Werk & Studie
alle pijlers
Kwaliteit van werk van collega's
woensdag 18 september 2019 om 20:02
Ik vind het lastig om mijn vraag te beschrijven maar ik hoop dat één van jullie me in de goede richting kan wijzen.
Al tijdens mijn studie tijdens projectwerk met medestudenten merkte ik dat de kwaliteit van mijn werk hoger was dan dat van hen. Dat kwam omdat ik mijn studie erg serieus nam: ik besteedde veel tijd aan opdrachten en wilde topkwaliteit leveren. Bij hen zag ik dat minder. Goed genoeg was goed genoeg. Ik kreeg niet de indruk dat ze niet beter konden; ze vonden het wel prima zo. Ik had daar moeite mee bij groepswerk want je maakt iets gezamenlijks en ik wilde een goed eindproduct leveren. Het is meerdere keren voorgekomen dat ik het werk boos en teleurgesteld alleen aan het verbeteren was.
Inmiddels ben ik 20 jaar verder, heb ik meerdere functies in meerdere bedrijven gehad maar ik blijf hier tegenaan lopen. Collega's die fouten maken, zich niet aan afspraken houden, matige kwaliteit werk leveren waar ik dan vervolgens last van heb omdat ik er bijvoorbeeld mee naar klanten moet. Ik kan niet altijd inschatten of ze niet beter kunnen of het wel best vinden of dat het tijdgebrek is; ik denk een combinatie. Ik spreek collega's er soms wel op aan, dat helpt soms, maar vaak ook niet (en het wordt je niet in dank afgenomen -- ik ben niet hun leidinggevende en mijn leidinggevende is erg vergevend richting collega's).
Ik kan hen niet veranderen, zo ver ben ik inmiddels wel. Maar ik zou er zo graag zelf anders mee om willen gaan. Regelmatig loop ik me op te vreten, druk te maken, op te fokken. Ik kan 's nachts soms uren wakker liggen, me boos maken, denkbeeldige boze gesprekken voeren waarin ik collega x of y de wind van voren geef. Ik trek het me allemaal zo aan en dat wil ik niet meer! Ik wil het los kunnen laten, ik wil het van me af kunnen laten glijden. Ik zal nooit accepteren dat hun gedrag oké is want dat vind ik gewoon echt niet maar ik wil me er niet zo druk om maken. Ik wil gewoon lekker mijn eigen werk goed doen en me niet zo opfokken als een ander matige kwaliteit levert.
Voor wie zo ver gekomen is in deze lap tekst: Hoe doe ik dit?? Hoe ga ik hiermee om, hoe laat ik dit los? Is daar een cursus of training voor? Heeft er iemand een magische tip? Ik blijf maar landen op dit punt, al 20 jaar lang en ik word er gek van.
Al tijdens mijn studie tijdens projectwerk met medestudenten merkte ik dat de kwaliteit van mijn werk hoger was dan dat van hen. Dat kwam omdat ik mijn studie erg serieus nam: ik besteedde veel tijd aan opdrachten en wilde topkwaliteit leveren. Bij hen zag ik dat minder. Goed genoeg was goed genoeg. Ik kreeg niet de indruk dat ze niet beter konden; ze vonden het wel prima zo. Ik had daar moeite mee bij groepswerk want je maakt iets gezamenlijks en ik wilde een goed eindproduct leveren. Het is meerdere keren voorgekomen dat ik het werk boos en teleurgesteld alleen aan het verbeteren was.
Inmiddels ben ik 20 jaar verder, heb ik meerdere functies in meerdere bedrijven gehad maar ik blijf hier tegenaan lopen. Collega's die fouten maken, zich niet aan afspraken houden, matige kwaliteit werk leveren waar ik dan vervolgens last van heb omdat ik er bijvoorbeeld mee naar klanten moet. Ik kan niet altijd inschatten of ze niet beter kunnen of het wel best vinden of dat het tijdgebrek is; ik denk een combinatie. Ik spreek collega's er soms wel op aan, dat helpt soms, maar vaak ook niet (en het wordt je niet in dank afgenomen -- ik ben niet hun leidinggevende en mijn leidinggevende is erg vergevend richting collega's).
Ik kan hen niet veranderen, zo ver ben ik inmiddels wel. Maar ik zou er zo graag zelf anders mee om willen gaan. Regelmatig loop ik me op te vreten, druk te maken, op te fokken. Ik kan 's nachts soms uren wakker liggen, me boos maken, denkbeeldige boze gesprekken voeren waarin ik collega x of y de wind van voren geef. Ik trek het me allemaal zo aan en dat wil ik niet meer! Ik wil het los kunnen laten, ik wil het van me af kunnen laten glijden. Ik zal nooit accepteren dat hun gedrag oké is want dat vind ik gewoon echt niet maar ik wil me er niet zo druk om maken. Ik wil gewoon lekker mijn eigen werk goed doen en me niet zo opfokken als een ander matige kwaliteit levert.
Voor wie zo ver gekomen is in deze lap tekst: Hoe doe ik dit?? Hoe ga ik hiermee om, hoe laat ik dit los? Is daar een cursus of training voor? Heeft er iemand een magische tip? Ik blijf maar landen op dit punt, al 20 jaar lang en ik word er gek van.
woensdag 18 september 2019 om 22:10
Ik had vroeger een perfectionistische collega waarmee ik moest samenwerken. Als we een taakverdeling afspraken en ik leverde mijn deel, dan werd dat stuk in een mum van tijd volledig door haar herschreven. Er bleef zelden een spaan van heel. Ook duurde het lang voordat collega haar deel afleverde. Want, perfectionistisch als ze was, eerst moest er grondig worden ge- researched voordat ze tot produceren kwam.
Resultaat was dat ons werk altijd uitmuntende kwaliteit had.
Ik heb na een tijd bewust een andere collega gezocht om mee samen te werken. Want ik merkte dat ik zomaar wat ging afleveren. Maakte niet uit, het werd toch helemaal overgedaan. O, ik heb het wel ter sprake gebracht maar ze kon het gewoon niet laten. Ze had enorm last van faalangst en was zo bang voor fouten dat alles, dus ook mijn werk gecontroleerd en verbeterd moest worden.
En ik vond het vreselijk om te merken dat ik ging onderpresteren en was ook niet trots en tevreden met ons afgeleverde werk. Want het was mijn werk helemaal niet meer. Werken met een andere collega zorgde ervoor dat ik weer zelf moeite ging doen. Dan maar niet uitmuntend, maar ik was wel tevreden met mijn werk.
Wat ik wil zeggen is: het is niet perse positief als men altijd een topprestatie moet neerzetten. Het kan zijn dat collega`s nu juist daardoor afhaken en slechter werk afleveren. Een fijne collega hoef je ook niet perse daardoor te zijn (ook al is je werk altijd op tijd en op niveau). Daarnaast geeft je zelf aan dat je er zelf ook onder lijdt.
Resultaat was dat ons werk altijd uitmuntende kwaliteit had.
Ik heb na een tijd bewust een andere collega gezocht om mee samen te werken. Want ik merkte dat ik zomaar wat ging afleveren. Maakte niet uit, het werd toch helemaal overgedaan. O, ik heb het wel ter sprake gebracht maar ze kon het gewoon niet laten. Ze had enorm last van faalangst en was zo bang voor fouten dat alles, dus ook mijn werk gecontroleerd en verbeterd moest worden.
En ik vond het vreselijk om te merken dat ik ging onderpresteren en was ook niet trots en tevreden met ons afgeleverde werk. Want het was mijn werk helemaal niet meer. Werken met een andere collega zorgde ervoor dat ik weer zelf moeite ging doen. Dan maar niet uitmuntend, maar ik was wel tevreden met mijn werk.
Wat ik wil zeggen is: het is niet perse positief als men altijd een topprestatie moet neerzetten. Het kan zijn dat collega`s nu juist daardoor afhaken en slechter werk afleveren. Een fijne collega hoef je ook niet perse daardoor te zijn (ook al is je werk altijd op tijd en op niveau). Daarnaast geeft je zelf aan dat je er zelf ook onder lijdt.
Je hoeft niet overal iets van te vinden.
woensdag 18 september 2019 om 22:11
Ik heb een baas die weken lang de kantjes er van af loopt maar op de momenten dat de baas van de baas meekijkt perfect weet te shinen. De baas delegeert niets, maar vraagt hapjes van het project aan ons, wij leveren aan en hij knutselt zijn shine-moment en krijgt weer wat veren in zn reet.
Ik heb (vanwege de kamerindeling) een tijd mee kunnen kijken op zn beeldscherm. De beste kerel verdeed zn tijd met VI, nu.nl, reisjes bekijken maar niet boeken etc etc.
En dan als het moet ineens ontzettend overwerken tot diep in de nacht zodat iedereen denkt zó die kerel heeft hart voor de zaak. In die nachten timmert/jat ie onze stukjes ineen tot zíjn werk en hop iedereen ie weer extatisch over hem.
Problemen tussen collegas onderling pakt ie niet aan maar vraagt of Het Team dat zelf wil oplossen want we zijn allemaal volwassenen.
Ik herken die nachtelijke wakkerlig en hem de waarheid vertellen fantasieën dus zeker.
Ik heb coaching gehad. Heeft enorm geholpen.
Nu zie ik het nog steeds, en het ergert me. Maar het is mijn baan. Ik doe mijn ding i.p.v. voor 200% nog voor 100 of soms 75% al naar gelang ik me er zelf goed bij voel. Ik kíés er voor daar te werken. Daardoor overkomt het me niet maar is het mijn keuze. Dat voelt toch anders, terwijl die gozer laatst weer de hele middag niets heeft zitten doen. Het is toch best een gave dat je zo je werk kunt indelen dat je voor zo weinig doen juist beloond wordt.
Ik heb (vanwege de kamerindeling) een tijd mee kunnen kijken op zn beeldscherm. De beste kerel verdeed zn tijd met VI, nu.nl, reisjes bekijken maar niet boeken etc etc.
En dan als het moet ineens ontzettend overwerken tot diep in de nacht zodat iedereen denkt zó die kerel heeft hart voor de zaak. In die nachten timmert/jat ie onze stukjes ineen tot zíjn werk en hop iedereen ie weer extatisch over hem.
Problemen tussen collegas onderling pakt ie niet aan maar vraagt of Het Team dat zelf wil oplossen want we zijn allemaal volwassenen.
Ik herken die nachtelijke wakkerlig en hem de waarheid vertellen fantasieën dus zeker.
Ik heb coaching gehad. Heeft enorm geholpen.
Nu zie ik het nog steeds, en het ergert me. Maar het is mijn baan. Ik doe mijn ding i.p.v. voor 200% nog voor 100 of soms 75% al naar gelang ik me er zelf goed bij voel. Ik kíés er voor daar te werken. Daardoor overkomt het me niet maar is het mijn keuze. Dat voelt toch anders, terwijl die gozer laatst weer de hele middag niets heeft zitten doen. Het is toch best een gave dat je zo je werk kunt indelen dat je voor zo weinig doen juist beloond wordt.
jamaarhoe wijzigde dit bericht op 18-09-2019 22:13
0.39% gewijzigd
Een zebra is geen paard met strepen
woensdag 18 september 2019 om 22:11
Ben je echt goed over de hele linie of overzie je die eigenlijk niet? Ik kan bijvoorbeeld heel precies werken als dat moet, maar ik ben beter in de grote lijnen, hoofd- en bijzaken scheiden en in beslissingen nemen en uitvoeren. Ook als er geen 100% zekerheid is. Voor bepaalde stukken schakel ik graag de perfectionisten in, maar wel die mensen die ook weten en waarderen dat ik waar nodig knopen doorhak en een kant op ga. Die mensen die eindeloos doorgaan om van 95% zekerheid 96, 97 etc % te maken, daar heb ik moeite mee. In mijn vakgebied krijg je daar namelijk onwerkbare systemen/oplossingen mee. Het kost ontzettend veel tijd en geld en het wordt er niet beter van. Vaak zelfs slechter.
Dus hoe zit dat bij jou?
Dus hoe zit dat bij jou?
woensdag 18 september 2019 om 22:22
Ik ben zo benieuwd wat de collega's van TO over haar zeggen.....
Mss vinden zij TO wel een arrogante collega die denkt dat ze beter is dan anderen, maar ook regelmatig steken laat vallen?
Mss vinden zij TO wel een arrogante collega die denkt dat ze beter is dan anderen, maar ook regelmatig steken laat vallen?
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 18 september 2019 om 22:28
Zolang je het niet accepteert kun je het ook niet loslaten.Monique501 schreef: ↑18-09-2019 20:02Ik zal nooit accepteren dat hun gedrag oké is want dat vind ik gewoon echt niet maar ik wil me er niet zo druk om maken.
woensdag 18 september 2019 om 22:28
woensdag 18 september 2019 om 22:39
woensdag 18 september 2019 om 23:02
oh wat herkenbaar. Ik loop hier ook tegenaan. Heb jarenlang gefreelancet, maar heb nu een vaste baan en nu valt me pas om hoe slecht sommige mensen functioneren en hoe weinig daar aan gedaan wordt.
Laatst in mijn functioneringsgesprek aangegeven, baas vond dat ik minder kritisch/verwijtend moest zijn, ik heb gezegd dat hij dan maar moet zorgen dat mensen beter werk afleveren. (gechargeerd gezegd.. ) Toen bond hij wel in, juist het feit dat ik zie (en benoem) wat er in processen niet goed loopt wordt gewaardeerd. En het is ook niet iets dat ik wil verliezen. Enige dat ik graag wil is leren dat ik er nu vooral ZELF last van heb... En dat is zonde van mijn vrije avonden
Overigens gaat het me vooral om structureel gekut van collega's en niet een keer iets fout doen, ik ben ook niet foutloos. Maar als ik iets overdraag en na weken vakantie terugkom en er werkelijk NIETS is gebeurd waardoor ik 2 weken lang alle zooi moet opruimen, dan vind ik het terecht dat ik daar geirriteerd door ben.
Toen ik binnen kwam in dit bedrijf (jong snel bedrijf wat heel snel is gegroeid) zij een van de oudere werknemers: je hebt twee keuzes, elke dag van 10 tot 4 achter je laptop zitten en nooit een stap harder werken, of 60 uur per week werken.
En ik vind allebei eigenlijk geen optie.
Maar goed, tips vroeg je
Wat mij helpt: mijn frustratie niet op laten stapelen, maar gedoseerd ventileren (ik heb een fijne baas die ik gewoon even app/bel als er iets is.. en we zien elkaar elke week sowieso 2 uur lang 1 op 1).. En afleiding zoeken. Ik woon alleen dus ik kan niet altijd tegen iemand aan praten, maar laatst was ik uit het werk bij vrienden eten en toen merkte ik dat na een goed gesprek (waarbij het misschien 5 minuten over mijn werk ging en daarna vooral over andere dingen) het al gezakt was.
En, het feit dat je dus goed bent in je werk (en ziet waar het niet goed gaat binnen een bedrijf) ook etaleren als jouw pluspunt. Ik ben sinds een half jaar echt veel zelfverzekerder (ook door een jobcoach) en laatst had ik een gesprek met iemand van het management die me zei dat hij blij is dat er mensen in het bedrijf zijn zoals ik, die het bedrijf vooruit helpen. En zo is het
Laatst in mijn functioneringsgesprek aangegeven, baas vond dat ik minder kritisch/verwijtend moest zijn, ik heb gezegd dat hij dan maar moet zorgen dat mensen beter werk afleveren. (gechargeerd gezegd.. ) Toen bond hij wel in, juist het feit dat ik zie (en benoem) wat er in processen niet goed loopt wordt gewaardeerd. En het is ook niet iets dat ik wil verliezen. Enige dat ik graag wil is leren dat ik er nu vooral ZELF last van heb... En dat is zonde van mijn vrije avonden
Overigens gaat het me vooral om structureel gekut van collega's en niet een keer iets fout doen, ik ben ook niet foutloos. Maar als ik iets overdraag en na weken vakantie terugkom en er werkelijk NIETS is gebeurd waardoor ik 2 weken lang alle zooi moet opruimen, dan vind ik het terecht dat ik daar geirriteerd door ben.
Toen ik binnen kwam in dit bedrijf (jong snel bedrijf wat heel snel is gegroeid) zij een van de oudere werknemers: je hebt twee keuzes, elke dag van 10 tot 4 achter je laptop zitten en nooit een stap harder werken, of 60 uur per week werken.
En ik vind allebei eigenlijk geen optie.
Maar goed, tips vroeg je
Wat mij helpt: mijn frustratie niet op laten stapelen, maar gedoseerd ventileren (ik heb een fijne baas die ik gewoon even app/bel als er iets is.. en we zien elkaar elke week sowieso 2 uur lang 1 op 1).. En afleiding zoeken. Ik woon alleen dus ik kan niet altijd tegen iemand aan praten, maar laatst was ik uit het werk bij vrienden eten en toen merkte ik dat na een goed gesprek (waarbij het misschien 5 minuten over mijn werk ging en daarna vooral over andere dingen) het al gezakt was.
En, het feit dat je dus goed bent in je werk (en ziet waar het niet goed gaat binnen een bedrijf) ook etaleren als jouw pluspunt. Ik ben sinds een half jaar echt veel zelfverzekerder (ook door een jobcoach) en laatst had ik een gesprek met iemand van het management die me zei dat hij blij is dat er mensen in het bedrijf zijn zoals ik, die het bedrijf vooruit helpen. En zo is het
donderdag 19 september 2019 om 06:55
Monique501 schreef: ↑18-09-2019 20:02
Al tijdens mijn studie tijdens projectwerk met medestudenten merkte ik dat de kwaliteit van mijn werk hoger was dan dat van hen. Dat kwam omdat ik mijn studie erg serieus nam: ik besteedde veel tijd aan opdrachten en wilde topkwaliteit leveren. Bij hen zag ik dat minder. Goed genoeg was goed genoeg. Ik kreeg niet de indruk dat ze niet beter konden; ze vonden het wel prima zo. Ik had daar moeite mee bij groepswerk want je maakt iets gezamenlijks en ik wilde een goed eindproduct leveren. Het is meerdere keren voorgekomen dat ik het werk boos en teleurgesteld alleen aan het verbeteren was.
Jij kiest er zelf voor om er erg veel tijd aan te besteden, maar je medestudenten waren veel efficiënter bezig. Ook dat is een onderdeel van veel opleidingen, een soort kosten-baten analyse. Dat bereidt je voor op je werkende leven waarin je ook keuzes moet maken tussen kwaliteit en kwantiteit. Jij wil constant topkwaliteit leveren maar omdat je er zo lang mee bezig bent zul je in dezelfde tijd veel minder productie kunnen draaien.
Ik kan hen niet veranderen, zo ver ben ik inmiddels wel. Maar ik zou er zo graag zelf anders mee om willen gaan. Regelmatig loop ik me op te vreten, druk te maken, op te fokken. Ik kan 's nachts soms uren wakker liggen, me boos maken, denkbeeldige boze gesprekken voeren waarin ik collega x of y de wind van voren geef. Ik trek het me allemaal zo aan en dat wil ik niet meer! Ik wil het los kunnen laten, ik wil het van me af kunnen laten glijden. Ik zal nooit accepteren dat hun gedrag oké is want dat vind ik gewoon echt niet maar ik wil me er niet zo druk om maken.
Is dat echt zo? Wil je je er écht niet meer zo druk om maken? Je schrijft namelijk ook dat je nooit zal accepteren dat hun gedrag oké is. Je oordeelt en lijkt niet van plan dat op te willen geven.
Heeft er iemand een magische tip? Ik blijf maar landen op dit punt, al 20 jaar lang en ik word er gek van.
Ik kan me voorstellen dat je er gek van wordt, maar volgens mij ligt het probleem niet bij je collega's, maar bij jou. Jij legt de lat te hoog en verwacht daarnaast dat collega's ook daaraan gaan voldoen. Jij kunt je collega's niet veranderen, alleen je eigen manier van oordelen. En zou het niet fijn zijn als je die lat voor jezelf ook wat lager (realistischer) kan leggen?
Kun je via het werk een coachingstraject oid volgen?
I'm not lazy
I'm on energy saving mode
I'm on energy saving mode
donderdag 19 september 2019 om 07:12
Beste arrogant om te vinden dat het altijd die anderen zijn die het niet goed genoeg doen.
Mijn ervaring na 20 jaar werken is dat heel veel mensen zichzelf de grote, goede, bijzondere uitzondering op de regel vinden. Als mijn werk begint is het grootste gedeelte van het proces/project achter de rug dus ik heb dan precies gezien wat er fout gaat. En dat ligt bijna nooit aan een persoon.
Wel heel vaak aan het raar ingerichte proces, de onderlinge communicatie, onuitgesproken verwachtingen, niet goed genoeg geschoold zijn voor het werk, te veel werk, alles heeft prioriteit zegt de baas of ellende thuis, waar collega’s als jij dan geen donder vanaf weten.
Praat je wel eens met die collega’s? Neem je de moeite om ze echt te leren kennen? Investeer je in de relatie? Neem je ze wel eens mee naar een klant zodat ze zien waarom het zo belangrijk is wat jij nodig hebt? Of moet het gaan zoals jij of de baas wil, terwijl die mensen geen idee hebben waarom en daarmee basta. Tsja, dan krijg je dus dat mensen het sneller wel best vinden.
Mensen zijn over het algemeen van nature geneigd om hun werk zo goed mogelijk te doen. Kijk eens verder dan die fouten zou ik zeggen.
Mijn ervaring na 20 jaar werken is dat heel veel mensen zichzelf de grote, goede, bijzondere uitzondering op de regel vinden. Als mijn werk begint is het grootste gedeelte van het proces/project achter de rug dus ik heb dan precies gezien wat er fout gaat. En dat ligt bijna nooit aan een persoon.
Wel heel vaak aan het raar ingerichte proces, de onderlinge communicatie, onuitgesproken verwachtingen, niet goed genoeg geschoold zijn voor het werk, te veel werk, alles heeft prioriteit zegt de baas of ellende thuis, waar collega’s als jij dan geen donder vanaf weten.
Praat je wel eens met die collega’s? Neem je de moeite om ze echt te leren kennen? Investeer je in de relatie? Neem je ze wel eens mee naar een klant zodat ze zien waarom het zo belangrijk is wat jij nodig hebt? Of moet het gaan zoals jij of de baas wil, terwijl die mensen geen idee hebben waarom en daarmee basta. Tsja, dan krijg je dus dat mensen het sneller wel best vinden.
Mensen zijn over het algemeen van nature geneigd om hun werk zo goed mogelijk te doen. Kijk eens verder dan die fouten zou ik zeggen.
donderdag 19 september 2019 om 07:23
Stel je verwachtingen bij. Als er dan werk wordt afgeleverd boven je verwachtingen is dat alleen maar fijn.
Probeer de goede dingen te zien in andere collegas. Misschien werkt die minder nauwkeurig, maar is die wel heel sociaal waardoor diegene bijv vaker dingen voor elkaar krijgt?
Maar wat ik ook weleens heb, dan maak ik bijvoorbeeld een fout, of ik doe iets minder nauwkeurig. ik heb niet altijd het zicht op wat voor effect bepaalde dingen hebben. Misschien kun je je collegas daarop wijzen, dat ze bijvoorbeeld ook de noodzaak zien waarom bepaalde zaken we beter afgeleverd moeten worden als het echt dramatisch is.
verder inderdaad mindfulness!
Probeer de goede dingen te zien in andere collegas. Misschien werkt die minder nauwkeurig, maar is die wel heel sociaal waardoor diegene bijv vaker dingen voor elkaar krijgt?
Maar wat ik ook weleens heb, dan maak ik bijvoorbeeld een fout, of ik doe iets minder nauwkeurig. ik heb niet altijd het zicht op wat voor effect bepaalde dingen hebben. Misschien kun je je collegas daarop wijzen, dat ze bijvoorbeeld ook de noodzaak zien waarom bepaalde zaken we beter afgeleverd moeten worden als het echt dramatisch is.
verder inderdaad mindfulness!
donderdag 19 september 2019 om 07:36
Ik heb middels ervaring e.d. ook een vrij hoge kwaliteit. Wanneer collega's vragen om mee te lopen dan zeg ik meestal ja en zij geven vaak aan dat zij er veel aan hebben. Ik ben voorzichtig geworden met het geven van kritiek. Een ander kan toch een andere motivering hebben of minder kennis, ...etc. Ik laat de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit liever bij het management.
Ik heb wel meegemaakt dat het echt richting frauduleus ging en dat is wel de grens voorbij. Ik was verbaasd dat mijn manager daar niets over wilde horen en mij zelfs de kamer heeft uitgeduwd toen ik e.a. wilde uitleggen met de melding dat ik het gewoon moest uitvoeren. In een dergelijke omgeving kan ik niet werken. Nu werk ik ergens anders.
Laat de verantwoordelijkheid waar die thuishoort. Jij bent niet verantwoordelijk voor de kwaliteit van een ander. Managers willen maar al te graag dat collega's elkaar aanspreken omdat zij het zelf ook niet doen. Laat je die rol niet in de schoenen schuiven want het komt de onderlinge relaties niet ten goede en je moet met elkaar verder samenwerken.
Ik heb wel meegemaakt dat het echt richting frauduleus ging en dat is wel de grens voorbij. Ik was verbaasd dat mijn manager daar niets over wilde horen en mij zelfs de kamer heeft uitgeduwd toen ik e.a. wilde uitleggen met de melding dat ik het gewoon moest uitvoeren. In een dergelijke omgeving kan ik niet werken. Nu werk ik ergens anders.
Laat de verantwoordelijkheid waar die thuishoort. Jij bent niet verantwoordelijk voor de kwaliteit van een ander. Managers willen maar al te graag dat collega's elkaar aanspreken omdat zij het zelf ook niet doen. Laat je die rol niet in de schoenen schuiven want het komt de onderlinge relaties niet ten goede en je moet met elkaar verder samenwerken.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 19 september 2019 om 08:10
Redelijk herkenbaar allemaal en ook de post van creabea2punt0 zou zomaar van mj kunnen zijn. Vooral ook dat niks gedaan is na een paar weken vakantie.
Ik werk hier ook samen met zo een collega. Collega doet zijn werk maar halfbakken, maakt ook behoorlijk veel (taal)fouten en zit vele uren op internet te lezen over Russische poëzie en hoe lang hij nog moet tot zijn pensioen terwijl er gewoon werk gedaan moet worden....
Ik heb zelf kwaliteit hoog in het vaandel staan en kreeg daar ook altijd bovengemiddelde beoordelingen en complimenten over van mijn vorige leidinggevende.
Ik heb de moeizame samenwerking met mijn collega laatst aangegeven bij mijn nieuwe leidinggevende maar die reageerde heel anders dan ik had gedacht. Dat collega er een puinhoop van maakt dat maakt niet uit voor deze leidinggevende, als het werk maar gebeurt. Toen ik aangaf dat dat ook niet het geval is en dat collega meer tijd op internet zit dan aan het werk is had ik het uiteindelijk gedaan. Want blijkbaar had ik zelf teveel tijd over dat ik me met het functioneren van collega bezig hield.
Nou...... Hoe moeilijk ook, we hebben het werk nu in 2 delen opgesplitst. Ieder van ons verantwoordelijk voor de helft van de toko. En ik heb nu dan maar voor mezelf besloten dat het mijn energie allemaal niet meer waard is. Ik zorg er nu dus voor dat mijn eigen deel van het werk wel de kwaliteit heeft en bij is en af is en verder bemoei ik me totaal niet meer met de andere helft van het werk. Wat hierboven ook door iemand werd gezegd: ik heb het aangekaart en nu is het verder aan collega en LG dan. Veel plezier ermee.
En uiteindelijk komen ze er nu ook zelf achter want klanten (ook grote) beginnen te bellen met klachten en deadllnes worden niet meer gehaald. Mijn reactie daarop is tegenwoordig 'op welk stuk van het werk heeft die klacht betrekking en wie is daar verantwoordelijk voor?'
Vervelend om die onverschillige houding nu aan te moeten nemen maar het geeft inderdaad wel heel veel rust om te denken 'jouw feestje'. Ik hou mijn eigen straat schoon en verder steek ik er geen energie meer in.
Maar blijft jammer,.
Ik werk hier ook samen met zo een collega. Collega doet zijn werk maar halfbakken, maakt ook behoorlijk veel (taal)fouten en zit vele uren op internet te lezen over Russische poëzie en hoe lang hij nog moet tot zijn pensioen terwijl er gewoon werk gedaan moet worden....
Ik heb zelf kwaliteit hoog in het vaandel staan en kreeg daar ook altijd bovengemiddelde beoordelingen en complimenten over van mijn vorige leidinggevende.
Ik heb de moeizame samenwerking met mijn collega laatst aangegeven bij mijn nieuwe leidinggevende maar die reageerde heel anders dan ik had gedacht. Dat collega er een puinhoop van maakt dat maakt niet uit voor deze leidinggevende, als het werk maar gebeurt. Toen ik aangaf dat dat ook niet het geval is en dat collega meer tijd op internet zit dan aan het werk is had ik het uiteindelijk gedaan. Want blijkbaar had ik zelf teveel tijd over dat ik me met het functioneren van collega bezig hield.
Nou...... Hoe moeilijk ook, we hebben het werk nu in 2 delen opgesplitst. Ieder van ons verantwoordelijk voor de helft van de toko. En ik heb nu dan maar voor mezelf besloten dat het mijn energie allemaal niet meer waard is. Ik zorg er nu dus voor dat mijn eigen deel van het werk wel de kwaliteit heeft en bij is en af is en verder bemoei ik me totaal niet meer met de andere helft van het werk. Wat hierboven ook door iemand werd gezegd: ik heb het aangekaart en nu is het verder aan collega en LG dan. Veel plezier ermee.
En uiteindelijk komen ze er nu ook zelf achter want klanten (ook grote) beginnen te bellen met klachten en deadllnes worden niet meer gehaald. Mijn reactie daarop is tegenwoordig 'op welk stuk van het werk heeft die klacht betrekking en wie is daar verantwoordelijk voor?'
Vervelend om die onverschillige houding nu aan te moeten nemen maar het geeft inderdaad wel heel veel rust om te denken 'jouw feestje'. Ik hou mijn eigen straat schoon en verder steek ik er geen energie meer in.
Maar blijft jammer,.
donderdag 19 september 2019 om 08:16
Dit.Pergamon schreef: ↑18-09-2019 21:52Ik heb een perfectionistische collega. ALLES wordt onder de loep genomen, elk detail bekeken, 1mm naar links, 2mm naar rechts... Schijtziek word ik er van. Niet omdat ik nooit iets perfect wil hebben, maar wel omdat er soms iets niet kan. Vanwege tijd, budget, technische mogelijkheden, etc.
Haar budget is altijd op (lees: grote overschrijding) en haar overuren reizen de pan uit. Alles is belangrijk, dus prioriteiten worden niet gesteld
Ik blijf altijd binnen budget en maak overuren als dat nodig is. Ik werk met een prioriteitenlijst.
Zij vindt mij te slordig. Ik vind dat zij onrealistische verwachtingen heeft binnen de mogelijkheden die er zijn.
donderdag 19 september 2019 om 08:34
Waar het verhaal me erg aan doet denken is wat ik laatst las: 80% (ofzo) van de automobilisten vindt zichzelf een beter dan gemiddelde chauffeur.
Wat statistisch dus niet kan.
Als je jezelf zoveel beter vindt dan anderen heb je mss niet zo'n reëel zelfbeeld.
Wat statistisch dus niet kan.
Als je jezelf zoveel beter vindt dan anderen heb je mss niet zo'n reëel zelfbeeld.
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 19 september 2019 om 08:37
Ik heb een tijdje gewerkt met iemand die heel erg nauwkeurig en gedetailleerd was. Zelf ben ik meer van de grote lijnen, snel tot de kern komen, en afronden. De samenwerking was voor ons beide frustrerend maar uiteindelijk hebben we er wel iets van opgestoken. Toen ik zelf de teamplanning deed hield ik rekening met productiejagers en diepgravers. Beide heb je nodig, omdat je kwaliteit gewaarborgd moet blijven maar het ook een beetje vlot moet. Je hebt vast ook mensen die snel en gedetailleerd werken, maar die ken ik niet.
donderdag 19 september 2019 om 08:39
Wat veel reacties, dankjewel. Het duurde gisteravond een tijdje voordat mijn topic geplaatst was dus ik dacht dat er wat misgegaan was. Toen ben ik wat anders gaan doen en heb ik niet meer gezien dat er reacties kwamen.
Ik zie veel reacties dat ik perfectionistisch ben. Dat is niet zo. Ik ben geen pietlut, niet van de details en doe niet overal veel te lang over. Ik overzie het geheel, ben goed in mijn werk en het is echt mogelijk om in normale tijd hoge kwaliteit werk te leveren. De frustraties waarover ik praat, gaan niet over details. Dit gaat over echte fouten waar ook meer mensen last van hebben dan ik. Maar goed, ik kan niet voor hen praten dus ik ben vooral op zoek naar hoe ik er het beste mee om kan gaan.
@Het-groepje, Lady_day, Boarn
Autonoom werken lukt me voor een groot deel. Maar je hebt toch altijd met collega's te maken. Met z'n allen maak je wat mogelijk voor die klant*. Ik vind het vaak ook zo erg voor die klant als zaken zo mis gaan. (*non-profit sector -- denk aan zorg, onderwijs -- met veel werkdruk)
@piep, nitflex, lady_day, redbulletje:
dat heb ik ook geprobeerd, zelf m'n werk ook minder goed doen. Maar ik merk dat ik daar niet blij van word. Ik ben er dan niet trots op, ik haal er geen bevrediging uit. Ik wil graag goed werk doen, ook weer voor die klant*. En gelukkig krijg ik er ook waardering voor (@kindrebel). Maar goed, zelf minder kwaliteit leveren blijkt voor mij dus geen oplossing.
@creabea, herkenbaar. Al denk ik dat de werkdruk bij ons ook een grote rol speelt. Misschien richt ik mijn frustratie wel op de verkeerde personen. Als er wat uren bij konden, ging die kwaliteit misschien ook omhoog.
@viva-amber, "laat de verantwoordelijkheid waar die thuishoort", je hebt zó gelijk, dat zeg ik ook 100x keer tegen mezelf. Maar dat ook echt loslaten het dan van me afzetten, dat vind ik dus zo lastig.
Ik lees een paar keer mindfulness en yoga als tip. Ik weet niet of dat bij mij past. Coaching past misschien beter. Dat RET wat @enthousiasteling noemt heb ik even bekeken en dat lijkt te passen, ik ga daar even verder in lezen!
Nogmaals bedankt voor alle reacties en eventuele nieuwe!
Ik zie veel reacties dat ik perfectionistisch ben. Dat is niet zo. Ik ben geen pietlut, niet van de details en doe niet overal veel te lang over. Ik overzie het geheel, ben goed in mijn werk en het is echt mogelijk om in normale tijd hoge kwaliteit werk te leveren. De frustraties waarover ik praat, gaan niet over details. Dit gaat over echte fouten waar ook meer mensen last van hebben dan ik. Maar goed, ik kan niet voor hen praten dus ik ben vooral op zoek naar hoe ik er het beste mee om kan gaan.
@Het-groepje, Lady_day, Boarn
Autonoom werken lukt me voor een groot deel. Maar je hebt toch altijd met collega's te maken. Met z'n allen maak je wat mogelijk voor die klant*. Ik vind het vaak ook zo erg voor die klant als zaken zo mis gaan. (*non-profit sector -- denk aan zorg, onderwijs -- met veel werkdruk)
@piep, nitflex, lady_day, redbulletje:
dat heb ik ook geprobeerd, zelf m'n werk ook minder goed doen. Maar ik merk dat ik daar niet blij van word. Ik ben er dan niet trots op, ik haal er geen bevrediging uit. Ik wil graag goed werk doen, ook weer voor die klant*. En gelukkig krijg ik er ook waardering voor (@kindrebel). Maar goed, zelf minder kwaliteit leveren blijkt voor mij dus geen oplossing.
@creabea, herkenbaar. Al denk ik dat de werkdruk bij ons ook een grote rol speelt. Misschien richt ik mijn frustratie wel op de verkeerde personen. Als er wat uren bij konden, ging die kwaliteit misschien ook omhoog.
@viva-amber, "laat de verantwoordelijkheid waar die thuishoort", je hebt zó gelijk, dat zeg ik ook 100x keer tegen mezelf. Maar dat ook echt loslaten het dan van me afzetten, dat vind ik dus zo lastig.
Ik lees een paar keer mindfulness en yoga als tip. Ik weet niet of dat bij mij past. Coaching past misschien beter. Dat RET wat @enthousiasteling noemt heb ik even bekeken en dat lijkt te passen, ik ga daar even verder in lezen!
Nogmaals bedankt voor alle reacties en eventuele nieuwe!
donderdag 19 september 2019 om 08:41
Grappig, dat zei ik gisteren nog tegen mijn dochter. Hetzelfde geldt voor slimheid en opvoedskills. Je hoort eigenlijk nooit van mensen dat ze dat niet kunnen/hebben, terwijl niemand het een bezwaar vindt om slecht te kunnen fietsen of schilderen.
donderdag 19 september 2019 om 08:44
Spijker op zijn kop. Precies wat hier aan de hand is. Zelfoverschatting ten top. Als je jezelf op het werk zo veel beter vindt dan die ander, dan kan je op zijn minst energie stoppen in zorgen dat die ander zijn werk beter doet. Als je dat niet doet, ben je zelf ook lui.
In plaats daarvan vindt iemand hier klagen bij de nieuwe baas over het disfunctioneren van die ander wel een goed idee. Ik geef de lg die dan zegt, hoezo heb je tijd voor dit gezeur, groot gelijk. Echt, dat meen je toch niet serieus, dat je jezelf zo fantastisch vindt dat je tegen de baas gaat zeggen dat je collega zijn werk slecht doet?
En als jouw werk echt niet meer beter kan omdat het zo perfect is als je zelf beweert, dan is het hoog tijd voor de volgende uitdaging. In een omgeving waarin mensen veel beter en slimmer zijn dan jij.
