Vervelend personeel

Ik werk al een aantal jaren in een bekende winkel als leidinggevende. Ik heb een best lange verhaal, omdat ik eigenlijk voor het eerst zo 'onzeker' ben over een personeel en graag mijn verhaal kwijt wil in de hoop dat ik tips kan ontvangen'. Eind juli heb ik een jongedame van 22 jaar aangenomen omdat ik haar motivatiebrief best goed vond uitzien en vooral motiverend (vooral omdat ze ook aangaf dat ze graag wilde doorgroeien). In het begin was ze ook zeer enthousiast. We hebben haar een 12 uur contract gegeven en er bij gezegd dat ze wel meer uren als 12 uur ingepland zou worden en dat ze extra uren gewoon uitbetaald kreeg, waarop ze zei '12 is wel erg weinig, wil eigenlijk minimaal 30 uur werken' waarop ik zei dat dat niet altijd mogelijk is maar met de drukkere maanden ik daar rekening mee ging houden. Alle extra werken accepteerde ze ook meteen, waarop ze in de eerste weken zo'n 24 uur per week werkte.



Al snel bleek dat ze eigenlijk niet een goede keuze was. In de winkel was ze best slecht en traag. Ze kon wel netjes opruimen maar wat andere collega's van haar binnen een half uur af hadden was zij 1 uur later nog steeds mee bezig. Kassa draaien kon ze wel goed en vlug, dus hebben we haar aangeboden of ze alleen kassa draait, en gelukkig was zij daar ook heel blij mee, ze ging meteen akkoord. Later heeft ze ook aangegeven dat werken in de winkel niet echt haar ding is, en dat ze in januari na haar einde contract waarschijnlijk niet meer wil blijven werken, en in februari met een andere opleiding wil starten. Ook heeft ze tegen mijn assistente gezegd of het misschien mogelijk is dat ze alleen maar 12 uur werkt en niet meer. Mijn assistente heeft gezegd dat we daar rekening mee gaan houden. Verder is het ook zo een aardige meid.



Alleen krijg ik het op de een of andere manier het gevoel dat ze door ons ontslagen wil worden…

Laatste week van september en de eerste week van oktober werd ze in beide weken maar 3,5 uur ingepland ivm bezuiniging. Mijn assistente heeft haar paar keer gebeld met de vraag of ze dan voor die weken bijvoorbeeld de zaterdag kon werken. Beide verzoeken wees ze af. Ze kon niet. Ze gaat over 2 weken voor 2,5 weken op vakantie dus normaal zou een andere zo een verzoek niet afwijzen voor extra centjes. Maar zij was er dus niet blij mee. Sionds een paar weken doet ze het wel vaker, negen van de tien keer zegt ze dat ze niet kan. Vorige week hoefde ze alleen op de dinsdagmiddag en vrijdagochtend paar uurtjes werken. Ze belde me dinsdagochtend op om ziek te melden. Ze was verkouden. 'Meld je je serieus ziek omdat je verkouden bent' vroeg ik waarop ze heel kortaf en droog 'ja!' zei. Ik moest serieus lachen. 'Kijk als je nou koorts had dan had ik het wel begrepen maar kom op, je bent verkouden, iedereen is verkouden' zei ik waarop ze zei 'ik heb aankomende koorts hoor, ik voel het en ik heb keelpijn, heb best veel moeite met praten'. Nou oke dacht ik heb haar gewoon ziekgemeld en gezegd dat ze morgen even moet bellen om te laten weten of ze naar het werkbespreking komt. Volgende ochtend heeft ze me een whatsappje gestuurd dat ze nog steeds met koorts in bed ligt en dus niet komt, maar zeker wel weet dat ze de vrijdag komt werken omdat ze vermoed dat ze voor die tijd beter is. De vrijdag was ik zelf vrij maar hoorde van onze eerste verkoopmedewerker dat ze wel kwam, beetje bleek en voor haar doen onverzorgd (geen make-up, haren in een rommelige knot) uitzag, en verder heel stil was tegenover collega's.



Deze week hoefde ze alleen maar op de dinsdag te werken en ze moet de zaterdag pas weer. Dinsdag hoefde ze pas om 1 uur te beginnen. Ze kwam bijna een kwartier te laat. Ze zei wel meteen sorry toen ze binnen kwam, en omdat ze normaal altijd op tijd komt heb ik maar verder niks gezegd. Ze heeft ook gezegd dat ze het begreep dat haar ziekmelding van de afgelopen week een beetje raar overkwam, maar dat ze echt koorts had en ook erg misselijk was. Heb toen ook gezegd dat ik blij ben dat ze weer beter is. Maar later op de dag was alles wat ze deed serieus ene groot drama. Ze moest tot 6 uur werken en stond alleen achter de kassa. Om de 5 minuten hoorde ik de kassabel gaan, en tot 3 uur stond ik als enige leidinggevende dus ging ik steeds. Elke keer was het een 'stomme' vraag waarvan ze het antwoord zelf ook dondersgoed wist.



'Waar liggen de kassabonnenrollen?' - 'In die laatje daar, dat weet je toch?' - 'Oh ja, vergeten!'



'Klopt het dat xxx 1+1 gratis is? Kassa geeft niets aan' - 'Nee, daar onderin heb je toch een folder liggen, waarom kijk je daar niet even in' - 'is een dikke folder, als ik het zo aan jou vraag gaat het net iets sneller!'



Ik kan er zo wel honderden noemen. Ze is ook muisstil als een van de leidinggevende collega's in haar buurt komen. Met een collega kan ze het heel goed hebben, ze hebben ook vaak samen pauze, dan valt het me op dat als ze met haar is, ze de hele tijd vrolijk is, maar zodra ik in de buurt kom is ze weer stil. Ik krijg het gevoel dat ze 'dom' over wilt komen zodat wij in januari haar contract niet verlengen. Ze heeft al gezegd dat ze in januari niet verder wilt, maar als ze zelf ontslag neemt krijgt ze natuurlijk geen uitkering.



Ik weet serieus niet hoe ik dit moet aanpakken. Ik heb soms het gevoel dat ik voor de gek word gehouden. Iemand herkenbaar? Hoe ga ik hiermee om? Alle tips zijn welkom!