)....
Enne tjah vwb deze relatie...denk ook niet dat er toekomst in zit. Het is een ander slag volk,...alleen als je er geen moeite mee hebt kun je er prima tussen leven.Vraag het een echte 'kamper' en hij zal zichzelf 'reiziger' noemen...
http://nl.wikipedia.org/wiki/Woonwagenbewoner
maandag 11 juli 2011 om 06:48
quote:medaillon schreef op 09 juli 2011 @ 00:49:
Hij is weg. Hij zou heel het weekend bljiven. Maar is hevig teleurgesteld in mij. Ik heb aangegeven dat ik een leven op het kamp niet trek. Hij verwijt mij dat ik niet van hem houd. Anders..bla bla. Hij wil pertinent niet bij mij intrekken. Hij houdt dus ook niet van mij. Dat laatste had ik niet mogen zeggen. Ik weet niet waar ik over praat zegt hij. Hij moet nadenken en praten met zijn moeder.Wegwezen zou ik zeggen. Je hebt niet alleen een relatie met hem maar dalijk ook met zijn moeder!
Hij is weg. Hij zou heel het weekend bljiven. Maar is hevig teleurgesteld in mij. Ik heb aangegeven dat ik een leven op het kamp niet trek. Hij verwijt mij dat ik niet van hem houd. Anders..bla bla. Hij wil pertinent niet bij mij intrekken. Hij houdt dus ook niet van mij. Dat laatste had ik niet mogen zeggen. Ik weet niet waar ik over praat zegt hij. Hij moet nadenken en praten met zijn moeder.Wegwezen zou ik zeggen. Je hebt niet alleen een relatie met hem maar dalijk ook met zijn moeder!
maandag 11 juli 2011 om 08:25
quote:medaillon schreef op 09 juli 2011 @ 00:49:
Hij is weg. Hij zou heel het weekend bljiven. Maar is hevig teleurgesteld in mij. Ik heb aangegeven dat ik een leven op het kamp niet trek. Hij verwijt mij dat ik niet van hem houd. Anders..bla bla. Hij wil pertinent niet bij mij intrekken. Hij houdt dus ook niet van mij. Dat laatste had ik niet mogen zeggen. Ik weet niet waar ik over praat zegt hij. Hij moet nadenken en praten met zijn moeder.
Pfff... wat moeilijk Medaillon.
Samenwonen gaat niet lukken, misschien blijven latten wel... Maar dan? Heeft je relatie toekomst met een man die zoveel andere dingen verwacht?
Hij is weg. Hij zou heel het weekend bljiven. Maar is hevig teleurgesteld in mij. Ik heb aangegeven dat ik een leven op het kamp niet trek. Hij verwijt mij dat ik niet van hem houd. Anders..bla bla. Hij wil pertinent niet bij mij intrekken. Hij houdt dus ook niet van mij. Dat laatste had ik niet mogen zeggen. Ik weet niet waar ik over praat zegt hij. Hij moet nadenken en praten met zijn moeder.
Pfff... wat moeilijk Medaillon.
Samenwonen gaat niet lukken, misschien blijven latten wel... Maar dan? Heeft je relatie toekomst met een man die zoveel andere dingen verwacht?
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
maandag 11 juli 2011 om 08:32
Soms val je op iemand waar geen toekomst in zit om wat voor reden dan ook, dat weet je zelf stiekem best, maar je bent verliefd en dus steek je je hoofd in het zand.
Nu ben je gedwongen je hoofd uit het zand te halen, omdat jullie toekomst is besproken en nu blijkt dat het dus echt niet gaat werken, wat je dus eigenlijk al wist.
Tuurlijk doet het zeer om dit te constateren, want je bent waarschijnlijk tot over je oren verliefd geworden, maar doorgaan maakt het alleen nog maar moeilijker en pijnlijker.
Ik hoop dan ook dat jullie beiden tot het besef komen dat doorgaan elkaar verdriet doen betekent en dat je er beter nu mee kunt stoppen dan later.
Nu ben je gedwongen je hoofd uit het zand te halen, omdat jullie toekomst is besproken en nu blijkt dat het dus echt niet gaat werken, wat je dus eigenlijk al wist.
Tuurlijk doet het zeer om dit te constateren, want je bent waarschijnlijk tot over je oren verliefd geworden, maar doorgaan maakt het alleen nog maar moeilijker en pijnlijker.
Ik hoop dan ook dat jullie beiden tot het besef komen dat doorgaan elkaar verdriet doen betekent en dat je er beter nu mee kunt stoppen dan later.
dinsdag 12 juli 2011 om 20:47
quote:wereldmeid schreef op 12 juli 2011 @ 19:51:
Ik denk dat Medaillon op het kamp is gaan wonen en dat daar geen internet
is
Nee even serieus, ik hoop dat ze zich meldt met een update.
medaillon is door die kamperT de waguh ingesleurd en nu zit de hele familie onder leiding van la Mama op haar in te praten..
En nu even serieus,medaillon hoe gaat het met je?
Ik denk dat Medaillon op het kamp is gaan wonen en dat daar geen internet
is
Nee even serieus, ik hoop dat ze zich meldt met een update.
medaillon is door die kamperT de waguh ingesleurd en nu zit de hele familie onder leiding van la Mama op haar in te praten..
En nu even serieus,medaillon hoe gaat het met je?
dinsdag 12 juli 2011 om 22:45
Lieve forummers,
Het is over en uit. Voel me best wel raar eerlijk gezegd. Aan de ene kant opluchting, maar ook verdrietig omdat het niet gaat werken tussen ons. Stiekem wist ik dit natuurlijk.
We hebben niet echt twee jaar een serieuze relatie gehad. Het eerst half jaar hebben we om elkaar heengedraaid. Ik vond hem ontzettend charmant en knap. Hij deed z'n best voor mij. Na dat half jaar ontmoetten we elkaar vaak en na een maand of drie daten kregen we echt gevoelens voor elkaar. Dus een goed jaar is het serieus geweest. Er werden voorzichtig toekomstplannen gemaakt. Echter heb ik nooit durven zeggen dat ik niet op het kamp wilde wonen. Was ik maar meteen duidelijk geweest. Diep van binnen wist ik dat ik het niet ging winnen van kamp en moeder. Maar ik wilde hem niet kwijt. Ik was zo verliefd.
Zondag kwam hij pas naar me toe. Om nog één keer te vragen of ik een leven met hem op het kamp met de hele community wilde delen. Hoe moeilijk ik het ook vond ben ik eerlijk geweest. Hij was weinig begripvol. Hij citeerde zijn moeder: "Zij zal nooit iemand van ons zijn". Toen wist ik dat ik de juiste keuze gemaakt heb. Dat het nooit en te nimmer een gelijkwaardige relatie zou worden.
Ik heb jullie reacties teruggelezen. En voorzichtig komt er een glimlach om mijn mond. Dank jullie wel.
Het is over en uit. Voel me best wel raar eerlijk gezegd. Aan de ene kant opluchting, maar ook verdrietig omdat het niet gaat werken tussen ons. Stiekem wist ik dit natuurlijk.
We hebben niet echt twee jaar een serieuze relatie gehad. Het eerst half jaar hebben we om elkaar heengedraaid. Ik vond hem ontzettend charmant en knap. Hij deed z'n best voor mij. Na dat half jaar ontmoetten we elkaar vaak en na een maand of drie daten kregen we echt gevoelens voor elkaar. Dus een goed jaar is het serieus geweest. Er werden voorzichtig toekomstplannen gemaakt. Echter heb ik nooit durven zeggen dat ik niet op het kamp wilde wonen. Was ik maar meteen duidelijk geweest. Diep van binnen wist ik dat ik het niet ging winnen van kamp en moeder. Maar ik wilde hem niet kwijt. Ik was zo verliefd.
Zondag kwam hij pas naar me toe. Om nog één keer te vragen of ik een leven met hem op het kamp met de hele community wilde delen. Hoe moeilijk ik het ook vond ben ik eerlijk geweest. Hij was weinig begripvol. Hij citeerde zijn moeder: "Zij zal nooit iemand van ons zijn". Toen wist ik dat ik de juiste keuze gemaakt heb. Dat het nooit en te nimmer een gelijkwaardige relatie zou worden.
Ik heb jullie reacties teruggelezen. En voorzichtig komt er een glimlach om mijn mond. Dank jullie wel.
dinsdag 12 juli 2011 om 22:48