Werk & Studie
alle pijlers
Baan kwijtgeraakt
maandag 28 oktober 2019 om 08:32
Ik ben eigenlijk gewoon op zoek naar steun.
Ik ben een maand geleden mijn baan kwijtgeraakt door een faillisement. Ik werkte er 12 jaar en deed het werk erg graag.
Op de dag van het faillisement werd ik al gebeld door de concurrent of in wilde komen solliciteren (ik heb een enorm stevig netwerk in mijn overigens bescheiden vakgebied) en dat heb ik gedaan. Ik werd meteen aangenomen en ik kon een week later beginnen, in dezelfde functie die ik had en voor vergelijkbare voorwaarden.
Ik heb dus eigenlijk heel veel geluk. Maar zo voelt het niet. Ik mis mijn oude baan verschrikkelijk en ik mis mijn collegas en de werksfeer. Ik voel me boos en verdrietig dat dit me is overkomen.
En ik voel me zo gestressed dat ik bang ben dat ik de nieuwe baan niet eens volhou. Ik had misschien beter eerst een tijdje rust kunnen houden om bij te komen.
Heeft iemand ook ooit zoiets meegemaakt?
Ik ben een maand geleden mijn baan kwijtgeraakt door een faillisement. Ik werkte er 12 jaar en deed het werk erg graag.
Op de dag van het faillisement werd ik al gebeld door de concurrent of in wilde komen solliciteren (ik heb een enorm stevig netwerk in mijn overigens bescheiden vakgebied) en dat heb ik gedaan. Ik werd meteen aangenomen en ik kon een week later beginnen, in dezelfde functie die ik had en voor vergelijkbare voorwaarden.
Ik heb dus eigenlijk heel veel geluk. Maar zo voelt het niet. Ik mis mijn oude baan verschrikkelijk en ik mis mijn collegas en de werksfeer. Ik voel me boos en verdrietig dat dit me is overkomen.
En ik voel me zo gestressed dat ik bang ben dat ik de nieuwe baan niet eens volhou. Ik had misschien beter eerst een tijdje rust kunnen houden om bij te komen.
Heeft iemand ook ooit zoiets meegemaakt?
maandag 28 oktober 2019 om 08:41
Hé, dit is al een supercompliment voor jou. Ze kennen je en ze wilden jou graag als collega. Steek die in je zak.koninginbeatrix schreef: ↑28-10-2019 08:32Op de dag van het faillisement werd ik al gebeld door de concurrent of in wilde komen solliciteren (ik heb een enorm stevig netwerk in mijn overigens bescheiden vakgebied) en dat heb ik gedaan. Ik werd meteen aangenomen en ik kon een week later beginnen, in dezelfde functie die ik had en voor vergelijkbare voorwaarden.
Maar natuurlijk is het een rouwproces. Rouwen om het faillissement, om het verlies van je vertrouwde omgeving. Ongeloof. Balen (boosheid).
maandag 28 oktober 2019 om 08:43
Jij kan er ook niets aan doen dat je je voelt zoals je je voelt maar ik merk toch fat jouw post mij irriteert.
Dat ik denk mens tel je zegeningen.
Zelf nieuw werk moeten zoeken tijdens de crisis en tijdenlang van het ene tijdelijke contract naar het andere tijdelijke contract overgegaan.
Dan klinkt dit toch zoveel aangenamer.
Dat ik denk mens tel je zegeningen.
Zelf nieuw werk moeten zoeken tijdens de crisis en tijdenlang van het ene tijdelijke contract naar het andere tijdelijke contract overgegaan.
Dan klinkt dit toch zoveel aangenamer.
maandag 28 oktober 2019 om 08:45
Dit vind ik ook. Wees blij dat je niet naar de voedselbank hoeft.sugarmiss schreef: ↑28-10-2019 08:43Jij kan er ook niets aan doen dat je je voelt zoals je je voelt maar ik merk toch fat jouw post mij irriteert.
Dat ik denk mens tel je zegeningen.
Zelf nieuw werk moeten zoeken tijdens de crisis en tijdenlang van het ene tijdelijke contract naar het andere tijdelijke contract overgegaan.
Dan klinkt dit toch zoveel aangenamer.
maandag 28 oktober 2019 om 08:48
Ja, ik had zelf zeker even rust genomen. Concurrent kan wel wachten hoor. En het is even omschakelen om na 12 jaar opeens bij de concurrent te zitten.
Ik ben ooit nadat ik boventallig was geworden lekker een half jaar vrij geweest. Reizen, rustig kijken wat ik echt wil, geen overhaaste beslissingen. En uiteindelijk ook gewoon lekker naar de concurrent. Ik had wel ww en een leuke regeling van werk mee.
Totaal niet met Sugarmiss eens dus. Er is momenteel veel werk. Waarom zou je moeilijk doen? Je leeft voor jezelf.
Ik ben ooit nadat ik boventallig was geworden lekker een half jaar vrij geweest. Reizen, rustig kijken wat ik echt wil, geen overhaaste beslissingen. En uiteindelijk ook gewoon lekker naar de concurrent. Ik had wel ww en een leuke regeling van werk mee.
Totaal niet met Sugarmiss eens dus. Er is momenteel veel werk. Waarom zou je moeilijk doen? Je leeft voor jezelf.
maandag 28 oktober 2019 om 08:49
Ik ben bang dat ik het ga meemaken.
Mijn baas heeft het bedrijf verkocht. Het is bijna definitief rond.
Wij werken hier met een klein team van 5 man. Deze mensen zie ik als vrienden.
We werken hier ook allemaal al jaren.
De nieuwe eigenaar heeft toegezegd dat hij het personeel wil overnemen. Maar ja, wij krijgen veel meer betaald dan gebruikelijk is voor dit soort functies (vanwege de vele jaren ervaring), en we hebben wel allemaal een hypotheek.
Ik zie het zo somber in. Nieuwe eigenaar wil ws veranderingen doorvoeren waar wij niet op zitten te wachten. Het is zijn goed recht natuurlijk, maar bah.
Ik hoop dat het allemaal wel losloopt, maar eigenlijk denk ik dat over 6 maanden geen van ons er nog werkt.
Heel jammer, na 11 jaar.
Mijn baas heeft het bedrijf verkocht. Het is bijna definitief rond.
Wij werken hier met een klein team van 5 man. Deze mensen zie ik als vrienden.
We werken hier ook allemaal al jaren.
De nieuwe eigenaar heeft toegezegd dat hij het personeel wil overnemen. Maar ja, wij krijgen veel meer betaald dan gebruikelijk is voor dit soort functies (vanwege de vele jaren ervaring), en we hebben wel allemaal een hypotheek.
Ik zie het zo somber in. Nieuwe eigenaar wil ws veranderingen doorvoeren waar wij niet op zitten te wachten. Het is zijn goed recht natuurlijk, maar bah.
Ik hoop dat het allemaal wel losloopt, maar eigenlijk denk ik dat over 6 maanden geen van ons er nog werkt.
Heel jammer, na 11 jaar.
Het was zo donker dat ik overal lichtpuntjes zag.
maandag 28 oktober 2019 om 09:05
tja,sugarmiss schreef: ↑28-10-2019 08:43Jij kan er ook niets aan doen dat je je voelt zoals je je voelt maar ik merk toch fat jouw post mij irriteert.
Dat ik denk mens tel je zegeningen.
Zelf nieuw werk moeten zoeken tijdens de crisis en tijdenlang van het ene tijdelijke contract naar het andere tijdelijke contract overgegaan.
Dan klinkt dit toch zoveel aangenamer.
dat is het leven. Griep is minder erg dan borstkanker, borstkanker is minder erg dan buikvlieskanker.
Mag alleen de ziekste en zieligste nog klagen?
maandag 28 oktober 2019 om 09:19
Ik begrijp je gevoel hoor, bij een faillissement voel je je soms toch verantwoordelijk voor het falen van het bedrijf, ondanks dat het niet jouw schuld is. Daar komt denk ik die boosheid ook vandaan. Geef jezelf de tijd om te rouwen, het is niet niks om na zo'n lange tijd om om te moeten schakelen. Bij dit nieuwe bedrijf moet je nu gewoon ook weer wennen, misschien komt de leuke werksfeer vanzelf ook hier, maar sta je daar op dit moment niet voor open omdat je nog bezig bent met het verwerken van het ontslag van je vorige baan?
adashelby wijzigde dit bericht op 28-10-2019 09:34
1.04% gewijzigd
We're a close family, always within punching distance
maandag 28 oktober 2019 om 09:38
Geef jezelf een jaar de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie.
Natuurlijk is het fijn dat je geen inkomensonzekerheid hebt en dat je gewild en gewenst bent op de huidige werkplek. Dat zal je later best zo gaan zien. Voor nu is er een grote verandering geweest en mis je wat er was. Dat mag gewoon.
Natuurlijk is het fijn dat je geen inkomensonzekerheid hebt en dat je gewild en gewenst bent op de huidige werkplek. Dat zal je later best zo gaan zien. Voor nu is er een grote verandering geweest en mis je wat er was. Dat mag gewoon.
maandag 28 oktober 2019 om 09:42
Anders praat je even iemand dieper de put in joh !sugarmiss schreef: ↑28-10-2019 08:43Jij kan er ook niets aan doen dat je je voelt zoals je je voelt maar ik merk toch fat jouw post mij irriteert.
Dat ik denk mens tel je zegeningen.
Zelf nieuw werk moeten zoeken tijdens de crisis en tijdenlang van het ene tijdelijke contract naar het andere tijdelijke contract overgegaan.
Dan klinkt dit toch zoveel aangenamer.
Ik snap je to twee jaar geleden na bijna 20 jaar ook gedwongen een andere baan gezocht en meteen gevonden gelukkig, maar toch voelde ik me soms ook verloren .
Miste ook mijn oude collega’s en moest erg wennen .
Nu bijna twee jaar later heb ik mijn draai echt gevonden bij mijn nieuwe werkgever .
maandag 28 oktober 2019 om 10:05
Heel herkenbaar.
Een psychologe zei tegen mij: hou er rekening mee dat ontslag krijgen iets heel anders is dan zelf ontslag nemen, in psychologisch opzicht. Neem tijd om het te verwerken!
Ik denk dat dat wel klopt. Ik heb een maand thuis gezeten -even rust- en ben toen weer gaan solliciteren en snel aan de slag gegaan. Nu voelt het goed.
Een psychologe zei tegen mij: hou er rekening mee dat ontslag krijgen iets heel anders is dan zelf ontslag nemen, in psychologisch opzicht. Neem tijd om het te verwerken!
Ik denk dat dat wel klopt. Ik heb een maand thuis gezeten -even rust- en ben toen weer gaan solliciteren en snel aan de slag gegaan. Nu voelt het goed.
maandag 28 oktober 2019 om 10:06
Natuurlijk mis je je oude werkomgeving en collega's, het is toch een rouwproces.
Blijven hangen in de waarom vraag, arme ik, etc is niet zo zinvol.
Ze hebben je niet voor niets gevraagd bij je nieuwe baan. Je hebt dus de kwaliteiten. En natuurlijk zal niemand van jou verwachten dat je direct je draai hebt gevonden en alles foutloos doet. Elk bedrijf heeft ook zo zijn eigen manier van werken en regels.
Blijven hangen in de waarom vraag, arme ik, etc is niet zo zinvol.
Ze hebben je niet voor niets gevraagd bij je nieuwe baan. Je hebt dus de kwaliteiten. En natuurlijk zal niemand van jou verwachten dat je direct je draai hebt gevonden en alles foutloos doet. Elk bedrijf heeft ook zo zijn eigen manier van werken en regels.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 28 oktober 2019 om 10:17
maandag 28 oktober 2019 om 11:14
Ik snap je helemaal. Ooit zelf ontslagen bij een baan waar ik elke dag met plezier heen ging. Alsof de grond onder je voeten weggeslagen wordt.
Binnen een maand bij de concurrent begonnen (voelde me nog schuldig ook).
Na een paar maanden had ik t daar ook wel weer naar mn zin, maar zo leuk als de vorige baan is t helaas nooit meer geworden.
Binnen een maand bij de concurrent begonnen (voelde me nog schuldig ook).
Na een paar maanden had ik t daar ook wel weer naar mn zin, maar zo leuk als de vorige baan is t helaas nooit meer geworden.
ik geef mn bek ook maar een douw
maandag 28 oktober 2019 om 11:19
Waarschijnlijk houd jij sowieso niet van veranderingen? Waarom ook, als je het naar je zin hebt... Dit is buiten jou om gegaan, maar zit nu wel met de gevolgen. Ik begrijp het wel. Sterker... ik ben momenteel ook bang voor mijn baan (startup in zwaar weer). Dat is de derde keer al. In mijn beroepsgroep is wel wat werk, maar ik ben een slechte netwerker en ook niet meer de jongste. Bovendien is het het type werk wat stagiaires zelfs in de grootste organisaties 'gratis' doen, ofwel, de noodzaak van enige ervaring wordt onderschat. Jouw situatie klinkt me dus ook heel luxe in de oren... Maar ik denk dat dat ook het verschil maakt: het ging te makkelijk. Had je een pak-'m-beet een half jaar in de ww gezeten, dan was je nu dolblij geweest met deze baan.
maandag 28 oktober 2019 om 11:27
Ik vind het logisch dat je je zo voelt. Je hebt 12 jaar lang op dezelfde plek gezeten, waarschijnlijk voor een groot deel met dezelfde collega´s. Waar je 8 uur per dag mee samen was (dat is meer tijd dan je met vriendinnen doorbrengt en die zou je ook missen). Die er nu ineens allemaal niet meer zijn.
Misschien kun je een bijeenkomst regelen met je oude collega´s. Om het erover te hebben, om bij te praten, om samen te schelden. Om het af te sluiten.
Ik heb wel eens afscheid moeten nemen van een groep, van de ene op de andere dag. De rest volgde in de twee weken daarna. We hebben toen nog een tijdlang mailcontact gehad dat langzaam verwaterde, maar dat heeft nog best lang geduurd. Maar we misten elkaar in die eerste tijd gewoon enorm.
Tuurlijk heb je met die nieuwe baan heel veel geluk gehad. Maar dat verandert het gevoel van onrechtvaardigheid natuurlijk niet.
Sterkte.
Misschien kun je een bijeenkomst regelen met je oude collega´s. Om het erover te hebben, om bij te praten, om samen te schelden. Om het af te sluiten.
Ik heb wel eens afscheid moeten nemen van een groep, van de ene op de andere dag. De rest volgde in de twee weken daarna. We hebben toen nog een tijdlang mailcontact gehad dat langzaam verwaterde, maar dat heeft nog best lang geduurd. Maar we misten elkaar in die eerste tijd gewoon enorm.
Tuurlijk heb je met die nieuwe baan heel veel geluk gehad. Maar dat verandert het gevoel van onrechtvaardigheid natuurlijk niet.
Sterkte.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
maandag 28 oktober 2019 om 11:27
Ik snap je helemaal. Vorig jaar werd mijn contract niet verlengd wegens bezuinigingen. Ik had meteen een nieuwe baan, maar kon in het begin mijn draai ook totaal niet vinden.
Tuurlijk, ik was hartstikke dankbaar dat ik meteen nieuw werk had, maar ik heb weinig tijd gehad om 'te rouwen' om wat ik kwijt was. Dat kost even tijd. Maar als je straks een tijdje op je nieuwe werkplek zit en je hebt het daar naar je zin, dan wordt het echt beter!
Tuurlijk, ik was hartstikke dankbaar dat ik meteen nieuw werk had, maar ik heb weinig tijd gehad om 'te rouwen' om wat ik kwijt was. Dat kost even tijd. Maar als je straks een tijdje op je nieuwe werkplek zit en je hebt het daar naar je zin, dan wordt het echt beter!
maandag 28 oktober 2019 om 12:01
Het komt op mij over of je in een soort 'rouw' zit. Je hebt plotseling afscheid moeten nemen van je werk waar je het jarenlang naar je zin had. Natuurlijk is het fijn dat je meteen ander werk hebt maar daarom mag je nog best wel boos en verdrietig zijn over wat er gebeurd is. Niet zo hard zijn voor jezelf. Er is veel gebeurd, geef jezelf wat tijd om je draai te vinden.
maandag 28 oktober 2019 om 12:41
Niet herkenbaar, ik had het ook erg naar mijn zin bij mijn oude werkgever en schrok toen bekend werd dat het bedrijf stopte en we boventallig werden. Maar ik kon ook direct elders beginnen en had het daar nog meer naar mijn zin. Ik werk er inmiddels alweer 14 jaar.
Het lijkt me dus dat je huidige werkomgeving minder leuk is en dat het niet per definitie door het faillissement komt.
Het lijkt me dus dat je huidige werkomgeving minder leuk is en dat het niet per definitie door het faillissement komt.
maandag 28 oktober 2019 om 12:51
Nitflex schreef: ↑28-10-2019 08:48Ja, ik had zelf zeker even rust genomen. Concurrent kan wel wachten hoor. En het is even omschakelen om na 12 jaar opeens bij de concurrent te zitten.
Ik ben ooit nadat ik boventallig was geworden lekker een half jaar vrij geweest. Reizen, rustig kijken wat ik echt wil, geen overhaaste beslissingen. En uiteindelijk ook gewoon lekker naar de concurrent. Ik had wel ww en een leuke regeling van werk mee.
Totaal niet met Sugarmiss eens dus. Er is momenteel veel werk. Waarom zou je moeilijk doen? Je leeft voor jezelf.
Eens. 12 jaar is niet niks. Ik ben al in de war omdat ik een interne reorganisatie heb meegemaakt en mijn team veranderd is.
Ik heb het dan zo geregeld dat ik er een beetje uit ben
(doe opleiding waarvoor ik goed gefaciliteerd wordt qua tijd, en werk nu op de klok, dus niks extra's geen bijzondere extra taken etc als voorheen) en heb deze tijd echt nodig om te schakelen.
Niet dat het nu niet leuk is maar ik mis echt een bepaalde sfeer die nooit meer terugkomt.
Dat heeft tijd nodig.
Nee ik hoef niet naar de voedselbank (wat een rare kreet) en nee ik heb keuze. Ben meer gaan verdienen en doe een leuke opleiding dus niks te klagen wat dat betreft.
maar ik mis gewoon een bepaald sfeertje, bepaalde taken en bepaalde mensen en vind dat treurig.
