Relaties
alle pijlers
Woonwagenkamp.
vrijdag 8 juli 2011 om 01:21
Lieve forummers,
Ik post onder een nieuwe nick, vanwege herkenbaarheid. Ik zit met een dilemma.
Ik heb 2 jaar een relatie met de meest geweldige man, mijn grote liefde. So far so good. We zijn toe aan samenwonen. Ik heb zelf een leuk appartement en had verwacht dat hij bij mij in zou trekken. Dat gaat hem niet worden. Hij woont op een woonwagenkamp en wil dolgraag dat ik bij hem kom wonen. Heel zijn familie klit daar bij elkaar. Het zijn beste mensen, mijn schoonouders zijn heel lief. Ik zie het totaal niet zitten om daar te gaan wonen. Ik ben erg op mijn privacy gesteld en zou er niet tegen kunnen dat iedereen bij me binnen loopt. Daarbij is het een totaal ander slag mensen. Niet minder dan ik, maar gewoon zó anders. Hij kan niet zonder zijn familie. Zijn grootouders, ouders, broers en zussen en diens kinderen wonen daar. Ik wil hem niet kwetsen, maar hoe zeg ik hem dat ik daar absoluut niet kan aarden?
Heeft iemand sowieso ervaring met relaties uit een heel ander milieu? En hoe is dat gegaan. Goede en ook slechte ervaringen zijn welkom.
Ik post onder een nieuwe nick, vanwege herkenbaarheid. Ik zit met een dilemma.
Ik heb 2 jaar een relatie met de meest geweldige man, mijn grote liefde. So far so good. We zijn toe aan samenwonen. Ik heb zelf een leuk appartement en had verwacht dat hij bij mij in zou trekken. Dat gaat hem niet worden. Hij woont op een woonwagenkamp en wil dolgraag dat ik bij hem kom wonen. Heel zijn familie klit daar bij elkaar. Het zijn beste mensen, mijn schoonouders zijn heel lief. Ik zie het totaal niet zitten om daar te gaan wonen. Ik ben erg op mijn privacy gesteld en zou er niet tegen kunnen dat iedereen bij me binnen loopt. Daarbij is het een totaal ander slag mensen. Niet minder dan ik, maar gewoon zó anders. Hij kan niet zonder zijn familie. Zijn grootouders, ouders, broers en zussen en diens kinderen wonen daar. Ik wil hem niet kwetsen, maar hoe zeg ik hem dat ik daar absoluut niet kan aarden?
Heeft iemand sowieso ervaring met relaties uit een heel ander milieu? En hoe is dat gegaan. Goede en ook slechte ervaringen zijn welkom.
dinsdag 12 juli 2011 om 23:03
Bedankt voor je update Medaillon. Ik heb de afgelopen dagen aan je gedacht en ik was benieuwd hoe het verder zou gaan.
Ik denk dat het een verstandig besluit is. Ik heb respect voor je openheid en zelfinzicht.
En die twee jaar is geen weggegooide tijd, want vlgs mij heb je een hoop geleerd, o.a. waar je eigen grenzen liggen en wat je wel/niet wilt in een relatie.
Gun jezelf de tijd om er overheen te komen. Je gevoelens zullen niet meteen weg zijn. En over een tijdje ontmoet je vast en zeker een leuke vent die wél dezelfde visie op het leven en de toekomst heeft.
En hij kan beter een vrouw zoeken uit zijn eigen kring.
Veel sterkte!
Ik denk dat het een verstandig besluit is. Ik heb respect voor je openheid en zelfinzicht.
En die twee jaar is geen weggegooide tijd, want vlgs mij heb je een hoop geleerd, o.a. waar je eigen grenzen liggen en wat je wel/niet wilt in een relatie.
Gun jezelf de tijd om er overheen te komen. Je gevoelens zullen niet meteen weg zijn. En over een tijdje ontmoet je vast en zeker een leuke vent die wél dezelfde visie op het leven en de toekomst heeft.
En hij kan beter een vrouw zoeken uit zijn eigen kring.
Veel sterkte!
woensdag 13 juli 2011 om 09:15
quote:medaillon schreef op 12 juli 2011 @ 22:45:
Zondag kwam hij pas naar me toe. Om nog één keer te vragen of ik een leven met hem op het kamp met de hele community wilde delen. Hoe moeilijk ik het ook vond ben ik eerlijk geweest. Hij was weinig begripvol. Hij citeerde zijn moeder: "Zij zal nooit iemand van ons zijn". Toen wist ik dat ik de juiste keuze gemaakt heb. Dat het nooit en te nimmer een gelijkwaardige relatie zou worden.
Juist, je slaat de spijker op zijn kop.
Veel sterkte he, je komt er wel.
Zondag kwam hij pas naar me toe. Om nog één keer te vragen of ik een leven met hem op het kamp met de hele community wilde delen. Hoe moeilijk ik het ook vond ben ik eerlijk geweest. Hij was weinig begripvol. Hij citeerde zijn moeder: "Zij zal nooit iemand van ons zijn". Toen wist ik dat ik de juiste keuze gemaakt heb. Dat het nooit en te nimmer een gelijkwaardige relatie zou worden.
Juist, je slaat de spijker op zijn kop.
Veel sterkte he, je komt er wel.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
woensdag 13 juli 2011 om 09:19
Medaillon, sterkte. Het doet natuurlijk pijn, ook al weet je dat je de juiste beslissing hebt genomen
Ik vind dat citaat van zijn moeder wat hij gebruikte overigens een erg zure trap na. Dat toont wel weer hoe afhankelijk hij is van het kamp en zijn moeder. Sneu.
Blijf hier schrijven als je wat kwijt wilt, het lucht vaak op.
Ik vind dat citaat van zijn moeder wat hij gebruikte overigens een erg zure trap na. Dat toont wel weer hoe afhankelijk hij is van het kamp en zijn moeder. Sneu.
Blijf hier schrijven als je wat kwijt wilt, het lucht vaak op.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 13 juli 2011 om 09:24
quote:medaillon schreef op 12 juli 2011 @ 22:45:
Lieve forummers,
Het is over en uit. Voel me best wel raar eerlijk gezegd. Aan de ene kant opluchting, maar ook verdrietig omdat het niet gaat werken tussen ons. Stiekem wist ik dit natuurlijk.
We hebben niet echt twee jaar een serieuze relatie gehad. Het eerst half jaar hebben we om elkaar heengedraaid. Ik vond hem ontzettend charmant en knap. Hij deed z'n best voor mij. Na dat half jaar ontmoetten we elkaar vaak en na een maand of drie daten kregen we echt gevoelens voor elkaar. Dus een goed jaar is het serieus geweest. Er werden voorzichtig toekomstplannen gemaakt. Echter heb ik nooit durven zeggen dat ik niet op het kamp wilde wonen. Was ik maar meteen duidelijk geweest. Diep van binnen wist ik dat ik het niet ging winnen van kamp en moeder. Maar ik wilde hem niet kwijt. Ik was zo verliefd.
Zondag kwam hij pas naar me toe. Om nog één keer te vragen of ik een leven met hem op het kamp met de hele community wilde delen. Hoe moeilijk ik het ook vond ben ik eerlijk geweest. Hij was weinig begripvol. Hij citeerde zijn moeder: "Zij zal nooit iemand van ons zijn". Toen wist ik dat ik de juiste keuze gemaakt heb. Dat het nooit en te nimmer een gelijkwaardige relatie zou worden.
Ik heb jullie reacties teruggelezen. En voorzichtig komt er een glimlach om mijn mond. Dank jullie wel.
Dit is precies de spijker op de kop.
Jij zal daar nooit kunnen wennen en je zal nooit 1 van hen worden,jullie zijn té verschillend en op den duur zal dat niet werken.
Jij bent wie je bent en dat is iemand die niet in dat wereldje past.
Het is heel verdrietig om tot de conclusie te moeten komen dat het niet gaat werken maar beter nu dan over een paar jaar als er misschien ook nog kinderen bij betrokken zijn.
Lieve forummers,
Het is over en uit. Voel me best wel raar eerlijk gezegd. Aan de ene kant opluchting, maar ook verdrietig omdat het niet gaat werken tussen ons. Stiekem wist ik dit natuurlijk.
We hebben niet echt twee jaar een serieuze relatie gehad. Het eerst half jaar hebben we om elkaar heengedraaid. Ik vond hem ontzettend charmant en knap. Hij deed z'n best voor mij. Na dat half jaar ontmoetten we elkaar vaak en na een maand of drie daten kregen we echt gevoelens voor elkaar. Dus een goed jaar is het serieus geweest. Er werden voorzichtig toekomstplannen gemaakt. Echter heb ik nooit durven zeggen dat ik niet op het kamp wilde wonen. Was ik maar meteen duidelijk geweest. Diep van binnen wist ik dat ik het niet ging winnen van kamp en moeder. Maar ik wilde hem niet kwijt. Ik was zo verliefd.
Zondag kwam hij pas naar me toe. Om nog één keer te vragen of ik een leven met hem op het kamp met de hele community wilde delen. Hoe moeilijk ik het ook vond ben ik eerlijk geweest. Hij was weinig begripvol. Hij citeerde zijn moeder: "Zij zal nooit iemand van ons zijn". Toen wist ik dat ik de juiste keuze gemaakt heb. Dat het nooit en te nimmer een gelijkwaardige relatie zou worden.
Ik heb jullie reacties teruggelezen. En voorzichtig komt er een glimlach om mijn mond. Dank jullie wel.
Dit is precies de spijker op de kop.
Jij zal daar nooit kunnen wennen en je zal nooit 1 van hen worden,jullie zijn té verschillend en op den duur zal dat niet werken.
Jij bent wie je bent en dat is iemand die niet in dat wereldje past.
Het is heel verdrietig om tot de conclusie te moeten komen dat het niet gaat werken maar beter nu dan over een paar jaar als er misschien ook nog kinderen bij betrokken zijn.
woensdag 13 juli 2011 om 09:26
Medaillon, sterkte de komende tijd.
Wat hij nog even meegaf aan je als opmerking, bevestigt wel hoe juist je beslissing is. Neemt niet weg dat hart en verstand nog wel even flink overhoop kunnen liggen, ook na een juiste beslissing.
Wat iemand anders ook al zei: schrijf gerust van je af als je dat nodig hebt!
Wat hij nog even meegaf aan je als opmerking, bevestigt wel hoe juist je beslissing is. Neemt niet weg dat hart en verstand nog wel even flink overhoop kunnen liggen, ook na een juiste beslissing.
Wat iemand anders ook al zei: schrijf gerust van je af als je dat nodig hebt!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 13 juli 2011 om 09:37
Ik denk ook dat dit de juiste beslissing is,je zou daar idd doodongelukkig zijn geworden.
Ik ben wel eens een heel weekend met mijn kinderen bij mijn vriendin op het kamp heel leuk en gezellig allemaal en ik kan me geen betere vriendin wensen dan zij maar toch zou ik daar nooit kunnen wonen.
Wanneer ik in mijn eigen huis ben dan vind ik de rust weer heerlijk,geen mensen die maar in en uit lopen etc.
Ik ben wel eens een heel weekend met mijn kinderen bij mijn vriendin op het kamp heel leuk en gezellig allemaal en ik kan me geen betere vriendin wensen dan zij maar toch zou ik daar nooit kunnen wonen.
Wanneer ik in mijn eigen huis ben dan vind ik de rust weer heerlijk,geen mensen die maar in en uit lopen etc.
woensdag 13 juli 2011 om 23:38
Bedankt voor jullie lieve reacties!
Heb een moeilijke dag gehad. Maar ik moet verder. Heb vandaag tegen mijn ouders verteld dat het over is. Ze waren heel begripvol en hebben me gesteund. Hun opluchting en blijdschap is me niet ontgaan. Ik snap het ook wel.
Ik vind het heel lief van jullie, maar ik denk niet dat ik hier blijf schrijven. Ik zal de komende tijd best moeilijke momenten hebben, maar ik weet dat ik de juiste beslissing genomen heb. Ik sta positief in het leven en hou er niet van om mjin verdriet te koesteren. Doorgaan is altijd mijn motto geweest. En dat is wat ik ga doen. Ik ga morgen een heerlijke vakantie boeken. Lekker alleen erop uit en mijn gedachten ordenen. Het gaat me lukken hoor!
Nogmaals bedankt lieve vrouwen!
Heb een moeilijke dag gehad. Maar ik moet verder. Heb vandaag tegen mijn ouders verteld dat het over is. Ze waren heel begripvol en hebben me gesteund. Hun opluchting en blijdschap is me niet ontgaan. Ik snap het ook wel.
Ik vind het heel lief van jullie, maar ik denk niet dat ik hier blijf schrijven. Ik zal de komende tijd best moeilijke momenten hebben, maar ik weet dat ik de juiste beslissing genomen heb. Ik sta positief in het leven en hou er niet van om mjin verdriet te koesteren. Doorgaan is altijd mijn motto geweest. En dat is wat ik ga doen. Ik ga morgen een heerlijke vakantie boeken. Lekker alleen erop uit en mijn gedachten ordenen. Het gaat me lukken hoor!
Nogmaals bedankt lieve vrouwen!
