Dertigersdillema

quote:ikeaverslaafde schreef op 31 december 2014 @ 11:20:

[...]





Doet me denken aan het programma van Floortje Dessing. Morgen een Argentijnse familie die (dus samen met kinderen) al 14 jaar de wereld rondreist. (Trailer: http://www.npo.nl/floortje-naar-het-ein ... _101372383)Oja, heerlijk programma Ik ga kijken! Ook met kinderen kan dat dus, al vraag ik me af hoe de kinderen op zoiets terugkijken als ze volwassen zijn. Zonder vaste vriendjes en een vaste school/woonplek lijkt het me best wel zwaar. Maar eerst maar eens kijken morgen.

quote:Petitefleur1 schreef op 31 december 2014 @ 11:27:

Ik hoor alleen zo vaak dat mensen, als ze bijvoorbeeld midden in de 30 zijn, ineens er achter komen dat ze eigenlijk werk doen waar ze geen voldoening uit halen en dat het dan heel moeilijk wordt om nog aan iets anders te gaan beginnen. Dat wil ik voor zijn.

Ik zou pas om me heen gaan kijken als je zelf ervaart geen voldoening meer uit je werk te kkunnen halen. Verder denk ik dat werk vooral iets is wat geld op moet leveren. En het is mooi als mijn werk ook echt leuk is. En dat is het gelukkig ook heel vaak, maar mijn baan is ook wel eens niet leuk. Dat hoort er ook bij.

quote:Petitefleur1 schreef op 31 december 2014 @ 11:27:

Zo kan je het ook bekijken inderdaad. (Eldorado)



Ik hoor alleen zo vaak dat mensen, als ze bijvoorbeeld midden in de 30 zijn, ineens er achter komen dat ze eigenlijk werk doen waar ze geen voldoening uit halen en dat het dan heel moeilijk wordt om nog aan iets anders te gaan beginnen. Ja, dat hoor ik ook vaak en precies dat voorkom je met mijn benadering. Ik betwijfel of je het voorkomt met jouw benadering

Plantsoenendienst?

Bankier

En verder wat Eldorado zegt. Dat hele zoeken naar 'wat wil ik nu echt' is een beetje onzinnig vind ik. Ik vraag me dat iig nooit af.

Wat kan je?



Ik denk nl dat die trefwoorden wel bij zo ongeveer iedereen die het even niet meer weet passen.

quote:Petitefleur1 schreef op 31 december 2014 @ 11:13:

Haha als antwoord "werkloos" ...en wat lux. zegt inderdaad, misschien wel erg rooskleurig en wellicht wat naïef bekeken..



Ik had bewust nog niets over mijn achtergrond vertelt ivm 'out-of-the-box thinking'.



Ik heb een p gehaald in de antropologie en een Pedagogische Wetenschappen gestudeerd (BSc). Ik geloof alleen dat ik liever niet (meer) in de zorg/hulpverlening wil werken. Mijn krachten zijn analytisch zijn, nauwkeurig kunnen werken en mensgericht (m.n. inlevingsvermogen) zijn



Ga 2 jaar via VSO iets met pedagogiek in Afrika doen?

Dan ben je al 2 jaar verder,

quote:eldorado schreef op 31 december 2014 @ 11:20:

[...]



Ik ben niet bang. Nooit geweest ook, maar serieus: ik geloof oprecht niet zo in deze manier van "je ding vinden". Gewoon werken, lijntjes uitgooien, ogen open houden, kansen pakken, en als je 45 bent achterom kijken en denken "verrek, wat heb ik eigenlijk een leuke dingen gedaan!"



Maar goed, dat ben ik Vooral dit.

quote:Petitefleur1 schreef op 31 december 2014 @ 11:15:

Oops per ongeluk al op 'verzonden' gedrukt. Een functie in de hulpverlening zou op papier goed bij mij passen denk ik, maar ik geloof niet dat ik dacht echt wil de komende jaren.



Bedankt voor het meedenken!Maar heb je het echt voor het kiezen? Er moet toch ook gewoon brood op de plank?

Je kunt ook kijken of je jouw werk, in een ander soort setting kunt doen. Dat kan heel veel invloed hebben op de mate waarin je eigen baas bent, creatief kunt zijn, etc.

Met Bsc. pedagogiek kun je op een school, in een grote jeugdzorginstelling maar ook in een kleine praktijk werken. Voorlichting, behandeling, onderzoek, beleid schrijven, programma's ontwikkelen; maakt ook veel verschil.

Heeft heel veel invloed op je werk, denk ik. En hier kun je bewust naar solliciteren/lijntjes uitzetten, zoals Eldorado zegt. Is een stuk minder drastisch dan het roer ineens om en vooral ook gemakkelijker te realiseren - echt in een heel ander vakgebied opnieuw beginnen is zo gemakkelijk nog niet!

Wéwé

Gister had ik het serieus over een klant die in Spanje huisjes en parken bezoekt en die daar beschrijvingen van maakt voor folders en internet, nu moet ik ineens aan jou denken. Toevallig.

ZZP: schrijven en consulteren voor instellingen op een specifiek gebied voor kinderen/jongeren uit verschillende achtergronden. Eigen website erbij, folders, rapporten, coaching, boek, presentaties, analyse van problemen of enkel aandragen van oplossingen. Stichting oprichten eventueel en deels vanuit giften meer goed doen.

Het begint met eigen baas zijn. Dat is al veel omvattend, want wil je dat goed doen, moet het iets zijn dat je leuk vindt en, jawel, je passie ligt. Als je dat hebt, komt de rest vanzelf, want je moet immers creatief zijn op diverse vlakken en afwisseling komt vanzelf. Vrij ben je dan sowieso, tenminste als je bedoelt vrijheid in je keuzes. Vrijheid in tijd bestaat niet dan...



En eigen baas worden kan je het beste vinden in iets dat je al doet. Let op: dromen en realiteit moeten elkaar vinden... Als het niet in de zorg is, wat doe je dan in je vrije tijd? Zie je daar geen mogelijkheid? Wat mis je daar praktisch, of als dienst? Waar is er vraag naar? Als je echt van creativiteit en er op uit trekken houdt, ben je daar al 'expert' in. Dat dingetje moet je beetpakken, onderzoeken en uitwerken en dan knallen! Hard werken, maar je bent wel vrij en bezig met wat je leuk vindt! Dat geeft voldoening!



Succes!

Oh en dat is dus andersom dan iets zoeken: een functie, baan of werk. En dan de rest daar in passen. Dat gaat hem niet worden!

Kracht/verpleeg moeder in SOS kinderdorp.

quote:Petitefleur1 schreef op 31 december 2014 @ 11:13:





Ik heb een p gehaald in de antropologie en een Pedagogische Wetenschappen gestudeerd (BSc). Ik geloof alleen dat ik liever niet (meer) in de zorg/hulpverlening wil werken. Mijn krachten zijn analytisch zijn, nauwkeurig kunnen werken en mensgericht (m.n. inlevingsvermogen) zijnen je hobbies?

Ik vind het raar dat je graag 'eigen baas' wilt zijn. Waarom? Denk je dat het meer vrijheid oplevert? Of meer geluk?



De meeste banen in de creatieve sector zijn al zeer vrij met weinig last van een baas die jou dingen opdraagt.

En de meeste zzp-ers in de creatieve sector willen helemaal geen zzp-er zijn maar de vaste banen liggen niet bepaald voor het oprapen.



Ik zou zeggen: focus je eerst op wat je graag wilt in het leven. Daarna pas op in welke vorm precies. Dat laatste is - denk ik - bijzaak.



Tenzij je een imperium wilt opbouwen en echt ondernemer/zakenvrouw wilt worden. Maar dat is wat anders dan zzp-er zijn.



Als aanvulling: het gros van de succesvolle zelfstandigen begint in loondienst en gaat dan met veel expertise en een netwerk als zelfstandige verder. Niet andersom.

quote:strike schreef op 31 december 2014 @ 13:04:

Ik vind het raar dat je graag 'eigen baas' wilt zijn. Waarom? Denk je dat het meer vrijheid oplevert? Of meer geluk?



De meeste banen in de creatieve sector zijn al zeer vrij met weinig last van een baas die jou dingen opdraagt.

En de meeste zzp-ers in de creatieve sector willen helemaal geen zzp-er zijn maar de vaste banen liggen niet bepaald voor het oprapen.



Ik zou zeggen: focus je eerst op wat je graag wilt in het leven. Daarna pas op in welke vorm precies. Dat laatste is - denk ik - bijzaak.



Tenzij je een imperium wilt opbouwen en echt ondernemer/zakenvrouw wilt worden. Maar dat is wat anders dan zzp-er zijn.



Als aanvulling: het gros van de succesvolle zelfstandigen begint in loondienst en gaat dan met veel expertise en een netwerk als zelfstandige verder. Niet andersom.



Oh ik wil ook heel graag eigen baas zijn, werken voor mezelf ipv. voor een ander. Ik snap de appeal daarvan helemaal. Je doet iets dat van jezelf is, je vult het in op de manier waarvan jij denkt dat het goed is, jij bent verantwoordelijk maar je legt ook verantwoording aan jezelf af. Je heb je eigen intrinsieke motivatie ipv. de motivatie van de baas.



Eigen baas zijn, dat lijkt me héérlijk. Daarom wil ik graag ooit een eigen praktijk (studeer geneeskunde) o.i.d. Maar ja, net wat je zegt in je laatste alinea: ik moet ook realistisch zijn: om een eigen praktijk te kunnen runnen moet ik eerst heeeeeel wat jaren onder iemand werken om dat góéd te kunnen. Want ik moet veel leren, niet alleen op het gebied van diagnoses stellen, maar sowieso wat er komt kijken bij een eigen praktijk.



Ik heb niks tegen ZZP'en in de creatieve sector hoor, maar soms heb ik een beetje het gevoel dat mensen verwachten dat ze gewoon een geweldige carrière in iets 'verdienen' ofzo, of dat het logisch is dat op je 30ste al voor elkaar te hebben. Maar ik zie het meer als: ik sta aan het begin en het is nu gewoon niet altijd leuk (al zal het straks als ik heb bereikt wat ik wil ook niet altijd leuk zijn, maar dat even terzijde).



Ze zeggen toch altijd dat 'youth wasted on the young' is? Ik vind dat altijd wel logisch. Dat zegt dan mijn schoonvader bijvoorbeeld wel eens, die een glansrijke carrière achter zich heeft liggen en 4 kinderen heeft opgevoed, een prachtig huis heeft en 12x per jaar op vakantie kan als hij wil. Ja makkelijk praten, denk ik dan. Jij hebt een leven opgebouwd en een bepaalde rust gevonden, je hebt je al bewezen. Wij jongeren, die aan het begin staan, moeten alles nog opbouwen en onszelf bewijzen en heel veel leren en soms is dat gewoon best wel zwaar en dan zou je gewoon liever al wat verder zijn, wat meer op dat carrièrepunt waar je hoopt te komen uiteindelijk.



Maar tegenwoordig lijken de young hun youth ook niet meer te willen wasten en meteen na de uni daar zijn waar ze altijd hadden willen zijn. En hoewel het heel goed is om meer in het nu te leven opzich en niet reikhalzend uit te zien naar het moment dat je daar bent waar je wil zijn, maar proberen tevreden te zijn met waar je nu bent, is dat iets anders dan te verwachten dat je op je 30ste de carrière hebt die je altijd had gewild en zeker dat die je zomaar aan is komen waaien (niet dat ik zeg dat de TO dat doet, maar om mij heen komen veel pas-afgestudeerden flink van een koude kermis thuis, want ze waren de koning op de uni en nu valt het allemaal vies tegen, want er zijn MBO'ers met 10 jaar werkervaring en HBO'ers met 5 en zij hebben geen enkele praktijkervaring en nergens een vinger in de pap en beginnen ook gewoon laag).



Dus waarom eigen baas zijn? Ik snap het heel goed. Maar inderdaad, wat jij zegt, je kan pas eigen baas zijn, of goed eigen baas zijn, als je een echt plan hebt en ervaring. Denk ik dan.



Dit zijn de jaren van opbouwen, niet de jaren van het resultaat bekijken zeg maar.

@ Lux:



Maar het begint nog steeds bij de vraag wat je wilt doen precies. Wil je huisarts worden, dan is een eigen praktijk sowieso meer voor de hand liggend. Wil je specialist worden: aansluiting zoeken bij een ziekenhuis ligt meer voor de hand en 'eigen baas' zijn een stuk minder.

Dan zijn er nog een hoop zzp'ers eigenlijk helemaal geen eigen baas maar gewoon verkapt in loondienst. Voor veel zzp'ers vallen allerlei voordelen gewoon weer weg. Want zo zelfstandig zijn ze niet. Er is nog steeds een soort baas. De belastingdienst wil trouwens afrekenen met deze schijnzelfstandigheid. En dit geldt ook voor een hoop specialisten die in een ziekenhuis als zzp'er aan het werk zijn.



Zeker in de creatieve sector werk je in loondienst veel meer in teamverband. Je baas is dan je gelijke.

Dat je motivatie in loondienst niet intrinsiek is maar van de baas is echt onzin. Je houdt van je werk, of je houdt er niet van. Hoe je dat dan precies doet maakt niet uit.



Verder moet je altijd verantwoordelijkheid aan jezelf afleggen (ook in loondienst), maar vooral aan derden. Zoals opdrachtgevers. Of aan je mede-eigenaren als je samen een bedrijf opricht. Je bent dus niet alleen, maar staat in verbinding met anderen. Ik hoor mensen weleens zeggen dat ze als zelfstandigen denken verantwoordelijkheid aan alleen maar zichzelf moeten afleggen. Maar dat is een misverstand.



De vrijheid is tot op zekere hoogte een illusie als je voor jezelf werkt. Ik heb beiden gedaan en ik ervaar in loondienst een veel grotere vrijheid. Al is het maar omdat ik jaarlijks op vakantie kan met een echt vakantiegevoel. En een bepaalde zekerheid die in mijn geval veel persoonlijke vrijheid oplevert.

Als ik dan kijk naar mensen waar ik mee samenwerk die een moord zouden doen voor een vaste aanstelling dan weet ik wel dat ik goed zit.



Dit ligt uiteraard voor iedereen anders, maar de vraag moet altijd beginnen wat je precies voor werk wilt doen. Niet elke sector heeft behoefte aan zzp-ers, terwijl in andere sectoren juist daar veel behoefte aan is.

Ik heb het idee dat het referentiekader van TO er eentje is van een verticale gezagsverhouding met een wat autoritaire baas op afstand. Maar dit geldt lang niet altijd in loondienst.

Ik werk als ZZP-er en in loondienst. Als ZZP-er heb ik meer keuzemogelijkheden in de klussen die ik aanneem, maar dat kan ik alleen doen omdat ik ook mijn vaste inkomen heb. En ook in mijn ZZP-deel moet ik ook wel eens dingen doen, gewoon omdat het geld, goodwill, connecties enz. oplevert, maar niet omdat het waanzinnig leuk is

quote:lux. schreef op 31 december 2014 @ 13:28:

[...]

Dus waarom eigen baas zijn? Ik snap het heel goed. Maar inderdaad, wat jij zegt, je kan pas eigen baas zijn, of goed eigen baas zijn, als je een echt plan hebt en ervaring. Denk ik dan.

Dit zijn de jaren van opbouwen, niet de jaren van het resultaat bekijken zeg maar.



En daar zit de clou! Het gaat om het 'echte plan.' En dat kan ook in de zorg. Jij kent je vakgebied het beste en als youth kijk jij er ook nog anders tegenaan dan de oude heren/dames, dan ben jij toch echt de aangewezen persoon om dat te doen! Dat is je USP (unique selling point)! Ik denk dat juist in een sector als zorg/huisarts je ongelofelijke slagen kan maken. Als ergens veel over geklaagd wordt, of op een conservatieve manier gaat, is het daar wel. Kansen genoeg, lijkt me (maar zit niet in de zorg, dus geen expert).



Vergis je niet, juist the youth staat met beide voeten in deze tijd! Klopt, ervaring heb je nog niet veel, maar het plan, daar gaat het om! En dat moet je vervolgens opbouwen.