Faalangst?

Ik zit met iets waarvan ik niet goed weet hoe ik het moet omschrijven, het is een gevoel maar ik ga het toch proberen.



Vroeger heb ik een MBO diploma behaald maar ben eigenlijk nooit werkzaam geweest in het vak waarvoor ik geleerd heb omdat het iets was wat bij nader inzien toch niet bij me paste. Heb toen een aantal baantjes gehad (meestal ongeschoold) en uiteindelijk ben ik via via terechtgekomen bij het bedrijf waar ik nu werk (waar ik ook ongeschoold werk doe)



Omdat ik nog redelijk jong ben (30) en mijn baan me geen voldoening geeft, wil ik een opleiding gaan volgen. Ik weet waar mijn interesses liggen maar het lijkt wel alsof ik de stap niet durf te maken.



Als ik ergens uitgenodigd wordt dan voel ik zo'n paniek over me heen komen dat ik vaak afbel met een smoesje. Ik weet het, ontzettend kinderachtig maar wat ik dan voel is pure paniek. Ik ben dan o.a. bang dat ik overbluft ga worden door een gesprekspartner omdat dat in het verleden weleens gebeurd is. Ik ben niet tevreden over mijn huidige baan waarbij ik eentonig werk uitvoer, ik wil iets anders en durf de stap ook wel te zetten (en weet dat ik het zelf moet doen) maar op de één of andere manier durf ik niet door te zetten. Soms denk ik "ik moet maar accepteren dat dit het hoogsthaalbare is, misschien ben ik wel intelligent genoeg maar heb ik een sociaal probleem waardoor het niet lukt" maar van de andere kant wil ik het gewoon niet accepteren.





Alsof ik denk dat geschoold werk te hoog gegrepen is en niet is weggelegd voor mij. Ik vind mezelf niet de meest geweldige persoon op aarde maar ik weet wel dat ik veel meer in mijn mars heb dan wat ik tot nu toe heb laten zien. Het voelt als faalangst. Ik heb het ook in gesprekken: ik ben dan zo gefocust op wat mijn gesprekspartner wil horen dat ik daarin mee ga en soms word ik zo overdonderd door vragen dat ik ga hakkelen, terwijl als ik er rustig over na zou denken dat ik dan wel een normaal antwoord zou kunnen geven.



Wie kan mij de goede richting op duwen?