Werk & Studie
alle pijlers
advies help!
zaterdag 8 april 2017 om 13:54
Hallo allemaal,
Momenteel doe ik de opleiding bachelor pedagogiek aan de hogeschool van Amsterdam. Ik zit nu in het tentamenweek van blok 3 (2e semester). Ik heb in het eerste semester al 2 vakken gemist (6 studiepunten) en ik mag het laatste semester maar een tentamen missen, wil ik over mogen gaan naar het tweede jaar met 51 studiepunten. Ik ben heel erg bang dat ik het niet ga halen, ik ben er zo erg mee bezig in mijn hoofd, dat ik niet kan kan slapen en tijdens de tentamens tril van de zenuwen, ik heb dit al sinds de middelbare school. Wanneer het tentamenweek in zicht is ga ik er al van uit dat ik me moet voorbereiden voor de herkansingen. In het eerste blok dacht ik, je gaat je zelf nu bewijzen dat je dit wel aankan en dat ik wel het niveau beheers. Ik beheers het niveau ook, maar ik denk dat het toch aan iets anders ligt.. ik denk namelijk dat ik toch wel faalangst heb. Ik wilde dit lang niet accepteren, omdat ik dit zag als een zwaktepunt of misschien omdat ik gewoon te trots ben. De rede waarom ik ook denk dat ik faalangst heb is omdat ik bij werkstukken, typ opdrachten geen angst heb. Ik sta ook heel hoog voor papers, altijd 8 of hoger, maar wanneer het op tentamens aankomt gebeurt er iets met mij. Het heeft ook niet te maken hoeveel tijd ik spendeer voor tentamens, want ik houd alle colleges bij, leer ruim van te voren en de stof kan ik makkelijk met zekerheid reproduceren aan mijn klasgenoten (tijdens het leren).
Nu wil ik dus naar de examencommissie en mijn probleem voorleggen, maar het is al april en ik weet dat je vroegtijdig bij de examencommissie moet aankloppen. Ik weet niet hoe ik mijn probleem kan bewijzen en of ik eerst naar een psycholoog of dergelijke moet gaan. Hebben jullie misschien ervaringen wat betreft faalangst en aanmelden in april? En zijn er ook studenten met een soortgelijke situatie wat betreft studiepunten? Wat zouden jullie doen?
Momenteel doe ik de opleiding bachelor pedagogiek aan de hogeschool van Amsterdam. Ik zit nu in het tentamenweek van blok 3 (2e semester). Ik heb in het eerste semester al 2 vakken gemist (6 studiepunten) en ik mag het laatste semester maar een tentamen missen, wil ik over mogen gaan naar het tweede jaar met 51 studiepunten. Ik ben heel erg bang dat ik het niet ga halen, ik ben er zo erg mee bezig in mijn hoofd, dat ik niet kan kan slapen en tijdens de tentamens tril van de zenuwen, ik heb dit al sinds de middelbare school. Wanneer het tentamenweek in zicht is ga ik er al van uit dat ik me moet voorbereiden voor de herkansingen. In het eerste blok dacht ik, je gaat je zelf nu bewijzen dat je dit wel aankan en dat ik wel het niveau beheers. Ik beheers het niveau ook, maar ik denk dat het toch aan iets anders ligt.. ik denk namelijk dat ik toch wel faalangst heb. Ik wilde dit lang niet accepteren, omdat ik dit zag als een zwaktepunt of misschien omdat ik gewoon te trots ben. De rede waarom ik ook denk dat ik faalangst heb is omdat ik bij werkstukken, typ opdrachten geen angst heb. Ik sta ook heel hoog voor papers, altijd 8 of hoger, maar wanneer het op tentamens aankomt gebeurt er iets met mij. Het heeft ook niet te maken hoeveel tijd ik spendeer voor tentamens, want ik houd alle colleges bij, leer ruim van te voren en de stof kan ik makkelijk met zekerheid reproduceren aan mijn klasgenoten (tijdens het leren).
Nu wil ik dus naar de examencommissie en mijn probleem voorleggen, maar het is al april en ik weet dat je vroegtijdig bij de examencommissie moet aankloppen. Ik weet niet hoe ik mijn probleem kan bewijzen en of ik eerst naar een psycholoog of dergelijke moet gaan. Hebben jullie misschien ervaringen wat betreft faalangst en aanmelden in april? En zijn er ook studenten met een soortgelijke situatie wat betreft studiepunten? Wat zouden jullie doen?
zaterdag 8 april 2017 om 14:36
zaterdag 8 april 2017 om 14:47
Ik heb zelf ook op de hva gezeten. En in mijn eerste jaar dacht dat dat ik het ook niet ging halen. Ik heb bij de decaan aangeklopt en mee gepraat. Ik had iets medisch en mocht doordat ik een verwijzing had een toets herkansen van de examencommissie.
Je moet idd 51 punten halen anders mag je vertrekken van de opleiding. Ga praten is mijn tip
Je moet idd 51 punten halen anders mag je vertrekken van de opleiding. Ga praten is mijn tip
zaterdag 8 april 2017 om 15:14
zaterdag 8 april 2017 om 15:25
Hallo moon94,
Ten eerste, wat een vervelende situatie waar je in zit.
Ik zou je een paar vragen willen stellen en tips willen geven die je allicht verder zouden kunnen helpen.
Ik duik gelijk het diepe in; (faal)Angst is een emotie die jou iets wil vertellen, dat geldt voor alle emoties. Het is goed om te lezen dat je voor jezelf erkent dat de emotie er is, maar heb je de emotie ook helemaal geaccepteerd? Zodra je dat doet kan je onderzoeken of er een dieper verlangen is die je faalangst aanwakkert. Allicht is dit niet de juiste studie? Dit is geen leuke vraag om te stellen maar misschien wel noodzakelijk.
Zijn er bepaalde situaties die ook om prestaties vragen (bijvoorbeeld je sport of iets anders) waarbij je geen faalangst ervaart? Wat is het verschil met zo'n situatie? Misschien ligt je hart er meer zodat je faalangst daar geen rol speelt.
Een praktische tip kan een goede ademhalingsoefening zijn. Door adem te halen via de buik (die je dan ook groot maakt) haal je op de juiste manier adem zodat je niet gaat hyperventileren (bijvoorbeeld ademen over de borst). Je aandacht verplaatsen naar de ademhaling zorgt ervoor dat je hoofd weer wat leger wordt. Dit werkt ook stress verlagend.
Succes met de zoektocht naar de oplossing die voor jou het beste werkt.
Ten eerste, wat een vervelende situatie waar je in zit.
Ik zou je een paar vragen willen stellen en tips willen geven die je allicht verder zouden kunnen helpen.
Ik duik gelijk het diepe in; (faal)Angst is een emotie die jou iets wil vertellen, dat geldt voor alle emoties. Het is goed om te lezen dat je voor jezelf erkent dat de emotie er is, maar heb je de emotie ook helemaal geaccepteerd? Zodra je dat doet kan je onderzoeken of er een dieper verlangen is die je faalangst aanwakkert. Allicht is dit niet de juiste studie? Dit is geen leuke vraag om te stellen maar misschien wel noodzakelijk.
Zijn er bepaalde situaties die ook om prestaties vragen (bijvoorbeeld je sport of iets anders) waarbij je geen faalangst ervaart? Wat is het verschil met zo'n situatie? Misschien ligt je hart er meer zodat je faalangst daar geen rol speelt.
Een praktische tip kan een goede ademhalingsoefening zijn. Door adem te halen via de buik (die je dan ook groot maakt) haal je op de juiste manier adem zodat je niet gaat hyperventileren (bijvoorbeeld ademen over de borst). Je aandacht verplaatsen naar de ademhaling zorgt ervoor dat je hoofd weer wat leger wordt. Dit werkt ook stress verlagend.
Succes met de zoektocht naar de oplossing die voor jou het beste werkt.
zaterdag 8 april 2017 om 15:56
quote:s5thijs schreef op 08 april 2017 @ 15:25:
Hallo moon94,
Ten eerste, wat een vervelende situatie waar je in zit.
Ik zou je een paar vragen willen stellen en tips willen geven die je allicht verder zouden kunnen helpen.
Ik duik gelijk het diepe in; (faal)Angst is een emotie die jou iets wil vertellen, dat geldt voor alle emoties. Het is goed om te lezen dat je voor jezelf erkent dat de emotie er is, maar heb je de emotie ook helemaal geaccepteerd? Zodra je dat doet kan je onderzoeken of er een dieper verlangen is die je faalangst aanwakkert. Allicht is dit niet de juiste studie? Dit is geen leuke vraag om te stellen maar misschien wel noodzakelijk.
Zijn er bepaalde situaties die ook om prestaties vragen (bijvoorbeeld je sport of iets anders) waarbij je geen faalangst ervaart? Wat is het verschil met zo'n situatie? Misschien ligt je hart er meer zodat je faalangst daar geen rol speelt.
Een praktische tip kan een goede ademhalingsoefening zijn. Door adem te halen via de buik (die je dan ook groot maakt) haal je op de juiste manier adem zodat je niet gaat hyperventileren (bijvoorbeeld ademen over de borst). Je aandacht verplaatsen naar de ademhaling zorgt ervoor dat je hoofd weer wat leger wordt. Dit werkt ook stress verlagend.
Succes met de zoektocht naar de oplossing die voor jou het beste werkt.
Hallo s5thijs,
Ten eerste heel erg bedankt voor je reactie en bedankt voor je hulp.
Je hebt me aan het denken gezet.
Inderdaad, ik heb deze emotie nog niet geaccepteerd. Ik heb niet alleen op het gebied van tentamens angst, maar wellicht ook sociale angst. Ik durf niet naar verjaardagen, bruiloften etc. en ga er dan ook niet naar toe, niemand weet dat dit komt omdat ik sociale angst heb, maar ik stel me zo op dat ik doe alsof ik feestjes enzo verloren tijd vind en liever thuis een roman lees of dat ik gewoon geen tijd heb, ik verzin altijd wel iets, wanneer ik er dan toch ben hang ik bij de wc's en wacht ik totdat het afgelopen is.
Ik ben 23 jaar, en heb in mijn leven maar een keer afgesproken met een jongen en je vermoedt het al dat ging heel erg mis doordat ik zo onzeker was om te praten, verder ook geen contact gehad met een jongen, maar tegen mijn familie (enige contacten die ik heb) laat ik niet merken dat er een 'probleem' is, zij denken dat ik gewoon een sociale leven etc. heb en weten ook niet dat ik angsten heb, mag mijn vader ook niet weten want dan lacht hij mij uit, dat zou een teleurstelling voor hem zijn. Want volgens hem is er geen rede om angst te hebben, want ik ben zijn dochter gedachte heeft hij.
En ja, wellicht heb ik faalangst ontwikkelt omdat ik in het verleden (middelbare school) gepest ben en niet zo'n beetje ook... Ik heb jaren (!) rondgelopen met suïcidale gedachtes, dit weet niemand en ik wil ook dat niemand hierachter komt.
Ik had het toentertijd geprobeerd om het mijn zus te vertellen (die eigenlijk dezelfde denkwijze als mijn vader heeft) dat ik gepest werd en bij de eerste zin begon ze het al te bagatelliseren ze zei; ''het zal allemaal wel meevallen, daar moet je tegen kunnen, noem het niet gelijk pesten).
Wat betreft de opleiding, ik vind het geweldig en super interessant ik lees de boeken ook met plezier en elke keer wanneer ik bepaalde lessen volg, denk ik ja dit is wat ik wil. Ik ben eerder nooit zo zeker geweest van iets als bij deze keuze
Hallo moon94,
Ten eerste, wat een vervelende situatie waar je in zit.
Ik zou je een paar vragen willen stellen en tips willen geven die je allicht verder zouden kunnen helpen.
Ik duik gelijk het diepe in; (faal)Angst is een emotie die jou iets wil vertellen, dat geldt voor alle emoties. Het is goed om te lezen dat je voor jezelf erkent dat de emotie er is, maar heb je de emotie ook helemaal geaccepteerd? Zodra je dat doet kan je onderzoeken of er een dieper verlangen is die je faalangst aanwakkert. Allicht is dit niet de juiste studie? Dit is geen leuke vraag om te stellen maar misschien wel noodzakelijk.
Zijn er bepaalde situaties die ook om prestaties vragen (bijvoorbeeld je sport of iets anders) waarbij je geen faalangst ervaart? Wat is het verschil met zo'n situatie? Misschien ligt je hart er meer zodat je faalangst daar geen rol speelt.
Een praktische tip kan een goede ademhalingsoefening zijn. Door adem te halen via de buik (die je dan ook groot maakt) haal je op de juiste manier adem zodat je niet gaat hyperventileren (bijvoorbeeld ademen over de borst). Je aandacht verplaatsen naar de ademhaling zorgt ervoor dat je hoofd weer wat leger wordt. Dit werkt ook stress verlagend.
Succes met de zoektocht naar de oplossing die voor jou het beste werkt.
Hallo s5thijs,
Ten eerste heel erg bedankt voor je reactie en bedankt voor je hulp.
Je hebt me aan het denken gezet.
Inderdaad, ik heb deze emotie nog niet geaccepteerd. Ik heb niet alleen op het gebied van tentamens angst, maar wellicht ook sociale angst. Ik durf niet naar verjaardagen, bruiloften etc. en ga er dan ook niet naar toe, niemand weet dat dit komt omdat ik sociale angst heb, maar ik stel me zo op dat ik doe alsof ik feestjes enzo verloren tijd vind en liever thuis een roman lees of dat ik gewoon geen tijd heb, ik verzin altijd wel iets, wanneer ik er dan toch ben hang ik bij de wc's en wacht ik totdat het afgelopen is.
Ik ben 23 jaar, en heb in mijn leven maar een keer afgesproken met een jongen en je vermoedt het al dat ging heel erg mis doordat ik zo onzeker was om te praten, verder ook geen contact gehad met een jongen, maar tegen mijn familie (enige contacten die ik heb) laat ik niet merken dat er een 'probleem' is, zij denken dat ik gewoon een sociale leven etc. heb en weten ook niet dat ik angsten heb, mag mijn vader ook niet weten want dan lacht hij mij uit, dat zou een teleurstelling voor hem zijn. Want volgens hem is er geen rede om angst te hebben, want ik ben zijn dochter gedachte heeft hij.
En ja, wellicht heb ik faalangst ontwikkelt omdat ik in het verleden (middelbare school) gepest ben en niet zo'n beetje ook... Ik heb jaren (!) rondgelopen met suïcidale gedachtes, dit weet niemand en ik wil ook dat niemand hierachter komt.
Ik had het toentertijd geprobeerd om het mijn zus te vertellen (die eigenlijk dezelfde denkwijze als mijn vader heeft) dat ik gepest werd en bij de eerste zin begon ze het al te bagatelliseren ze zei; ''het zal allemaal wel meevallen, daar moet je tegen kunnen, noem het niet gelijk pesten).
Wat betreft de opleiding, ik vind het geweldig en super interessant ik lees de boeken ook met plezier en elke keer wanneer ik bepaalde lessen volg, denk ik ja dit is wat ik wil. Ik ben eerder nooit zo zeker geweest van iets als bij deze keuze
zaterdag 8 april 2017 om 16:07
quote:Skawa schreef op 08 april 2017 @ 14:36:
Je hebt ook een studentenpsycholoog verbonden aan school. Ik denk dat ze je zeker sirieus nemen maar als je de juiste punten niet hebt moet je toch nog een jaar t eerste jaar doen. Dan kun je tegelijk rustig aan je probleem werken
Ik wil alles behalve herstarten in het eerste jaar. Geven ze moeilijk een kans om het in te halen in het tweede jaar?
Ik heb gekeken of de hvA een studentenpsycholoog heeft, maar volgens mij hebben ze dat niet omdat ik er niks over kan vinden
Je hebt ook een studentenpsycholoog verbonden aan school. Ik denk dat ze je zeker sirieus nemen maar als je de juiste punten niet hebt moet je toch nog een jaar t eerste jaar doen. Dan kun je tegelijk rustig aan je probleem werken
Ik wil alles behalve herstarten in het eerste jaar. Geven ze moeilijk een kans om het in te halen in het tweede jaar?
Ik heb gekeken of de hvA een studentenpsycholoog heeft, maar volgens mij hebben ze dat niet omdat ik er niks over kan vinden
zaterdag 8 april 2017 om 16:09
quote:moon94 schreef op 08 april 2017 @ 16:07:
[...]
Ik wil alles behalve herstarten in het eerste jaar. Geven ze moeilijk een kans om het in te halen in het tweede jaar?
Ik heb gekeken of de hvA een studentenpsycholoog heeft, maar volgens mij hebben ze dat niet omdat ik er niks over kan vindenOf ze dat doen is per hogeschool verschillende. Wél heeft elke hogeschool een decaan of studentenpsycholoog. Dat het niet te vinden is op een website betekent niet dat er niemand is. Je SLBer moet de route/contacten kennen. Omdat je er een kans is dat je met studievertraging te maken gaat krijgen (of aanpassingen) is de stap naar de decaan echt een van de dingen die je moet gaan doen.
[...]
Ik wil alles behalve herstarten in het eerste jaar. Geven ze moeilijk een kans om het in te halen in het tweede jaar?
Ik heb gekeken of de hvA een studentenpsycholoog heeft, maar volgens mij hebben ze dat niet omdat ik er niks over kan vindenOf ze dat doen is per hogeschool verschillende. Wél heeft elke hogeschool een decaan of studentenpsycholoog. Dat het niet te vinden is op een website betekent niet dat er niemand is. Je SLBer moet de route/contacten kennen. Omdat je er een kans is dat je met studievertraging te maken gaat krijgen (of aanpassingen) is de stap naar de decaan echt een van de dingen die je moet gaan doen.
zaterdag 8 april 2017 om 16:17
quote:hoelahoepla schreef op 08 april 2017 @ 16:11:
Na het lezen van je reactie kan ik alleen maar aanraden snel hulp te zoeken. Niet alleen bij de decaan en je SLBer voor je studie, maar ook via je HA een verwijzing naar een psycholoog regelen. Therapie lijkt me heel nuttig voor je.Ik had een afspraak gemaakt met de HA om te spreken over dat ik wellicht een bezoek moet doen bij de psycholoog maar laatste moment heb ik het consult toch afgebeld omdat ik bang ben dat het gevolgen kan hebben voor in de toekomst (het komt in je dossier te staan) en ik ben bang dat de psycholoog dan mij zo gaat doorgronden dat hij/zij erachter gaat komen wat ik in het verleden meegemaakt heb. Ik wil natuurlijk geholpen worden, maar ik wil niet dat ze bijvoorbeeld gaan zeggen je bent zo psychisch niet in orde dat je niet mag studeren ofzo. Als ik niet studeer dan heb ik geen doel meer in het leven en voor in de toekomst en dan houd het voor mij op.
Na het lezen van je reactie kan ik alleen maar aanraden snel hulp te zoeken. Niet alleen bij de decaan en je SLBer voor je studie, maar ook via je HA een verwijzing naar een psycholoog regelen. Therapie lijkt me heel nuttig voor je.Ik had een afspraak gemaakt met de HA om te spreken over dat ik wellicht een bezoek moet doen bij de psycholoog maar laatste moment heb ik het consult toch afgebeld omdat ik bang ben dat het gevolgen kan hebben voor in de toekomst (het komt in je dossier te staan) en ik ben bang dat de psycholoog dan mij zo gaat doorgronden dat hij/zij erachter gaat komen wat ik in het verleden meegemaakt heb. Ik wil natuurlijk geholpen worden, maar ik wil niet dat ze bijvoorbeeld gaan zeggen je bent zo psychisch niet in orde dat je niet mag studeren ofzo. Als ik niet studeer dan heb ik geen doel meer in het leven en voor in de toekomst en dan houd het voor mij op.
zaterdag 8 april 2017 om 16:21
zaterdag 8 april 2017 om 16:30
quote:moon94 schreef op 08 april 2017 @ 16:17:
[...]
[...] Ik wil natuurlijk geholpen worden, maar ik wil niet dat ze bijvoorbeeld gaan zeggen je bent zo psychisch niet in orde dat je niet mag studeren ofzo. Als ik niet studeer dan heb ik geen doel meer in het leven en voor in de toekomst en dan houd het voor mij op.Misschien is het een idee om jezelf als doel te stellen. Allicht geeft je gevoel aan dat je eerst 'orde op zaken' moet stellen met jezelf voordat je verder kan. Die studie is er straks ook nog wel. En stel dat je straks weer helemaal je authentieke zelf bent (en die zit echt in je, maak je geen zorgen!), hoe zou je dan in je studie staan? En straks op de arbeidsmarkt? En in de liefde?
Zijn er mogelijkheden op de HvA om een tussenjaar te nemen, bijvoorbeeld voor persoonlijke ontwikkeling? Je studie is boeiend, maar zonder hoofdrolspeler (JIJ dus!) heeft de studie geen betekenis.
Overigens, 'psychisch niet in orde' zijn en een 'trauma hebben ervaren' zijn twee verschillende dingen. Je bent niet gek, je bent jezelf even kwijt. En even een aanname, maar ik denk zomaar dat de HvA, als ze een stukje van je verhaal weten, je de mogelijkheid zal bieden om je trauma te verwerken.
Ben je er klaar voor om je trauma te verwerken en je authentieke zelf aan de wereld te presenteren?
Overigens goed om te lezen dat de studie helemaal bij je past. Dat stukje zelfinzicht steek je alvast in je broekzak.
[...]
[...] Ik wil natuurlijk geholpen worden, maar ik wil niet dat ze bijvoorbeeld gaan zeggen je bent zo psychisch niet in orde dat je niet mag studeren ofzo. Als ik niet studeer dan heb ik geen doel meer in het leven en voor in de toekomst en dan houd het voor mij op.Misschien is het een idee om jezelf als doel te stellen. Allicht geeft je gevoel aan dat je eerst 'orde op zaken' moet stellen met jezelf voordat je verder kan. Die studie is er straks ook nog wel. En stel dat je straks weer helemaal je authentieke zelf bent (en die zit echt in je, maak je geen zorgen!), hoe zou je dan in je studie staan? En straks op de arbeidsmarkt? En in de liefde?
Zijn er mogelijkheden op de HvA om een tussenjaar te nemen, bijvoorbeeld voor persoonlijke ontwikkeling? Je studie is boeiend, maar zonder hoofdrolspeler (JIJ dus!) heeft de studie geen betekenis.
Overigens, 'psychisch niet in orde' zijn en een 'trauma hebben ervaren' zijn twee verschillende dingen. Je bent niet gek, je bent jezelf even kwijt. En even een aanname, maar ik denk zomaar dat de HvA, als ze een stukje van je verhaal weten, je de mogelijkheid zal bieden om je trauma te verwerken.
Ben je er klaar voor om je trauma te verwerken en je authentieke zelf aan de wereld te presenteren?
Overigens goed om te lezen dat de studie helemaal bij je past. Dat stukje zelfinzicht steek je alvast in je broekzak.
zaterdag 8 april 2017 om 17:01
quote:moon94 schreef op 08 april 2017 @ 16:17:
[...]
Ik had een afspraak gemaakt met de HA om te spreken over dat ik wellicht een bezoek moet doen bij de psycholoog maar laatste moment heb ik het consult toch afgebeld omdat ik bang ben dat het gevolgen kan hebben voor in de toekomst (het komt in je dossier te staan) .
Welk dossier? Ik heb ook een psychologisch traject gevolgd (wel meer dan 1 ), maar ook psychologen hebben gewoon beroepsgeheim hoor, dus in principe hoeft er niemand iets vanaf te weten.
quote:moon94 schreef op 08 april 2017 @ 16:17:
en ik ben bang dat de psycholoog dan mij zo gaat doorgronden dat hij/zij erachter gaat komen wat ik in het verleden meegemaakt heb.
Je kan niet volledig verwerken als jij je niet open stelt. Het zal dus ongetwijfeld ter sprake komen. Alleen: dit hoeft natuurlijk niet in de eerste 5 minuten. Neem de tijd, zoek een psych waarbij jij je op je gemak voelt. En bedenk je: als je een gebroken been hebt, zoek je dan hulp? Als je opeens een verstopt oor heb, ga je dan naar je huisarts? Als je een knobbeltje in je borst hebt, loop je dan jaren door zonder hulp te zoeken? Dat doe je ook niet. Ook je mentale gestel heeft soms zorg nodig. Dat is niks om je voor te schamen, sterker nog: jezelf goed onderhouden is iets om trots op te zijn! Een psych kijkt echt niet gek op, die heeft al zoveel gehoord en gelezen. Het is 'n werk. Ze zijn er om jou te helpen!
quote:moon94 schreef op 08 april 2017 @ 16:17:
Ik wil natuurlijk geholpen worden, maar ik wil niet dat ze bijvoorbeeld gaan zeggen je bent zo psychisch niet in orde dat je niet mag studeren ofzo. Als ik niet studeer dan heb ik geen doel meer in het leven en voor in de toekomst en dan houd het voor mij op.
Ze zullen je niks verbieden. Je krijgt vragen waar je over na kan denken. Misschien komt er een advies om even 6 maanden aan jezelf te werken. Dat kan. Het is aan jou wat je er dan mee doet. Ze gaan echt niet de school bellen en je verbieden te studeren. Je wordt geholpen en daarbij worden de grenzen die jij aangeeft in acht genomen. Je levert je niet over een aan of andere idioot waar jij je naar te schikken hebt.
En nogmaals: hulp zoeken is geen schande. Hoe eerder je trauma's achter je kan laten, hoe eerder je verder kan met leven.
[...]
Ik had een afspraak gemaakt met de HA om te spreken over dat ik wellicht een bezoek moet doen bij de psycholoog maar laatste moment heb ik het consult toch afgebeld omdat ik bang ben dat het gevolgen kan hebben voor in de toekomst (het komt in je dossier te staan) .
Welk dossier? Ik heb ook een psychologisch traject gevolgd (wel meer dan 1 ), maar ook psychologen hebben gewoon beroepsgeheim hoor, dus in principe hoeft er niemand iets vanaf te weten.
quote:moon94 schreef op 08 april 2017 @ 16:17:
en ik ben bang dat de psycholoog dan mij zo gaat doorgronden dat hij/zij erachter gaat komen wat ik in het verleden meegemaakt heb.
Je kan niet volledig verwerken als jij je niet open stelt. Het zal dus ongetwijfeld ter sprake komen. Alleen: dit hoeft natuurlijk niet in de eerste 5 minuten. Neem de tijd, zoek een psych waarbij jij je op je gemak voelt. En bedenk je: als je een gebroken been hebt, zoek je dan hulp? Als je opeens een verstopt oor heb, ga je dan naar je huisarts? Als je een knobbeltje in je borst hebt, loop je dan jaren door zonder hulp te zoeken? Dat doe je ook niet. Ook je mentale gestel heeft soms zorg nodig. Dat is niks om je voor te schamen, sterker nog: jezelf goed onderhouden is iets om trots op te zijn! Een psych kijkt echt niet gek op, die heeft al zoveel gehoord en gelezen. Het is 'n werk. Ze zijn er om jou te helpen!
quote:moon94 schreef op 08 april 2017 @ 16:17:
Ik wil natuurlijk geholpen worden, maar ik wil niet dat ze bijvoorbeeld gaan zeggen je bent zo psychisch niet in orde dat je niet mag studeren ofzo. Als ik niet studeer dan heb ik geen doel meer in het leven en voor in de toekomst en dan houd het voor mij op.
Ze zullen je niks verbieden. Je krijgt vragen waar je over na kan denken. Misschien komt er een advies om even 6 maanden aan jezelf te werken. Dat kan. Het is aan jou wat je er dan mee doet. Ze gaan echt niet de school bellen en je verbieden te studeren. Je wordt geholpen en daarbij worden de grenzen die jij aangeeft in acht genomen. Je levert je niet over een aan of andere idioot waar jij je naar te schikken hebt.
En nogmaals: hulp zoeken is geen schande. Hoe eerder je trauma's achter je kan laten, hoe eerder je verder kan met leven.
zaterdag 8 april 2017 om 17:53
Ik zie nu dat je eerstejaars bent. Je zit dan met een bindend studieadvies. Deze verschilt per school, maar houdt in dat je wanneer je het minimum aantal punten niet op dezelfde opleiding mag blijven voor twee jaar. Het is dus heel belangrijk dat je zo snel mogelijk verlaging van je bindend studieadvies aanvraagt. Ze nemen je wel serieus nog. Ga maandag naar je studieadviseur en maak direct een afspraak met de decaan. Ga ondertussen ook naar de psycholoog of doe een faalangsttraining. Je huisarts/ psycholoog kan een medische verklaring schrijven. Hoe sneller je begint met regelen, hoe meer kans dat het nog lukt. Succes.
