foute mannen

Wat heb ik daar een kans laten liggen zeg. Ik heb een hardwerkende, monogame, lieve wereldvader, charmante, respectvolle man. Die ook nog wat in het huishouden doet en waarbij ik alle ruimte heb om mezelf te ontplooien. Kan iemand mij vertellen waar ik de mist in ging? Waarom imaak ik nu van die domme keuzes....

quote:superstar_2 schreef op 31 juli 2011 @ 11:10:

[...]





Kijk dat bedoel ik dat lijkt me nou ideaal voor Summer,en na het bezoek komt ze gewoon lekker bij mij op de lounchebank liggen en gaan we lekker borrelen.Jottem!

quote:Djin schreef op 31 juli 2011 @ 11:17:

Wat heb ik daar een kans laten liggen zeg. Ik heb een hardwerkende, monogame, lieve wereldvader, charmante, respectvolle man. Die ook nog wat in het huishouden doet en waarbij ik alle ruimte heb om mezelf te ontplooien. Kan iemand mij vertellen waar ik de mist in ging? Waarom imaak ik nu van die domme keuzes....

Djin, je kan nog scheiden hè, dat weet je.

Alleen daar worden de kinderen dan wel weer de dupe van.



Ik vrees dat je daarom zult moeten berusten in je lot

Word je hier nou echt gelukkig van? Dan lijkt me de belangrijkste vraag. En je geeft zelf al aan dat dat niet het geval is. Dan kan je heel hard om je heen gaan schoppen richting de mensen die dat bevestigen, maar waar ben je dan eigenlijk mee bezig?

quote:Djin schreef op 31 juli 2011 @ 11:17:

Wat heb ik daar een kans laten liggen zeg. Ik heb een hardwerkende, monogame, lieve wereldvader, charmante, respectvolle man. Die ook nog wat in het huishouden doet en waarbij ik alle ruimte heb om mezelf te ontplooien. Kan iemand mij vertellen waar ik de mist in ging? Waarom imaak ik nu van die domme keuzes....



Meid zoek hulp want dit is niet meer op een forum op te lossen.

Morgenvroeg meteen naar je huisarts gaan die je door kan verwijzen naar dr.Bram Bakker of dr. Rossie..

quote:Summerdance schreef op 31 juli 2011 @ 11:21:

[...]



Jottem!



Dan doe ik een sessie psychologie van de koude grond en dan zuipen we ons vol.

Hapje erbij lekker.!!

Niks gelezen verder, maar las de titel en dacht, leuk een discussie over wat nou foute mannen zijn en waarom ze vaak aantrekkelijk zijn. Maar na het lezen van de OP kan ik concluderen dat ik hier niks mee kan, het betreft hier geen foute man, maar gewoon een crimineel. Dat is m.i. heel wat anders.

Een crimineel én een vreemdganger. TO, vasthouden die man. Het is een lot uit de loterij. Daar ga je nog heel gelukkig mee worden.

Zucht, bedankt voor jullie advies. Maar ik hou hem toch maar.

*mompelt iets over billen branden en blaren*

quote:matth0 schreef op 31 juli 2011 @ 01:52:

Ik denk dat reden dat vrouwen zich aangetrokken voelen tot bad boys, omdat slecht zich tot slecht voelt aangetrokken. Dus het is niet alleen de man, maar ik denk beide kanten slecht.Dat is een nare post, 'slecht' kan ook een gevoel zijn (dat je niets beters mag verwachten omdat je niets waard bent).

quote:Summerdance schreef op 31 juli 2011 @ 11:23:

[...]



Djin, je kan nog scheiden hè, dat weet je.

Alleen daar worden de kinderen dan wel weer de dupe van.



Ik vrees dat je daarom zult moeten berusten in je lot



Nee joh, dat is helemaal niet waar. Het gaat erom dat je als moeder gelukkig wordt. Want als je ongelukkig bent in je relatie dan ben je zouiezou een slechte moeder.

En bovendien ben je meer dan alleen een moeder, je moet altijd voor je eigen geluk gaan!

quote:Mariejan schreef op 31 juli 2011 @ 11:40:

[...]





Nee joh, dat is helemaal niet waar. Het gaat erom dat je als moeder gelukkig wordt. Want als je ongelukkig bent in je relatie dan ben je zouiezou een slechte moeder.

En bovendien ben je meer dan alleen een moeder, je moet altijd voor je eigen geluk gaan!



Ja dat wel natuurlijk,misschien kan ze gewoon weekendmoeder worden.

Gewoon 1x per 14 dagen de kinderen een weekend halen net zoals een grote horde mannen dat ook doet.

quote:superstar_2 schreef op 31 juli 2011 @ 11:26:





Dan doe ik een sessie psychologie van de koude grond en dan zuipen we ons vol.

Hapje erbij lekker.!!

Ho maar wacht even hoor, betekent dit dat je me dan elke keer gaat om zitten praten?

Want we hebben het hier wel over de liefde van mijn leven hè, een ontzettend knappe man!!!!

Ik heb nog nooit iets gepost. De reden dat ik dat nu wel doe is omdat ik een probleem heb waar ik met niemand over kan praten. Ik ga morgen wel naar de huisarts en twijfel of ik het hem misschien ga zeggen.



Ik ben al 9 jaar getrouwd met een Engelse man en woon in het buitenland. Toen ik mijn man ontmoette heeft hij over allerlei dingen gelogen en mij niet verteld dat hij 60.000 euro schuld had.



Ik heb hem voor ons trouwen wel gevraagd of hij schulden had. Hij zei dat hij ooit een studentenlening had, dat hij niet precies wist hoeveel schuld hij had, maar dat het niet veel was. Acheraf kan ik zeggen dat er signalen waren dat hij over veel dingen loog, maar ik was heel verliefd en heb deze signalen genegeerd. Ik heb destijds mijn baan opgegeven en ben met hem naar de VS verhuisd, waar we zijn getrouwd. In de VS kwam ik erachter dat hij aanzienlijke schulden had. Toen zijn de ruzies begonnen. Hij bleek ook heel dominant te zijn en om een lang verhaal korter te maken. Het huwelijk was vanaf het begin slecht.



De schulden bleven maar oplopen terwijl hij weigerde zijn uitgavenpartroon te wijzigen. Op een gegeven moment had hij 3 credit cards. Als ik er huilend wat van zei, ´zei hij dat ik me met mijn eigen zaken moest bemoeien. ``Het is mijn geld en ik kan ermee doen wat ik wil`;, zei hij.



Uiteindelijk heb ik met al mijn spaargeld ( 40.00 euro) en met hulp van mijn moeder ( het resterende bedrag ) zijn schulden afbetaald. Hij toonde geen enkele vorm van dankbaarheid. Mijn moeder hoefde hij ook niet te bedanken, want die had mij geholpen..niet hem. Ik heb hem toen wel gezegd: Je hebt nu geen schulden meer, als je nog een keer schulden maakt door wangedrag, ga ik bij je weg. Dat was aanleiding voor weer een ruzie..hij vond dat onredelijk



Daarna zijn we verhuisd naar Zwitserland waar ik zwanger raakte. Mijn man bleef mij slecht behandelen, maar ik durfde hem niet te verlaten ( ik wist niet waar ik heen moest. Ik woonde in het buitenland, had een kind, een hond, geen baan, geen spaargeld meer en ook geen recht op bijstand. Bovendien kon ik niet terecht bij familie) Toen mijn dochter 11 maanden was, zijn we naar Duitsland verhuisd. Daar wonen we inmiddels 5 jaar. In de tussentijd is mijn man een bedrijf voor zichzelf begonnen.



Langzaamaan werd het een steeds risicovoller ondernemig en op een bepaald moment heeft hij mij gezegd dat ons huis van de bank als onderpand moest dienen, anders kon hij zijn bedrijf niet voortzetten en zaten we zonder inkomen. Ik heb er lang over nagedacht. De vooruitzichten van het bedrijf waren goed op dat moment en ik heb getekend. Een jaar later bleek dat mijn man weer 60.000 Euro schuld had. ( dit was december 2010). Door de financiële problemen en de stress omdat hij altijd tegen me schreeuwde en denigrerende opmerkingen maakte, heb ik toen tegen mijn man gezegd dat ik alleen wilde gaan wonen,



Hij heeft toen huilend ( ik had hem nog nooit zien huilen) gezegd dat hij dat niet accepteerde, dat hij zijn gedrag zou veranderen en in therapie zou gaan om ons huwelijk te redden en dat ik sowieso niet alleen kon gaan wonen, want er was geen geld. Ik voelde me erg depressief en toen een vriend/ bekende van mij een paar dagen later vroeg of ik met hem mee wilde gaan naar de kerstmarkt, zei ik ja. Ik kon wel wat afleiding gebruiken. Ik kende deze man al 3 jaar van fitness en we gingen vaak samen hardlopen of eropuit met de racefiets. MIjn man kende hem ook



Ik vertrouwde hem maar heb voor de zekerheid ook een vriendin meegevraagd. Die zei op het laatste moment af. Ik ben toen alleen naar hem gegaan en hij deed meteen toenaderingspogingen...subtiel maar toch. We waren op de kerstmarkt en hij pakte mijn hand om me door de menigte te leiden en begon over zijn jeugd te praten en over relaties..zat steeds meer aan me..ik begon van de zenuwen steeds meer wijn te drinken en heb hem toen verteld over mijn huwelijksproblemen.Ik zei ook tegen hem dat ik vond dat mannen en vrouwen vrienden konden zijn, in de hoop dat hij de hint zou oppakken. Dus niet.

Hij zei: je weet toch wat ik voor je voel..al 3 jaar lang. Die avond hebben we gekust en hij wilde afspreken voor een paar dgn later. Ik heb hem toen laten weten dat ik bang was en dat het ook niet eerlijk zou zijn. Hij zei toen dat hij er altijd voor me zou zijn.



Ik bleef maar aan hem denken en een paar dagen later heb ik toen toch wat met hem afgesproken en we kregen een relatie. Maar vanaf het begin waren er signalen dat ik hem niet kon vertrouwen. Zo zei hij meteen dat hij van me hield en graag een kind met me wilde. Daar bleef hij maar over doorgaan. Ik vond dat verdacht. Als we in een winkelcentrum waren en we liepen langs een babywinkel zei hij: Hier züllen we in de toekomst vaak zijn etc etc.



Ik was niet aan de pil en ik vroeg hem om 'op te passen'. Als ik hem dat niet elke keer nadrukkelijk vroeg dan deed hij dat gewoon niet. Ik heb toen tegen hem gezegd dat ik in deze omstandigheden niet zwanger kon worden. Ik bleef het gevoel houden dat ik hem niet kon vertrouwen. Dit kwam ook omdat ik van mensen die hem ook kenden, te horen kreeg dat hij een ´player´´ was. Ik heb toen de relatie met hem verbroken en het mijn man opgebiecht, zodat hij zijn conclusies kon trekken, en we eventueel uit elkaar konden gaan.. Mijn man was overstuur maar zei meteen dat hij toch met me verder wilde. Hij had zijn gedrag inmiddels veranderd en was in therapie.



Het lijkt erook op dat hij zijn leven financieel weer op de rails krijgt. We hebben een kind. Ik besloot het nog een kans te geven. Dit blijkt toch moeilijker dan gedacht. Ik heb moeite met het lichamelijke contact. Jarenlang heeft hij me onder druk gezet om sex te hebben. Gevolg is dat ik het jarenlang tegen mijn zin heb gedaan en nu merk ik gewoon dat ik niet meer wil.



Ik heb mijn bekende/ vriend 3 maanden niet gezien en toen ben ik 18 juni toch weer bij hem in bed beland ( te lang verhaal). Gelijk de dag erna de morning after pill gehaald. 2 weken later begon ik te bloeden, buik en rugpijn, en dat hield maar niet op. Na 18 dagen ongemak, ben ik in het ziekenhuis op de eerste hulp beland. Wat bleek ik was zwanger! Ik wist dat mijn man niet de vader was. Ik moest 2 dgn later terugkomen omdat ze dachten dat het een miskraam kon zijn. In paniek heb ik toen mijn vriend ( de veroorzaker) opgebeld. Hij kwam niet eens naar het ziekenhuis. Bood uiteindelijk wel aan 2 dgn later mee te gaan naar de controle afspraak. Hij kwam opdagen...wel 40 min te laat..maar hij kwam opdagen.;We moesten nog wachten en hij wou weten waarom ik dacht dat hij geen goede vader was..we hielden toch van elkaar,.en hij kon zijn gedrag toch veranderen.



De gynacoloog deelde me mee dat ik toch een incomplete miskraam had en een curretage moest ondergaan 2 dgn later.. Omdat ik alles geheim moest houden voor mijn man, kon ik niets op de Duitse verzekering verhalen. Ik moest alles zelf betalen. Mijn vriend wist dat ik geen geld had en hij bood aan de helft te betalen Dat vond ik belachelijk. Toen maakte hij me ook nog duidelijk dat hij me moeilijk op kon halen uit het ziekenhuis( curretage is onder narcose, daarna mag je niet rijden) vanwege zijn werk, voelde ik me erg in de steek gelaten. Ik heb alles zelf moeten regelen, qua financieen.



Op zaterdag kreeg ik te horen dat ik zwanger was ( ondanks morning after pil) op maandag dat ik een incomplete miskraam had. Woensdag had ik de curretage en tussen maandag en woensdag hoorde ik niets van mijn zgn. vriend. Ik heb zelf op maandagavond nog contact met hem opgenomen, maar toen was hij aan het sporten met een vriend. Terwijl ik woensdag geopereerd werd, stuurde hij me een sms dat ik als ik hulp nodig had,,dat hij dat dan kon regelen..beetje laat..aangezien ik al op de operatietafel lag. Ik heb ook niet meer terug gesmst. Later op de dag belde hij me nog op mijn mobieltje, maar ik was zo teleurgesteld dat ik niet meer heb opgenomen.



De Dinsdag voor de ingreep, was ik de hele dag aan het telefoneren met mijn Nederlandse verzekeringsmaatschappij.Uiteindelijk heb ik bijna alles op de Nederlandse ziektekosten verzekering kunnen verhalen, maar dat was heel moeilijk. Aan mijn emoties kwam ik niet toe. Het was een heleboel geregel. Het ziekenhuis heeft maar 1 interesse: dat de ingreep betaald wordt. Ik was alleen voor en na de ingreep. Ik kan er met niemand over praten. Mijn ervaring is dat de meeste mensen hun morele oordeel gelijk klaar hebben ( zelfs in het ziekenhuis, ze hadden zoiets nog nooit meegemaakt), Ik weet niet of ;mijn huwelijk nog gered kan worden. Er is zoveel gebeurd en op het moment rouw ik alleen maar om de miskraam en voel ik me ontzettend stom. Het is me nu glashelder dat mijn vriend een player is en daarin ging hij erg ver. Dus ik moet ook omgaan met het feit dat ik een enorme beoordelingsfout heb gemaakt..dat ik me heb laten gebruiken. Het is me een raadsel waarom hij altijd zo op kinderen aanstuurde



Ik denk zelf dat het is omdat ik hem ooit verteld heb dat ik altijd meer kinderen wilde hebben, maar dat mijn man dat niet wilde. Dat heeft hij onthouden. Ik denk dat hij heeft bestudeerd hoe ik ben, en datgenen heeft gespeeld waar ik behoefte aan heb. Erg gemeen.



Om het beter te kunnen verwerken, heb ik hem een e-mail gestuurd. Dat was Vrijdag, hij heeft er nog steeds niet op gereageerd. Ik vind het verschrikkelijk dat hij dit kan doen en gewoon door kan gaan met zijn leven, terwijl ik niets anders doe dan huilen. Ik heb zelf het gevoel dat ik de baby heb vermoord ´met de morning after pil, het drinken van wijn, overmatig sporten etc.



Dear ( zijn naam)

Surgery is over but I found the whole thing psychologically very tough. I went from finding out that I was pregnant ( despite morning after pill) on to hearing I was miscarrying within 2 days. I think that in the hospital they thought the whole thing was a sensation..After all they didn’t have a situation like that in 12 years! Glad I made them laugh... (Not).



I was worrying the whole weekend about whether to have an abortion or not, whilst you were out . On Monday, I thought that at least you were also taking some responsibility for the event because you were showing up. But soon you made clear that you were not going to pay for the procedure all by yourself.

It seemed also so difficult for you to pick me up, or to take me to the hospital. You were not getting out of your bed earlier for me…too much trouble. You were of the opinion that I had to take the bus for this routine procedure.



On Tuesday I spend the whole day trying to arrange my Dutch insurance to cover the costs. The Bremen Hospital told my insurance company that it was a planned surgery and not an emergency. At one point I had to consider driving to Holland to have it done there. I finally spoke to somebody at the insurance company who asked me more questions which made me break down on the phone. He understood me because he once was in a similar situation and he arranged the whole thing immediately. However, I still have to pay for the costs of Saturdays’ medical examinations myself.



Then by the time it was Tuesday evening I still did not have anyone to pick me up after the surgery. On top of that my car broke down.



Wednesday before surgery, the people of the finance department were constantly coming to see me to arrange the paperwork..

Because of moral judgment and privacy reasons it’s difficult to talk to somebody and I hope that I can get over it quickly by writing this letter.



It is better for me if you leave me in peace. I would really like to forget.

Best wishes

Mijn naam



Sorry voor het lange verhaal. Ik moest het van me afschrijven. Ik zit er nu over te denken voor het eerst van mijn leven in therapie te gaan. Ik kan niet verkroppen dat ik..zo'n beoordelingsfout heb gemaakt. Me zo heb laten bedonderen. Ben ik dan zo dom. Misschien is er iets mis met mijn persoonlijkheid. Ik kan me nergens op concentreren. Maarja het is ook pas een week geleden dat ik te horen kreeg van de zwangerschap. Ik zou blij zijn met jullie reacties..ik hoop dat ik ervan kan leren.

quote:Summerdance schreef op 31 juli 2011 @ 11:48:

[...]



Ho maar wacht even hoor, betekent dit dat je me dan elke keer gaat om zitten praten?

Want we hebben het hier wel over de liefde van mijn leven hè, een ontzettend knappe man!!!!



Ja maar lieverd een beetje tegengas dat houd je scherp.

Na zo'n sessie weet je weer precies waarom je hem nooit op moet geven.

Als je soms een beetje twijfelt of je wel met hem door moet gaan dan zeg ik gewoon hij deugt niet hij zit niet voor niets in de TBSkliniek en dan denk jij weer 'hey wacht eens even,hij is toch echt de liefde van mijn leven,de ware dus wat klaag ik nou'

En dan zeg ik weer ja summertje die psychische stoornis van hem maakt het extra spannend dus tel je zegeningen niet iedereen heeft zo'n fantastische man..

quote:nina39 schreef op 31 juli 2011 @ 02:42:

ja dat kan dat ik t dan op me af roep.roep is eigenlijk een raar woord of is t roept..hersenloosheid word nou toch maar weer bevestigd.En btw ja ik keur zijn levensstijl goed hij vermoord niemand dus is niet mijn manier maar ik kan er mee leven..wat dat betreft verder vind ik t verschrikkelijk maar ja moet ik eerlijk zijn waar hij vandaan komt is t nou eenmaal zo dat je één vrouw thuis hebt en tig buiten de deur wil niet zeggen dat ik er blij mee ben...





Dat wil ik ook, een knappe man thuis en heeeeeeeeel veel

mannen buiten de deur alleen willen mijn vriendjes dat nooit.



ff off-topic gaan alle surinamers en antilianen vreemd?

Zelf val ik er niet op maar als ik hier op dit forum lees lijkt het

wel of ze niet in een monogame uitvoering worden geleverd.

quote:ella72 schreef op 31 juli 2011 @ 11:59:

Ik heb nog nooit iets gepost. De reden dat ik dat nu wel doe is omdat ik een probleem heb waar ik met niemand over kan praten. Ik ga morgen wel naar de huisarts en twijfel of ik het hem misschien ga zeggen. Ik ben al 9 jaar getrouwd met een Engelse man en woon in het buitenland. Toen ik mijn man ontmoette heeft hij over allerlei dingen gelogen en mij niet verteld dat hij 60.000 euro schuld had. Ik heb hem voor ons trouwen wel gevraagd of hij schulden had. Hij zei dat hij ooit een studentenlening had, dat hij niet precies wist hoeveel schuld hij had, maar dat het niet veel was. Acheraf kan ik zeggen dat er signalen waren dat hij over veel dingen loog, maar ik was heel verliefd en heb deze signalen genegeerd. Ik heb destijds mijn baan opgegeven en ben met hem naar de VS verhuisd, waar we zijn getrouwd. In de VS kwam ik erachter dat hij aanzienlijke schulden had. Toen zijn de ruzies begonnen. Hij bleek ook heel dominant te zijn en om een lang verhaal korter te maken. Het huwelijk was vanaf het begin slecht. De schulden bleven maar oplopen terwijl hij weigerde zijn uitgavenpartroon te wijzigen. ``Het is mijn geld en ik kan ermee doen wat ik wil`´, zei hij. Uiteindelijk heb ik met al mijn spaargeld ( 40.00 euro) en methulp van mijn moeder ( de resterende 20:000 euro) zijn schulden afbetaald. Daarna zijn we verhuisd naar Zwitserland waar ik zwanger raakte. Mijn man bleef mij slecht behandelen, maar ik durfde hem niet te verlaten ( ik wist niet waar ik heen moest. Ik woonde in het buitenland, had een kind, een hond geen baan, geen spaargeld meer en ook geen recht op bijstand. Bovendien kon niet terecht bij familie) Toen mijn dochter 11 maanden was, zijn we naar Duitsland verhuisd. Daar wonen we inmiddels 5 jaar. Indetussentijd is mijn man een bedrijf voor zichzelf begonnen. Langzaamaan werd het een steeds risicovoller ondernemig en op een bepaald moment heeft hij mij gezegd dat ons huis van de bank als onderpand moest dienen, anders kon hij zijn bedrijf niet voortzetten en zaten we zonder inkomen. Ik heb er lang over nagedacht. De vooruitzichten van het bedrijf waren goed op dat moment en ik heb getekend. Een jaar later bleek dat mijn man weer 60.000 Euro schuld had. ( dit was december 2010). Door de financiële problemen en de stress, heb ik toen tegen mijn man gezegd dat ik alleen wilde gaan wonen, Hij heeft toen huilend ( ik had hem nog nooit zien huilen) gezegd dat hij dat niet accepteerde, dat hij zijn gedrag zou veranderen en in therapie zou gaan om ons huwelijk te redden en dat ik sowieso niet alleen kon gaan wonen, want er was geen geld. Ik voelde me erg depressief en toen een vriend/ bekende van mij een paar dagen later vroeg of ik met hem mee wilde gaan naar de kerstmarkt, zei ik ja. Ik kon wel wat afleiding gebruiken. Ik kende deze man al 3 jaar van fitness en we gingen vaak samen hardlopen of eropuit met de racefiets. MIjn man kende hem ook. Ik vertrouwde hem maar heb voor de zekerheid ook een vriendin meegevraagd. Die zei op het laatste moment af. Ik ben toen alleen naar hem gegaan en hij deed meteen toenaderingspogingen...subtiel maar toch. We waren op de kerstmarkt en hij pakte mijn hand om me door de menigte te leiden en begon over zijn jeugd te praten en over relaties..zat steeds meer aan me..ik begon van de zenuwen steeds meer wijn te drinken en heb hem toen verteld over mijn huwelijksproblemen. Die avond hebben we gekust en hij wilde afspreken voor een paar dgn later. Ik heb hem toen laten weten dat ik bang was en dat het ook niet eerlijk zou zijn. Hij zei toen dat hij er altijd voor me zou zijn. Een paar dagen later heb ik toen toch wat met hem afgesproken en we kregen een relatie. Maar vanaf het begin waren er signalen dat ik hem niet kon vertrouwen. Ik heb hem daarmee geconfronteerd en hij zei dat hij afstand hield omdat ik getrouwd was. Ik heb na een week piekeren toen toch de relatie verbroken en het mijn man verteld zodat hij zijn conclusies kon trekken. Mijn man was erg overstuur maar zei meteen dat we met een schone lei moesten beginnen. Hij was in therapie en had zijn gedrag verandert en hoewel ik me niet meer tot hem aangetrokken voel, wilde ik het toch nog proberen.W



Jeetje Ella wat een verhaal.

Wat vooral belangrijk is,wat wil jij?

Is het een mogelijkheid om hier in Nederland een baan te zoeken en hier weer een nieuw leven op te bouwen?

Duitsland/Nederland dat moet toch te doen zijn?

In hoeverre is je man écht verandert?

Zie jij nog mogelijkheden om jullie huwelijk weer wat op te peppen?

Jullie hebben ook een kind?

@Ella 72.

En wat moeten we met deze info?

Slaat als een tang op een varken,gaat niet over dit onderwerp of niets?

Op een of ander manier heb ik per ongeluk een incompleet verhaal gepost. Dit bericht komt na het complete verhaal. sorry daarvoor.

Wil je het volledige bericht lezen, dat moet je een paar berichten terug scrollen...zucht

Bad boys die vrouwen verslijten als slechte HEMA sokken, daar kan ik me iets bij voorstellen, omdat ze waarschijnlijk die aantrekkingskracht hebben en iets UITSTRALEN.



Ik zou deze keer gewoon langs START gaan en de borg van 500 euro lekker houden en niet belanden in de gevangenis.

En dan maak je gelijk van die 2 kleine huisjes een hotel.



Oftewel; laat hem zijn eigen sores maar oplossen, denk aan jezelf en ga op zoek naar een leuke man!

Genoeg die willen!



Succes meid.

quote:noa schreef op 31 juli 2011 @ 11:28:

Niks gelezen verder, maar las de titel en dacht, leuk een discussie over wat nou foute mannen zijn en waarom ze vaak aantrekkelijk zijn. Maar na het lezen van de OP kan ik concluderen dat ik hier niks mee kan, het betreft hier geen foute man, maar gewoon een crimineel. Dat is m.i. heel wat anders.Dat dacht ik ook toen ik de OP las. Leek me een leuk topic.

matho ,ben ik niet met je eens wat je zeg dat je allebei dan slecht ben .ik heb dan niks met gevangenen of zo te maken .

maar ook ik maak steeds de fout om op foute mannen te vallen ,en dat ze fout zijn weet je ook niet direct .ik heb 2x een relatie gehad met ondernemers ik dacht ,dat moet dan toch wel goed zitten ,maar nee de ene was meer met mannen bezig ,en de andere bedonderde alles en iedereen .

terwijl ze altijd het tegendeel zeiden .ze waren zo goed en lief en bertouwbaar ,ja daaaaag dus niet .ik weet ook niet waar door het kom ik ben zelf een goed verzorgende ,zelfstandige vrouw ,

quote:luna400 schreef op 31 juli 2011 @ 16:52:

matho ,ben ik niet met je eens wat je zeg dat je allebei dan slecht ben .ik heb dan niks met gevangenen of zo te maken .

maar ook ik maak steeds de fout om op foute mannen te vallen ,en dat ze fout zijn weet je ook niet direct .ik heb 2x een relatie gehad met ondernemers ik dacht ,dat moet dan toch wel goed zitten ,maar nee de ene was meer met mannen bezig ,en de andere bedonderde alles en iedereen .

terwijl ze altijd het tegendeel zeiden .ze waren zo goed en lief en bertouwbaar ,ja daaaaag dus niet .ik weet ook niet waar door het kom ik ben zelf een goed verzorgende ,zelfstandige vrouw ,



Nou als je zoals in het geval van Nina een relatie aangaat met een gedetineerde die vast zit in de gevangenis waar je zelf werkt dan moet je toch wel weten dat zo'n man 'fout' is.

Of eigenlijk wil ik dat niet eens een foute man noemen maar gewoon een ordinaire crimineel.

- Je voelt je 'de redder' van deze man.

- Alleen jij kan hem 'behoeden' voor verdere misstappen.

- Bemoederen wil je hem.



FEIT:

Jijzelf wordt echter door hem meegezogen.

Nina39, wordt wakker.

Je leeft maar 1 keer.

Kies nu niet voor de slechts mogelijke optie.

Je zal zeker teleurgesteld worden.