Werk & Studie
alle pijlers
Graves, nieuwe baan
zaterdag 5 september 2020 om 04:05
Afgelopen zomer kreeg ik de diagnose Ziekte van Graves, een schildklieraandoening. Jaren van fysiek kwakkelen vielen op hun plek. Wegens Corona vond mijn behandeling voornamelijk telefonisch plaats, er werd niet over medicatie gesproken omdat mijn T-waardes net te normaal waren. Omdat ik zomervakantie had rond die tijd en veel kon uitrusten vond ik dat ook voldoende. Ik dacht dat het weer over zou gaan, was voornamelijk erg moe.
Vorige week ben ik weer begonnen aan mijn baan als docent. Ik heb net een nieuwe baan op een zich ontwikkelende school, dus er was heel veel nieuwe informatie en er werd veel schakelen van mij verwacht. Ik ben een ervaren docent, ik geef al enkele jaren les, normaal gaat dit vlekkeloos.
Maar dit jaar verliep heel gek. Bij de informatieweek voor nieuwe docenten was ik opeens heel warrig, ik nam weinig informatie meer op ondanks dat ik gestructureerd aantekeningen maakte en kwam onzeker over. Een symptoom van de aandoening, vooral bij stressvolle situaties. Bij de introductiedag van mijn mentorklasje culmineerde dit. Ik moest een excursie begeleiden en dat ging mis. Ik werd flauw en warrig. Mijn teamleider heeft mij apart genomen en gezegd dat ze zich zorgen maakte. Ik was totaal niet mezelf en ze herkende de persoon van het sollicitatiegesprek niet meer.
Godzijdank was ik er vrijdag weer bovenop, stond sterk in mijn schoenen en gaf weer goed les, ook waar zij bij was. Haar mening over mij was gelukkig weer bijgesteld zei ze. Maar ze maakte zich terecht zorgen dat dit weer zou gebeuren, en ik nu eigenlijk ook.
Ik ga maandag meteen mijn internist bellen, de HAP kon weinig doen gisteravond. Ik wil toch iets van medicatie, ik kan me niet veroorloven labiel te zijn in mijn werk. Ik sta heel vroeg op en ga dus vroeg naar bed, let op mijn eten en beweeg, alles wat mijn internist me heeft aangeraden. Mijn lichaam lijkt echter een klap te hebben gehad van de verandering van slaapritme na de vakantie.
Maandag is ook de teamvergadering en er is me aangeraden open te zijn binnen het team hierover. Zij zijn ook in de war, wat was er nu aan de hand? Ik vind het lastig, ik weet het zelf ook niet,ik heb pas net een diagnose en ben ook erg geschrokken. Daarbij wil ik mijn baan echt niet kwijt. Ik vind het een fijne school en word enthousiast van hun visie, zo erg dat ik er op 5 uur opstaan voor over heb.
Wat moet ik hiermee?
Vorige week ben ik weer begonnen aan mijn baan als docent. Ik heb net een nieuwe baan op een zich ontwikkelende school, dus er was heel veel nieuwe informatie en er werd veel schakelen van mij verwacht. Ik ben een ervaren docent, ik geef al enkele jaren les, normaal gaat dit vlekkeloos.
Maar dit jaar verliep heel gek. Bij de informatieweek voor nieuwe docenten was ik opeens heel warrig, ik nam weinig informatie meer op ondanks dat ik gestructureerd aantekeningen maakte en kwam onzeker over. Een symptoom van de aandoening, vooral bij stressvolle situaties. Bij de introductiedag van mijn mentorklasje culmineerde dit. Ik moest een excursie begeleiden en dat ging mis. Ik werd flauw en warrig. Mijn teamleider heeft mij apart genomen en gezegd dat ze zich zorgen maakte. Ik was totaal niet mezelf en ze herkende de persoon van het sollicitatiegesprek niet meer.
Godzijdank was ik er vrijdag weer bovenop, stond sterk in mijn schoenen en gaf weer goed les, ook waar zij bij was. Haar mening over mij was gelukkig weer bijgesteld zei ze. Maar ze maakte zich terecht zorgen dat dit weer zou gebeuren, en ik nu eigenlijk ook.
Ik ga maandag meteen mijn internist bellen, de HAP kon weinig doen gisteravond. Ik wil toch iets van medicatie, ik kan me niet veroorloven labiel te zijn in mijn werk. Ik sta heel vroeg op en ga dus vroeg naar bed, let op mijn eten en beweeg, alles wat mijn internist me heeft aangeraden. Mijn lichaam lijkt echter een klap te hebben gehad van de verandering van slaapritme na de vakantie.
Maandag is ook de teamvergadering en er is me aangeraden open te zijn binnen het team hierover. Zij zijn ook in de war, wat was er nu aan de hand? Ik vind het lastig, ik weet het zelf ook niet,ik heb pas net een diagnose en ben ook erg geschrokken. Daarbij wil ik mijn baan echt niet kwijt. Ik vind het een fijne school en word enthousiast van hun visie, zo erg dat ik er op 5 uur opstaan voor over heb.
Wat moet ik hiermee?
zondag 6 september 2020 om 17:37
Te hoge of te lage schildklierhormoonwaarden kunnen verregaande gevolgen hebben, zoals je hebt gemerkt. Ik snap werkelijk het verloop van jouw diagnosestelling en "behandeling" niet. Wat een lakse en onprofessionele houding. Huisartsen willen nog wel eens niet scherp genoeg handelen bij schildklierklachten, maar van een internist mag je een andere houding verwachten. Zorg dat je zo snel mogelijk een medicatietraject ingaat, want het komen tot een juiste dosis duurt maanden. Zit je eenmaal op de goede dosis dan is er prima mee te leven en merk je doorgaans weinig.
Darnaast is het zo dat stress (bijv. vanwege je nieuwe baan in combinatie met de diagnose) de symptomen kan verergeren, dus waarschijnlijk zijn je waarden nu lager dan daarvoor. Waarden schommelen sowieso vaak enigszins en daarom moet je regelmatig de waarden laten testen en eventueel de dosis bijstellen.
Ik neem aan dat je deze site wel kent, maar zo niet dan kun je op https://schildklier.nl/ veel (betrouwbare) info vinden.
Darnaast is het zo dat stress (bijv. vanwege je nieuwe baan in combinatie met de diagnose) de symptomen kan verergeren, dus waarschijnlijk zijn je waarden nu lager dan daarvoor. Waarden schommelen sowieso vaak enigszins en daarom moet je regelmatig de waarden laten testen en eventueel de dosis bijstellen.
Ik neem aan dat je deze site wel kent, maar zo niet dan kun je op https://schildklier.nl/ veel (betrouwbare) info vinden.
zondag 6 september 2020 om 17:51
Je bent nog steeds ziek hoor. Je hebt een auto-immuunziekte, die gaat nooit meer over, ook niet als je waardes een tijdje stabiel zijn. Is dat je niet uitgelegd?
De symptomen en progressie van Graves zijn meestal redelijk in toom te houden door verschillende behandelingen, maar de mogelijke complicaties bij geen of onvoldoende behandeling zijn ernstig. Ik begrijp echt niet dat je niet intensiever gevolgd wordt door je internist. Als je internist (nog) niet wil behandelen maar ook niet strakker monitort zou ik zo snel mogelijk een nieuwe zoeken want stevige schildklierklachten kunnen je hele functioneren langdurig onderuitschoppen. Je zou met de bedrijfsarts kunnen overleggen over een plan van aanpak - ik heb dankzij mijn bedrijfsarts wel eens een broodnodige verwijzing gekregen die mijn huisarts niet zag zitten, ook vanwege schildklierproblematiek (maar niet Graves).
zondag 6 september 2020 om 20:40
Dank je, nee ken ik niet. Het was idd erg laks, ik snap dat Corona voorrang had toentertijd maar nu het onder controle is verwacht ik ook een fatsoenlijke behandeling. Morgen ga ik een afspraak regelen, een fysieke. Hopelijk ziet ze dan hoe het met me gesteld is.Knuddestudder schreef: ↑06-09-2020 17:37Te hoge of te lage schildklierhormoonwaarden kunnen verregaande gevolgen hebben, zoals je hebt gemerkt. Ik snap werkelijk het verloop van jouw diagnosestelling en "behandeling" niet. Wat een lakse en onprofessionele houding. Huisartsen willen nog wel eens niet scherp genoeg handelen bij schildklierklachten, maar van een internist mag je een andere houding verwachten. Zorg dat je zo snel mogelijk een medicatietraject ingaat, want het komen tot een juiste dosis duurt maanden. Zit je eenmaal op de goede dosis dan is er prima mee te leven en merk je doorgaans weinig.
Darnaast is het zo dat stress (bijv. vanwege je nieuwe baan in combinatie met de diagnose) de symptomen kan verergeren, dus waarschijnlijk zijn je waarden nu lager dan daarvoor. Waarden schommelen sowieso vaak enigszins en daarom moet je regelmatig de waarden laten testen en eventueel de dosis bijstellen.
Ik neem aan dat je deze site wel kent, maar zo niet dan kun je op https://schildklier.nl/ veel (betrouwbare) info vinden.
zondag 6 september 2020 om 20:43
Mij is uitgelegd dat ik er geen last van zal hebben op ten duur maar het zo weer kan opspelen.Blablablaatschaap schreef: ↑06-09-2020 17:51Je bent nog steeds ziek hoor. Je hebt een auto-immuunziekte, die gaat nooit meer over, ook niet als je waardes een tijdje stabiel zijn. Is dat je niet uitgelegd?
De symptomen en progressie van Graves zijn meestal redelijk in toom te houden door verschillende behandelingen, maar de mogelijke complicaties bij geen of onvoldoende behandeling zijn ernstig. Ik begrijp echt niet dat je niet intensiever gevolgd wordt door je internist. Als je internist (nog) niet wil behandelen maar ook niet strakker monitort zou ik zo snel mogelijk een nieuwe zoeken want stevige schildklierklachten kunnen je hele functioneren langdurig onderuitschoppen. Je zou met de bedrijfsarts kunnen overleggen over een plan van aanpak - ik heb dankzij mijn bedrijfsarts wel eens een broodnodige verwijzing gekregen die mijn huisarts niet zag zitten, ook vanwege schildklierproblematiek (maar niet Graves).
Hoe zoek ik een andere internist? Second opinion huisarts? Ik ben echt in het diepe gegooid.
zondag 6 september 2020 om 20:46
Ik ben vroeger ook gediagnosticeerd met angstklachten en liep ervoor bij een psycholoog, volgens mij was dat dus ook mijn schildklier al. Eigenlijk is alles nu terug te verhalen op Graves, maar omdat mijn arts midden in de Coronapiek een diagnose had ben ik totaal niet begeleid. Ik heb het meeste zelf moeten opzoeken.
zondag 6 september 2020 om 21:18
Sorry, ik dacht dat bij de ziekte van Graves een te langzaam werkende schildklier hoorde, maar ik lees net dat hij juist te snel werkt. Daar hoort oa inderdaad bij dat je angstgevoelens kunt hebben. Zie oa https://schildklier.nl/schildklieraando ... /klachten/
En vooral ook oogklachten. Heb je die ook? Zie oa https://schildklier.nl/schildklieraando ... an-graves/
Jij zult dus geen schildkliermedicijnen krijgen, maar andere.
En vooral ook oogklachten. Heb je die ook? Zie oa https://schildklier.nl/schildklieraando ... an-graves/
Jij zult dus geen schildkliermedicijnen krijgen, maar andere.
zondag 6 september 2020 om 21:20
Je kunt gewoon bij je huisarts aangeven dat je niet tevreden bent over je internist en dat je grag een second opinion wilt bij een andere. Die regelt dat dan. Je kunt ook zelf proberen uit te zoeken of er wellicht experts zijn op dit gebied en een verwijzing daarnaar vragen.
zondag 6 september 2020 om 21:25
Of je verzekering bellen, die weet vaak ook wel een ingang te vinden.Knuddestudder schreef: ↑06-09-2020 21:20Je kunt gewoon bij je huisarts aangeven dat je niet tevreden bent over je internist en dat je grag een second opinion wilt bij een andere. Die regelt dat dan. Je kunt ook zelf proberen uit te zoeken of er wellicht experts zijn op dit gebied en een verwijzing daarnaar vragen.
maandag 7 september 2020 om 06:04
Toen bij mij hashimoto(te langzaam werkende schildklier) werd vast gesteld liep ik daarvoor al 1 jaar lang bij de huisarts was al bij verschillende artsen geweest. Eenmaal bij de internist heeft het nog een jaar geduurd voordat alles enigszins stabiel was.
Tijdens dit traject heb ik toen ook mijn leidinggevende en mijn team meegenomen. Ik heb ze destijds vertelt wat mijn klachten waren en wat we eraan gingen doen. Ook ik was toen net in dienst. Mijn collega’s waren blij met de openheid. Ik heb na een jaar mijn vaste contract gehad.
Succes TO.
Tijdens dit traject heb ik toen ook mijn leidinggevende en mijn team meegenomen. Ik heb ze destijds vertelt wat mijn klachten waren en wat we eraan gingen doen. Ook ik was toen net in dienst. Mijn collega’s waren blij met de openheid. Ik heb na een jaar mijn vaste contract gehad.
Succes TO.
maandag 7 september 2020 om 06:13
Dat is echt fijn om te horen. Ik ben vannacht flauwgevallen e heb me voor vandaag ziekgemeld. Hopelijk kan ik vandaag al terecht...Handbal schreef: ↑07-09-2020 06:04Toen bij mij hashimoto(te langzaam werkende schildklier) werd vast gesteld liep ik daarvoor al 1 jaar lang bij de huisarts was al bij verschillende artsen geweest. Eenmaal bij de internist heeft het nog een jaar geduurd voordat alles enigszins stabiel was.
Tijdens dit traject heb ik toen ook mijn leidinggevende en mijn team meegenomen. Ik heb ze destijds vertelt wat mijn klachten waren en wat we eraan gingen doen. Ook ik was toen net in dienst. Mijn collega’s waren blij met de openheid. Ik heb na een jaar mijn vaste contract gehad.
Succes TO.
maandag 7 september 2020 om 11:34
Ik heb ook Graves en sluit me aan bij wat meerdere al hebben aangegeven: het is echt k*t zolang je niet goed bent ingesteld. Zodra dat wel zo is en je waardes weer stabiel zijn, ben je weer zo goed als nieuw en is Graves echt niet meer beperkend.
In mijn geval heeft Graves wel vergaande gevolgen gehad omdat ik er te lang mee ben blijven doorlopen (hartritmestoornis en herseninfarct). Dus inderdaad zsm naar een internist / endocrinoloog.
Ik ben na een tijdje worstelen inmiddels al ruim 10 jaar stabiel en word totaal niet meer beperkt door Graves.
In mijn geval heeft Graves wel vergaande gevolgen gehad omdat ik er te lang mee ben blijven doorlopen (hartritmestoornis en herseninfarct). Dus inderdaad zsm naar een internist / endocrinoloog.
Ik ben na een tijdje worstelen inmiddels al ruim 10 jaar stabiel en word totaal niet meer beperkt door Graves.
maandag 7 september 2020 om 13:40
Ze waren eerst niet goed,in dr vakantie waren ze normaal omdat ik veel sliep en uitrustte. Nu zijn ze weer slecht gok ik. Docentschap is uitputtender dan je denkt.Honingbij_ schreef: ↑07-09-2020 13:13Wat ik me afvraag: als je waardes zo goed als normaal zijn, weet je dan wel zeker dat deze klachten door Graves verklaard worden? En hoeveel effect verwacht je dan van medicatie?
maandag 7 september 2020 om 13:45
Je zegt zelf in je OP. dat je T waardes voor de vakantie juist net te normaal waren.
Net te normaal lijkt me toch iets anders dan slecht.
Drie weken geleden waren de waardes goed.
Op grond van wat je hier schrijft, vind ik de diagnose Graves voorbarig gesteld.
Ik hoop dat bloedafname nu wel duidelijkheid gaat geven.
maandag 7 september 2020 om 13:59
Nee, voor de vakantie waren ze te laag, toen is de diagnose gesteld. Tijdens de vakantie weer getest, ook omdat ik weer les wilde geven. In die weken waren ze normaal. En nu gaat het dus slechter dan voorheen.hannaa46 schreef: ↑07-09-2020 13:45Je zegt zelf in je OP. dat je T waardes voor de vakantie juist net te normaal waren.
Net te normaal lijkt me toch iets anders dan slecht.
Drie weken geleden waren de waardes goed.
Op grond van wat je hier schrijft, vind ik de diagnose Graves voorbarig gesteld.
Ik hoop dat bloedafname nu wel duidelijkheid gaat geven.
Ik zou het fijn vinden als men mij op mijn woord geloofde. Het kost me energie om steeds anderen te moeten overtuigen dat ik écht ziek ben.
maandag 7 september 2020 om 14:02
Dan klopt je OP niet.Kulisek schreef: ↑07-09-2020 13:59Nee, voor de vakantie waren ze te laag, toen is de diagnose gesteld. Tijdens de vakantie weer getest, ook omdat ik weer les wilde geven. In die weken waren ze normaal. En nu gaat het dus slechter dan voorheen.
Ik zou het fijn vinden als men mij op mijn woord geloofde. Het kost me energie om steeds anderen te moeten overtuigen dat ik écht ziek ben.
maandag 7 september 2020 om 14:03
Je krijgt echt niet zomaar een stempeltje Graves, Addison, Hashimoto of een andere ziekte van een endocrinoloog cadeau bij het tweede bezoek.hannaa46 schreef: ↑07-09-2020 13:45Je zegt zelf in je OP. dat je T waardes voor de vakantie juist net te normaal waren.
Net te normaal lijkt me toch iets anders dan slecht.
Drie weken geleden waren de waardes goed.
Op grond van wat je hier schrijft, vind ik de diagnose Graves voorbarig gesteld.
Ik hoop dat bloedafname nu wel duidelijkheid gaat geven.
En nèt te normaal is ook iets anders dan prima.
Daarbij loont het ook nog om te ‘shoppen’. Een collega met Graves werd jarenlang afgescheept met medicatie en af en toe een slok radioactief jodium. Na jarenlang aanmodderen ging ze naar een ander ziekenhuis waar ze een heel ander idee hadden van ‘acceptabele waarden’. Binnen drie weken geopereerd en ik herken haar niet meer terug. Die vrouw is zo blij dat ze weer haar leven terug heeft.
@TO: ik zou ook mijn licht eens opsteken bij een patiëntenvereniging. Je hoeft het wiel niet zelf uit te vinden.
maandag 7 september 2020 om 14:11
Ja maar stel dat je waardes nu weer normaal zijn, of vrijwel normaal. Wat dan?Kulisek schreef: ↑07-09-2020 13:59Nee, voor de vakantie waren ze te laag, toen is de diagnose gesteld. Tijdens de vakantie weer getest, ook omdat ik weer les wilde geven. In die weken waren ze normaal. En nu gaat het dus slechter dan voorheen.
Ik zou het fijn vinden als men mij op mijn woord geloofde. Het kost me energie om steeds anderen te moeten overtuigen dat ik écht ziek ben.
Het heeft niks te maken met je wel of niet geloven. Wat ik alleen probeer aan te geven is dat het zonde zou zijn als je je op deze ziekte zou blindstaren terwijl er misschien ook andere oorzaken zijn voor je klachten.