Kwaliteit van werk van collega's

Campercamping schreef: ↑

28-09-2019 12:24

Het is dat de leiding niet van de daken kan schreeuwen dat het gaat om ''productie'', want naar buiten toe roept het bedrijf dat zij staan voor kwaliteit. Wat natuurlijk ook wel klopt, maar er ligt ergens een kantelpunt. Je kunt niet een opdracht 2 weken langer laten liggen omdat er voor de derde keer een senior naar moet kijken, die vervolgens gaat lopen miezeren over veranderingen in de marge.

...want dan komt het resultaat veel te laat. Soms is er een deadline en dan kun je beter een minder goed resultaat leveren dan geen of een te laat resultaat. Mee eens, dus.

Op mijn werkplek weet ik ongeveer net zoveel als 25 jaar geleden. Door gebrek aan leermogelijkheden ontstond er vandaag verwarring over de opdracht die ik vandaag had.

Een collega zei: Elke leerling uit leerjaar 1 en 2 heeft een boek nodig. Een voor leerjaar 1, en een voor leerjaar 2. Dat vond ik enigszins vreemd.

Een andere collega zei: Elke leerling uit leerjaar 1 heeft een boek voor leerjaar 1 nodig, en elke leerling uit leerjaar 2 een boek voor leerjaar 2. Vrij logisch voor mij.

Ik maak de dozen open: Toen zag ik vier soorten boeken:
- blauwe boeken voor leerjaar 1;
- gele boeken voor leerjaar 1;
- blauwe boeken voor leerjaar 2;
- gele boeken voor leerjaar 2.

Toen luidde de opdracht: Elke leerling uit leerjaar 1 heeft een blauw en een geel boek nodig voor leerjaar 1, en elke leerling uit leerjaar 2 heeft een blauw en een geel boek nodig voor leerjaar 2.

Het zou handig zijn geweest dat mij die achtergrondinformatie werd verstrekt, zodat ik zelfstandig die opdrachten kan uitvoeren. Dat gebeurt niet omdat de werkgever denkt dat ik een leerstoornis heb en daardoor dat niet kan leren, hoewel dat niet waar is. Dan had ik die gebrekkige communicatie niet gehad, en had ik gewoon direct - zonder hulp van buitenaf - geweten wat de bedoeling was.

Dat communicatieve gepruts vind ik bijzonder ergerlijk!

Ik snap het probleem geloof ik niet zo. Is toch logisch dat je voor elk leerjaar een ander boek nodig hebt tenzij het een boek is wat gemaakt is voor 2 cursusjaren.
Je maakt het voor jezelf geloof ik wat moeilijker dan het is dat je alles zo voorgekauwd enz moet hebben

Ik heb tussendoor gevraagd: "Is het niet logischer dat boeken voor leerjaar 1 voor 1e-klassers zijn en boeken voor leerjaar 2 voor 2e-klassers?" Nee, zei de eerste. Elke leerling voor leerjaar 1 en 2 heeft beide boeken nodig. Het is dus anders dan ik verondersteld had. Maar later bleek dat mijn veronderstelling wel juist was.

Dat voorkauwen was niet nodig geweest als ik van meet af aan wist, wat de bedoeling was. Dat soort problemen komt op mijn werk vaker voor, door gebrek aan informatie bij mij. Dat ik die informatie niet heb, kan ik niet verhelpen, want ik krijg dat ook niet op verzoek.

hans66 schreef: ↑

30-09-2019 21:28

I

Dat voorkauwen was niet nodig geweest als ik van meet af aan wist, wat de bedoeling was. Dat soort problemen komt op mijn werk vaker voor, door gebrek aan informatie bij mij. Dat ik die informatie niet heb, kan ik niet verhelpen, want ik krijg dat ook niet op verzoek.

Misschien moet je ook eens ophouden dan om de schuld altijd bij iemand anders te leggen..
Zo kom je wel een beetje over in je posts

Robinson,

Dat anderen mij weigeren iets te leren, is mijn schuld? Ik vind het de taak van een leidinggevende de ander iets te leren. Andersom is het mijn taak om duidelijkheid te vragen als mij iets niet duidelijk is. Dat stelt men niet zo op prijs. Ik stop op een gegeven moment met vragen.

Ik verwijt mijzelf dat ik niet eerder een andere baan gezocht heb.

hans66 schreef: ↑

30-09-2019 21:28

Ik heb tussendoor gevraagd: "Is het niet logischer dat boeken voor leerjaar 1 voor 1e-klassers zijn en boeken voor leerjaar 2 voor 2e-klassers?" Nee, zei de eerste. Elke leerling voor leerjaar 1 en 2 heeft beide boeken nodig. Het is dus anders dan ik verondersteld had. Maar later bleek dat mijn veronderstelling wel juist was.

Dat voorkauwen was niet nodig geweest als ik van meet af aan wist, wat de bedoeling was. Dat soort problemen komt op mijn werk vaker voor, door gebrek aan informatie bij mij. Dat ik die informatie niet heb, kan ik niet verhelpen, want ik krijg dat ook niet op verzoek.

Soms gaan dingen gewoon 'lost in tranlation'. Dat gebeurt niet express of moedwillig. Aan jou om hier flexibel mee om te gaan en niet te doen alsof het een enorme halszaak is. Het is toch goedgekomen? Binnen afzienbare tijd ook nog.

En je kan wel zeggen dat je geen specifieke hulp nodig hebt, in dit topic kom je wel over alsof je dat soms WEL nodig hebt. Dat is geen schande, maar probeer te zien dat mensen je willen helpen (en dat soms dus verkeerd aanpakken). De intentie is goed, blijf die zien. Ik begeleid iemand die (ook) extra hulp nodig heeft. Soms vindt zij dat ik het onhandig uitleg. Dat kan en mag en daar hebben we het dan over. Neemt niet weg dat zij met een reden op de functie zit waarop zij zit en ik op de functie waarop ik zit.

hans66 schreef: ↑

30-09-2019 21:37

Robinson,

Dat anderen mij weigeren iets te leren, is mijn schuld? Ik vind het de taak van een leidinggevende de ander iets te leren. Andersom is het mijn taak om duidelijkheid te vragen als mij iets niet duidelijk is. Dat stelt men niet zo op prijs. Ik stop op een gegeven moment met vragen.

Ik verwijt mijzelf dat ik niet eerder een andere baan gezocht heb.

Ik vind dat je gewoon echt moeilijk doet om niks eerlijk gezegd en iets veel groter maakt dan het is.
Op mijn werk gaan er ook dingen fout, misschien omdat iets niet goed is uitgelegd, of ik heb het verkeerd begrepen, kan allemaal. Maar hoe je op zo'n situatie reageert ben je toch zelf verantwoordelijk voor? Zoals je posts nu op me overkomen is het dat je het slechte altijd in mensen ziet omdat ze zeker bewust jou dingen niet hebben uitgelegd en het is de schuld van een ander (nu weer, nu leg je de schuld bij een leidinggevende..).
Als iets niet duidelijk is is het goed om verduidelijking te vragen. Echter, domme vragen bestaan niet, wel irritante vragen..

Een andere baan zoeken kan, maar denk je dat de problemen dan opgelost zijn?

Pergamon,

Het liefst zou ik dingen zo veel mogelijk zelfstandig willen aanpakken. Zelf kijken naar beschikbare informatie en dat ik daarbij af en toe op weg geholpen word. Gewoon kleine hints. En dat ik het daarna zelfstandig kan. Ik heb daar wel de intelligentie voor. Dat is uiteindelijk niet de opzet gebleken. Ze denken aan een zekere cognitieve beperking. Geen leervermogen. In plaats van informatie te geven die ik niet heb, wordt er informatie gegeven die ik allang heb (zoals hoe ik via de browser OneDrive van Office 365 kan benaderen; dat weet ik al ettelijke jaren!). Ze hebben geen enkele inzicht in wat ik weet, en wat ik niet weet.

Als meerdere personen tegenstrijdige opdrachten gaan geven, probeer ik te raden wat de juiste opdracht is. Dat klopt dan weer niet. Met de juiste informatie zou ik meteen weten wat de bedoeling is. Het is weliswaar op dezelfde dag goed gekomen, maar ik had die tegenstrijdigheden liever niet gehad. Ik voel me daar ongemakkelijk bij.

@Hans,

Ik schrijf hier een jaar of 12 en ik lees je dus al lang. In het verleden was je heel open, maar tegenwoordig minder. Waarom dat is, en of dat een bewiste keuze is weet ik niet. Ik zal het volgende dus bewust vaag houden
Ik "weet" wat van je"beperking" (bewust tussen aanhalingstekens) af, op basis van je posts hier. Je onderschat hoe moeilijk dat voor collega's kan zijn. Zij doen hun best, jij ziet alleen wat er mis gaat. Beide partijen hebben een punt en beide partijen laten ook steken vallen. Het is aan jou, om daar goed mee om te gaan. Heb jij, anders dan op de werkplek, begeleiding? (dit hoef je niet te beantwoorden als je niet wil). Ik heb recent met de begeleiding van mijn collega gesproken en dat was voor alle partijen heel goed en verhelderend.

Ik denk dat je opdrachten soms iets te letterlijk interpreteert. Weten die mensen veel of die boeken geel of blauw zijn. Wat ze nog weten is dat ieder leerjaar altijd 2 boeken krijgt. En dan mag je best zonder overleg van de opdracht afwijken als blijkt dat iemand je per ongeluk een verkeerde instructie heeft gegeven. Normaal gesproken zou de opdracht misschien alleen zijn geweest: “Hans, verdeel jij die boeken even?” Punt. Geen kleuren en jaren. Gewoon doos openmaken en zien wat er in zit. Nog minder informatie dus. De info heeft je nu juist van de wijs gebracht.

Wellicht probeert men je beschermde werkplek te respecteren? Als je die niet nodig hebt kun je natuurlijk ook elders werken met meer zelfstandigheid.

Dit is precies wat ik eerder bedoelde, voor degene die jou deze taak gaf is het distribueren van die boeken niet het belangrijkste van de dag, dus zo precies denken ze er niet over na.

En dat geldt voor ons allemaal, we bekijken een opdracht allemaal vanuit ons eigen perspectief.

Robinson schreef: ↑

30-09-2019 21:47

Ik vind dat je gewoon echt moeilijk doet om niks eerlijk gezegd en iets veel groter maakt dan het is.

Misschien is dat ook zo. Het kan zijn dat ik dat mij te veel aantrek, of dat te veel overdrijf. Maar ik voel me daar ongemakkelijk bij. Een verkeerd denkpatroon bij mijzelf.

Op mijn werk gaan er ook dingen fout, misschien omdat iets niet goed is uitgelegd, of ik heb het verkeerd begrepen, kan allemaal.

Ja, dat kan inderdaad. Maar mensen, inclusief ikzelf, kunnen hun (ons) best doen om die fouten terug te dringen. Wat gaat er fout? Waarom gaat het fout? etc. Fouten maak ik ook, en ik probeer dat terug te dringen, m.n. als de fout bij mij lag.

Maar hoe je op zo'n situatie reageert ben je toch zelf verantwoordelijk voor? Zoals je posts nu op me overkomen is het dat je het slechte altijd in mensen ziet omdat ze zeker bewust jou dingen niet hebben uitgelegd en het is de schuld van een ander (nu weer, nu leg je de schuld bij een leidinggevende..).

Ik vroeg dus wat de bedoeling was. En dan krijg ik tegenstrijdige instructies. Wat deed ik dan fout? Ik zou daar lering uit kunnen trekken.

Als iets niet duidelijk is is het goed om verduidelijking te vragen. Echter, domme vragen bestaan niet, wel irritante vragen..

Tja... om verduidelijking vragen... Dat is op mijn werk een issue (al insinueer ik met deze zin dat de fout bij een ander zou liggen). Ik stel soms domme of irritante vragen.

Een andere baan zoeken kan, maar denk je dat de problemen dan opgelost zijn?

Het is moeilijk te voorspellen hoe de omgang bij een andere baan zou zijn. Bij een vorige baan werd het vragen als iets positiefs gezien, als een poging om zelfstandiger te worden. Op het huidige werk niet. Mij zelfstandiger te laten worden, lijkt niet het doel te zijn.

Pergamon schreef: ↑

30-09-2019 22:03

@Hans,

Ik schrijf hier een jaar of 12 en ik lees je dus al lang. In het verleden was je heel open, maar tegenwoordig minder. Waarom dat is, en of dat een bewiste keuze is weet ik niet.

Ik ben hier minder open over, omdat autisme in het verleden te pas en te onpas erbij werd gehaald bij diverse topics waar een meningsverschil is. Daarmee werd de discussie doodgeslagen. Ik stelde dat niet meer op prijs. Toen ik minder open werd hierover, merkte ik dat de discussies in het algemeen prettiger verlopen. Er zijn natuurlijk meningsverschillen over diverse onderwerpen, maar ik werd meestal weer gezien als normaal, als iedere andere forummer die toevallig een andere mening had. Het aantal topics waar ik de "beperking" (tussen aanhalingstekens, omdat ik buiten het werk autisme het leven voor mij juist interessant maakt) expliciet benoem heb ik daarom beperkt.

Ik zal het volgende dus bewust vaag houden
Ik "weet" wat van je"beperking" (bewust tussen aanhalingstekens) af, op basis van je posts hier. Je onderschat hoe moeilijk dat voor collega's kan zijn. Zij doen hun best, jij ziet alleen wat er mis gaat. Beide partijen hebben een punt en beide partijen laten ook steken vallen.

Dat klopt. Ik probeer aan mijn kant te analyseren wat er aan mijn kant op het werk misgaat. Ik ben niet feilloos. Ik heb soms wel het gevoel dat fouten mij soms iets te zwaar aangerekend worden, wat niet altijd in verhouding staat met de ernst van de fout.

Het is aan jou, om daar goed mee om te gaan. Heb jij, anders dan op de werkplek, begeleiding? (dit hoef je niet te beantwoorden als je niet wil).

Ik heb buiten mijn werkplek geen begeleiding. Thuis niet, elders niet (sinds ongeveer 4 jaar niet). Dat gaat goed (op sommige vlakken zelfs heel erg goed). Op het werk zou ik meer begeleiding op maat willen hebben, maar dat gebeurt niet. Men wil geen rekening houden met knelpunten (mij wordt nooit de vraag gesteld "Met welke punten heb je problemen?", "Waarin zou je meer ondersteuning of hulp willen hebben?", "Wat zou je op het werk willen leren?", "De wijze waarop ik (of mijn waarnemers) instructief geef; hoe denk je daarover?"), er is geen job coach, en er zijn geen functioneringsgesprekken. Het werk is te eenvoudig, werkdruk is veel te laag en veel opdrachten eindigen met "Begrijp je wat ik bedoel?" of worden gevolgd met extra instructies die niet gegeven hoeven te worden omdat dat voor mij standaard is. Ik heb liever gehad dat ze wat afwachtender zijn. Als iets niet duidelijk is vraag ik het wel. Ze zijn m.i. te bang dat ik iets niet begrijp. Een enkele keer wordt er kinderlijk tegen mij gepraat. Ik twijfel soms of er voldoende respect voor mij is. Van overige collega's krijg ik wel veel respect; waar ik erg blij mee ben. Ze vragen me zelfs mee uit (als dat niet door het management geregeld is).

Ik heb recent met de begeleiding van mijn collega gesproken en dat was voor alle partijen heel goed en verhelderend.

Mijn vorige leidinggevenden en teamleiders hebben nooit met mijn vroegere woonbegeleiding gesproken. Het zou ook niet overeenkomen met hun ware aard en opzet.

Ikzelf heb erg veel aan die begeleiding gehad, met het resultaat dat ik volledig zonder hulp zelfstandig woon. Daar had ik het gevoel echt wat te leren.

Met de vroegere begeleiding heb ik dit probleem aangekaart, en ze willen mij misschien helpen met een andere baan.

Ik ben bezig met een studie, bestaande uit 5 deelopleidingen. Voor het examen van de eerste deelopleiding Officemanagent ben ik geslaagd.

Ik denk dat daar dan het probleem misschien ook we zit, dat je alles te letterlijk en zwart op wit wil hebben. Iedereen heeft zijn eigen prioriteiten en wat voor jou bijv heel belangrijk is aan informatie is voor de ander maar een detail. Maar dat wordt eigenlijk niet met opzet gedaan. Met die boeken, Ik had waarschijnlijk niet eens de kleuren onthouden. Omdat vanuit mijn perspectief die kleur niet van belang is, en op zo’n moment ik dan niet zou realiseren dat het voor jou juist we belangrijk is. Zou ik dat met opzet doen? Nee ik sta er op dat moment gewoon niet bij stil.

hans66 schreef: ↑

30-09-2019 22:33

Ik ben hier minder open over, omdat autisme in het verleden te pas en te onpas erbij werd gehaald bij diverse topics waar een meningsverschil is. Daarmee werd de discussie doodgeslagen. Ik stelde dat niet meer op prijs. Toen ik minder open werd hierover, merkte ik dat de discussies in het algemeen prettiger verlopen. Er zijn natuurlijk meningsverschillen over diverse onderwerpen, maar ik werd meestal weer gezien als normaal, als iedere andere forummer die toevallig een andere mening had. Het aantal topics waar ik de "beperking" (tussen aanhalingstekens, omdat ik buiten het werk autisme het leven voor mij juist interessant maakt) expliciet benoem heb ik daarom beperkt.


Dat klopt. Ik probeer aan mijn kant te analyseren wat er aan mijn kant op het werk misgaat. Ik ben niet feilloos. Ik heb soms wel het gevoel dat fouten mij soms iets te zwaar aangerekend worden, wat niet altijd in verhouding staat met de ernst van de fout.


Ik heb buiten mijn werkplek geen begeleiding. Thuis niet, elders niet (sinds ongeveer 4 jaar niet). Dat gaat goed (op sommige vlakken zelfs heel erg goed). Op het werk zou ik meer begeleiding op maat willen hebben, maar dat gebeurt niet. Men wil geen rekening houden met knelpunten (mij wordt nooit de vraag gesteld "Met welke punten heb je problemen?", "Waarin zou je meer ondersteuning of hulp willen hebben?", "Wat zou je op het werk willen leren?", "De wijze waarop ik (of mijn waarnemers) instructief geef; hoe denk je daarover?"), er is geen job coach, en er zijn geen functioneringsgesprekken. Het werk is te eenvoudig, werkdruk is veel te laag en veel opdrachten eindigen met "Begrijp je wat ik bedoel?" of worden gevolgd met extra instructies die niet gegeven hoeven te worden omdat dat voor mij standaard is. Ik heb liever gehad dat ze wat afwachtender zijn. Als iets niet duidelijk is vraag ik het wel. Ze zijn m.i. te bang dat ik iets niet begrijp. Een enkele keer wordt er kinderlijk tegen mij gepraat. Ik twijfel soms of er voldoende respect voor mij is. Van overige collega's krijg ik wel veel respect; waar ik erg blij mee ben. Ze vragen me zelfs mee uit (als dat niet door het management geregeld is).


Mijn vorige leidinggevenden en teamleiders hebben nooit met mijn vroegere woonbegeleiding gesproken. Het zou ook niet overeenkomen met hun ware aard en opzet.

Ikzelf heb erg veel aan die begeleiding gehad, met het resultaat dat ik volledig zonder hulp zelfstandig woon. Daar had ik het gevoel echt wat te leren.

Met de vroegere begeleiding heb ik dit probleem aangekaart, en ze willen mij misschien helpen met een andere baan.

Ik ben bezig met een studie, bestaande uit 5 deelopleidingen. Voor het examen van de eerste deelopleiding Officemanagent ben ik geslaagd.

Ik denk dat je echt wezenlijk onderschat hoeveel impact jouw autisme heeft op de werkvloer en wat je van mensen verlangd. Wat voor jou heel logisch is, is dat voor hen niet. Verder toon je in deze stukken ook geen initiatief om tot gesprek over te gaan, hoe dingen verbetert zouden kunnen worden. Daarin blijf je passief. Het is écht lastig om als persoon zonder enige kennis van autisme (en geen opleiding etc om daar mee om te gaan) op een goede manier aan te sturen. Daar zijn geen handboeken voor, geen protocollen en geen autist is hetzelfde. Jij vraagt hen jouw wensen te kunnen 'lezen', maar daarin vraag je van mensen écht te veel.

De begeleiding waar je over spreekt zijn geschoolde mensen in begeleiding, waarbij hun werk voor 90% bestaat uit het begeleiden van mensen met een "beperking". Jouw collega's nu hebben die scholing niet, plus dat jouw werk slechts een heel klein radartje in hun (zeer drukken) docentenbestaan is.

Ik denk echt dat jij te veel verwacht.

Pergamon schreef: ↑

01-10-2019 13:59

Verder toon je in deze stukken ook geen initiatief om tot gesprek over te gaan, hoe dingen verbetert zouden kunnen worden. Daarin blijf je passief.

Ik heb een paar keer een gesprek gehad, wat ik zou willen, en wat het beste is. Daar is tot nog toe weinig verbetering in te bereiken. Herhaaldelijk wordt het advies aan mij gegeven door anderen: Geef aan wat je lastig vindt. Wat werkt het beste voor jou, vooral om vorderingen te maken? De werkgever meent tot nog toe beter te weten dan ik. Dan heeft een gesprek weinig zin. Dan is het te gemakkelijk om de school vrij te pleiten en mij de schuld of verwijt in de schoenen te schuiven. Terwijl anderen met autisme wel kansen krijgen.

Het is écht lastig om als persoon zonder enige kennis van autisme (en geen opleiding etc om daar mee om te gaan) op een goede manier aan te sturen. Daar zijn geen handboeken voor, geen protocollen en geen autist is hetzelfde. Jij vraagt hen jouw wensen te kunnen 'lezen', maar daarin vraag je van mensen écht te veel.

Een gesprek is daarom belangrijk, essentieel. Echter als een werkgever het allemaal beter weet, en vervolgens mijn mening invalideert, ben ik er echter snel klaar mee. Dan werk ik liever voor een werkgever met wie wel zaken af te stemmen zijn.

De begeleiding waar je over spreekt zijn

geschoolde mensen in begeleiding, waarbij hun werk voor 90% bestaat uit het begeleiden van mensen met een "beperking". Jouw collega's nu hebben die scholing niet, plus dat jouw werk slechts een heel klein radartje in hun (zeer drukken) docentenbestaan is.

Het is dus belangrijk dat er geluisterd wordt naar de betrokken werknemer met autisme. De werkgever wil dat niet.

Ik verwacht wel iets, op zijn minst hetzelfde respect als elke andere collega. Ik ben het met je eens dat ik zou moeten aangeven wat voor mij zou werken, maar tot nog toe, levert dat niets op. Hij heeft de waarheid in pacht, meent hij. Hij hoeft voor mij geen respect te hebben. Mijn voor de rest goede functioneren, mijn loyaliteit en collegialiteit betaalt zich niet terug, en mijn grens is al enkele jaren geleden al bereikt.

Daar laat ik het bij; er is nu voldoende hierover gezegd. Verdere reacties van mij hebben weer betrekking op het topic.

hans66 schreef: ↑

01-10-2019 14:30

Ik heb een paar keer een gesprek gehad, wat ik zou willen, en wat het beste is. Daar is tot nog toe weinig verbetering in te bereiken. Herhaaldelijk wordt het advies aan mij gegeven door anderen: Geef aan wat je lastig vindt. Wat werkt het beste voor jou, vooral om vorderingen te maken? De werkgever meent tot nog toe beter te weten dan ik. Dan heeft een gesprek weinig zin. Dan is het te gemakkelijk om de school vrij te pleiten en mij de schuld of verwijt in de schoenen te schuiven. Terwijl anderen met autisme wel kansen krijgen.


Een gesprek is daarom belangrijk, essentieel. Echter als een werkgever het allemaal beter weet, en vervolgens mijn mening invalideert, ben ik er echter snel klaar mee. Dan werk ik liever voor een werkgever met wie wel zaken af te stemmen zijn.

De begeleiding waar je over spreekt zijn
Het is dus belangrijk dat er geluisterd wordt naar de betrokken werknemer met autisme. De werkgever wil dat niet.

Ik verwacht wel iets, op zijn minst hetzelfde respect als elke andere collega. Ik ben het met je eens dat ik zou moeten aangeven wat voor mij zou werken, maar tot nog toe, levert dat niets op. Hij heeft de waarheid in pacht, meent hij. Hij hoeft voor mij geen respect te hebben. Mijn voor de rest goede functioneren, mijn loyaliteit en collegialiteit betaalt zich niet terug, en mijn grens is al enkele jaren geleden al bereikt.

Daar laat ik het bij; er is nu voldoende hierover gezegd. Verdere reacties van mij hebben weer betrekking op het topic.

Ik zeg dat je verwachtingen te hoog zijn, niet dat zij alles goed doen. Dat is een enorm verschil.

Met je laatste zin snap ik wat je bedoeld, maar als je zo ook op je werk dingen afkapt, dan zie ook daar wel wat iets lastig kan maken voor collega's.

Pergamon,

Als mensen te veel aannames doen en gaten met hun eigen vermoedens gaan invullen i.p.v. vragen te stellen, denk ik: Laat maar. Want dat is vermoeiend.