Relaties
alle pijlers
Onduidelijkheid!
zaterdag 23 juli 2011 om 00:10
Op advies ga ik mijn verhaal in het kort vertellen om hopelijk wat reacties te krijgen waar ik iets mee kan....
Om meteen met de deur is huis te vallen; mijn zus wilt geen contact meer met mij (ben zelf een vrouw) en ik heb geen idee waarom.
We hebben beide een moeilijk leven gehad. Toen we 8 en 10 waren gingen onze ouders scheiden. Wij kwamen vervolgens in een opvanghuis terecht met onze moeder waar we vervolgens twee maanden verbleven. Na deze twee maanden kregen wij ons huis waar we samen met onze moeder gingen wonen.
Mijn zus ging door een moeilijke tijd en sloeg mij twee jaar lang vrij vaak in elkaar. Dusdanig dat ik wegvluchtte de wc op omdat ze in haar ''buien'' niet te stoppen was. Ik begreep (en begrijp) dat nog steeds niet. Op een gegeven moment liep alles zo uit de hand (huis vernielen / driftbuien etc) dat ze van mijn moeder naar een internaat toe moest.
Vanaf dat moment verliep alles voor ons allen niet bepaald soepel.
Mijn zus heeft verschillende verkeerde keuzes gemaakt (die ik vanwege privacy niet zal vermelden) en ik werd met zestien jaar zwanger van een tweeling en kwam in een relatie terecht waarin ik werd mishandeld.
Onze vader zag ik regelmatig en bij mijn zus verloopt dat contact tot heden erg stroef. Nu heeft mijn zus zelfs géén contact meer met mijn vader.
Ze verwijt hem dat hij er nooit was...
Mijn moeder ziet ze wel, maar haar verwijt ze het feit dat ze uit huis werd geplaats en haar in de steek liet.
Mijn zus heeft mogelijk borderline ontwikkeld en heeft het daardoor best moeilijk.
Bij mij is ook schade aangericht... Ik hou iedereen liever op afstand, wil over alles controle hebben (zodat ik alleen mezelf kan kwetsen) en ben heel hard geworden.
Een jaar geleden kreeg ik van mijn zus via e-mail te horen dat ze acht jaar aan het tobben is over het verbreken van het contact met mij en dat ze de knoop heeft doorgehakt en me niet meer wilt zien. Vervolgens wenste ze me nog succes met mijn leven.
Duidelijkheid over 'Waarom' krijg ik niet van haar. Dit heb ik op verschillende manieren tevergeefs proberen te krijgen...
Waar ik het moeilijk mee heb is vrede krijgen met het feit dat ik niet weet wat ik heb gedaan.
Mijn hele leven heb ik me aangepast aan haar. Het was altijd; 'Houdt je maar rustig want anders wordt ****** weer boos'. Mijn hele leven heb ik op mijn tenen gelopen en omdat ze het niet altijd makkelijk had, heb ik me nooit uitgesproken over hoe ik me voelde. Ik wilde haar nooit voor haar hoofd stoten en het niet ''moeilijker'' voor haar maken.
Heeft iemand hier advies over? Ervaringen mee? Tips?
Het gaat me dus niet eens zozeer meer over het herstellen van de relatie met mijn zus, maar meer over de onduidelijkheid over 'Wat' ik heb gedaan en hoe ik dat naast me neer kan leggen.
Heb mijn hersens laten kraken, maar weet totaal niet wat ik heb gedaan. Ik ben kritisch op zichzelf en neem ook verantwoordelijkheid voor mijn daden. In dit geval kan dat laatste helaas niet..... Ik verwacht ook niet dat ik nog duidelijkheid krijg.
Dus... what to do?!!
Liefs samahe
Ps: excuus voor het lange verhaal.
Om meteen met de deur is huis te vallen; mijn zus wilt geen contact meer met mij (ben zelf een vrouw) en ik heb geen idee waarom.
We hebben beide een moeilijk leven gehad. Toen we 8 en 10 waren gingen onze ouders scheiden. Wij kwamen vervolgens in een opvanghuis terecht met onze moeder waar we vervolgens twee maanden verbleven. Na deze twee maanden kregen wij ons huis waar we samen met onze moeder gingen wonen.
Mijn zus ging door een moeilijke tijd en sloeg mij twee jaar lang vrij vaak in elkaar. Dusdanig dat ik wegvluchtte de wc op omdat ze in haar ''buien'' niet te stoppen was. Ik begreep (en begrijp) dat nog steeds niet. Op een gegeven moment liep alles zo uit de hand (huis vernielen / driftbuien etc) dat ze van mijn moeder naar een internaat toe moest.
Vanaf dat moment verliep alles voor ons allen niet bepaald soepel.
Mijn zus heeft verschillende verkeerde keuzes gemaakt (die ik vanwege privacy niet zal vermelden) en ik werd met zestien jaar zwanger van een tweeling en kwam in een relatie terecht waarin ik werd mishandeld.
Onze vader zag ik regelmatig en bij mijn zus verloopt dat contact tot heden erg stroef. Nu heeft mijn zus zelfs géén contact meer met mijn vader.
Ze verwijt hem dat hij er nooit was...
Mijn moeder ziet ze wel, maar haar verwijt ze het feit dat ze uit huis werd geplaats en haar in de steek liet.
Mijn zus heeft mogelijk borderline ontwikkeld en heeft het daardoor best moeilijk.
Bij mij is ook schade aangericht... Ik hou iedereen liever op afstand, wil over alles controle hebben (zodat ik alleen mezelf kan kwetsen) en ben heel hard geworden.
Een jaar geleden kreeg ik van mijn zus via e-mail te horen dat ze acht jaar aan het tobben is over het verbreken van het contact met mij en dat ze de knoop heeft doorgehakt en me niet meer wilt zien. Vervolgens wenste ze me nog succes met mijn leven.
Duidelijkheid over 'Waarom' krijg ik niet van haar. Dit heb ik op verschillende manieren tevergeefs proberen te krijgen...
Waar ik het moeilijk mee heb is vrede krijgen met het feit dat ik niet weet wat ik heb gedaan.
Mijn hele leven heb ik me aangepast aan haar. Het was altijd; 'Houdt je maar rustig want anders wordt ****** weer boos'. Mijn hele leven heb ik op mijn tenen gelopen en omdat ze het niet altijd makkelijk had, heb ik me nooit uitgesproken over hoe ik me voelde. Ik wilde haar nooit voor haar hoofd stoten en het niet ''moeilijker'' voor haar maken.
Heeft iemand hier advies over? Ervaringen mee? Tips?
Het gaat me dus niet eens zozeer meer over het herstellen van de relatie met mijn zus, maar meer over de onduidelijkheid over 'Wat' ik heb gedaan en hoe ik dat naast me neer kan leggen.
Heb mijn hersens laten kraken, maar weet totaal niet wat ik heb gedaan. Ik ben kritisch op zichzelf en neem ook verantwoordelijkheid voor mijn daden. In dit geval kan dat laatste helaas niet..... Ik verwacht ook niet dat ik nog duidelijkheid krijg.
Dus... what to do?!!
Liefs samahe
Ps: excuus voor het lange verhaal.
zaterdag 23 juli 2011 om 12:08
quote:hupseflups schreef op 23 juli 2011 @ 07:24:
Zus is ongetwijfeld een slimme vrouw, maar als ze borderline heeft begrijpt ze het dus niet. Dat ligt niet aan haar, maar aan haar ziektebeeld. Het zal in de toekomst mogelijk ook aantrekken en afstoten worden, de vraag die jij jezelf moet stellen is, ga je daar in mee? Of is het voor jouw eigen welzijn misschien beter om contact met zus op een laag pitje te houden/ niet te hebben. Mensen met borderline bouwen nu eenmaal doorgaans geen langdurige/ solide relaties op, en als ik jullie verhaal zo lees, is het ook niet gek dat zus er moeilijkheden aan over gehouden heeft. Probeer voor jezelf een balans te gaan vinden. Heel veel sterkte!
Dat afstoten / aantrekken is inderdaad mogelijk... Ze heeft nooit echte vriendschappen of goede contacten kunnen onderhouden.
Ik ben niet van plan erin mee te gaan... Ik ben niet haar borderline.
Omdat ik weet dat ze vrijwel zeker niet zal veranderen, is het het beste om afstand te houden. Thnx
Zus is ongetwijfeld een slimme vrouw, maar als ze borderline heeft begrijpt ze het dus niet. Dat ligt niet aan haar, maar aan haar ziektebeeld. Het zal in de toekomst mogelijk ook aantrekken en afstoten worden, de vraag die jij jezelf moet stellen is, ga je daar in mee? Of is het voor jouw eigen welzijn misschien beter om contact met zus op een laag pitje te houden/ niet te hebben. Mensen met borderline bouwen nu eenmaal doorgaans geen langdurige/ solide relaties op, en als ik jullie verhaal zo lees, is het ook niet gek dat zus er moeilijkheden aan over gehouden heeft. Probeer voor jezelf een balans te gaan vinden. Heel veel sterkte!
Dat afstoten / aantrekken is inderdaad mogelijk... Ze heeft nooit echte vriendschappen of goede contacten kunnen onderhouden.
Ik ben niet van plan erin mee te gaan... Ik ben niet haar borderline.
Omdat ik weet dat ze vrijwel zeker niet zal veranderen, is het het beste om afstand te houden. Thnx
zaterdag 23 juli 2011 om 12:15
quote:zwitsal_nijntje schreef op 23 juli 2011 @ 08:00:
Misschien wil ze de situatie liever vergeten? Ze heeft je 2 jaar lang mishandeld? Is daar noout iets mee gebeurt? Sterkte
Ze is inderdaad alles uit haar verleden aan het uitsluiten. Ze heeft zelf een studie Social Work afgesloten en ik snap dus niet dat ze zelf niet begrijpt dat dit niet de manier is om ergens mee om te gaan.
En daarnaast blijft het oneerlijk wat ze doet. Maar goed...
Toen ze me mishandeld was ik 10 en zij 12 ofzo. Alle frustratie en onrust kreeg ik over me heen. Ik was gewoon telkens de zak. Voor het minste of geringste vloog ze over me heen. Vaak wist ik te ontkomen en glipte ik de wc op waar ik vervolgens een half uur of uur bleef zitten totdat zij gekalmeerd of weg was.
Ze gooide alles kapot in huis, trapte deuren in en schreeuwde en schold. Toen snapte ik niet waarom ik het steeds moest ontgelden. Nu begrijp ik dat dit voornamelijk door de scheiding van onze ouders kwam. Ik heb nog dagboeken van vroeger waarin staat dat ik haar gek vond en dat ze geschift was.... Ik was elf, dus ja...
Vorige week heb ik haar de laatste e-mail gestuurd waarin ik voor het eerst heb verteld of ze begrijpt hoe dat voor mij was. Voorheen heb ik daar nooit eerder iets over gezegd. Natuurlijk krijg ik geen reactie...
Misschien wil ze de situatie liever vergeten? Ze heeft je 2 jaar lang mishandeld? Is daar noout iets mee gebeurt? Sterkte
Ze is inderdaad alles uit haar verleden aan het uitsluiten. Ze heeft zelf een studie Social Work afgesloten en ik snap dus niet dat ze zelf niet begrijpt dat dit niet de manier is om ergens mee om te gaan.
En daarnaast blijft het oneerlijk wat ze doet. Maar goed...
Toen ze me mishandeld was ik 10 en zij 12 ofzo. Alle frustratie en onrust kreeg ik over me heen. Ik was gewoon telkens de zak. Voor het minste of geringste vloog ze over me heen. Vaak wist ik te ontkomen en glipte ik de wc op waar ik vervolgens een half uur of uur bleef zitten totdat zij gekalmeerd of weg was.
Ze gooide alles kapot in huis, trapte deuren in en schreeuwde en schold. Toen snapte ik niet waarom ik het steeds moest ontgelden. Nu begrijp ik dat dit voornamelijk door de scheiding van onze ouders kwam. Ik heb nog dagboeken van vroeger waarin staat dat ik haar gek vond en dat ze geschift was.... Ik was elf, dus ja...
Vorige week heb ik haar de laatste e-mail gestuurd waarin ik voor het eerst heb verteld of ze begrijpt hoe dat voor mij was. Voorheen heb ik daar nooit eerder iets over gezegd. Natuurlijk krijg ik geen reactie...
zaterdag 23 juli 2011 om 12:34
quote:justme27 schreef op 23 juli 2011 @ 08:23:
Lieverd,
Je gaat er heel erg vanuit dat je zus het contact met je heeft verbroken omdat jij iets verkeerd hebt gedaan, maar heeft ze dat ook zo naar je uitgesproken? Je schrijft namelijk alleen dat ze er 8 jaar over heeft lopen tobben, maar als je zus zo zwart-wit denkt en de schuld meestal buiten zichzelf zoekt, zou ze je dan juist niet heel erg verwijten wat je verkeerd gedaan zou hebben?
Ik denk eerder dat zij in de relatie met jou zelf heel duidelijk degene is geweest die fouten heeft gemaakt. En dat kan heel confrontrerend zijn, met name als die zaken nooit zijn uitgesproken, dus het zou heel goed kunnen dat jij haar daardoor telkens herinnert aan haar fouten.
Je zus is er heel duidelijk in dat ze je de reden niet wil vertellen, misschien zou jullie moeder het aan haar kunnen vragen zodat zij het dan weer aan jou kan vertellen? Misschien zul je het nooit weten, dan zal je daar op de een of andere manier vrede mee moeten zien te vinden. Sterkte!
Het zou heel goed zo kunnen zijn dat ik haar teveel herinner aan het verleden en aan haar eigen fouten. Misschien is dat de reden dat ze ook geen antwoord geeft op de vraag Waarom?!
Misschien weet ze zelf wel dat ze heel onredelijk bezig is, maar is het voor haar de makkelijkste manier. Dan nog is het niet fair. Maar daar zal ik me dan bij neer moeten leggen...
Via mijn moeder, haar man etc heb ik het geprobeerd. Ze laat tegen niemand iets los en zegt tegen iedereen dat ze er niet over wilt praten. Haar man liet wel doorschemeren dat hij het idee heeft dat ik haar écht iets heb aangedaan en er iets heftigs moet zijn. Gezien de mate waarin zij boos is...
Kan natuurlijk ook dat ze doet alsof ze boos is op mij, maar het daadwerkelijk op zichzelf is. Dat blijft gegis....
Thnx
Lieverd,
Je gaat er heel erg vanuit dat je zus het contact met je heeft verbroken omdat jij iets verkeerd hebt gedaan, maar heeft ze dat ook zo naar je uitgesproken? Je schrijft namelijk alleen dat ze er 8 jaar over heeft lopen tobben, maar als je zus zo zwart-wit denkt en de schuld meestal buiten zichzelf zoekt, zou ze je dan juist niet heel erg verwijten wat je verkeerd gedaan zou hebben?
Ik denk eerder dat zij in de relatie met jou zelf heel duidelijk degene is geweest die fouten heeft gemaakt. En dat kan heel confrontrerend zijn, met name als die zaken nooit zijn uitgesproken, dus het zou heel goed kunnen dat jij haar daardoor telkens herinnert aan haar fouten.
Je zus is er heel duidelijk in dat ze je de reden niet wil vertellen, misschien zou jullie moeder het aan haar kunnen vragen zodat zij het dan weer aan jou kan vertellen? Misschien zul je het nooit weten, dan zal je daar op de een of andere manier vrede mee moeten zien te vinden. Sterkte!
Het zou heel goed zo kunnen zijn dat ik haar teveel herinner aan het verleden en aan haar eigen fouten. Misschien is dat de reden dat ze ook geen antwoord geeft op de vraag Waarom?!
Misschien weet ze zelf wel dat ze heel onredelijk bezig is, maar is het voor haar de makkelijkste manier. Dan nog is het niet fair. Maar daar zal ik me dan bij neer moeten leggen...
Via mijn moeder, haar man etc heb ik het geprobeerd. Ze laat tegen niemand iets los en zegt tegen iedereen dat ze er niet over wilt praten. Haar man liet wel doorschemeren dat hij het idee heeft dat ik haar écht iets heb aangedaan en er iets heftigs moet zijn. Gezien de mate waarin zij boos is...
Kan natuurlijk ook dat ze doet alsof ze boos is op mij, maar het daadwerkelijk op zichzelf is. Dat blijft gegis....
Thnx
zaterdag 23 juli 2011 om 13:22
Leg het hele pakketje voor de verandering eens een keertje bij je zus neer , verantwoordelijkheid , zelfinzicht , volwassenheid.
Zij bezit die dingen niet , gedeeltelijk door eigen toedoen gedeetelijk ook niet , maar hoe het ook komt , zij spoort niet. Dat is haar probleem. Leg het bij haar , doet zij ook bij jou , terwijl ze er een stuk minder reden toe heeft dan jij.
Jammer van het contact met familie maar zeg eens eerlijk wat heb je aan haar ?
Misschien baalt ze wel van je zelftwijfel en had ze graag eens een keertje een schop van je onder haar kont gekregen.
Maar dat is nogmaals haar probleem.
Zij bezit die dingen niet , gedeeltelijk door eigen toedoen gedeetelijk ook niet , maar hoe het ook komt , zij spoort niet. Dat is haar probleem. Leg het bij haar , doet zij ook bij jou , terwijl ze er een stuk minder reden toe heeft dan jij.
Jammer van het contact met familie maar zeg eens eerlijk wat heb je aan haar ?
Misschien baalt ze wel van je zelftwijfel en had ze graag eens een keertje een schop van je onder haar kont gekregen.
Maar dat is nogmaals haar probleem.
zaterdag 23 juli 2011 om 16:58
quote:michellevanderesistance schreef op 23 juli 2011 @ 13:22:
Leg het hele pakketje voor de verandering eens een keertje bij je zus neer , verantwoordelijkheid , zelfinzicht , volwassenheid.
Zij bezit die dingen niet , gedeeltelijk door eigen toedoen gedeetelijk ook niet , maar hoe het ook komt , zij spoort niet. Dat is haar probleem. Leg het bij haar , doet zij ook bij jou , terwijl ze er een stuk minder reden toe heeft dan jij.
Jammer van het contact met familie maar zeg eens eerlijk wat heb je aan haar ?
Misschien baalt ze wel van je zelftwijfel en had ze graag eens een keertje een schop van je onder haar kont gekregen.
Maar dat is nogmaals haar probleem.
Het klopt inderdaad dat ze sommige eigenschappen niet bezit. Dit heeft mede te maken met haar borderline waar ik dan inderdaad geen boodschap aan heb helaas.
Ik was bereid te praten en haar voor haar te zijn maar die kans geeft ze me niet dus dan houdt het op...
En het klopt dat ik niet zoveel aan haar heb. Het ging altijd om haar...
Ik moet erachter komen waarom ik wil weten waarom ze me niet meer wilt zien. Waarom is het zo belangrijk dat ik antwoorden krijg? Natuurlijk omdat ze mijn zus is maar ook omdat ik altijd denk dat ik alles fout ben. En dát is dan weer mijn probleem. Als ik dat kan oplossen.... kan ik het ook afsluiten.
Bedankt voor je antwoord.
Leg het hele pakketje voor de verandering eens een keertje bij je zus neer , verantwoordelijkheid , zelfinzicht , volwassenheid.
Zij bezit die dingen niet , gedeeltelijk door eigen toedoen gedeetelijk ook niet , maar hoe het ook komt , zij spoort niet. Dat is haar probleem. Leg het bij haar , doet zij ook bij jou , terwijl ze er een stuk minder reden toe heeft dan jij.
Jammer van het contact met familie maar zeg eens eerlijk wat heb je aan haar ?
Misschien baalt ze wel van je zelftwijfel en had ze graag eens een keertje een schop van je onder haar kont gekregen.
Maar dat is nogmaals haar probleem.
Het klopt inderdaad dat ze sommige eigenschappen niet bezit. Dit heeft mede te maken met haar borderline waar ik dan inderdaad geen boodschap aan heb helaas.
Ik was bereid te praten en haar voor haar te zijn maar die kans geeft ze me niet dus dan houdt het op...
En het klopt dat ik niet zoveel aan haar heb. Het ging altijd om haar...
Ik moet erachter komen waarom ik wil weten waarom ze me niet meer wilt zien. Waarom is het zo belangrijk dat ik antwoorden krijg? Natuurlijk omdat ze mijn zus is maar ook omdat ik altijd denk dat ik alles fout ben. En dát is dan weer mijn probleem. Als ik dat kan oplossen.... kan ik het ook afsluiten.
Bedankt voor je antwoord.
zondag 24 juli 2011 om 12:32
Ik heb de reacties niet gelezen, sorry als dit dus dubbel is:
Volgens mij gaat het jouw zus niet om iets wat jij gedaan zou hebben. Het kan best wel eens zo zijn dat ze zich realiseert wat ze heeft gedaan (jou zo vaak inelkaar geslagen) en dat ze zich daar schuldig over voelt. Contact met jou maakt haar verleden nog pijnlijker voor haar en dat kan ze niet aan. Het contact met jou verbreken zou dus misschien kunnen zijn om haarzelf en ook jou te beschermen.
Sterkte!
Volgens mij gaat het jouw zus niet om iets wat jij gedaan zou hebben. Het kan best wel eens zo zijn dat ze zich realiseert wat ze heeft gedaan (jou zo vaak inelkaar geslagen) en dat ze zich daar schuldig over voelt. Contact met jou maakt haar verleden nog pijnlijker voor haar en dat kan ze niet aan. Het contact met jou verbreken zou dus misschien kunnen zijn om haarzelf en ook jou te beschermen.
Sterkte!
Everything happens for a reason
zondag 24 juli 2011 om 14:06
quote:Immortal schreef op 24 juli 2011 @ 12:32:
Ik heb de reacties niet gelezen, sorry als dit dus dubbel is:
Volgens mij gaat het jouw zus niet om iets wat jij gedaan zou hebben. Het kan best wel eens zo zijn dat ze zich realiseert wat ze heeft gedaan (jou zo vaak inelkaar geslagen) en dat ze zich daar schuldig over voelt. Contact met jou maakt haar verleden nog pijnlijker voor haar en dat kan ze niet aan. Het contact met jou verbreken zou dus misschien kunnen zijn om haarzelf en ook jou te beschermen.
Sterkte!
Dat zou heel goed kunnen. Maar ik krijg daarentegen wel het idee dat ze boos op me is...
Bedankt voor je reactie.
Ik heb de reacties niet gelezen, sorry als dit dus dubbel is:
Volgens mij gaat het jouw zus niet om iets wat jij gedaan zou hebben. Het kan best wel eens zo zijn dat ze zich realiseert wat ze heeft gedaan (jou zo vaak inelkaar geslagen) en dat ze zich daar schuldig over voelt. Contact met jou maakt haar verleden nog pijnlijker voor haar en dat kan ze niet aan. Het contact met jou verbreken zou dus misschien kunnen zijn om haarzelf en ook jou te beschermen.
Sterkte!
Dat zou heel goed kunnen. Maar ik krijg daarentegen wel het idee dat ze boos op me is...
Bedankt voor je reactie.
zondag 24 juli 2011 om 14:07
quote:michellevanderesistance schreef op 23 juli 2011 @ 21:13:
maar ook omdat ik altijd denk dat ik alles fout ben
Dit !!!
werk daar hard aan
lief doen kan gewoon niet altijd
helaas
dat gebeurt iedereen , die zelf respect heeft
daarom ben je nog wel waardevol !!
Juist wel !!!
Hiervoor heb ik vorige week mijn eerste gesprek bij een psycholoog gehad... Misschien krijg ik dan vanzelf meer rust.
Thnx
maar ook omdat ik altijd denk dat ik alles fout ben
Dit !!!
werk daar hard aan
lief doen kan gewoon niet altijd
helaas
dat gebeurt iedereen , die zelf respect heeft
daarom ben je nog wel waardevol !!
Juist wel !!!
Hiervoor heb ik vorige week mijn eerste gesprek bij een psycholoog gehad... Misschien krijg ik dan vanzelf meer rust.
Thnx
zondag 24 juli 2011 om 14:26
Naast alle wijze woorden die al zijn geschreven (en waarvan ik ook denk dat ze waar zijn) vraag ik me af: zit jouw grootste pijn niet in het feit at ze wederom geen rekening houdt met jouw gevoelens? Uiteindelijk draait het nu om haar, mensen denken zelfs dat jij iets gedaan hebt, maar ze neemt geen verantwoordelijkheid door uit te spreken wat er nou precies aan de hand. Waarschijnlijk omdat ze dat zelf ook niet goed weet. Maar gaat hiermee dus compleet voorbij aan jou en jouw emoties. En als je dat uitspreekt in een mail krijg je niet eens antwoord. Daarmee reduceert ze jou toch aardig tot nul maar neemt dus ook geen verantwoordelijkheid voor de keuze die ze maakt. En jij kan er vervolgens helemaal niets mee. Ik kan me voorstellen dat je daar verdrietig (en uiteindelijk heel erg boos) van wordt. Sterkte! Ik vind jou overkomen als een sterke lieve vrouw!
zondag 24 juli 2011 om 14:39
quote:VotesforLeo schreef op 24 juli 2011 @ 14:26:
Naast alle wijze woorden die al zijn geschreven (en waarvan ik ook denk dat ze waar zijn) vraag ik me af: zit jouw grootste pijn niet in het feit at ze wederom geen rekening houdt met jouw gevoelens? Uiteindelijk draait het nu om haar, mensen denken zelfs dat jij iets gedaan hebt, maar ze neemt geen verantwoordelijkheid door uit te spreken wat er nou precies aan de hand. Waarschijnlijk omdat ze dat zelf ook niet goed weet. Maar gaat hiermee dus compleet voorbij aan jou en jouw emoties. En als je dat uitspreekt in een mail krijg je niet eens antwoord. Daarmee reduceert ze jou toch aardig tot nul maar neemt dus ook geen verantwoordelijkheid voor de keuze die ze maakt. En jij kan er vervolgens helemaal niets mee. Ik kan me voorstellen dat je daar verdrietig (en uiteindelijk heel erg boos) van wordt. Sterkte! Ik vind jou overkomen als een sterke lieve vrouw!
Wat een lief bericht!! Dank je wel
.
Het voelt ook inderdaad precies zo aan zoals je beschrijft. Het doet pijn dat ze geen rekening houdt met me en dat doet extra pijn omdat veel mensen dit hebben gedaan in het verleden. Daardoor voelde ik me vaak niet genoeg waard en dacht ik dat altijd alles aan mij lag. Het feit dat mijn zus wéét hoe ik ben en ook weet dat ik mezelf altijd maar van alles te schuld geef, doet het extra veel zeer dat zij hiervoor kiest... Ik vind het op zoveel vlakken enorm fout wat ze doet. Nu heb ik het er moeilijk mee, maar dat loopt wel los...
Uiteindelijk is het haar verlies....
Naast alle wijze woorden die al zijn geschreven (en waarvan ik ook denk dat ze waar zijn) vraag ik me af: zit jouw grootste pijn niet in het feit at ze wederom geen rekening houdt met jouw gevoelens? Uiteindelijk draait het nu om haar, mensen denken zelfs dat jij iets gedaan hebt, maar ze neemt geen verantwoordelijkheid door uit te spreken wat er nou precies aan de hand. Waarschijnlijk omdat ze dat zelf ook niet goed weet. Maar gaat hiermee dus compleet voorbij aan jou en jouw emoties. En als je dat uitspreekt in een mail krijg je niet eens antwoord. Daarmee reduceert ze jou toch aardig tot nul maar neemt dus ook geen verantwoordelijkheid voor de keuze die ze maakt. En jij kan er vervolgens helemaal niets mee. Ik kan me voorstellen dat je daar verdrietig (en uiteindelijk heel erg boos) van wordt. Sterkte! Ik vind jou overkomen als een sterke lieve vrouw!
Wat een lief bericht!! Dank je wel
. Het voelt ook inderdaad precies zo aan zoals je beschrijft. Het doet pijn dat ze geen rekening houdt met me en dat doet extra pijn omdat veel mensen dit hebben gedaan in het verleden. Daardoor voelde ik me vaak niet genoeg waard en dacht ik dat altijd alles aan mij lag. Het feit dat mijn zus wéét hoe ik ben en ook weet dat ik mezelf altijd maar van alles te schuld geef, doet het extra veel zeer dat zij hiervoor kiest... Ik vind het op zoveel vlakken enorm fout wat ze doet. Nu heb ik het er moeilijk mee, maar dat loopt wel los...
Uiteindelijk is het haar verlies....
zondag 24 juli 2011 om 14:58
Ik denk dat ze niet invoelt wat het met jou doet. Het leven draait immers om haar enoties, althans, zo klinkt het. Er klinkt ook iets machteloos uit haar beslissing. Ik weet niet waarom. Hoe verhouden jullie levens zich ten opzichte van elkaar? In de zin: goede baan, beide huisje boompje etc. of is er een groot verschil? (iets waar ze misschien jaloers op is).
En hadden jullie veel contact voordat ze het verbrak?
Dan nog: als je verder kan kijken dan deze situatie en de pijn die je nu hebt, mis je haar dan echt in je leven of voel je ergens ookopluchting dat je niet meer op je tenen hoeft te lopen?
En hadden jullie veel contact voordat ze het verbrak?
Dan nog: als je verder kan kijken dan deze situatie en de pijn die je nu hebt, mis je haar dan echt in je leven of voel je ergens ookopluchting dat je niet meer op je tenen hoeft te lopen?
zondag 24 juli 2011 om 16:53
@ VotesforLeo
Ze voelt het misschien wel aan, maar het interesseert haar niets. Onze moeder heeft haar vorige week gezegd dat het mij pijn doet dat het op deze manier gaat, waarop haar antwoord was; 'Dat is haar probleem!'. Daarbij komt ook nog dat mijn kinderen telkens vragen wanneer ze weer bij tante mogen logeren etc. Ze zijn elf en kan ik ze dus niets meer wijsmaken. Heb ze daarom vorige week ook verteld hoe het zit en dat 'tante' mij helaas niet meer wilt zien.
Mijn zus vind dat iedereen het op haar heeft gemunt en haar vanalles is aangedaan. Zoals iemand al eerder schreef hier, ze vergeet haar eigen rol in het hele verhaal.
Ik heb haar juist altijd op sleeptouw genomen ipv haar de rug toe keren en dit lijkt mijn prijs.
Mijn leven: leuke baan, fijn huis, sport op semi-pro niveau, heb een tweeling van elf (waarvan eentje autistisch is), heb een hele lieve vriend en leuke vriendinnen.
Haar leven: zoekend naar een baan omdat ze net haar studie Social Work heeft afgerond (hierdoor zou je al helemaal verwachten dat ze anders ermee om zou gaan), leuk huis, getrouwd. Maakt moeilijk contacten en kan ze als ze ze heeft niet onderhouden.
Dat is het wel zo'n beetje...
Ik denk niet dat ze jaloers is op wat ik heb, maar op wie ik ben.
Een voorbeeld.... Onze vader was er nooit, ik heb daar vrede mee gekregen en neem hem zoals hij nu is. Ik zie dat hij op zijn manier probeert.
Zij daarentegen wilt niets met hem te maken hebben, hij is niet de vader die hij zou moeten zijn volgens haar en heeft haar altijd in de steek gelaten. Ik zei tegen haar dat ze dat moet accepteren en vooruit moet kijken. Zij zei; jij kan dat, ik kan dat niet. Ik wilde dat ik dat ook kon'.
Ik ga veel makkelijker met alles om, zij niet.
Ik mis haar niet echt. We liepen de vloer niet plat bij elkaar de laatste jaren, maar het zat goed. Ik wil duidelijkheid omdat ik niet tegen onrecht kan en ik vind dat mij onrecht wordt aangedaan. Ik wil niet persé duidelijkheid om vervolgens de band te kunnen herstellen.
Om eerlijk te zijn heb ik er geen vetrouwen in dat zij veranderd.
Ik heb met haar onder één dak gewoond en kreeg ze ervan langs. Nu ben ik het niet, maar is haar man het (arme vent).
Zonder proffesionele hulp zal zij niet veranderen gezien haar borderline.
Jeetje wat een lange reactie... sorry haha .
Ze voelt het misschien wel aan, maar het interesseert haar niets. Onze moeder heeft haar vorige week gezegd dat het mij pijn doet dat het op deze manier gaat, waarop haar antwoord was; 'Dat is haar probleem!'. Daarbij komt ook nog dat mijn kinderen telkens vragen wanneer ze weer bij tante mogen logeren etc. Ze zijn elf en kan ik ze dus niets meer wijsmaken. Heb ze daarom vorige week ook verteld hoe het zit en dat 'tante' mij helaas niet meer wilt zien.
Mijn zus vind dat iedereen het op haar heeft gemunt en haar vanalles is aangedaan. Zoals iemand al eerder schreef hier, ze vergeet haar eigen rol in het hele verhaal.
Ik heb haar juist altijd op sleeptouw genomen ipv haar de rug toe keren en dit lijkt mijn prijs.
Mijn leven: leuke baan, fijn huis, sport op semi-pro niveau, heb een tweeling van elf (waarvan eentje autistisch is), heb een hele lieve vriend en leuke vriendinnen.
Haar leven: zoekend naar een baan omdat ze net haar studie Social Work heeft afgerond (hierdoor zou je al helemaal verwachten dat ze anders ermee om zou gaan), leuk huis, getrouwd. Maakt moeilijk contacten en kan ze als ze ze heeft niet onderhouden.
Dat is het wel zo'n beetje...
Ik denk niet dat ze jaloers is op wat ik heb, maar op wie ik ben.
Een voorbeeld.... Onze vader was er nooit, ik heb daar vrede mee gekregen en neem hem zoals hij nu is. Ik zie dat hij op zijn manier probeert.
Zij daarentegen wilt niets met hem te maken hebben, hij is niet de vader die hij zou moeten zijn volgens haar en heeft haar altijd in de steek gelaten. Ik zei tegen haar dat ze dat moet accepteren en vooruit moet kijken. Zij zei; jij kan dat, ik kan dat niet. Ik wilde dat ik dat ook kon'.
Ik ga veel makkelijker met alles om, zij niet.
Ik mis haar niet echt. We liepen de vloer niet plat bij elkaar de laatste jaren, maar het zat goed. Ik wil duidelijkheid omdat ik niet tegen onrecht kan en ik vind dat mij onrecht wordt aangedaan. Ik wil niet persé duidelijkheid om vervolgens de band te kunnen herstellen.
Om eerlijk te zijn heb ik er geen vetrouwen in dat zij veranderd.
Ik heb met haar onder één dak gewoond en kreeg ze ervan langs. Nu ben ik het niet, maar is haar man het (arme vent).
Zonder proffesionele hulp zal zij niet veranderen gezien haar borderline.
Jeetje wat een lange reactie... sorry haha .
zondag 24 juli 2011 om 19:44
Weet je wat Borderline is? Een persoonlijkheidsstoornis. Zou goed kunnen dat het daarmee te maken heeft.. Het ene moment kan je heel vrolijk zijn, het andere moment voel je je zwaar depressief.. Als je echt wilt weten wat er is gebeurd dat ze geen contact met je wilt, kun je haar het beste opzoeken en het vragen.
zondag 24 juli 2011 om 20:02
quote:la_brunette schreef op 24 juli 2011 @ 19:44:
Weet je wat Borderline is? Een persoonlijkheidsstoornis. Zou goed kunnen dat het daarmee te maken heeft.. Het ene moment kan je heel vrolijk zijn, het andere moment voel je je zwaar depressief.. Als je echt wilt weten wat er is gebeurd dat ze geen contact met je wilt, kun je haar het beste opzoeken en het vragen.
Ik ben inderdaad bekend met borderline. Daarom heb ik me ook jaren aan haar aangepast en rekening ermee gehouden...
Ik ben haar een keer gaan opzoeken. Toen had ze de bel uitgetrokken, telefoon uitgezet en maakte ze de deur niet open.
Dat heeft dus helaas geen zin...
Weet je wat Borderline is? Een persoonlijkheidsstoornis. Zou goed kunnen dat het daarmee te maken heeft.. Het ene moment kan je heel vrolijk zijn, het andere moment voel je je zwaar depressief.. Als je echt wilt weten wat er is gebeurd dat ze geen contact met je wilt, kun je haar het beste opzoeken en het vragen.
Ik ben inderdaad bekend met borderline. Daarom heb ik me ook jaren aan haar aangepast en rekening ermee gehouden...
Ik ben haar een keer gaan opzoeken. Toen had ze de bel uitgetrokken, telefoon uitgezet en maakte ze de deur niet open.
Dat heeft dus helaas geen zin...
zondag 24 juli 2011 om 23:44
Ik denk dat als je zus wel met je zou willen praten je het dan nog niet kan oplossen en afsluiten.
Denk jij dat jou zus dan een antwoordt zou geven waar jij op zit te wachten zodat jij het kan oplossen en afsluiten?
Ik denk het (zeer zeker) niet, het zou alleen nog meer vragen/onduidelijkheden e.d. bij je oproepen.
Je zus zult dan geen eerlijk gesprek voeren en waarschijnlijk alleen maar dingen zeggen die jou (nog meer) kwetsen.
Dat moet je helemaal niet willen.
Ik heb je hele topic gelezen, aangezien je zus tegen niemand iets wil vertellen (ook niet tegen haar eigen man en jullie moeder) komt op mij over dat het haar doel was dat jij ook een leven krijgt met problemen.
Misschien dat jou moeder namens jou wat tegen haar kan zeggen: dat je het jammer vind, het niet JOU probleem is en dat je er klaar mee bent en verder gaat met je leven.
Je weet immers nooit wat de toekomst brengt.........
Ik wil je verder veel sterkte en succes wensen.
Denk jij dat jou zus dan een antwoordt zou geven waar jij op zit te wachten zodat jij het kan oplossen en afsluiten?
Ik denk het (zeer zeker) niet, het zou alleen nog meer vragen/onduidelijkheden e.d. bij je oproepen.
Je zus zult dan geen eerlijk gesprek voeren en waarschijnlijk alleen maar dingen zeggen die jou (nog meer) kwetsen.
Dat moet je helemaal niet willen.
Ik heb je hele topic gelezen, aangezien je zus tegen niemand iets wil vertellen (ook niet tegen haar eigen man en jullie moeder) komt op mij over dat het haar doel was dat jij ook een leven krijgt met problemen.
Misschien dat jou moeder namens jou wat tegen haar kan zeggen: dat je het jammer vind, het niet JOU probleem is en dat je er klaar mee bent en verder gaat met je leven.
Je weet immers nooit wat de toekomst brengt.........
Ik wil je verder veel sterkte en succes wensen.
