Mondiger worden

Ik vind het woord assertief altijd wat negatief klinken. Assertief zijn is je grenzen bewaken en balans vinden. In mijn geval is het een hele natuurlijke ontwikkeling geweest. In mijn begin jaren was ik echt enorm verlegen. Ik durfde niets te zeggen. Ik ging mijn eigen grenzen over. Nu na meer dan 20 jaar werkervaring en meer dan 40 jaar levenservaring ben ik niet meer de vrouw van vroeger.

Ik ben inmiddels de 40 gepasseerd en met al mijn ervaring in de afgelopen jaren heb ik wel een mening over zaken. Waar ik vroeger ja en amen knikte bij de directeur geef ik nu een kritische opmerking als ik het ergens niet mee eens ben.

Ik heb een nieuwe collega en we zitten samen op een kamer. Zij klepte de hele dag door, was in de eerste week al heel kritisch en vooral heel aanwezig. Ik ben met haar in gesprek gegaan. Ik weet van mijzelf dat ik niet altijd even tactisch reageer bij irritatie en dat wil ik voorkomen. Het is een hele aardig meid, maar doordat zij zo aanwezig is en ik gewoon mijn werk wil doen gaf dat bij mij heel wat irritatie. Door mijn assertievere houding kan ik voorkomen dat ik uit mijn slof schiet.

En ja ik heb ook wel eens de deksel op mijn neus gehad. Te assertief waardoor het agressief over is gekomen. Daar leer ik van... nog steeds. Ik ben niet perfect en weet dus ook dat mijn gedrag soms positief, maar zeker ook negatief kan overkomen.

Doreia schreef: ↑

17-11-2017 22:46

Je zit in de aloude introvert - extravert discussie.
Ik ben zelf extravert en hou van introverte mensen. Die zeggen tenminste wat nuttigs als ze iets zeggen, in tegenstelling tot mij die er vanalles uit gooit en daar sóms iets zinnigs bij zit.

Laat je niets aanpraten alsjeblieft.
Er is niets mis met je benadering. Alleen moeten mensen daar oog voor hebben en houden.

Dit waren ook mijn eerste gedachten.

Ik denk dat er altijd ruimte voor verbetering is, ongeacht of je introvert of extravert bent. Je hoeft dat ook niet aan te passen, maar je kunt op een manier die bij je past wel invullen. Ik zie mezelf niet als 1 van beide types maar een mix.
In een werkoverleg heb ik een aantal collega’s die altijd het hoogste woord hebben, en graag het hele overleg aan het woord zijn.
Terwijl zij hun mening geven, volg ik die, probeer de gedachtegang te analyseren en daarin mee te denken en kritische vragen te stellen. Het is voor mij pas aan het einde van het overleg, of een overleg later, dat ik alles op een rijtje heb en mijn mening heb kunnen vormen.
Het weerhoudt me niet om op een later moment terug te komen op een onderwerp en mijn mening te delen en toe te lihten. Sommige zien mij daardoor als traag of stil, maar ik geef mijn mening wél. Wanneer ík weet dat ik voldoende informatie heb verzameld om het waardevol te kunnen laten zijn. Misschien werkt dit ook voor TO?