Psyche
alle pijlers
Paniek, en even afleiding nodig
woensdag 20 juli 2011 om 23:40
Op gezondheid heb ik een topic staan over mijn ouders. (onder mijn andere nick Herfstrood)
Nu krijg ik net een telefoontje van mijn moeder, dat ze naar het ziekenhuis moet komen omdat het niet goed gaat met mijn vader, en hij naar intensive care wordt gebracht.
mijn man gaat met haar mee.
Ik zit me nu helemaal op te vreten, is er iemand wakker, of hebben jullie nog tips om de tijd door te komen totdat mijn man me belt?
Nu krijg ik net een telefoontje van mijn moeder, dat ze naar het ziekenhuis moet komen omdat het niet goed gaat met mijn vader, en hij naar intensive care wordt gebracht.
mijn man gaat met haar mee.
Ik zit me nu helemaal op te vreten, is er iemand wakker, of hebben jullie nog tips om de tijd door te komen totdat mijn man me belt?
zondag 24 juli 2011 om 12:44
Zoals beloofd een update, ik wou dat het een hele positieve was...
Ik ben gisteren thuisgekomen vanuit het ziekenhuis in een grotere plaats hier in de buurt.
Het gaat nog niet goed.
Op dit moment ligt hij daar op de intensive care.
Hij is daarheen gebracht, omdat daar een dialyse-apparaat aanwezig is op de IC, en dat is in ons streekziekenhuis niet zo.
We werden donderdagochtend gebeld om half 5, dat we gelijk moesten komen om afscheid te nemen.
Er werd ons gezegd, dat er een halve procent kans was dat hij er levend uit zou komen.
Ze hadden hem 20 minuten gereanimeerd.
Toch kregen ze hem een beetje stabiel, hij lag toen al aan de beademing, en eigenlijk deed alleen zijn hart het zelf, voor de rest werd alles door machines gedaan.
Zijn nieren vielen uit, en hij moest in een speciale mobiele intensive care ambulance naar het andere ziekenhuis.
Het was de vraag of hij dat transport zou overleven.
Toch gelukt dus, en eenmaal daar aangekomen hebben ze gelijk geopereerd, omdat ze toch dachten het een naadlekkage was.
Ze gaven ook wel aan dat het erop of eronder zou worden.
de eerste 48 uur waren kritiek.
Ik ben met mijn moeder daar gebleven, en ook de rest van ons gezin wisselde elkaar af.
Ook zijn mijn kinderen van 10 even geweest, dat was heel confronterend en spannend voor ze, maar we wilden ze wel de kans geven om opa te zien, en als ze niet hadden willen gaan was dat ook goed geweest natuurlijk.
Ik sla heel wat dingen over, maar anders wordt het verhaal nog veel langer.
Nu ligt hij in een soort kunstmatige coma, en het gaat met hele kleine stapjes een klein beetje beter.
Maar we realiseren ons goed, dat het ook zo voorbij kan zijn.
En áls hij eruit komt, is het de vraag hoe het zal gaan, want ze kunnen niets zeggen over schade die aangebracht is toen zijn hart ermee gestopt is.
Het kan ook zijn dat zijn lichaam zelf in coma is geraakt na de reanimatie, en hij dus nooit meer uit zichzelf wakker kan worden.
Heel onzeker dus allemaal, en een achtbaan vol emoties, van afscheid nemen tot sprankjes hoop.
Het voelt als een film waar je in zit, waarbij je eigenlijk hoopt op een soort House, die hét idee heeft, en alles weer beter maakt.
We gaan wel op vakantie dinsdag, we zitten in de buurt, en vanuit daar ben je er ook wel zo.
Ook omdat we niet weten hoelang deze situatie zo zal blijven.
Ik ben gisteren thuisgekomen vanuit het ziekenhuis in een grotere plaats hier in de buurt.
Het gaat nog niet goed.
Op dit moment ligt hij daar op de intensive care.
Hij is daarheen gebracht, omdat daar een dialyse-apparaat aanwezig is op de IC, en dat is in ons streekziekenhuis niet zo.
We werden donderdagochtend gebeld om half 5, dat we gelijk moesten komen om afscheid te nemen.
Er werd ons gezegd, dat er een halve procent kans was dat hij er levend uit zou komen.
Ze hadden hem 20 minuten gereanimeerd.
Toch kregen ze hem een beetje stabiel, hij lag toen al aan de beademing, en eigenlijk deed alleen zijn hart het zelf, voor de rest werd alles door machines gedaan.
Zijn nieren vielen uit, en hij moest in een speciale mobiele intensive care ambulance naar het andere ziekenhuis.
Het was de vraag of hij dat transport zou overleven.
Toch gelukt dus, en eenmaal daar aangekomen hebben ze gelijk geopereerd, omdat ze toch dachten het een naadlekkage was.
Ze gaven ook wel aan dat het erop of eronder zou worden.
de eerste 48 uur waren kritiek.
Ik ben met mijn moeder daar gebleven, en ook de rest van ons gezin wisselde elkaar af.
Ook zijn mijn kinderen van 10 even geweest, dat was heel confronterend en spannend voor ze, maar we wilden ze wel de kans geven om opa te zien, en als ze niet hadden willen gaan was dat ook goed geweest natuurlijk.
Ik sla heel wat dingen over, maar anders wordt het verhaal nog veel langer.
Nu ligt hij in een soort kunstmatige coma, en het gaat met hele kleine stapjes een klein beetje beter.
Maar we realiseren ons goed, dat het ook zo voorbij kan zijn.
En áls hij eruit komt, is het de vraag hoe het zal gaan, want ze kunnen niets zeggen over schade die aangebracht is toen zijn hart ermee gestopt is.
Het kan ook zijn dat zijn lichaam zelf in coma is geraakt na de reanimatie, en hij dus nooit meer uit zichzelf wakker kan worden.
Heel onzeker dus allemaal, en een achtbaan vol emoties, van afscheid nemen tot sprankjes hoop.
Het voelt als een film waar je in zit, waarbij je eigenlijk hoopt op een soort House, die hét idee heeft, en alles weer beter maakt.
We gaan wel op vakantie dinsdag, we zitten in de buurt, en vanuit daar ben je er ook wel zo.
Ook omdat we niet weten hoelang deze situatie zo zal blijven.
vrijdag 29 juli 2011 om 16:22
maandag 1 augustus 2011 om 21:57
Niet veel nieuws hier, helaas.
Wat had ik graag verteld dat hij wakker was, en van de IC af.
Maar niets is minder waar, hij wordt maar niet wakker,en krijgt de ene complicatie na de ander.
Gisteren is hij weer geopereerd.
Morgen gaan ze een CT scan maken van z'n hoofd, kijken of ze een neurolgische verklaring kunnen vinden voor het feit dat hij nog steeds niet bij is.
Maar ook horen we de uitslag van het bloed, of er nog slaapmedicatie in te vinden is. Weer spannend dus.
Wat had ik graag verteld dat hij wakker was, en van de IC af.
Maar niets is minder waar, hij wordt maar niet wakker,en krijgt de ene complicatie na de ander.
Gisteren is hij weer geopereerd.
Morgen gaan ze een CT scan maken van z'n hoofd, kijken of ze een neurolgische verklaring kunnen vinden voor het feit dat hij nog steeds niet bij is.
Maar ook horen we de uitslag van het bloed, of er nog slaapmedicatie in te vinden is. Weer spannend dus.
maandag 1 augustus 2011 om 22:12
Die onzekerheid, daar heb ik het inderdaad wel moeilijk mee.
Het kan alle kanten nog op.
En mijn vader is (was durf ik nog niet te typen hoor) een hele actieve man, elke dag fietste hij met mijn moeder een stuk door de natuur, en hij volleybalt heel veel, dus waar eindigt dit dan?
Hij heeft weleens gezegd dat hij echt geen kasplantje wil worden, maar we kunnen niet eens zeggen of hij dat wordt of niet...
Het kan alle kanten nog op.
En mijn vader is (was durf ik nog niet te typen hoor) een hele actieve man, elke dag fietste hij met mijn moeder een stuk door de natuur, en hij volleybalt heel veel, dus waar eindigt dit dan?
Hij heeft weleens gezegd dat hij echt geen kasplantje wil worden, maar we kunnen niet eens zeggen of hij dat wordt of niet...
vrijdag 5 augustus 2011 om 12:37
vrijdag 5 augustus 2011 om 19:06
zaterdag 6 augustus 2011 om 10:06
maandag 8 augustus 2011 om 17:53
Bedankt voor jullie meeleven, heel lief!
Kikkie, ik hoop dat jouw verhaal een betere afloopheeft! Ik ken je inderdaad nog van dat topic, straks zijn ze alweer 4 hé...
Vandaag hebben we mijn vader begraven. Wat een dag.
Maar het was mooi, we konden er veel in kwijt. Voordat de dienst begon hebben we een powerpoint laten zien, met daarin heel veel foto's van hem, met muziek eronder. Mijn ene zoon had een prachtig gedicht geschreven, ook dat stond erbij.
Mijn andere zoon heeft trompet gespeeld, daar was mijn vader altijd zo trots op.
En zelf heb ik een stuk geschreven met mijn zusjes, en voorgelezen. Ik wilde zo graag nog over mijn vader vertellen.
Ik zal later wat uitgbereider reageren, eerst koken, eindelijk maar weer eens wat gezonds eten.
Kikkie, ik hoop dat jouw verhaal een betere afloopheeft! Ik ken je inderdaad nog van dat topic, straks zijn ze alweer 4 hé...
Vandaag hebben we mijn vader begraven. Wat een dag.
Maar het was mooi, we konden er veel in kwijt. Voordat de dienst begon hebben we een powerpoint laten zien, met daarin heel veel foto's van hem, met muziek eronder. Mijn ene zoon had een prachtig gedicht geschreven, ook dat stond erbij.
Mijn andere zoon heeft trompet gespeeld, daar was mijn vader altijd zo trots op.
En zelf heb ik een stuk geschreven met mijn zusjes, en voorgelezen. Ik wilde zo graag nog over mijn vader vertellen.
Ik zal later wat uitgbereider reageren, eerst koken, eindelijk maar weer eens wat gezonds eten.
dinsdag 23 augustus 2011 om 21:26
Op en neer eigenlijk, lief dat je het vraagt kikkie.
Ik heb hele goede dagen, dan kan ik er goed over praten, maar vandaag een echte jankdag.
Ik moest naar ziekenhuis met mijn zoontje, en had er niet bij stilgestaan, dat ik bijna langs elke plek kwam, waar mijn vader gelegen heeft.
Dat was heel confronterend, juist ook, omdat ik er van tevoren helemaal niet over nagedacht had.
Samen met mijn moeder veel gehuild ook, vanavond, maar dat is ook goed.
Hoe is het met jou dan kikkie?
Ik snap dat je niet teveel kwijt wilt, maar je zit wel in een soortgelijke situatie toch?
Ik heb hele goede dagen, dan kan ik er goed over praten, maar vandaag een echte jankdag.
Ik moest naar ziekenhuis met mijn zoontje, en had er niet bij stilgestaan, dat ik bijna langs elke plek kwam, waar mijn vader gelegen heeft.
Dat was heel confronterend, juist ook, omdat ik er van tevoren helemaal niet over nagedacht had.
Samen met mijn moeder veel gehuild ook, vanavond, maar dat is ook goed.
Hoe is het met jou dan kikkie?
Ik snap dat je niet teveel kwijt wilt, maar je zit wel in een soortgelijke situatie toch?
woensdag 24 augustus 2011 om 17:51
dat klinkt ook niet als erg makkelijk sistermoon. Lijkt me heel moeilijk. Logisch toch dat je ook dagen hebt dat je huilt.
Ik wil je topic niet teveel belasten met mijn verhaal. Mijn vader is ernstig ziek (kanker) en de vooruitzichten zijn niet zo positief. Ik heb ook dagen dat ik het heel rustig kan vertellen maar ook dagen dat ik alleen maar huil.
Ik wil je topic niet teveel belasten met mijn verhaal. Mijn vader is ernstig ziek (kanker) en de vooruitzichten zijn niet zo positief. Ik heb ook dagen dat ik het heel rustig kan vertellen maar ook dagen dat ik alleen maar huil.
woensdag 24 augustus 2011 om 22:36
Jeetje kikkie, dat is ook heftig.
En ik vind het juist fijn om met anderen erover te hebben, in welke situatie ze dan ook zitten.
Dus belast het topic maar mooi!
Gek is dat hé, al die afwisseling van emoties.
Is er nog een behandelplan voor je vader?
Het is ook onwerkelijk, dat je weet dat het niet goed komt, maar verder weet je niet hoe alles zal gaan.
En ik vind het juist fijn om met anderen erover te hebben, in welke situatie ze dan ook zitten.
Dus belast het topic maar mooi!
Gek is dat hé, al die afwisseling van emoties.
Is er nog een behandelplan voor je vader?
Het is ook onwerkelijk, dat je weet dat het niet goed komt, maar verder weet je niet hoe alles zal gaan.