Werk & Studie
alle pijlers
Fouten accepteren
donderdag 8 januari 2015 om 21:30
In mijn werk vind ik het heel lastig als ik een fout maak. Een fout in de bejegening, een fout in een behandeling, een fout in een beslissing, het maakt niet uit waarmee ik een fout maak, ik kan een fout van mezelf niet accepteren.
Gelukkig doe ik over het algemeen mijn werk goed. Mijn baas en de klanten zijn tevreden. Maar soms maak ik ook een fout. En ja, ik weet het, iedereen maakt wel eens fouten. Maar die van mij kan ik niet accepteren.
Laatst had ik bijvoorbeeld een beslissing niet helemaal goed genomen. Ik had niet alle risico's goed gezien. Gelukkig niets ernstigs! Een telefoontje en het is weer herstelt. Maar toch, het was niet goed, ik had het niet goed gedaan. Op het moment dat ik dit hoorde zat ik er echt heel erg mee. Hoe kon ik toch zo dom zijn, waarom zag ik dat niet. En de gedachte, ik mag geen fouten maken, ook al weet ik dat fouten maken menselijk is. Ik schaam me dan en ik voel me heel schuldig. Ik kan me dan hier een hele poos niet lekker over voelen, waar ik me dan ook voor schaam/schuldig over voel tegenover collega's. Dit gevoel gaat dan na een poosje weg, maar als ik er dan weer aan denk dan komt het gevoel weer net zo hard terug.
Ik snap ook wel dat ik niet alles goed kan doen, dat ik ook wel eens fouten kan maken. Maar ik vind het niet leuk. Ik vind het fijn als mensen mij op mijn fouten wijzen, dan kan ik er weer van leren en kijken hoe ik in het vervolg deze fout kan voorkomen.
Maar toch, ik baal vreselijk van een fout. Ik zou willen dat ik het allemaal wat meer los zou kunnen laten.
Herkennen mensen zich hier ook in?
Ik plaats dit topic op werk en studie. Ik heb dit namelijk voornamelijk in mijn werk. Als ik thuis de aardappeltjes aan laat branden heb ik er alleen mezelf mee, dus dan denk ik, was niet zo slim van mezelf, maar ach, ik maak wel wat anders. Maar op mijn werk zijn altijd andere, die er niets aan kunnen doen, de grootste dupe van mijn fouten.
Gelukkig doe ik over het algemeen mijn werk goed. Mijn baas en de klanten zijn tevreden. Maar soms maak ik ook een fout. En ja, ik weet het, iedereen maakt wel eens fouten. Maar die van mij kan ik niet accepteren.
Laatst had ik bijvoorbeeld een beslissing niet helemaal goed genomen. Ik had niet alle risico's goed gezien. Gelukkig niets ernstigs! Een telefoontje en het is weer herstelt. Maar toch, het was niet goed, ik had het niet goed gedaan. Op het moment dat ik dit hoorde zat ik er echt heel erg mee. Hoe kon ik toch zo dom zijn, waarom zag ik dat niet. En de gedachte, ik mag geen fouten maken, ook al weet ik dat fouten maken menselijk is. Ik schaam me dan en ik voel me heel schuldig. Ik kan me dan hier een hele poos niet lekker over voelen, waar ik me dan ook voor schaam/schuldig over voel tegenover collega's. Dit gevoel gaat dan na een poosje weg, maar als ik er dan weer aan denk dan komt het gevoel weer net zo hard terug.
Ik snap ook wel dat ik niet alles goed kan doen, dat ik ook wel eens fouten kan maken. Maar ik vind het niet leuk. Ik vind het fijn als mensen mij op mijn fouten wijzen, dan kan ik er weer van leren en kijken hoe ik in het vervolg deze fout kan voorkomen.
Maar toch, ik baal vreselijk van een fout. Ik zou willen dat ik het allemaal wat meer los zou kunnen laten.
Herkennen mensen zich hier ook in?
Ik plaats dit topic op werk en studie. Ik heb dit namelijk voornamelijk in mijn werk. Als ik thuis de aardappeltjes aan laat branden heb ik er alleen mezelf mee, dus dan denk ik, was niet zo slim van mezelf, maar ach, ik maak wel wat anders. Maar op mijn werk zijn altijd andere, die er niets aan kunnen doen, de grootste dupe van mijn fouten.
donderdag 8 januari 2015 om 22:59
quote:chococookie schreef op 08 januari 2015 @ 22:33:
[...]
Klopt precies! Dat houd ik ook echt voor me. Maar er moet wel een grens liggen. Als je in de auto naar huis (6 uur later) nog steeds kan janken als je aan de fout denkt, dan denk ik, Chococookie, nu moet je echt ophouden met je zo voelen.
(en nu ik dit zeg schaam ik me heel erg, ik vind het vreselijk dat ik hiermee zo erg kan zitten)Heb je weleens gesprekken met een collega of collega's om je gedachten te toetsen? En dan bedoel ik gewoon even tegen een collega aanpraten? Koffiemoment oid, weet niet of dat binnen je werkzaamheden kan.
[...]
Klopt precies! Dat houd ik ook echt voor me. Maar er moet wel een grens liggen. Als je in de auto naar huis (6 uur later) nog steeds kan janken als je aan de fout denkt, dan denk ik, Chococookie, nu moet je echt ophouden met je zo voelen.
(en nu ik dit zeg schaam ik me heel erg, ik vind het vreselijk dat ik hiermee zo erg kan zitten)Heb je weleens gesprekken met een collega of collega's om je gedachten te toetsen? En dan bedoel ik gewoon even tegen een collega aanpraten? Koffiemoment oid, weet niet of dat binnen je werkzaamheden kan.
Krijg motto niet verwijderd :-)
donderdag 8 januari 2015 om 22:59
quote:chococookie schreef op 08 januari 2015 @ 22:50:
Ik vind het toch ergens knap van je nummerzoveel, dat je de "dader" niets kwalijk neemt, als het zo makkelijk te voorkomen had kunnen worden. Ik zou denken dat ik juist door die emoties ook wel een beetje boos kan worden ofzo.Ik zou heel boos zijn geweest als er iets van opzet of bewuste roekeloosheid zou zijn geweest. Bijv een dronken bestuurder of iemand die veels te hard reed ofzo. Maar daar was geen sprake van, het was echt een ongeluk. En dat is niet minder klote, maar je kunt dat iemand gewoon niet kwalijk nemen.
Ik vind het toch ergens knap van je nummerzoveel, dat je de "dader" niets kwalijk neemt, als het zo makkelijk te voorkomen had kunnen worden. Ik zou denken dat ik juist door die emoties ook wel een beetje boos kan worden ofzo.Ik zou heel boos zijn geweest als er iets van opzet of bewuste roekeloosheid zou zijn geweest. Bijv een dronken bestuurder of iemand die veels te hard reed ofzo. Maar daar was geen sprake van, het was echt een ongeluk. En dat is niet minder klote, maar je kunt dat iemand gewoon niet kwalijk nemen.
donderdag 8 januari 2015 om 23:00
quote:calvijn1 schreef op 08 januari 2015 @ 22:42:
Maar maak je echt zoveel fouten dan?
Zo ja, dan ben je mss niet geschikt voor dit werk
Valt wel mee, geen ernstige fouten.
Ja, ik stuur ook wel eens een mailtje met de vraag, kun je dit even verwerken naar collega X ipv collega Y. Dat zijn ook fouten, maar maken mij niet direct ongeschikt.
Als ik een andere job zou zoeken, dat zou mijn baas nooit kunnen begrijpen. Ik doe mijn werk graag en goed, maar af en toe maak ik een foutje.
Maar maak je echt zoveel fouten dan?
Zo ja, dan ben je mss niet geschikt voor dit werk
Valt wel mee, geen ernstige fouten.
Ja, ik stuur ook wel eens een mailtje met de vraag, kun je dit even verwerken naar collega X ipv collega Y. Dat zijn ook fouten, maar maken mij niet direct ongeschikt.
Als ik een andere job zou zoeken, dat zou mijn baas nooit kunnen begrijpen. Ik doe mijn werk graag en goed, maar af en toe maak ik een foutje.
donderdag 8 januari 2015 om 23:02
quote:chococookie schreef op 08 januari 2015 @ 22:33:
[...]
Maar er moet wel een grens liggen. Als je in de auto naar huis (6 uur later) nog steeds kan janken als je aan de fout denkt, dan denk ik, Chococookie, nu moet je echt ophouden met je zo voelen.
(en nu ik dit zeg schaam ik me heel erg, ik vind het vreselijk dat ik hiermee zo erg kan zitten)Dat kan ook de emotie zijn van de schrik. Probeer een volgende keer eens direct lucht te geven aan die emotie. Bijv even naar het toilet of een blokje om lopen, en je tranen even de vrije loop laten. Wedden dat ze dan in de auto weg blijven?
[...]
Maar er moet wel een grens liggen. Als je in de auto naar huis (6 uur later) nog steeds kan janken als je aan de fout denkt, dan denk ik, Chococookie, nu moet je echt ophouden met je zo voelen.
(en nu ik dit zeg schaam ik me heel erg, ik vind het vreselijk dat ik hiermee zo erg kan zitten)Dat kan ook de emotie zijn van de schrik. Probeer een volgende keer eens direct lucht te geven aan die emotie. Bijv even naar het toilet of een blokje om lopen, en je tranen even de vrije loop laten. Wedden dat ze dan in de auto weg blijven?
donderdag 8 januari 2015 om 23:03
quote:NummerZoveel schreef op 08 januari 2015 @ 22:53:
[...]
Nee, ik snap wat je bedoelt. Maar ik denk dat het je eigen verantwoordelijkheid is om zoiets te verwerken en een plek te geven (jeukwoorden, maar kan het even niet beter verwoorden). Dat ben je tegenover jezelf en ook tegenover je dierbaren verplicht, anders gaan er nog meer levens verloren. En dat zal zeker niet makkelijk zijn, maar je moet wel, want anders gaan er nog meer mensen verdriet hebben door jouw fout.Ja, snap ik. Maar als mij zoiets zou overkomen zou de schaamte zo diep zijn dat overleven al een kunst zou zijn. Denk ik
[...]
Nee, ik snap wat je bedoelt. Maar ik denk dat het je eigen verantwoordelijkheid is om zoiets te verwerken en een plek te geven (jeukwoorden, maar kan het even niet beter verwoorden). Dat ben je tegenover jezelf en ook tegenover je dierbaren verplicht, anders gaan er nog meer levens verloren. En dat zal zeker niet makkelijk zijn, maar je moet wel, want anders gaan er nog meer mensen verdriet hebben door jouw fout.Ja, snap ik. Maar als mij zoiets zou overkomen zou de schaamte zo diep zijn dat overleven al een kunst zou zijn. Denk ik
donderdag 8 januari 2015 om 23:04
donderdag 8 januari 2015 om 23:12
quote:NummerZoveel schreef op 08 januari 2015 @ 22:12:
Wat mij ooit erg heeft geholpen, is toen iemand het volgende tegen mij zei:
Waar haal je de arrogantie vandaan?!?
Ik begon direct daarna te huilen maar ze ging nog even door, en legde uit:
Kennelijk mag iedereen fouten maken, behalve jij. En waarom zou jij dan zo verheven zijn en ver boven de rest van de mensheid uitsteken, dat jij de enige op aarde zou moeten zijn die nooit fouten maakt?
Dit was een hele wijze les die ik kreeg van een onderwijzeres. Inmiddels jaren geleden, maar ik denk hier altijd aan terug als er zich een situatie voordoet en ik me daar vervelend over voel. Ik hoop dat jij hier ook iets aan hebt.Wauw, wat een goede opmerking. Die ga ik meenemen!
Wat mij ooit erg heeft geholpen, is toen iemand het volgende tegen mij zei:
Waar haal je de arrogantie vandaan?!?
Ik begon direct daarna te huilen maar ze ging nog even door, en legde uit:
Kennelijk mag iedereen fouten maken, behalve jij. En waarom zou jij dan zo verheven zijn en ver boven de rest van de mensheid uitsteken, dat jij de enige op aarde zou moeten zijn die nooit fouten maakt?
Dit was een hele wijze les die ik kreeg van een onderwijzeres. Inmiddels jaren geleden, maar ik denk hier altijd aan terug als er zich een situatie voordoet en ik me daar vervelend over voel. Ik hoop dat jij hier ook iets aan hebt.Wauw, wat een goede opmerking. Die ga ik meenemen!
donderdag 8 januari 2015 om 23:16
Wat een fijne reacties allemaal!!quote:NummerZoveel schreef op 08 januari 2015 @ 23:02:
[...]
Dat kan ook de emotie zijn van de schrik. Probeer een volgende keer eens direct lucht te geven aan die emotie. Bijv even naar het toilet of een blokje om lopen, en je tranen even de vrije loop laten. Wedden dat ze dan in de auto weg blijven?
Om eerlijk te zijn.. Ik ben dan aan het vechten tegen mijn tranen, terwijl ik aanhoor wat mijn fout is.. Mijn collega betrapt me dan op het gevecht tegen de tranen en dan kan ik ze helemaal niet meer ophouden. Echt ik vind vooral die reactie van mij helemaaaal niet leuk.. Voel me dan een klein kind, niet volwassen.
Zo, en nu is dit er ook uit..
Dat vind ik dus het ergste...
[...]
Dat kan ook de emotie zijn van de schrik. Probeer een volgende keer eens direct lucht te geven aan die emotie. Bijv even naar het toilet of een blokje om lopen, en je tranen even de vrije loop laten. Wedden dat ze dan in de auto weg blijven?
Om eerlijk te zijn.. Ik ben dan aan het vechten tegen mijn tranen, terwijl ik aanhoor wat mijn fout is.. Mijn collega betrapt me dan op het gevecht tegen de tranen en dan kan ik ze helemaal niet meer ophouden. Echt ik vind vooral die reactie van mij helemaaaal niet leuk.. Voel me dan een klein kind, niet volwassen.
Zo, en nu is dit er ook uit..
Dat vind ik dus het ergste...
donderdag 8 januari 2015 om 23:21
Wees wat milder voor jezelf. Niet alleen als het gaat om het maken van fouten, maar veroordeel jezelf ook niet dat je baalt van een fout! Dat is menselijk en spreekt juist voor je. Wel rot dat je je er zo rot door voelt en het niet kunt loslaten. Het is al genoemd maar uit je gevoel, ook richting collega's. Over een fout praten en ervaringen delen halen de scherpe randjes eraf. En probeer niet al te veel aan doemdenken te doen (stel dat ik een 'onvergefelijke' fout maak) want daarvan schiet je alleen maar in een kramp (en is denk ik juist de kans op fouten groter). De kans dat dat gebeurt is echt heel klein als je je werk gewoon goed doet, lijkt mij.
donderdag 8 januari 2015 om 23:23
quote:chococookie schreef op 08 januari 2015 @ 23:16:
Wat een fijne reacties allemaal!!
[...]
Om eerlijk te zijn.. Ik ben dan aan het vechten tegen mijn tranen, terwijl ik aanhoor wat mijn fout is.. Mijn collega betrapt me dan op het gevecht tegen de tranen en dan kan ik ze helemaal niet meer ophouden. Echt ik vind vooral die reactie van mij helemaaaal niet leuk.. Voel me dan een klein kind, niet volwassen.
Zo, en nu is dit er ook uit..
Dat vind ik dus het ergste...
Juist dat vechten zorgt voor al die tranen. En dan nog meer, omdat het "mis" ging en dat alweer reden is voor nog meer tranen. Een cirkeltje dus dat jouw gedachten zelf in stand houden.
Ik weet niet hoe oud je bent, maar relativeren wordt met de jaren ook beter en makkelijker. Ik heb nu de 4 in mijn leeftijd, en ben in de afgelopen jaren ook nog een keer in tranen uitgebarsten. Maar ook niet vaker dan dat, gelukkig, en dat was toen ik nog wat jonger was wel anders. Echt, het komt wel goed. Maar zoek even een plekje voor jezelf om de tranen, en/of de tranen om de tranen, eruit te gooien.
Wat een fijne reacties allemaal!!
[...]
Om eerlijk te zijn.. Ik ben dan aan het vechten tegen mijn tranen, terwijl ik aanhoor wat mijn fout is.. Mijn collega betrapt me dan op het gevecht tegen de tranen en dan kan ik ze helemaal niet meer ophouden. Echt ik vind vooral die reactie van mij helemaaaal niet leuk.. Voel me dan een klein kind, niet volwassen.
Zo, en nu is dit er ook uit..
Dat vind ik dus het ergste...
Juist dat vechten zorgt voor al die tranen. En dan nog meer, omdat het "mis" ging en dat alweer reden is voor nog meer tranen. Een cirkeltje dus dat jouw gedachten zelf in stand houden.
Ik weet niet hoe oud je bent, maar relativeren wordt met de jaren ook beter en makkelijker. Ik heb nu de 4 in mijn leeftijd, en ben in de afgelopen jaren ook nog een keer in tranen uitgebarsten. Maar ook niet vaker dan dat, gelukkig, en dat was toen ik nog wat jonger was wel anders. Echt, het komt wel goed. Maar zoek even een plekje voor jezelf om de tranen, en/of de tranen om de tranen, eruit te gooien.
donderdag 8 januari 2015 om 23:32
Dat stelt me gerust. Nog tijd genoeg inderdaad om het te leren. Ik ben in de 20.
Mijn collega's zijn dan heel aardig. Ga even zitten, drink even wat water, droog je tranen. Maar ga zo ook maar weg hier, want ik kan het niet aanzien dat je moet huilen, haha!
Maar ik heb ook echt super leuke lieve collega's!
Mijn collega's zijn dan heel aardig. Ga even zitten, drink even wat water, droog je tranen. Maar ga zo ook maar weg hier, want ik kan het niet aanzien dat je moet huilen, haha!
Maar ik heb ook echt super leuke lieve collega's!
donderdag 8 januari 2015 om 23:42
Lieve collega's zijn fijn! Kunnen ze je ook geruststellen? Vraag eens Hoe zij omgaan met fouten maken en of ze ook jouw angst kennen dat het echt goed mis kan gaan. Ik ga er even vanuit dat zij meer ervaring hebben dan jij? Maak daar gebruik van, dus laat je niet alleen troosten maar vraag ook advies. (Kan ook op een ander moment dan huilbui )