Werk & Studie
alle pijlers
Ervaringen met Work First traject bij aanvraag bijstand.
maandag 26 juli 2010 om 18:07
Over 3 weken ( 1 week zoeken en 2 weken al ver van te voren geplande vakantie) is het helaas zover. Dan loopt mijn ww uitkering af en moet ik de bijstand in. Ik ben vandaag alvast langsgeweest voor een aanvraag en kreeg te horen dat ik dan zou moeten beginnen in een soort Work First traject. Met behoud van uitkering 3 dagen per week elk werk doen wat ze aanbieden en tegelijk ook solliciteren. Ik ben benieuwd of nog meer forrumers ervaring hebben met dit soort trajecten en of je er snel weer uit was of niet?? Viel het mee, viel het tegen?
Ik hoop zelf zeer snel aan het werk te kunnen maar na een jaar mijzelf tepletter gesollicteerd te hebben op zeer diverse banen is het mij nog niet gelukt om ergens aan het werk te komen. Ik baal er stevig van dat het nu zover heeft moeten komen tenzij er deze week een klein wondertje gebeurd.
Ik hoop zelf zeer snel aan het werk te kunnen maar na een jaar mijzelf tepletter gesollicteerd te hebben op zeer diverse banen is het mij nog niet gelukt om ergens aan het werk te komen. Ik baal er stevig van dat het nu zover heeft moeten komen tenzij er deze week een klein wondertje gebeurd.
Life is peachy, somethimes soft and sweet, somethimes hard and rotten
zaterdag 31 juli 2010 om 14:19
quote:roosvrouw schreef op 31 juli 2010 @ 13:36:
Nlies; je hebt veel op- en aanmerkingen op hoe dingen verlopen. Ik keer de boel graag eens om. Stel, de bal is in jouw hoek. Jij bent aan zet. Hoe zou jíj het dan willen zien?
Waar ik doodmoe van word is dat zo ongeveer al die mensen die jouw manager zijn bij de soc dienst of cwi,allemaal heel goed weten dat de kans op werk als je boven de 55 bent wel heel erg klein is. Maar ze doen allemaal net alsof je, als je daar maar braaf iedere keer komt, je binnen no-time een baan hebt. Als je nu eens dit of dat.. En degene die eerlijk zegt: oke je zit ineen moeilijke groep, die is binnen de kortste keren weg, omdat die een betere baan gevonden heeft, en dan begint het circus weer opnieuw met de opvolger, Die jou denkt te motiveren door te zeggen dat het nu vast wel gaat lukken,En die vindt dat je brief + C.V weer opgemaakt moet worden zoals het was voor de veranderingen die volgens voorgaande managers moesten gebeuren omdat die veel beter zouden zijn.
Ik ben het gewoon allemaal stikmoe.
En ja ik doe ook vrijwilligerswerk naast mijn 28uurbaan. dat deed ik al toen ik nog ww kreeg.
Maar wie kan mij vertellen hoeveel mensen in de zorg ontslag hebben gekregen waarna dit werk geruisloos werd overgenomen door vrijwilligers. Ik zit niet in de zorg, maar vraag het me wel af.
Lijkt me dubbel hard als je daar ontslagen wordt en de soc dienst zegt: ga maar vrijwilligerswerk doen: koffie schenken in het bejaardenhuis ofzo, of bloemen in vazen zetten in het ziekenhuis.
Nlies; je hebt veel op- en aanmerkingen op hoe dingen verlopen. Ik keer de boel graag eens om. Stel, de bal is in jouw hoek. Jij bent aan zet. Hoe zou jíj het dan willen zien?
Waar ik doodmoe van word is dat zo ongeveer al die mensen die jouw manager zijn bij de soc dienst of cwi,allemaal heel goed weten dat de kans op werk als je boven de 55 bent wel heel erg klein is. Maar ze doen allemaal net alsof je, als je daar maar braaf iedere keer komt, je binnen no-time een baan hebt. Als je nu eens dit of dat.. En degene die eerlijk zegt: oke je zit ineen moeilijke groep, die is binnen de kortste keren weg, omdat die een betere baan gevonden heeft, en dan begint het circus weer opnieuw met de opvolger, Die jou denkt te motiveren door te zeggen dat het nu vast wel gaat lukken,En die vindt dat je brief + C.V weer opgemaakt moet worden zoals het was voor de veranderingen die volgens voorgaande managers moesten gebeuren omdat die veel beter zouden zijn.
Ik ben het gewoon allemaal stikmoe.
En ja ik doe ook vrijwilligerswerk naast mijn 28uurbaan. dat deed ik al toen ik nog ww kreeg.
Maar wie kan mij vertellen hoeveel mensen in de zorg ontslag hebben gekregen waarna dit werk geruisloos werd overgenomen door vrijwilligers. Ik zit niet in de zorg, maar vraag het me wel af.
Lijkt me dubbel hard als je daar ontslagen wordt en de soc dienst zegt: ga maar vrijwilligerswerk doen: koffie schenken in het bejaardenhuis ofzo, of bloemen in vazen zetten in het ziekenhuis.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 31 juli 2010 om 14:29
oke dat was een lange tekst maar waar het dus om draait, hoe ik het wil zien: Eerlijke managers, die durven zeggen dat het er gewoon niet inzit dat je nog werk krijgt.
die je niet oeverloos terug laten komen om alsmaar dingen te herhalen (ik solliciteerde gemiddeld meer toen ik niet iedere middag verplicht achter de pc op vacaturesites zat)
En die niet, alsof ik een klein kind ben, denken te weten wat goed voor me is.
die je niet oeverloos terug laten komen om alsmaar dingen te herhalen (ik solliciteerde gemiddeld meer toen ik niet iedere middag verplicht achter de pc op vacaturesites zat)
En die niet, alsof ik een klein kind ben, denken te weten wat goed voor me is.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 31 juli 2010 om 14:58
quote:nlies schreef op 31 juli 2010 @ 14:29:
oke dat was een lange tekst maar waar het dus om draait, hoe ik het wil zien: Eerlijke managers, die durven zeggen dat het er gewoon niet inzit dat je nog werk krijgt.
die je niet oeverloos terug laten komen om alsmaar dingen te herhalen (ik solliciteerde gemiddeld meer toen ik niet iedere middag verplicht achter de pc op vacaturesites zat)
En die niet, alsof ik een klein kind ben, denken te weten wat goed voor me is.
Het zal mijn makke wel zijn, maar zelfs hierin lees ik vooral een negatieve toon, een schoppen tegen.
Is jouw beeld van hoe het zou kunnen/moeten/watdanook wel realistisch? Leuk om te stellen dat iemands kansen tot de arbeidsmarkt niet ideaal zijn, maar wat schiet dat feitelijk op? Niets toch?
Niet constant terug laten komen in die situaties? Sja, veel mensen die met de WWB te maken krijgen, zijn mensen met een grotere afstand -om welke reden dan ook- tot de arbeidsmarkt. Moeten die dus allemaal maar in een situatie gezet worden waar men de teugels laat vieren? De WWB is een vangnet, geen hangmat, dat ziet onze maatschappij graag zo. Laat deze basic teugels te veel vieren en zie daar; het hangmatresultaat.
De WWB is niet altijd leuk, klopt helemaal. Maar die is er dan ook niet om leuk te zijn, maar om als vangnet te dienen. Met als gevolg ook bijhorende dingen die niet altijd ideaal, leuk of wat dan ook zijn. Of logisch lijken. Geen feestje, maar persoonlijk ben ik allang blij dat de WWB bestaat.
Minder solliciteren door het reïntegratietraject? Ik zie vast dingen over het hoofd, maar leg daarbij toch een grote verantwoordelijkheid bij jezelf. Een dergelijk traject duurt geen 40 uur per week. Er blijft genoeg tijd over om internet af te struinen, kranten uit te pluizen, te netwerken en volop sollicitatiebrieven te schrijven. Het hoeft niet óf óf te zijn, imho.
Overigens, als je zo'n duidelijk beeld hebt over hoe het allemaal niet moet; waarom je niet gaan focussen op hoe het wél zou kunnen binnen de kaders van de wet, daadwerkelijke mogelijkheden, feiten etc.? Menige regio (zo niet elke? Wellicht weten Kikker of Miek hier wat meer over?) heeft een cliëntenraad. Ga daar je licht op steken. Joh, ga je er actief in mengen. De enige kans om dingen - op welk vlak dan ook- veranderd te krijgen is door er iets mee te gaan doen.
oke dat was een lange tekst maar waar het dus om draait, hoe ik het wil zien: Eerlijke managers, die durven zeggen dat het er gewoon niet inzit dat je nog werk krijgt.
die je niet oeverloos terug laten komen om alsmaar dingen te herhalen (ik solliciteerde gemiddeld meer toen ik niet iedere middag verplicht achter de pc op vacaturesites zat)
En die niet, alsof ik een klein kind ben, denken te weten wat goed voor me is.
Het zal mijn makke wel zijn, maar zelfs hierin lees ik vooral een negatieve toon, een schoppen tegen.
Is jouw beeld van hoe het zou kunnen/moeten/watdanook wel realistisch? Leuk om te stellen dat iemands kansen tot de arbeidsmarkt niet ideaal zijn, maar wat schiet dat feitelijk op? Niets toch?
Niet constant terug laten komen in die situaties? Sja, veel mensen die met de WWB te maken krijgen, zijn mensen met een grotere afstand -om welke reden dan ook- tot de arbeidsmarkt. Moeten die dus allemaal maar in een situatie gezet worden waar men de teugels laat vieren? De WWB is een vangnet, geen hangmat, dat ziet onze maatschappij graag zo. Laat deze basic teugels te veel vieren en zie daar; het hangmatresultaat.
De WWB is niet altijd leuk, klopt helemaal. Maar die is er dan ook niet om leuk te zijn, maar om als vangnet te dienen. Met als gevolg ook bijhorende dingen die niet altijd ideaal, leuk of wat dan ook zijn. Of logisch lijken. Geen feestje, maar persoonlijk ben ik allang blij dat de WWB bestaat.
Minder solliciteren door het reïntegratietraject? Ik zie vast dingen over het hoofd, maar leg daarbij toch een grote verantwoordelijkheid bij jezelf. Een dergelijk traject duurt geen 40 uur per week. Er blijft genoeg tijd over om internet af te struinen, kranten uit te pluizen, te netwerken en volop sollicitatiebrieven te schrijven. Het hoeft niet óf óf te zijn, imho.
Overigens, als je zo'n duidelijk beeld hebt over hoe het allemaal niet moet; waarom je niet gaan focussen op hoe het wél zou kunnen binnen de kaders van de wet, daadwerkelijke mogelijkheden, feiten etc.? Menige regio (zo niet elke? Wellicht weten Kikker of Miek hier wat meer over?) heeft een cliëntenraad. Ga daar je licht op steken. Joh, ga je er actief in mengen. De enige kans om dingen - op welk vlak dan ook- veranderd te krijgen is door er iets mee te gaan doen.
vandaag ga ik van alles kunnen
zaterdag 31 juli 2010 om 15:07
Minder solliciteren door het reïntegratietraject? Ik zie vast dingen over het hoofd, maar leg daarbij toch een grote verantwoordelijkheid bij jezelf. Een dergelijk traject duurt geen 40 uur per week. Er blijft genoeg tijd over om internet af te struinen, kranten uit te pluizen, te netwerken en volop sollicitatiebrieven te schrijven. Het hoeft niet óf óf te zijn, imho
Dit traject was dus solliciteren , en probeer jij, als je op maandag al alle sites hebt afgestruind, op dinsdag nog maar eens datzelfde te doen.
En de mensen die echt hulp nodig hebben wegens taalprobleem, worden weggestuurd:" ja jou kan ik niet helpen"
dwing die mensen tot een cursus nederlands ofzo, maar dat zal wel te moeilijk zijn om dat te doen(niet voor die buitenlandse maar voor de projectleider van dat moment
Dit traject was dus solliciteren , en probeer jij, als je op maandag al alle sites hebt afgestruind, op dinsdag nog maar eens datzelfde te doen.
En de mensen die echt hulp nodig hebben wegens taalprobleem, worden weggestuurd:" ja jou kan ik niet helpen"
dwing die mensen tot een cursus nederlands ofzo, maar dat zal wel te moeilijk zijn om dat te doen(niet voor die buitenlandse maar voor de projectleider van dat moment
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 31 juli 2010 om 15:11
Persoonlijk zie ik dat ook als falen van de samenleving, dat er dus blijkbaar geen mogelijkheden zijn voor mensen met forse beperkingen om op een bepaalde manier zinnige arbeid te verrichten, al dan niet vanuit je eigen huis.
Ik reageer even op m'n eigen tekst, nav de reacties van Roosvrouw en Wuiles. Zelf vind ik ook dat het begrip 'zinnige arbeid' veel breder is dan alleen 'betaalde arbeid'. En dat is wat ik eigenlijk ook bedoelde te zeggen, dat het mooi zou zijn als onze samenleving een ruimere definitie van wat 'werken' is zou hanteren. En dat er oprechte waardering is voor wat mensen, die niet betaald kunnen werken, wel doen en zijn. Ik denk dat ik dat mis als ik een gesprek heb bij de gemeente, dat ik dan steeds aanloop tegen een toch wel eenzijdige kijk op wat 'werken' is.
Verder wil ik nog wel kwijt dat ik dagelijks ook heel blij ben (dankbaar vind ik een beetje een rotwoord) dat ik in Nederland woon, waar het voor iemand die niet zo goed meekan met de molen toch mogelijk is om goed te leven. Ik ben me er zeer van bewust dat dat in veel landen heel anders is!
Roosvrouw, ik ben het er helemaal mee eens dat er veel mogelijk is op het gebied van zinnig vrijwilligerswerk, al moet ik zeggen dat ik tot nu toe nog niet goed geslaagd ben om iets voor langere tijd te vinden. Ik heb er moeite mee om mensen teleur te stellen en steeds weer een afspraak af te moeten zeggen. Het is gewoon lastig als je niks vooruit kunt plannen en niet weet of en wanneer je energie genoeg hebt om te komen werken. Maar goed, op dat terrein is het altijd de moeite waard om te zoeken.
Ik reageer even op m'n eigen tekst, nav de reacties van Roosvrouw en Wuiles. Zelf vind ik ook dat het begrip 'zinnige arbeid' veel breder is dan alleen 'betaalde arbeid'. En dat is wat ik eigenlijk ook bedoelde te zeggen, dat het mooi zou zijn als onze samenleving een ruimere definitie van wat 'werken' is zou hanteren. En dat er oprechte waardering is voor wat mensen, die niet betaald kunnen werken, wel doen en zijn. Ik denk dat ik dat mis als ik een gesprek heb bij de gemeente, dat ik dan steeds aanloop tegen een toch wel eenzijdige kijk op wat 'werken' is.
Verder wil ik nog wel kwijt dat ik dagelijks ook heel blij ben (dankbaar vind ik een beetje een rotwoord) dat ik in Nederland woon, waar het voor iemand die niet zo goed meekan met de molen toch mogelijk is om goed te leven. Ik ben me er zeer van bewust dat dat in veel landen heel anders is!
Roosvrouw, ik ben het er helemaal mee eens dat er veel mogelijk is op het gebied van zinnig vrijwilligerswerk, al moet ik zeggen dat ik tot nu toe nog niet goed geslaagd ben om iets voor langere tijd te vinden. Ik heb er moeite mee om mensen teleur te stellen en steeds weer een afspraak af te moeten zeggen. Het is gewoon lastig als je niks vooruit kunt plannen en niet weet of en wanneer je energie genoeg hebt om te komen werken. Maar goed, op dat terrein is het altijd de moeite waard om te zoeken.
zaterdag 31 juli 2010 om 15:13
Nlies; sorry, maar nu post je al weer alleen maar "ja maar, zij dit........", "ja maar, zij dat.......". Niet echt.... prettig babbelend, zeg maar.
Goed, toch nog een poging. Jij geeft het internet voorbeeld. Maar datzelfde heb je thuis óók. Maakt nog altijd niet duidelijk voor mij waarom je vaker zou hebben kunnen solliciteren alvorens je een reïntegratietraject inging. Los daarvan, je kunt planning af stemmen op elkaar (bijv maandag dus niet de hoofdfocus op internet zetten als je weet dat je dinsdag achter de pc kruipt), vacatures worden dagelijks geplaatst op internet etc. etc. Ik nog steeds niet snap.
Goed, toch nog een poging. Jij geeft het internet voorbeeld. Maar datzelfde heb je thuis óók. Maakt nog altijd niet duidelijk voor mij waarom je vaker zou hebben kunnen solliciteren alvorens je een reïntegratietraject inging. Los daarvan, je kunt planning af stemmen op elkaar (bijv maandag dus niet de hoofdfocus op internet zetten als je weet dat je dinsdag achter de pc kruipt), vacatures worden dagelijks geplaatst op internet etc. etc. Ik nog steeds niet snap.
vandaag ga ik van alles kunnen
zaterdag 31 juli 2010 om 15:38
Katelin; hoe kom jij uit op de 'wens' dat het mooi zou zijn als er meer oprechte waardering zou zijn voor het totaalplaatje? Zelf ervaar ik het totaal niet zo, vandaar mijn vraag.
Gemeente; logisch dat die in eerste instantie focussen op betaalde arbeid. Daar is de WWB simpelweg voor in het leven geroepen, niet voor het hoog houden van onze "normen en waarden". Ook bij beperkingen zullen ze waar nodig geacht een oog(je) in het zeil houden en steeds die optie eerst afwegen. Lijkt me een logische volgorde.
Voor wat betreft het moeite hebben met mensen 'teleur te stellen"; daar ligt een belangrijke factor bij jezelf. Als jij het ziet als teleurstellen, dan ís het ook teleurstellen. Terwijl het helemaal niet zo hoeft te zijn. Je kunt vrijwilligerswerk "binnen komen" met gewoon eerlijk op tafel jouw belastbaarheid. Kijk jongens, dit zijn mijn talenten, en dit mijn beperkingen. Dat houdt in dat ik niet altijd van te voren weet wanneer ik dit of dat kan. En samen kijken naar wat daar wél bij past. Past dat vervolgens ook nog eens bij jou als persoon en jouw wensen; match!
Jij bent meer dan alleen beperkingen. Jij bent ook talenten, ambities, mogelijkheden en veel meer. Niet al het vrijwilligerswerk zal kunnen met een grillige belastbaarheid, maar genoeg ook wel. Het feit dat het mogelijk is, maakt dus eigenlijk al dat jouw talenten en ambities daarvoor belangrijker zijn dan jouw grillige belastbaarheid. Dat een keer uitvallen of moeten schuiven niet gelijk hoeft te staan aan teleurstellen.
Voorbeeld; zelf ben ik bijv. zo grillig als wat qua belastbaarheid. En toch doe ik volop vrijwilligerswerk. Ben ooit begonnen in het bestuur van een sociaal cultureel centrum. Pak gewoon letterlijk per keer op wat ik aan kan. Een tijdsdruk is er niet, alleen als ik die wíl oppakken. Op het moment doe ik dan ook niets anders dan de telefoon oppakken (eens per week ofzo?), eens per maand een overzicht te maken van de aankomende acviteiten en de mail afhandelen (mailtje of 2 per week?). Alles vanuit huis.
Dat is leuk, maar bleek niet geheel te passen bij mijn ambities en talenten. Sinds een paar jaar ben ik dan ook bestuurslid van een lokale adviesraad. Was gewoon lid en werd voorgedragen als bestuurslid. Heb toen aangegeven dit te willen, maar ook dat mijn belastbaarheid grillig is en men daarmee moet willen en kunnen werken. Dat kan. En dus doe ik dat nu al weer een paar jaar. Daar haal ik enorm veel uit. Enorm afwisselend, veel leuke dingen, soms natuurlijk ook mindere dingen, enorm uitdagend etc. Veel kan vanuit huis, andere dingen zijn binnen de directe regio. Ik kan dit naar eigen inzicht uitbreiden tot de eigen provincie of zelfs congres, training, lezingen etc. tot in het hele land. En ja, mijn gezondheid gooit daarbij vaak genoeg een stok in de wielen.
Dan kan ik dus schuiven met mijn werkzaamheden. Kan dat niet, dan zijn er andere vrijwilligers die dit zo over kunnen en willen nemen. Of we verplaatsen de lokatie naar mij thuis. Bijkomend voordeel is dat ik me bezig houd met een stuk beleid omtrent een integrale samenleving; iedereen doet mee. Gevolg daarvan is dat als mijn gezondheid echt een struikelblok is, er gewoon een mouw ergens aan gepast wordt. Hoewel het zeker niet mijn voorkeur is, is het bijv. in het verleden al eens voorgekomen dat ook afspraken naar "buiten" de adviesraad bij mij thuis plaats vinden. Kan ik eens mijn bed niet uit komen, dan komt de persoon waar ik een gesprek mee heb wel naar mij toe.
In het begin had ik daar wel moeite mee. Oordelen inderdaad in de lijn als teleurstellen, niet goed genoeg presteren etc. Inmiddels zijn mij de ogen geopend. Daar gaat het niet om. Het gaat om het resultaat. Men vindt het geen enkel probleem, het doel wordt behaald en of ik dan op bed lig of in een raadskamer zit is van ondergeschikt belang. Mijn talenten zijn waarom ik op deze plaats zit, niet mijn beperkingen.
Daar ben ik destijds op verkozen. Daar hebben we destijds de voorzieningen voor getroffen. Talenten optimaal benutten en ten dienste stellen van, waar mogelijk.
Gemeente; logisch dat die in eerste instantie focussen op betaalde arbeid. Daar is de WWB simpelweg voor in het leven geroepen, niet voor het hoog houden van onze "normen en waarden". Ook bij beperkingen zullen ze waar nodig geacht een oog(je) in het zeil houden en steeds die optie eerst afwegen. Lijkt me een logische volgorde.
Voor wat betreft het moeite hebben met mensen 'teleur te stellen"; daar ligt een belangrijke factor bij jezelf. Als jij het ziet als teleurstellen, dan ís het ook teleurstellen. Terwijl het helemaal niet zo hoeft te zijn. Je kunt vrijwilligerswerk "binnen komen" met gewoon eerlijk op tafel jouw belastbaarheid. Kijk jongens, dit zijn mijn talenten, en dit mijn beperkingen. Dat houdt in dat ik niet altijd van te voren weet wanneer ik dit of dat kan. En samen kijken naar wat daar wél bij past. Past dat vervolgens ook nog eens bij jou als persoon en jouw wensen; match!
Jij bent meer dan alleen beperkingen. Jij bent ook talenten, ambities, mogelijkheden en veel meer. Niet al het vrijwilligerswerk zal kunnen met een grillige belastbaarheid, maar genoeg ook wel. Het feit dat het mogelijk is, maakt dus eigenlijk al dat jouw talenten en ambities daarvoor belangrijker zijn dan jouw grillige belastbaarheid. Dat een keer uitvallen of moeten schuiven niet gelijk hoeft te staan aan teleurstellen.
Voorbeeld; zelf ben ik bijv. zo grillig als wat qua belastbaarheid. En toch doe ik volop vrijwilligerswerk. Ben ooit begonnen in het bestuur van een sociaal cultureel centrum. Pak gewoon letterlijk per keer op wat ik aan kan. Een tijdsdruk is er niet, alleen als ik die wíl oppakken. Op het moment doe ik dan ook niets anders dan de telefoon oppakken (eens per week ofzo?), eens per maand een overzicht te maken van de aankomende acviteiten en de mail afhandelen (mailtje of 2 per week?). Alles vanuit huis.
Dat is leuk, maar bleek niet geheel te passen bij mijn ambities en talenten. Sinds een paar jaar ben ik dan ook bestuurslid van een lokale adviesraad. Was gewoon lid en werd voorgedragen als bestuurslid. Heb toen aangegeven dit te willen, maar ook dat mijn belastbaarheid grillig is en men daarmee moet willen en kunnen werken. Dat kan. En dus doe ik dat nu al weer een paar jaar. Daar haal ik enorm veel uit. Enorm afwisselend, veel leuke dingen, soms natuurlijk ook mindere dingen, enorm uitdagend etc. Veel kan vanuit huis, andere dingen zijn binnen de directe regio. Ik kan dit naar eigen inzicht uitbreiden tot de eigen provincie of zelfs congres, training, lezingen etc. tot in het hele land. En ja, mijn gezondheid gooit daarbij vaak genoeg een stok in de wielen.
Dan kan ik dus schuiven met mijn werkzaamheden. Kan dat niet, dan zijn er andere vrijwilligers die dit zo over kunnen en willen nemen. Of we verplaatsen de lokatie naar mij thuis. Bijkomend voordeel is dat ik me bezig houd met een stuk beleid omtrent een integrale samenleving; iedereen doet mee. Gevolg daarvan is dat als mijn gezondheid echt een struikelblok is, er gewoon een mouw ergens aan gepast wordt. Hoewel het zeker niet mijn voorkeur is, is het bijv. in het verleden al eens voorgekomen dat ook afspraken naar "buiten" de adviesraad bij mij thuis plaats vinden. Kan ik eens mijn bed niet uit komen, dan komt de persoon waar ik een gesprek mee heb wel naar mij toe.
In het begin had ik daar wel moeite mee. Oordelen inderdaad in de lijn als teleurstellen, niet goed genoeg presteren etc. Inmiddels zijn mij de ogen geopend. Daar gaat het niet om. Het gaat om het resultaat. Men vindt het geen enkel probleem, het doel wordt behaald en of ik dan op bed lig of in een raadskamer zit is van ondergeschikt belang. Mijn talenten zijn waarom ik op deze plaats zit, niet mijn beperkingen.
Daar ben ik destijds op verkozen. Daar hebben we destijds de voorzieningen voor getroffen. Talenten optimaal benutten en ten dienste stellen van, waar mogelijk.
vandaag ga ik van alles kunnen
zondag 1 augustus 2010 om 00:02
Nlies, ik word een beetje moe van je negativiteit en alle verantwoordelijkheid afschuiven op anderen. Het is lastig om op jouw leeftijd nog werk te vinden maar niet onmogelijk. Volgens mij zit jij vooral jezelf in de weg en ligt het helemaal niet zo aan de Sociale Dienst.
@Roosvrouw de meeste gemeenten hebben inderdaad een cliëntenraad die gevraagd en ongevraagd advies mogen en kunnen geven op het beleid.
@Roosvrouw de meeste gemeenten hebben inderdaad een cliëntenraad die gevraagd en ongevraagd advies mogen en kunnen geven op het beleid.
zondag 1 augustus 2010 om 10:20
Het ligt denk ik idd ook heel erg aan je eigen instelling. Ik heb oudere clienten (50+) gehad die alleen maar zaten te kankeren (waarom krijgt iemand met een hoofddoek zomaar alles en moet ik zoveel dingen doen - uhh meneer, íedereen moet aan deze voorwaarden doen hoor, hoofddoek of niet), en het zelf wel best vonden dat ze de rest van de tijd tot hun 65ste niets meer hoefden te doen, en ik heb ook oudere clienten gehad die superactief en superpositief waren en zelf op eigen kracht weer werk hadden gevonden, nog voordat de aanvraag al was afgerond. Dat vond ik zeer bewonderingswaardig. Het is m.i. voor ouderen zeker moeilijk, maar niet onmogelijk.
dinsdag 3 augustus 2010 om 10:04
Toen ik net afgestudeerd was (heb zowel 2 HBO-studies als een universitaire studie afgerond) bleek het moeilijk om aan een baan te komen. Ik bleek te weinig ervaring te hebben (leuke mop: ik was net afgestudeerd) en had al enkele tientallen sollicitaties verstuurd, voordat ik bij de gemeente aanklopte. (Ook had ik al op functies gesolliciteerd op MBO-niveau, maar daar namen ze me niet voor aan, want 'dan ben je zo weg als je beter kunt krijgen'.)
De baliejuffrouw van de gemeente hoorde kort mijn verhaal aan en liep meteen met me naar het bord met sollicitaties met de woorden: 'Inschrijven voor de bijstand is voor jou echt overbodig, je kunt gewoon schoonmaakwerk doen!' "Of wat dacht je van productiewerk?"
Begrijp me niet verkeerd: ik heb meerdere keren in de schoonmaak gewerkt (bijbaan) en ook productiewerk heb ik gedaan, maar ik zocht een baan (als was het op MBO-niveau) waarmee ik me in mijn eigen vakgebied kon ontwikkelen, zodat ze me niet meer zouden afwijzen omdat ik te weinig ervaring had!
Wanneer ik schoonmaakwerk ga doen, kom ik niet aan de ervaring waar ze om vragen en blijf ik dus in de vicieuze cirkel draaien. OK ik ben aan het werk, maar de investeringen in mijn studie zijn dan (op dat moment) dan wel voor niets geweest. (Met alleen lager onderwijs kan ik ook schoonmaken.)
Mijn latere consulent was erg begripvol en heeft uiteindelijk weinig moeite voor mij hoeven te doen. (Er is een keer naar mijn brieven en CV gekeken, want dat was verplicht en daar hadden ze niets op aan te merken. Ik heb iedere week meerdere brieven verstuurd en kwam redelijk snel (na een paar maanden) aan een baan, zonder hun hulp. Het was alleen voor mij fijn dat ik tijdelijk steun (in de vorm van geld) kreeg, zodat ik mijn financiën rond kreeg.
Ik begrijp dus zeker de frustraties van Nlies. Heb overigens van dichtbij gemaakt dat je als 50+er niet meer zomaar aan een baan komt. (En diegenen over wie ik het heb waren allemaal hoger opgeleid.)
Ik voelde me erg gekleineerd door de medewerkers van het CWI. Net alsof ik niet wist hoe ik moest solliciteren etc. ("Ja meiske dat zullen we je wel leren".) En ik werd bij voorbaat al behandeld als een stuctureel werkloze die zelf te lui was om werk te zoeken enz. enz.
Tegen het CWI (in ieder geval in mijn woonplaats) zou ik willen zeggen: kijk naar iedere bijstandstrekker apart. De een is de ander niet. Wat is iemands achtergrond, de reden dat hij/zij bijstand aanvraagt (is het tijdelijk of lijkt het eerder iets structureels te worden), wat is iemand opleidingsniveau en werkverleden?
Ik begrijp best dat je als consulent soms moe wordt van langdurig werklozen die hun best niet doen. Dat je deze groep mensen op een hoop gooit: prima! (Ik denk dat je op een gegeven moment snel merkt of iemand bij die groep behoort: niet aan afspraken houden, niet je best doen bij het vinden van werk...)
Maar zorg voor de anderen op een andere manier. Luister naar mensen: wat wil of kan iemand en wat past bij iemand?
Beste Kikker en Julus, als ik jullie reacties zo lees, dan slaat bovenstaande niet op jullie...
Als ik in een workfirst project zou moeten werken, dan zou mijn arbeidsmoraal misschien juist dalen. Je werkt met mensen van allerlei alooij en velen hebben (denk ik) een andere arbeidsmentaliteit. Ik denk dat hierdoor veel mensen in mee getrokken worden. Ik heb het gelukkig zelf nooit meegemaakt en hoop het ook nooit mee te maken. (En als ik het zo lees, wens ik het mijn ergste vijand niet toe.)
De baliejuffrouw van de gemeente hoorde kort mijn verhaal aan en liep meteen met me naar het bord met sollicitaties met de woorden: 'Inschrijven voor de bijstand is voor jou echt overbodig, je kunt gewoon schoonmaakwerk doen!' "Of wat dacht je van productiewerk?"
Begrijp me niet verkeerd: ik heb meerdere keren in de schoonmaak gewerkt (bijbaan) en ook productiewerk heb ik gedaan, maar ik zocht een baan (als was het op MBO-niveau) waarmee ik me in mijn eigen vakgebied kon ontwikkelen, zodat ze me niet meer zouden afwijzen omdat ik te weinig ervaring had!
Wanneer ik schoonmaakwerk ga doen, kom ik niet aan de ervaring waar ze om vragen en blijf ik dus in de vicieuze cirkel draaien. OK ik ben aan het werk, maar de investeringen in mijn studie zijn dan (op dat moment) dan wel voor niets geweest. (Met alleen lager onderwijs kan ik ook schoonmaken.)
Mijn latere consulent was erg begripvol en heeft uiteindelijk weinig moeite voor mij hoeven te doen. (Er is een keer naar mijn brieven en CV gekeken, want dat was verplicht en daar hadden ze niets op aan te merken. Ik heb iedere week meerdere brieven verstuurd en kwam redelijk snel (na een paar maanden) aan een baan, zonder hun hulp. Het was alleen voor mij fijn dat ik tijdelijk steun (in de vorm van geld) kreeg, zodat ik mijn financiën rond kreeg.
Ik begrijp dus zeker de frustraties van Nlies. Heb overigens van dichtbij gemaakt dat je als 50+er niet meer zomaar aan een baan komt. (En diegenen over wie ik het heb waren allemaal hoger opgeleid.)
Ik voelde me erg gekleineerd door de medewerkers van het CWI. Net alsof ik niet wist hoe ik moest solliciteren etc. ("Ja meiske dat zullen we je wel leren".) En ik werd bij voorbaat al behandeld als een stuctureel werkloze die zelf te lui was om werk te zoeken enz. enz.
Tegen het CWI (in ieder geval in mijn woonplaats) zou ik willen zeggen: kijk naar iedere bijstandstrekker apart. De een is de ander niet. Wat is iemands achtergrond, de reden dat hij/zij bijstand aanvraagt (is het tijdelijk of lijkt het eerder iets structureels te worden), wat is iemand opleidingsniveau en werkverleden?
Ik begrijp best dat je als consulent soms moe wordt van langdurig werklozen die hun best niet doen. Dat je deze groep mensen op een hoop gooit: prima! (Ik denk dat je op een gegeven moment snel merkt of iemand bij die groep behoort: niet aan afspraken houden, niet je best doen bij het vinden van werk...)
Maar zorg voor de anderen op een andere manier. Luister naar mensen: wat wil of kan iemand en wat past bij iemand?
Beste Kikker en Julus, als ik jullie reacties zo lees, dan slaat bovenstaande niet op jullie...
Als ik in een workfirst project zou moeten werken, dan zou mijn arbeidsmoraal misschien juist dalen. Je werkt met mensen van allerlei alooij en velen hebben (denk ik) een andere arbeidsmentaliteit. Ik denk dat hierdoor veel mensen in mee getrokken worden. Ik heb het gelukkig zelf nooit meegemaakt en hoop het ook nooit mee te maken. (En als ik het zo lees, wens ik het mijn ergste vijand niet toe.)
woensdag 4 augustus 2010 om 00:55
Silky, helaas loop je soms tegen de verkeerde persoon aan. Sommigen zullen inderdaad bevooroordeeld staan ten opzichte van een nieuwe bijstandsgerechtigde, denk vaak degenen die dit werk al iets te lang doen en er niet echt gelukkig mee zijn.
Dat kom je trouwens overal tegen. Helaas is het zo dat juist degenen met weinig inzicht in eigen capaciteiten, met laag zelfbeeld en psychische belemmeringen, erg kwetsbaar zijn en dus een makkelijk doel zijn om even je frustraties op bot te vieren. Er wordt weleens gezegd dat sommige ambtenaren misbruik maken van hun machtspositie; ik geloof wel dat het zo kan overkomen. Immers, we hebben de mogelijkheid om een maatregel op te leggen. Wat men niet moet vergeten, is dat in de verordening wordt vastgelegd wanneer en hoeveel. Gelukkig maar. Dus in dat opzicht kan misbruik gewoon niet.
Echter in gesprekken is de toon die de muziek maakt. Hoe stel je je op als consulent. Je kunt soms onbedoeld agressie opwekken. Een client wil gehoord worden, en daar heeft men ook recht op. Maar tegelelijkertijd is daar de verplichting, dat levert soms een dilemma op. Je hebt een taak die je moet uitvoeren maar wil die ook op een sociale manier ten uitvoer brengen. En soms kom je met jezelf in de knoop, beroepethisch dilemma. Maar dat mag je client weer niet weten. We hebben gewoon een lastig beroep, maar ook de mogelijkheid om mensen vooruit te helpen. Geloof mij maar dat het vaak niet zo zwart-wit is als men denkt. Binnen de wwb is namelijk best wel wat mogelijk en juist dat vergt creatief denken, wat de ene dag beter lukt dan de andere!
Dat kom je trouwens overal tegen. Helaas is het zo dat juist degenen met weinig inzicht in eigen capaciteiten, met laag zelfbeeld en psychische belemmeringen, erg kwetsbaar zijn en dus een makkelijk doel zijn om even je frustraties op bot te vieren. Er wordt weleens gezegd dat sommige ambtenaren misbruik maken van hun machtspositie; ik geloof wel dat het zo kan overkomen. Immers, we hebben de mogelijkheid om een maatregel op te leggen. Wat men niet moet vergeten, is dat in de verordening wordt vastgelegd wanneer en hoeveel. Gelukkig maar. Dus in dat opzicht kan misbruik gewoon niet.
Echter in gesprekken is de toon die de muziek maakt. Hoe stel je je op als consulent. Je kunt soms onbedoeld agressie opwekken. Een client wil gehoord worden, en daar heeft men ook recht op. Maar tegelelijkertijd is daar de verplichting, dat levert soms een dilemma op. Je hebt een taak die je moet uitvoeren maar wil die ook op een sociale manier ten uitvoer brengen. En soms kom je met jezelf in de knoop, beroepethisch dilemma. Maar dat mag je client weer niet weten. We hebben gewoon een lastig beroep, maar ook de mogelijkheid om mensen vooruit te helpen. Geloof mij maar dat het vaak niet zo zwart-wit is als men denkt. Binnen de wwb is namelijk best wel wat mogelijk en juist dat vergt creatief denken, wat de ene dag beter lukt dan de andere!
woensdag 4 augustus 2010 om 00:58
Overigens baal ik zelf soms ook van de klantonvriendelijkheid binnen de eigen organisatie. Helaas kan ik daar niks aan veranderne, hooguit ervoor zorgen dat ik wel dienstverlenend werk. En zo heb ik vele collega's hoor, veel tevreden clienten. Maar ja, wie is nou tevreden als er dingen moeten die je niet wilt, of als je een maatregel krijgt? Dat is menselijk, begrijpelijk maar maakt ons werk er niet makkelijker op. En ja, ik trek me dat soms aan, zeker in een gezin met kinderen.
vrijdag 20 augustus 2010 om 22:28
Ik heb dinsdag te horen gekregen wat ik precies mag gaan doen de komende 3 maanden van het "work first traject" Ik mag gelukkig op het hoofdkantoor van de regionale sociale arbeidsvoorziening aan de slag (deze arbeidsvoorziening verzorgt ook de work first voor mijn gemeente) Ik ga daar licht administratieve taken verrichten voor 24 uur per week, 4 uur per week is voor sollicitatiebegeleiding, maar de kans is dat ik deze 4 uur mag onderbrengen in het irotraject dat ik nog volg. Ik heb een contract voor 3 maanden en het is de bedoeling dat ik wel verder blijf solliciteren, als ik een baan vind mag ik daar per direct starten. Lopen de 3 maanden af zonder dat ik elders aangenomen ben, dan zou ik bij de gemeente en dus de bijstand terecht komen. De kans is ook dat het work first verlengt kan worden. Gelukkig hoef ik niet in de productie achter de lopende band en tussen lawaaierige machines. Dat zou ik echt niet getrokken hebben. Uiteraard hoop ik vlug financieel gezien weer op "eigen benen" te staan, oftewel een baan met een gewoon salaris te vinden. Met de work first verdien ik trouwens E 949,-- netto per maand. Dat is iets meer dan de bijstand.
Life is peachy, somethimes soft and sweet, somethimes hard and rotten
zaterdag 21 augustus 2010 om 15:13
Goh mutsje dan verdien je met 24 uur nog 40 meer dan ik met 28. Oneerlijk he;)))))
Denk je eraan dat ej ook met iets boven minimumloon je ook nog in aanmerking kunt komen voor gemeentelijke voorzieningen. Ik weet niet of je er al gebruik van maakt, maar er zijn er meer dan je denkt, (niet in elke gemeente het zelfde dus 100% garantie geef ik je niet, dat doe ik onze clienten hier ook niet
Denk je eraan dat ej ook met iets boven minimumloon je ook nog in aanmerking kunt komen voor gemeentelijke voorzieningen. Ik weet niet of je er al gebruik van maakt, maar er zijn er meer dan je denkt, (niet in elke gemeente het zelfde dus 100% garantie geef ik je niet, dat doe ik onze clienten hier ook niet
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 27 augustus 2010 om 23:33
Ik heb wat dat betreft wel mazzel gehad. En nu maar weer hard solliciteren, want dat verwacht de gemeente uiteraard van mij, ik hoop dus dat de vacatures weer rap gaan aantrekken en anders kijken of er op het hoofdkantoor waar ik nu zit mischien stiekem wel een vacature vrij komt??
Life is peachy, somethimes soft and sweet, somethimes hard and rotten
zaterdag 28 augustus 2010 om 00:51
quote:Vilma schreef op 26 juli 2010 @ 19:23:
Doosjes vouwen en etiketten plakken alszijnde reintegratie?
Ik snap dat niet helemaal.
Zijn er veel doosjesvouwers en etikettenplakkers nodig in de toekomst?
Steek je daar veel van op?
Handiger zou zijn om een opleiding te gaan volgen als reintegratieconsulente, dan verdien je nog eens wat
Handiger, zeker, maar je moet dat betalen en als je zelfs geen ww meer hebt, dus bijstand.. kún je dat dan betalen?
Mensen bezig houden is het idee dat er achter zit, en ze begeleiden om zo snel mogelijk toch een baan te laten vinden. Welke baan dan ook, omdat Work first ook beperkt is.
En nee, ik heb hier geen ervaring mee, maar vond bovenstaande post zo opvallen en naief dat ik even moest reageren.
Edit; ik zie dat er een hele discussie achter zit en mijn eerste reactie misschien onterecht fel is. Wel is het zo, blijf ik van mening, dat zelfs al wil je dolgraag werken, de bijstand vreselijk is, voornamelijk voor de eigenwaarde. Je hebt niets meer te willen of te wensen.
Toch is het uiteraard goed dat het er is, omdat er een begin kan worden gemaakt van waaruit iemand kan doorgroeien. Maar die vernedering laat in veel gevallen toch wel sporen achter.
Doosjes vouwen en etiketten plakken alszijnde reintegratie?
Ik snap dat niet helemaal.
Zijn er veel doosjesvouwers en etikettenplakkers nodig in de toekomst?
Steek je daar veel van op?
Handiger zou zijn om een opleiding te gaan volgen als reintegratieconsulente, dan verdien je nog eens wat
Handiger, zeker, maar je moet dat betalen en als je zelfs geen ww meer hebt, dus bijstand.. kún je dat dan betalen?
Mensen bezig houden is het idee dat er achter zit, en ze begeleiden om zo snel mogelijk toch een baan te laten vinden. Welke baan dan ook, omdat Work first ook beperkt is.
En nee, ik heb hier geen ervaring mee, maar vond bovenstaande post zo opvallen en naief dat ik even moest reageren.
Edit; ik zie dat er een hele discussie achter zit en mijn eerste reactie misschien onterecht fel is. Wel is het zo, blijf ik van mening, dat zelfs al wil je dolgraag werken, de bijstand vreselijk is, voornamelijk voor de eigenwaarde. Je hebt niets meer te willen of te wensen.
Toch is het uiteraard goed dat het er is, omdat er een begin kan worden gemaakt van waaruit iemand kan doorgroeien. Maar die vernedering laat in veel gevallen toch wel sporen achter.
dinsdag 31 augustus 2010 om 20:29
Bij ons in de gemeente krijg je bij de work first trajecten minimumloon. een traject wordt voor drie maanden aangeboden en maximaal met drie maanden verlengd. Daarna bestaat er recht op WW . Helaas was de instroom zo groot dit jaar dat in april het potje al leeg was en er nu dus geen WF meer wordt aangeboden.
Bij ons in de gemeente wordt er erg actief ingezet op werkgeversbenadering en dat werpt absoluut z'n vruchten af. Hoe is jullie (Miek, Julus, Kikker) ervaring hiermee?
Bij ons in de gemeente wordt er erg actief ingezet op werkgeversbenadering en dat werpt absoluut z'n vruchten af. Hoe is jullie (Miek, Julus, Kikker) ervaring hiermee?
woensdag 1 september 2010 om 10:39
quote:Madhe schreef op 28 augustus 2010 @ 00:51:
[...]
Handiger, zeker, maar je moet dat betalen en als je zelfs geen ww meer hebt, dus bijstand.. kún je dat dan betalen?
Mensen bezig houden is het idee dat er achter zit, en ze begeleiden om zo snel mogelijk toch een baan te laten vinden. Welke baan dan ook, omdat Work first ook beperkt is.
En nee, ik heb hier geen ervaring mee, maar vond bovenstaande post zo opvallen en naief dat ik even moest reageren.
Edit; ik zie dat er een hele discussie achter zit en mijn eerste reactie misschien onterecht fel is. Wel is het zo, blijf ik van mening, dat zelfs al wil je dolgraag werken, de bijstand vreselijk is, voornamelijk voor de eigenwaarde. Je hebt niets meer te willen of te wensen.
Toch is het uiteraard goed dat het er is, omdat er een begin kan worden gemaakt van waaruit iemand kan doorgroeien. Maar die vernedering laat in veel gevallen toch wel sporen achter.
Ik snap niet dat jij het woord "doorgroeien" later moeiteloos in je post mixed.
Hoezo doorgroeien?
Een meerderheid van de mensen die in het Workfirsttraject worden ingezet werken beneden hun niveau, dat lijkt mij niet motiverend.
Wat wel motiverend is dat deze mensen wel moeten omdat ze anders geen uitkering krijgen.
Geen geld geen eten en ga zo maar door.
En tja,ik vind die Workfirsttrajecten een zeepbel, dat is mijn mening.
Verder ben ik erover uitgeluld.
[...]
Handiger, zeker, maar je moet dat betalen en als je zelfs geen ww meer hebt, dus bijstand.. kún je dat dan betalen?
Mensen bezig houden is het idee dat er achter zit, en ze begeleiden om zo snel mogelijk toch een baan te laten vinden. Welke baan dan ook, omdat Work first ook beperkt is.
En nee, ik heb hier geen ervaring mee, maar vond bovenstaande post zo opvallen en naief dat ik even moest reageren.
Edit; ik zie dat er een hele discussie achter zit en mijn eerste reactie misschien onterecht fel is. Wel is het zo, blijf ik van mening, dat zelfs al wil je dolgraag werken, de bijstand vreselijk is, voornamelijk voor de eigenwaarde. Je hebt niets meer te willen of te wensen.
Toch is het uiteraard goed dat het er is, omdat er een begin kan worden gemaakt van waaruit iemand kan doorgroeien. Maar die vernedering laat in veel gevallen toch wel sporen achter.
Ik snap niet dat jij het woord "doorgroeien" later moeiteloos in je post mixed.
Hoezo doorgroeien?
Een meerderheid van de mensen die in het Workfirsttraject worden ingezet werken beneden hun niveau, dat lijkt mij niet motiverend.
Wat wel motiverend is dat deze mensen wel moeten omdat ze anders geen uitkering krijgen.
Geen geld geen eten en ga zo maar door.
En tja,ik vind die Workfirsttrajecten een zeepbel, dat is mijn mening.
Verder ben ik erover uitgeluld.
woensdag 1 september 2010 om 20:21
quote:roque schreef op 31 augustus 2010 @ 20:29:
Bij ons in de gemeente krijg je bij de work first trajecten minimumloon. een traject wordt voor drie maanden aangeboden en maximaal met drie maanden verlengd. Daarna bestaat er recht op WW . Helaas was de instroom zo groot dit jaar dat in april het potje al leeg was en er nu dus geen WF meer wordt aangeboden.
Bij ons in de gemeente wordt er erg actief ingezet op werkgeversbenadering en dat werpt absoluut z'n vruchten af. Hoe is jullie (Miek, Julus, Kikker) ervaring hiermee?
Wij zetten inderdaad ook in op werkgeversbenadering. Klanten die zich melden voor een uitkering en in potentietrede 1 zitten (van de participatieladder) krijgen (indien mogelijk) meteen een betaalde baan aangeboden zodat ze niet in de uitkering komen.
Wij hebben ook een eigen reintegratievoorziening/-bureau die klanten sociaal activeert voor bijvoorbeeld vrijwilligerswerk en die sollicitatietrainingen geeft.
Bij ons in de gemeente krijg je bij de work first trajecten minimumloon. een traject wordt voor drie maanden aangeboden en maximaal met drie maanden verlengd. Daarna bestaat er recht op WW . Helaas was de instroom zo groot dit jaar dat in april het potje al leeg was en er nu dus geen WF meer wordt aangeboden.
Bij ons in de gemeente wordt er erg actief ingezet op werkgeversbenadering en dat werpt absoluut z'n vruchten af. Hoe is jullie (Miek, Julus, Kikker) ervaring hiermee?
Wij zetten inderdaad ook in op werkgeversbenadering. Klanten die zich melden voor een uitkering en in potentietrede 1 zitten (van de participatieladder) krijgen (indien mogelijk) meteen een betaalde baan aangeboden zodat ze niet in de uitkering komen.
Wij hebben ook een eigen reintegratievoorziening/-bureau die klanten sociaal activeert voor bijvoorbeeld vrijwilligerswerk en die sollicitatietrainingen geeft.
