Werk & Studie
alle pijlers
depressie gehad, nu studie weer oppakken: moeilijk!
maandag 28 juni 2010 om 15:46
OK, ik zet het maar hier neer.
Anderhalf jaar geleden ben ik ontzettend depressief geweest en heb ik bij mijn opleiding niks meer laten horen. Stages had ik afgerond, maar moest nog terugkomen voor de beoordeling (die goed zou zijn). De afspraak had ik wel afgezegd toentertijd.
Nu ben ik weer opgekrabbeld en wil ik afstuderen............. ik vind het alleen ZO ONTZETTEND MOEILIJK om weer contact op te nemen met mijn toenmalige begeleiders.
Ik schaam me er zo voor. Ik heb geen reden voor het zo lang uitstellen hiervan..... Behalve depressief zijn, en eigenlijk is dat geen diagnose waar ik mee zou kunnen functioneren in mijn werk. (Hoewel ik niet meer in dezelfde val zal trappen)
Ik zit al te janken als ik dit typ. Heb op mijn studie wel contact gehad met studieadviseurs en die zeggen dat ik ze gewoon kan mailen en dat denk ik dan ook.... maar ik ben om 8 uur opgestaan en ik heb nu pas mijn mail geopend en heb een paar zinnetjes getyped.
Zo stom om zo in mijn hoofd te gaan spoken...
Maar jullie zouden me erg helpen met een voorbeeldbriefje, iets wat ik in mijn mail kan plakken... ik kan even de woorden niet vinden
Anderhalf jaar geleden ben ik ontzettend depressief geweest en heb ik bij mijn opleiding niks meer laten horen. Stages had ik afgerond, maar moest nog terugkomen voor de beoordeling (die goed zou zijn). De afspraak had ik wel afgezegd toentertijd.
Nu ben ik weer opgekrabbeld en wil ik afstuderen............. ik vind het alleen ZO ONTZETTEND MOEILIJK om weer contact op te nemen met mijn toenmalige begeleiders.
Ik schaam me er zo voor. Ik heb geen reden voor het zo lang uitstellen hiervan..... Behalve depressief zijn, en eigenlijk is dat geen diagnose waar ik mee zou kunnen functioneren in mijn werk. (Hoewel ik niet meer in dezelfde val zal trappen)
Ik zit al te janken als ik dit typ. Heb op mijn studie wel contact gehad met studieadviseurs en die zeggen dat ik ze gewoon kan mailen en dat denk ik dan ook.... maar ik ben om 8 uur opgestaan en ik heb nu pas mijn mail geopend en heb een paar zinnetjes getyped.
Zo stom om zo in mijn hoofd te gaan spoken...
Maar jullie zouden me erg helpen met een voorbeeldbriefje, iets wat ik in mijn mail kan plakken... ik kan even de woorden niet vinden
maandag 28 juni 2010 om 15:55
Waarom is het zó erg dat je ooit door een depressie geen contact meer hebt opgenomen. Je weet toch wat de aanleiding was? Ik neem aan dat je hulp hebt gezocht? Dan kan je dat toch in het mailtje zetten? Wees gewoon eerlijk zonder emotioneel te worden over wat er met je gebeurd is en wat je nu weer wilt opppakken. Eeerlijkheid is in deze denk ik het beste.
maandag 28 juni 2010 om 15:59
Ik heb dit ook meegemaakt en het is idd makkelijker dan je denkt.
Ze zijn al blij om wat van je te horen en zijn zeker open om je helpen waar het kan. Dat is mijn ervaring op mijn studie.
Ik ben zelfs meerdere keren gestopt en weer opgepakt. Begin dit jaar ook weer en hopelijk de laatste keer omdat ik aan het afronden ben.
Dus gewoon de eerste stap zetten en mailtjes sturen naar docenten en afspraken maken om weer van start te gaan.
Ze zijn al blij om wat van je te horen en zijn zeker open om je helpen waar het kan. Dat is mijn ervaring op mijn studie.
Ik ben zelfs meerdere keren gestopt en weer opgepakt. Begin dit jaar ook weer en hopelijk de laatste keer omdat ik aan het afronden ben.
Dus gewoon de eerste stap zetten en mailtjes sturen naar docenten en afspraken maken om weer van start te gaan.
maandag 28 juni 2010 om 15:59
Zoiets? Dan kun je in het gesprek je excuses aanbieden, als je dat nodig vindt en toelichten wat er voorgevallen is. Zou je eventueel ook nog mee kunnen nemen in het mailtje. Is verder helemaal geen schande hoor, alleen maar goed dat je, je studie wilt afronden.
Beste...
Op ...... heb ik mijn stage afgerond. Het enige wat nog onbreekt is een cijfer voor mijn eindbeoordeling.
Door privé omstandigheden kon ik toender tijd mijn eindgesprek (?) niet meemaken.
Nu heb ik besloten mijn studie op te pakken en zou ik graag als nog de ruimte krijgen om dit gesprek met u te houden.
Graag hoor ik van u wat hierin de mogelijkheden zijn.
Alvast bedankt.
Met vriendelijke groet,
...........................
Beste...
Op ...... heb ik mijn stage afgerond. Het enige wat nog onbreekt is een cijfer voor mijn eindbeoordeling.
Door privé omstandigheden kon ik toender tijd mijn eindgesprek (?) niet meemaken.
Nu heb ik besloten mijn studie op te pakken en zou ik graag als nog de ruimte krijgen om dit gesprek met u te houden.
Graag hoor ik van u wat hierin de mogelijkheden zijn.
Alvast bedankt.
Met vriendelijke groet,
...........................
maandag 28 juni 2010 om 16:11
Beste studiebegeleider,
Ik ben afwezig geweest van datum tot datum. Mijn afwezigheid heeft geleid tot het niet adequaat en fatsoenlijk afronden van bepaalde gesprekken.
Ik wil weer verder met mijn opleiding en zou graag van U vernemen wat de eerste stappen zijn die ik moet ondernemen om mijn opleiding te kunnen voortzetten.
Zoiets?
Ik ben afwezig geweest van datum tot datum. Mijn afwezigheid heeft geleid tot het niet adequaat en fatsoenlijk afronden van bepaalde gesprekken.
Ik wil weer verder met mijn opleiding en zou graag van U vernemen wat de eerste stappen zijn die ik moet ondernemen om mijn opleiding te kunnen voortzetten.
Zoiets?
maandag 28 juni 2010 om 16:15
Ik geloof dat, heel cru gezegd, het je begeleiders niet heel erg veel kan schelen dat jij anderhalf jaar lang niks van je hebt laten horen.
Dat is althans mijn ervaring (ik ben een half jaar gestopt vanwege operatie icm zwangerschap) Zo belangrijk zijn we als individuele studenten niet
Zou het mailtje van twinkelstar gebruiken en me er verder niet druk om maken....Je bent echt niet de enige die er 'even' tussenuit is (geweest)
succes!!!!!
Dat is althans mijn ervaring (ik ben een half jaar gestopt vanwege operatie icm zwangerschap) Zo belangrijk zijn we als individuele studenten niet
Zou het mailtje van twinkelstar gebruiken en me er verder niet druk om maken....Je bent echt niet de enige die er 'even' tussenuit is (geweest)
succes!!!!!
maandag 28 juni 2010 om 16:24
quote:gelukkigmeisje schreef op 28 juni 2010 @ 16:15:
Ik geloof dat, heel cru gezegd, het je begeleiders niet heel erg veel kan schelen dat jij anderhalf jaar lang niks van je hebt laten horen.
Dat is althans mijn ervaring (ik ben een half jaar gestopt vanwege operatie icm zwangerschap) Zo belangrijk zijn we als individuele studenten niet
Zou het mailtje van twinkelstar gebruiken en me er verder niet druk om maken....Je bent echt niet de enige die er 'even' tussenuit is (geweest)
succes!!!!!Verstandelijk WEET ik dat ook wel hoor. Maar hoe ik het voel.... niet leuk meer.
Ik geloof dat, heel cru gezegd, het je begeleiders niet heel erg veel kan schelen dat jij anderhalf jaar lang niks van je hebt laten horen.
Dat is althans mijn ervaring (ik ben een half jaar gestopt vanwege operatie icm zwangerschap) Zo belangrijk zijn we als individuele studenten niet
Zou het mailtje van twinkelstar gebruiken en me er verder niet druk om maken....Je bent echt niet de enige die er 'even' tussenuit is (geweest)
succes!!!!!Verstandelijk WEET ik dat ook wel hoor. Maar hoe ik het voel.... niet leuk meer.
maandag 28 juni 2010 om 16:44
quote:Enneaaa schreef op 28 juni 2010 @ 15:55:
Waarom is het zó erg dat je ooit door een depressie geen contact meer hebt opgenomen. Je weet toch wat de aanleiding was? Ik neem aan dat je hulp hebt gezocht? Dan kan je dat toch in het mailtje zetten? Wees gewoon eerlijk zonder emotioneel te worden over wat er met je gebeurd is en wat je nu weer wilt opppakken. Eeerlijkheid is in deze denk ik het beste.Ik vind het nog steeds erg dat ik het mij heb laten overkomen en dan ook nog eens anderhalf jaar daarin bleef hangen. Dat is erg. Vooral erg voor mij, hoogstens de eerste weken lichtelijk irritant voor mijn studiebegeleiders....
Waarom is het zó erg dat je ooit door een depressie geen contact meer hebt opgenomen. Je weet toch wat de aanleiding was? Ik neem aan dat je hulp hebt gezocht? Dan kan je dat toch in het mailtje zetten? Wees gewoon eerlijk zonder emotioneel te worden over wat er met je gebeurd is en wat je nu weer wilt opppakken. Eeerlijkheid is in deze denk ik het beste.Ik vind het nog steeds erg dat ik het mij heb laten overkomen en dan ook nog eens anderhalf jaar daarin bleef hangen. Dat is erg. Vooral erg voor mij, hoogstens de eerste weken lichtelijk irritant voor mijn studiebegeleiders....
maandag 28 juni 2010 om 16:44
snap het heel goed hoor...we maken ons gewoon veel te vaak te druk om wat andere mensen denken...of dat nu de tandarts is waar je een paar controles hebt 'overgeslagen' of een oude schoolvriendin waarvan het contact is verwaterd..of zoals nu een studie situatie....
je maakt jezelf te belangrijk Denk je werkelijk dat je begeleiders van destijds elke dag zullen denken....he, ik hoop maar dat Lassma zich vandaag meldt! Echt niet hoor
Gewoon mailtje de deur uit doen en lekker voetbal kijken...met een beetje pech krijg je anders pas in september een reactie!!
Succes!
je maakt jezelf te belangrijk Denk je werkelijk dat je begeleiders van destijds elke dag zullen denken....he, ik hoop maar dat Lassma zich vandaag meldt! Echt niet hoor
Gewoon mailtje de deur uit doen en lekker voetbal kijken...met een beetje pech krijg je anders pas in september een reactie!!
Succes!
maandag 28 juni 2010 om 16:51
quote:lassma schreef op 28 juni 2010 @ 16:44:
[...]
Ik vind het nog steeds erg dat ik het mij heb laten overkomen en dan ook nog eens anderhalf jaar daarin bleef hangen. Dat is erg. Vooral erg voor mij, hoogstens de eerste weken lichtelijk irritant voor mijn studiebegeleiders....
Die zin trof me even.
Ik ben al ruim 3 jaar 'genezen' van mijn depressie (in de zin van: geen klachten meer, volledig aan het werk, zelfs geen medicatie meer).
Maar nog steeds kan ik af en toe precies voelen wat jij omschrijft.
Ik ben zo teleurgesteld in mezelf dat ik het mij heb laten overkomen en dat ik er zo lang in ben blijven hangen.
Geen nieuwe tip van mij, maar dus wel even een herkenning.
Succes met het oppakken.
Het lijkt vast groter dan het eigenlijk is.
[...]
Ik vind het nog steeds erg dat ik het mij heb laten overkomen en dan ook nog eens anderhalf jaar daarin bleef hangen. Dat is erg. Vooral erg voor mij, hoogstens de eerste weken lichtelijk irritant voor mijn studiebegeleiders....
Die zin trof me even.
Ik ben al ruim 3 jaar 'genezen' van mijn depressie (in de zin van: geen klachten meer, volledig aan het werk, zelfs geen medicatie meer).
Maar nog steeds kan ik af en toe precies voelen wat jij omschrijft.
Ik ben zo teleurgesteld in mezelf dat ik het mij heb laten overkomen en dat ik er zo lang in ben blijven hangen.
Geen nieuwe tip van mij, maar dus wel even een herkenning.
Succes met het oppakken.
Het lijkt vast groter dan het eigenlijk is.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
dinsdag 29 juni 2010 om 09:30
quote:lassma schreef op 28 juni 2010 @ 16:44:
[...]
Ik vind het nog steeds erg dat ik het mij heb laten overkomen en dan ook nog eens anderhalf jaar daarin bleef hangen. Dat is erg. Vooral erg voor mij, hoogstens de eerste weken lichtelijk irritant voor mijn studiebegeleiders....
Een depressie kan iedereen krijgen. Zou je ook zo denken als je een lichamelijke ziekte had gehad? Ik denk het niet. Je bent echt te streng voor jezelf.
Het is wel herkenbaar hoor, dat wel. Probeer er toch anders tegenaan te kijken. Gewoon zeggen dat je door priveomstandigheden tijd niet hebt kunnen studeren enz. (zie ook bericht Twinkelstar).
Je studiebegeleiders zullen zelf ook wel een en andere hebben meegemaakt, misschien ook wel depressies enz. Ze zullen je echt niet beoordelen. Persoonlijk vind ik het juist wel knap dat je nu toch wilt afstuderen en het af wilt maken.
Sterkte!
[...]
Ik vind het nog steeds erg dat ik het mij heb laten overkomen en dan ook nog eens anderhalf jaar daarin bleef hangen. Dat is erg. Vooral erg voor mij, hoogstens de eerste weken lichtelijk irritant voor mijn studiebegeleiders....
Een depressie kan iedereen krijgen. Zou je ook zo denken als je een lichamelijke ziekte had gehad? Ik denk het niet. Je bent echt te streng voor jezelf.
Het is wel herkenbaar hoor, dat wel. Probeer er toch anders tegenaan te kijken. Gewoon zeggen dat je door priveomstandigheden tijd niet hebt kunnen studeren enz. (zie ook bericht Twinkelstar).
Je studiebegeleiders zullen zelf ook wel een en andere hebben meegemaakt, misschien ook wel depressies enz. Ze zullen je echt niet beoordelen. Persoonlijk vind ik het juist wel knap dat je nu toch wilt afstuderen en het af wilt maken.
Sterkte!
woensdag 30 juni 2010 om 19:41
Kom op. Neem contact op. Gooi het op ernstige gezondheidsproblemen en rond je opleiding af.
Je bent ziek geweest, je bent er weer en je gaat je opleiding afronden. En trek je vooral niks aan van wat mensen die je verder privé nooit meer tegenkomt er mogelijk over zouden kunnen denken.
Succes morgen, want dan ga je het gewoon regelen!
Je bent ziek geweest, je bent er weer en je gaat je opleiding afronden. En trek je vooral niks aan van wat mensen die je verder privé nooit meer tegenkomt er mogelijk over zouden kunnen denken.
Succes morgen, want dan ga je het gewoon regelen!
...
donderdag 1 juli 2010 om 06:22
Ik herken dit zo erg, ik heb in dezelfde situatie gezeten. Ik ben door mijn schaamte niet meer terug gegaan. Daar heb ik nu HEEL VEEL spijt van. Het had alles zo veel makkelijker gemaakt en ik weet eigenlijk zeker dat ze het hadden begrepen.
Ik ga nu in deeltijd via de OU een Master afmaken. Dus hopelijk maak ik het uiteindelijk ook nog allemaal af...
Veel sterkte gewenst! Ik weet hoe moeilijk het kan zijn en wat voor gevecht het elke keer weer kan opleveren met je gevoel!
Ik ga nu in deeltijd via de OU een Master afmaken. Dus hopelijk maak ik het uiteindelijk ook nog allemaal af...
Veel sterkte gewenst! Ik weet hoe moeilijk het kan zijn en wat voor gevecht het elke keer weer kan opleveren met je gevoel!
maandag 5 juli 2010 om 13:49
Ha Lassma,
Ik snap heel goed hoe je je voelt. Ik heb destijds mijn stage ook niet goed afgerond vanwege een depressie. Ik heb uiteindelijk mijn afrondende gesprek wel gehad, zij het een driekwart jaar later, omdat mijn begeleider weg ging van de uni. Ik vond het zelf allemaal heeeeel verschrikkelijk maar als mijn begeleiders er al iets van vonden lieten ze dat in het geheel niet merken.
Twee jaar later kwam ik, min of meer bij toeval, weer in contact met mijn begeleider... hoe verscrhikkelijk ik het ook vond, ik moest haar vragen of ze evt. bereid zou zijn een referentie voor mij af te geven... dat was ze. En ze had eigenlijk helemaal niet zo'n negatief beeld van mij en van mijn stage (terwijl ik zelf echt vind (nog steeds...) dat ik die verpest had.) Ze bleek eigenlijk geen flauw idee te hebben gehad dat ik depressief was... zo raar.
Alles is uiteindelijk goed gekomen en hoe eng het ook is: gewoon ervoor gaan, vertellen dat je toen depressief was en dat je dingen echt even heel anders voor je zag dan nu en dat je prioriteiten nu weer liggen bij afstuderen. Het is echt een kwestie van even door de zure appel heen bijten en wat kan je nou helemaal gebeuren?? Waarschijnlijk zullen de dingen sneller geregeld zijn dan je nu verwacht en dan vraag je je achteraf weer af waarom je het nou zo eng vond.
Veel succes!
Ik snap heel goed hoe je je voelt. Ik heb destijds mijn stage ook niet goed afgerond vanwege een depressie. Ik heb uiteindelijk mijn afrondende gesprek wel gehad, zij het een driekwart jaar later, omdat mijn begeleider weg ging van de uni. Ik vond het zelf allemaal heeeeel verschrikkelijk maar als mijn begeleiders er al iets van vonden lieten ze dat in het geheel niet merken.
Twee jaar later kwam ik, min of meer bij toeval, weer in contact met mijn begeleider... hoe verscrhikkelijk ik het ook vond, ik moest haar vragen of ze evt. bereid zou zijn een referentie voor mij af te geven... dat was ze. En ze had eigenlijk helemaal niet zo'n negatief beeld van mij en van mijn stage (terwijl ik zelf echt vind (nog steeds...) dat ik die verpest had.) Ze bleek eigenlijk geen flauw idee te hebben gehad dat ik depressief was... zo raar.
Alles is uiteindelijk goed gekomen en hoe eng het ook is: gewoon ervoor gaan, vertellen dat je toen depressief was en dat je dingen echt even heel anders voor je zag dan nu en dat je prioriteiten nu weer liggen bij afstuderen. Het is echt een kwestie van even door de zure appel heen bijten en wat kan je nou helemaal gebeuren?? Waarschijnlijk zullen de dingen sneller geregeld zijn dan je nu verwacht en dan vraag je je achteraf weer af waarom je het nou zo eng vond.
Veel succes!
maandag 5 juli 2010 om 16:08
Confronterend dit...
Ik heb een tijd geleden m'n afstuderen afgebroken en wil in september er weer mee verder gaan. Ik heb al wel een aantal dingen geregeld, maar ben ergens blijven steken in dat proces. Nu zit ik bang te zijn dat ik het een en ander nog niet goed heb geregeld en dat ik daar problemen mee ga krijgen, maar ik durf het dus ook niet te checken...
Dat heeft ook (vooral) met schaamte te maken.
Wat ik wel enigszins geruststellend vind om hier te lezen is dat ik hier zelf waarschijnlijk meer mee zit dan de begeleiders. Toch ergens wel een eye-opener.
Ik heb een tijd geleden m'n afstuderen afgebroken en wil in september er weer mee verder gaan. Ik heb al wel een aantal dingen geregeld, maar ben ergens blijven steken in dat proces. Nu zit ik bang te zijn dat ik het een en ander nog niet goed heb geregeld en dat ik daar problemen mee ga krijgen, maar ik durf het dus ook niet te checken...
Dat heeft ook (vooral) met schaamte te maken.
Wat ik wel enigszins geruststellend vind om hier te lezen is dat ik hier zelf waarschijnlijk meer mee zit dan de begeleiders. Toch ergens wel een eye-opener.
maandag 5 juli 2010 om 16:10
dank je wel Zeniiba. Praat me moed in. Ik wil mogelijk aan de slag bij een van de stages zonder beoordeling (ja, ik heb er twee, knap he?).
Op zich is elders ook genoeg werk te vinden, maar vond het daar erg leuk op dat moment. Weet niet of ik het durf te vragen, maar gok dat ze me wel werk aanbieden, want ze staan te springen om mensen daar.
Op zich is elders ook genoeg werk te vinden, maar vond het daar erg leuk op dat moment. Weet niet of ik het durf te vragen, maar gok dat ze me wel werk aanbieden, want ze staan te springen om mensen daar.
maandag 5 juli 2010 om 16:12
quote:green_eyes schreef op 05 juli 2010 @ 16:08:
Confronterend dit...
Ik heb een tijd geleden m'n afstuderen afgebroken en wil in september er weer mee verder gaan. Ik heb al wel een aantal dingen geregeld, maar ben ergens blijven steken in dat proces. Nu zit ik bang te zijn dat ik het een en ander nog niet goed heb geregeld en dat ik daar problemen mee ga krijgen, maar ik durf het dus ook niet te checken...
Dat heeft ook (vooral) met schaamte te maken.
Wat ik wel enigszins geruststellend vind om hier te lezen is dat ik hier zelf waarschijnlijk meer mee zit dan de begeleiders. Toch ergens wel een eye-opener.
Schamen is eigenlijk zo'n raar iets als je er over nadenkt. Het zou toch juist beter zijn om ipv in een hoekje je te zitten schamen, je echt actie onderneemt?
Ik probeer bij regeldingen en alle uitzonderingsdingen die ik aan moet vragen en mails en telefoontjes me dat maar voor te houden. Maar man, wat vind ik het moeilijk. Ik heb echt een enorme zooi voor mezelf gemaakt en dat moet ik allemaal oplossen tot een redelijk eindproduct, namelijk afstuderen.
Dat niet durevn checken hoe je er eigenlijk voorstaat ken ik ook, opende ik toevallig vandaag een topic over Doe elke dag wat engs! Misschien heb je ook zin om elke dag een klein beetje door die grote schaamrode appel heen te bijten?
Confronterend dit...
Ik heb een tijd geleden m'n afstuderen afgebroken en wil in september er weer mee verder gaan. Ik heb al wel een aantal dingen geregeld, maar ben ergens blijven steken in dat proces. Nu zit ik bang te zijn dat ik het een en ander nog niet goed heb geregeld en dat ik daar problemen mee ga krijgen, maar ik durf het dus ook niet te checken...
Dat heeft ook (vooral) met schaamte te maken.
Wat ik wel enigszins geruststellend vind om hier te lezen is dat ik hier zelf waarschijnlijk meer mee zit dan de begeleiders. Toch ergens wel een eye-opener.
Schamen is eigenlijk zo'n raar iets als je er over nadenkt. Het zou toch juist beter zijn om ipv in een hoekje je te zitten schamen, je echt actie onderneemt?
Ik probeer bij regeldingen en alle uitzonderingsdingen die ik aan moet vragen en mails en telefoontjes me dat maar voor te houden. Maar man, wat vind ik het moeilijk. Ik heb echt een enorme zooi voor mezelf gemaakt en dat moet ik allemaal oplossen tot een redelijk eindproduct, namelijk afstuderen.
Dat niet durevn checken hoe je er eigenlijk voorstaat ken ik ook, opende ik toevallig vandaag een topic over Doe elke dag wat engs! Misschien heb je ook zin om elke dag een klein beetje door die grote schaamrode appel heen te bijten?
maandag 5 juli 2010 om 16:14
Ik heb enige ervaring in het begeleiden van master studenten en zou er echt wel mee zitten als ik niks van ze hoor hoor! Wel uit medeleven met hen hoor, niet voor mezelf...
In mijn omgeving merk ik dat smoesjes en vage verhalen niet gewaardeerd worden, eerlijkheid en eigen initiatief wel. Het is dus nooit te laat om die mail te typen. Ik zou het zelf erg fijn vinden als mijn student me in vertrouwen zou nemen over de reden van afwezigheid, maar snap het ook als je dat te prive vindt.
In mijn omgeving merk ik dat smoesjes en vage verhalen niet gewaardeerd worden, eerlijkheid en eigen initiatief wel. Het is dus nooit te laat om die mail te typen. Ik zou het zelf erg fijn vinden als mijn student me in vertrouwen zou nemen over de reden van afwezigheid, maar snap het ook als je dat te prive vindt.
vrijdag 30 juli 2010 om 23:53
Ik ben nu een paar weken verder en heb al een hoop stappen ondernomen! Stagebegeleiders gemaild, gebeld en gesprekken gehad, beoordelingen geregeld. Nu zijn er nog maar een paar losse eindjes en hoop ik voor september af te studeren! En iedereen was ontzettend aardig en begripvol.
En ik vind het nog steeds eng en kan dagen twijfelen en ind e stress zitten, maar het gevoel nadat je iets geregeld hebt en een stap verder bent, is echt geweldig!
En ja, ik had het ook nog sneller kunnen doen, maar na het zolang uitgesteld te hebben en er zo van in de stress te zitten, ben ik nieteens ontevreden met mezelf. In ieder geval voelt dit een stuk beter dan maar in mijn klotesituatie te blijven zitten.
En ik vind het nog steeds eng en kan dagen twijfelen en ind e stress zitten, maar het gevoel nadat je iets geregeld hebt en een stap verder bent, is echt geweldig!
En ja, ik had het ook nog sneller kunnen doen, maar na het zolang uitgesteld te hebben en er zo van in de stress te zitten, ben ik nieteens ontevreden met mezelf. In ieder geval voelt dit een stuk beter dan maar in mijn klotesituatie te blijven zitten.
zaterdag 31 juli 2010 om 13:59
@Lassma: wat leuk dat je nog even komt vertellen hoe het nu gaat, en wat fijn dat je het zo goed opgepakt hebt!
Zoals je zelf al schreef, je kunt enorm in de stress zitten over iets, maar als je het dan gedaan hebt, voel je je ook heel trots. En als je straks dat diploma in handen hebt, voel je dat ook, maar dan x1000. Ik vond de papiertjes nooit zo belangrijk, maar toch voelde het alsof ik zweefde toen ik de laatste binnen had, dat had ik toch maar mooi voor elkaar gekregen. En daar krijg je weer meer zelfvertrouwen van.
Heel veel succes voor de toekomst, en vergeet niet te genieten van alles wat je bereikt, dat heb je verdiend!
Zoals je zelf al schreef, je kunt enorm in de stress zitten over iets, maar als je het dan gedaan hebt, voel je je ook heel trots. En als je straks dat diploma in handen hebt, voel je dat ook, maar dan x1000. Ik vond de papiertjes nooit zo belangrijk, maar toch voelde het alsof ik zweefde toen ik de laatste binnen had, dat had ik toch maar mooi voor elkaar gekregen. En daar krijg je weer meer zelfvertrouwen van.
Heel veel succes voor de toekomst, en vergeet niet te genieten van alles wat je bereikt, dat heb je verdiend!
