Werk & Studie
alle pijlers
Dyscalculie
zondag 28 februari 2010 om 17:10
Hoi allemaal,
Sinds ik mezelf kan heugen heb ik last van deze 'aandoening'. Op de basisschool kwam ik nooit goed mee met rekenen en de remedial teaching haalde weinig tot niks uit.
Op de middelbare school ging het al niet veel beter. Heb zelfs het advies gekregen om naar de praktijk school te gaan (cito score). Uiteindelijk na heel veel pijn, strijd en moeite heb ik toch mijn VMBO-T diploma gehaald op een school voor speciaal onderwijs.
Dood en dood zonde, aangezien mijn niveau met andere vakken op Havo/VWO niveau zat.
Het nare aan deze middelbare school was dat ik in al die jaren maar twee keer bijles heb gekregen. Wel gaven ze mij daar een dyscalculie verklaring waarmee ik recht zou moeten hebben op aangepaste faciliteiten tijdens toetsen/tentamens/werk en lessen. In de praktijk blijkt dit niet zo te werken.
Na de middelbare school heb ik dus eerst een MBO opleiding moeten doen. De HAVO nam toentertijd nog geen leerlingen aan zonder wiskunde (tegenwoordig wel). Ook op het MBO heb ik erg te kampen gehad met mijn dyscalculie. Klasgenoten, docenten, remedial teachers.. niemand begreep er wat van. Wat bij mij voor veel frustratie zorgde, en faalangst.
Uiteindelijk ben ik nu met een HBO studie bezig maar ik merk in mijn omgeving nog steeds dat mensen niet op de hoogte zijn van dyscalculie. Voorlichtingsavonden worden daar in tegen wel goed bezocht, maar niet door de docenten.
Dit vind ik zo vreemd aangezien kinderen met dyslexie (meestal) wel begeleid worden en zo nodig aanpassingen krijgen wanneer zij toetsen e.d. moeten maken.
Ook stuit het mij heel erg tegen mijn borst dat docenten zo vervelend kunnen reageren wanneer je ze informeert over dyscalculie.
Voor de duidelijkheid, dyscalculie valt niet op te lossen met 'leren, leren en nog eens leren'. Dyscalculie slaat op (bijna) ieder moment van de dag toe. Het heeft niks met motivatie of geestelijke gesteldheid van het kind te maken, het is geen onwil. Het is puur het niet kunnen rekenen, omgaan met cijfers, ruimtelijk inzicht en plannen.
Edit:
Dyscalculie gaat verder dan het alleen niet kunnen rekenen. Het geeft ook problemen met ruimtelijk inzicht, getallen, concentratie, geheugen etc.
(Vul me maar aan a.u.b.)
Zijn hier forumleden die ook met dit probleem te kampen hebben en zo ja, wat helpt jullie bij deze 'stoornis'?
Dyscalculie
Informatie over dyscalculie
Sinds ik mezelf kan heugen heb ik last van deze 'aandoening'. Op de basisschool kwam ik nooit goed mee met rekenen en de remedial teaching haalde weinig tot niks uit.
Op de middelbare school ging het al niet veel beter. Heb zelfs het advies gekregen om naar de praktijk school te gaan (cito score). Uiteindelijk na heel veel pijn, strijd en moeite heb ik toch mijn VMBO-T diploma gehaald op een school voor speciaal onderwijs.
Dood en dood zonde, aangezien mijn niveau met andere vakken op Havo/VWO niveau zat.
Het nare aan deze middelbare school was dat ik in al die jaren maar twee keer bijles heb gekregen. Wel gaven ze mij daar een dyscalculie verklaring waarmee ik recht zou moeten hebben op aangepaste faciliteiten tijdens toetsen/tentamens/werk en lessen. In de praktijk blijkt dit niet zo te werken.
Na de middelbare school heb ik dus eerst een MBO opleiding moeten doen. De HAVO nam toentertijd nog geen leerlingen aan zonder wiskunde (tegenwoordig wel). Ook op het MBO heb ik erg te kampen gehad met mijn dyscalculie. Klasgenoten, docenten, remedial teachers.. niemand begreep er wat van. Wat bij mij voor veel frustratie zorgde, en faalangst.
Uiteindelijk ben ik nu met een HBO studie bezig maar ik merk in mijn omgeving nog steeds dat mensen niet op de hoogte zijn van dyscalculie. Voorlichtingsavonden worden daar in tegen wel goed bezocht, maar niet door de docenten.
Dit vind ik zo vreemd aangezien kinderen met dyslexie (meestal) wel begeleid worden en zo nodig aanpassingen krijgen wanneer zij toetsen e.d. moeten maken.
Ook stuit het mij heel erg tegen mijn borst dat docenten zo vervelend kunnen reageren wanneer je ze informeert over dyscalculie.
Voor de duidelijkheid, dyscalculie valt niet op te lossen met 'leren, leren en nog eens leren'. Dyscalculie slaat op (bijna) ieder moment van de dag toe. Het heeft niks met motivatie of geestelijke gesteldheid van het kind te maken, het is geen onwil. Het is puur het niet kunnen rekenen, omgaan met cijfers, ruimtelijk inzicht en plannen.
Edit:
Dyscalculie gaat verder dan het alleen niet kunnen rekenen. Het geeft ook problemen met ruimtelijk inzicht, getallen, concentratie, geheugen etc.
(Vul me maar aan a.u.b.)
Zijn hier forumleden die ook met dit probleem te kampen hebben en zo ja, wat helpt jullie bij deze 'stoornis'?
Dyscalculie
Informatie over dyscalculie
maandag 8 maart 2010 om 22:51
goh wat herkenbaar..
ik was een fleirefluiter op de basischool...
krabbelde de cito toets in (heel serieus.. dacht ik)
begon op het vbo ..
met veeeeeeel pijn en moeite tegen alle adviezen in naar MBO SPW 4 gegaan..
kreeg een dyslexie test ( ook die vulde ik maar wat in) kwam niks in uit.. (owja ik was lager begaafd dan gemiddeld)
na hard werken ging ik tegen alle adviezen in naar het HBO MWD, en dan ook nog het 3 jarige taject ipv 4 jaar..
na veel pijn en moeite, waar de 6 bij mij een 9 waard was kwam bij DE dyslexie deskundige..
na een lang en dyp gesprek:
knetterd dyslexie EN dyscalculie..
maar WEL hoger begaafd.. (heb mezelf gewoon vooruit gewerkt, zoiets noemen ze doorzettingsvermogen)
De opleiding heb ik tegen alle verwachting binnen 3 jaar afgerond met maar één 6 op mijn lijstje...
wat het MIJ tegenhoud... tja.. ik wilde naar de universiteit gaan, maar kwam wiskunde tekort.. nam lessen wiskunde havo helaas is dit me niet gelukt waardoor ik heb moeten afhaken.. de universiteit is dus voor mij niet weggelegd, maar dat weerhoud mij verder niet op verder te kijken dan mijn neus lang is..
ondertussen ben ik HBO+ opgeleid.. en ik zoek wat ik nog meer leuk vind om te doen qua scholing..
dat bij mij pas een diagnose kwam op mijn 23ste heeft mij niet weerhouden te doen wat ik wil doen in het leven..
dat ik pas op mijn 23ste een diagnose heb gekregen betekend dat iedereen daarvoor in mijn leven niet verder heeft gekeken dan hun neus langs is..
dat ik pas op mijn 23ste een diagnose heb gekregen heeft mij dankzij dat veel waardevolle vriendschappen gegeven van de SPW die ik anders misschien niet had gehad als mensen mij wel goed hadden bekeken en naar de HAVO hadden begeleid..
ik was een fleirefluiter op de basischool...
krabbelde de cito toets in (heel serieus.. dacht ik)
begon op het vbo ..
met veeeeeeel pijn en moeite tegen alle adviezen in naar MBO SPW 4 gegaan..
kreeg een dyslexie test ( ook die vulde ik maar wat in) kwam niks in uit.. (owja ik was lager begaafd dan gemiddeld)
na hard werken ging ik tegen alle adviezen in naar het HBO MWD, en dan ook nog het 3 jarige taject ipv 4 jaar..
na veel pijn en moeite, waar de 6 bij mij een 9 waard was kwam bij DE dyslexie deskundige..
na een lang en dyp gesprek:
knetterd dyslexie EN dyscalculie..
maar WEL hoger begaafd.. (heb mezelf gewoon vooruit gewerkt, zoiets noemen ze doorzettingsvermogen)
De opleiding heb ik tegen alle verwachting binnen 3 jaar afgerond met maar één 6 op mijn lijstje...
wat het MIJ tegenhoud... tja.. ik wilde naar de universiteit gaan, maar kwam wiskunde tekort.. nam lessen wiskunde havo helaas is dit me niet gelukt waardoor ik heb moeten afhaken.. de universiteit is dus voor mij niet weggelegd, maar dat weerhoud mij verder niet op verder te kijken dan mijn neus lang is..
ondertussen ben ik HBO+ opgeleid.. en ik zoek wat ik nog meer leuk vind om te doen qua scholing..
dat bij mij pas een diagnose kwam op mijn 23ste heeft mij niet weerhouden te doen wat ik wil doen in het leven..
dat ik pas op mijn 23ste een diagnose heb gekregen betekend dat iedereen daarvoor in mijn leven niet verder heeft gekeken dan hun neus langs is..
dat ik pas op mijn 23ste een diagnose heb gekregen heeft mij dankzij dat veel waardevolle vriendschappen gegeven van de SPW die ik anders misschien niet had gehad als mensen mij wel goed hadden bekeken en naar de HAVO hadden begeleid..
maandag 8 maart 2010 om 22:58
owja.. dat ik een "beperking" heb.. daar heb ik schijt aan..
iedereen weet het.. mijn werk, mijn vrienden.. niet dat het een dagelijks gesprek is maar het is een onderdeel van wie ik ben.. in mijn praten,denken,schrijven,rekenen..
het bied anderen ook duidelijkheid waarom je bepaalde dingen vekeerd doet..
en als men mij niet wil begrijpen.. dat intereseert me niet, als ik mezelf maar begrijp.. moet het toch met mezelf doen in het leven..
iedereen weet het.. mijn werk, mijn vrienden.. niet dat het een dagelijks gesprek is maar het is een onderdeel van wie ik ben.. in mijn praten,denken,schrijven,rekenen..
het bied anderen ook duidelijkheid waarom je bepaalde dingen vekeerd doet..
en als men mij niet wil begrijpen.. dat intereseert me niet, als ik mezelf maar begrijp.. moet het toch met mezelf doen in het leven..
