Ben ik weer...

Je wil toch ook eerst een beetje wijsheid krijgen door de jaren heen, je wil als moeder je kind een hoop kennis mee geven maar als je 18 bent dan ben je zelf nog van alles ontdekken.

Als je van je kind houdt dan wordt je eerst zelf wat ouder en verstandiger en handiger en dan mag je kind geboren worden, dan heb je inmiddels een diploma en een baan, zodat je leuke kleertjes en luiers kunt kopen,je weet een beetje hoe je een huishouden runt, laat nooit meer aardappels aanbranden, vind het niet meer zo erg dan je nooit zomaar zonder kind de deur uit kunt lopen, je kunt makkelijker autorijden met een maxi cosi en je hebt mee aansluiting met de rest van die moeders op school want die zijn allemaal veel ouder.

Ik vraag me eigenlijk af wat je bedoelt met onregelmatige cyclus. Als je de pil slikt zou je echt wel ongeveer moeten kunnen weten waneer je 'onttrekkingsbloeding' komt.
Dat hoeft niet op de dag te zijn hoor maar een onregelmatige cyclus is echt wel iets anders dan de ene keer 25 dagen en de anadere keer 29.
Het verschil moet echt wel groter zijn.
Als je de pil slikt en je strip is op begin je toch ook gewoon na 7 dagen weer? (Of doe je niet aan een stopweek?)

Dit is niet aanvallend maar echt een gewone vraag. Als het bloeden echt onregelmatig is ondanks goed pilgebruik lijkt het me goed het daar eens over te hebben met de huisarts. Dan heb ik het dus niet over de ene keer drie dagen na de laatste pil en de aan andere keer 4 of 5 dagen na de laatste pil.

Meid, lees het bericht van Lux en Koffiehagedis goed door.

Je bent voor de wet voor de meeste (!) dingen volwassen, maar je hersenen zijn dat niet. Het belangrijkste wordt als laatste onderdeel gevormd en dat is inderdaad actie-consequentie/lange termijn denken.

Ik begrijp dat je nu gevoelens hebt ontwikkeld ten aanzien van een baby krijgen maar die gevoelens hoef je niet te volgen.
Voor jezelf en je toekomstige baby, zet voor jezelf eens wat zaken op een rij;
- heb ik voldoende ervaring opgedaan om een mens voor te bereiden op een zelfstandig en zelfredzaam leven? Want hoe heb ik dit gedaan? School, eigen woonruimte, onafhankelijkheid.
- kan ik dit ook helemaal alleen? Dus zonder moeder en vriend.
- weet ik veel van alle leuke maar ook moeilijke dingen die me te wachten (kunnen) staan?

Zelf ben ik 33 en nu bezig samen met mijn vriend voor een eerste kindje. Ik heb een goede opleiding genoten, gewerkt, gespaard, een huis gekocht en nu zijn we er klaar voor. Nu heb ik gedaan wat ik vond dat ik moest doen voor een stabiele basis waar een baby welkom is en ook goed op kan groeien. En zelfs dat is geen garantie.

Volgens mij heb jij dit allemaal nog niet. Je vindt dat jij klaar bent voor een baby maar ik denk van niet. Het is knap dat je niet boos wordt van de reacties maar er zit wel een kern in die vervelende berichten. Ik heb je vorige topic gevolgd en ik was heel blij dat je uiteindelijk niet zwanger bleek zodat je eerst zelf kan leven en groeien zodat je deze ervaring straks kan gebruiken en delen bij de opvoeding van een kind. Nu reken je op je vriend en je moeder, simpelweg omdat je het zelf niet kan, zo blijkt.

Doe het nog maar niet meid. Volwassen zijn betekent ook behoeften uit kunnen stellen ten goede van de toekomst. De jouwe én die van je toekomstige baby.

TO, je bent 18! Voor de wet ben je volwassen, maar dat betekent niet dat je hebt wat nodig is om een kind op te voeden en een hoopvolle toekomst te bieden.

Heb je bijvoorbeeld eigen woonruimte, een baan, een afgeronde opleiding, stabiele relatie? Probeer dat eerst allemaal op orde te hebben en vergeet niet ook te genieten van je vrijheid als je dat allemaal hebt! Een kind is echt leuk hoor, maar je bent zó jong. En als je over 4-5 jaar aan kinderen begint ben je nog steeds een hartstikke jonge moeder. Maar wel eentje met wat meer bagage en een hopelijk stabielere basis.

Ik herken mijn 18-jarige ik in jouw 'ik weet wat ik wil en dat ik het kan' houding. Ik had toen ook al een paar jaar een vriend en wij hadden het motto 'als het gebeurt dan gebeurt het en dan is het welkom'.
Stiekem hoopte ik wel eens dat ik zwanger zou raken. Ik had een grote droom van een mooi gezin.
Maar man-o-man wat ben ik BLIJ dat ik pas op mijn 32e moeder ben geworden. Mijn kindje is nu 4 maanden en zonder flauwekul: het is kei zwaar!
Natuurlijk ben ik dolgelukkig en verliefd op mijn kindje en geniet ik er enorm van. Ik denk wel dat ik er zelf pas vanaf mijn 25e zo mee om had kunnen gaan.

Nou is het niet cijfer gebonden, maar wel kwa levenservaring. Als bakvis (google maar, dat ben je) dénk je echt 100% zeker te weten dat je dit kan. Maar meid, serieus, lees de reacties hier goed door!

Zorg daarnaast voor een stabiele situatie om zwanger te raken. Dus allebei een goede baan, spaargeld, veilige woning en dat je zeker weet de rest van je leven bij de vader van je kindje wil blijven.

Ik weet niet of je nog reacties leest to maar ik vraag me idd af hoe je met de pil een onregelmatige cyclus kunt hebben? Je hoort gewoon elke stopweek een paar dagen een ontrekkingsbloeding te hebben.

Verder kan ik me je wens echt goed voorstellen na wat je hebt mee gemaakt met die positieve test. Ik had ook altijd een hele sterke kinderwens op mijn 18e ook al. Maar nu achteraf ben ik heel blij dat ik wat ouder was toen ik daadwerkelijk moeder ben geworden.
Ik heb nog zoveel gedaan afgelopen jaren en geleerd en gegroeid qua persoon. Ik ben veel steviger en zelfverzekerder dan toen ik 18 was en straal dat ook uit naar mijn kind.

Als jij het echt wilt en in de goede situatie ervoor zit ( in mijn ogen opleiding klaar werk huisje relatie voor t leven enz) dan kan niemand je zeggen dat je moet wachtten maar ik wilde je toch even mijn ervaring mee geven.
Dit heftige gevoel wat je nu hebt zakt ook weer

Echt, lees het bericht van Lux goed.

Mijn kinderen zijn nu 2 en 4 en de laatste keer dat ik niet moe was is ook echt meer dan 4 jaar geleden.

Mijn kinderen zijn lief en mooi en ik ben heel blij met ze. Ze zijn echter ook driftig, lastig, vies en vermoeiend.

Bij jongste was de realiteit: 16 weken zwangerschap spugen spugen en nog eens spugen. Laatste week ontzettend beroerd en naar (en liep niet over tijd). Striemen van de zwangerschap, 11 maanden lopen op max 4 uur slaap per nacht verdeeld in blokjes van max 2 uur. Elke dag om 04.30 wakker. Overdag sliep ze alleen boven op ons. Iets voor jezelf doen was er maanden lang niet bij, niet dat we er energie voor hadden.

Bij oudste bestonden de eerste maanden uit voeden, voeden en nog eens voeden. Oh en spugen. Mijn ‘schattige baby’ dronk een uur per keer (fles) en dat 8 keer per dag. En ik kolfde 8 keer per dag. En baby spuugde alles onder, continu kwam de melk eruit. En dan huilen. Was daarnaast haar eerste winter bijna continu ziek. En dan sta je dus zelf met 39 graden koorts de de vloer te boenen en de wasmachine voor de derde keer aan te zetten omdat je schattig baby jou of haar bedje onder heeft gespuugd.

En dan leer je later nog dat alles reden kan zijn tot een driftbui of huilbui. Zelfs de verkeerde kleur beker. En dat rustig eten er niet meer bij is als je kind besluit dat het eten door de kamer gooien leuker is. En vervolgens gaat krijsen als je het eten afpakt. Ja dat wordt beter, maar dat kan wel even duren.

Jipenjanneke18 schreef: ↑

02-04-2018 23:08

Dit dacht ik dus al, deze reacties. Ik vroeg om geen aanvallende reacties. Ik wist niet dat je geen eisprong kon krijgen tijdens de pil. Dit heeft de dokter niet gezegd.

Alleen deze opmerking al geeft aan dat je echt niet aan een kind moet beginnen. Te jong, te naïef, te weinig kennis. Lees je in en wacht een jaar of 10

En vooral : luister naar je moeder. Ze heeft gelijk.

vivapimpelmees schreef: ↑

02-04-2018 23:00

Waaaaaaarom installeer jij een app die bijhoudt wanneer je eisprong hebt terwijl je de pil slikt?

Dit.

Je hebt helemaal geen eisprong als je de pil slikt. Als je midden in je cyclus 1 pil vergeet, zit er niet meteen een ei klaar om te springen. De kans dat je zwanger raakt als je in het midden van de strip 1 pil niet neemt is de kans op zwangerschap heel klein.

Nog niet eens weten hoe de pil werkt en dan aan kinderen willen beginnen...

Ook zeker net een half jaar samen met vriend? Want hij is degene waarmee je samen blijft voor de rest van je leven?

Wat een naïviteit. Zo treurig dit.

Koffiehagedis schreef: ↑

03-04-2018 00:10

En vrijwel iedereen van 18 vindt zichzelf ontzettend volwassen. Feit is dat je zelf niets kunt zeggen over hoe volwassen je bent, want je bent geen objectieve buitenstaander die dat kan beoordelen. Loos argument dus. Daarnaast kun je argumenten geven wat je wilt, maar je hersenen zijn nog een paar jaar niet uitgegroeid, dus is het simpelweg zo dat je nog niet volledig oorzaak/gevolgredenaties kunt maken als iemand van een jaar of 25 kan. Daar kun je niet echt iets tegenin brengen.

Exact wat ik wilde zeggen.

En uit ervaring: ik kreeg op mijn 20e (ongepland) een heftige huilbaby waarmee ik twee jaar in de medische molen heb gezeten. Ik ben inmiddels 26 en ik houd zielsveel van mijn kind, maar ik zat in die periode geestelijk en lichamelijk echt aan de grond. Geen slaap, geen rust, 20 uur per dag gehuil van een kind dat pijn heeft, een dagtaak aan alle doktersbezoeken. Zwaarste tijd van mijn leven. Ben je daar ‘volwassen’ genoeg voor?

Als het wel een miskraam was wordt jouw dringende kinderwens daar op dit moment door beinvloed door hormonen. Wacht nog een paar jaar.

Je vindt jezelf volwassen genoeg om een kind te krijgen. Waaruit blijkt dat? Wonen jullie op jezelf? Hebben jullie allebei een baan? Hebben jullie een (financieel) plan gemaakt voor als het kind er is? Kunnen jullie beslissingen nemen zonder invloed van jullie ouders? Dit zijn toch wel basisvoorwaarden om een kind te krijgen. Dat je er klaar voor bent is ook een voorwaarde, maar niet genoeg om daadwerkelijk voor een kind te gaan. Als ik jou was zou ik energie stoppen in een goede basis voor je kind in plaats van je druk te maken over de pil, zwangerschapstesten en bezoekjes aan de dokter. Des te eerder ben je er echt klaar voor en kun je beginnen.

Hoi JipenJanneke, ik hoop dat je hier nog mee leest. Ik wil je vertellen over de drie praktijkvoorbeelden die ik van dichtbij ken.

Toen ze zo oud was als jij, werd mijn beste vriendin zwanger. Ik vond dat ze het prima voor elkaar had: mavo-diploma op zak, relatie met een man met werk, huisje ... zij zou in elk geval niet zo'n oude moeder worden als iedereen had. Ze zou veel fitter zijn, dichter bij haar kind staan. En als haar kindje naar school zou gaan, had ze vanaf haar 22ste haar handen vrij voor een opleiding en carrière. Ik vond het slim bekeken.

Op haar 22 was ze alweer twee jaar gescheiden. Ze kwamen beiden thuis niet aan zichzelf toe, wilden meer tijd voor zichzelf, groeiden uit elkaar met knallende ruzies. Na de scheiding woonde mijn vriendin in een flatje boven een drukke winkelstraat. Kinderen konden daar niet leuk naar buiten, ze was voor vervoer afhankelijk van anderen want voor een rijbewijs en auto was geen geld. Ze werkte aan de lopende band en was opgebrand. Helemaal geen fitte moeder die allerlei hippe dingen verzint. Haar kind is nu volwassen en zijzelf heeft nog steeds geen opleiding en werkt zich nog steeds rot in een baan die ze niet leuk vindt.

Een paar jaar na haar, werd mijn broer vader. Op zijn 19e. Toen vond ik het helemaal niet meer zo'n goed idee. Maar zijn relatie was prima, hij had een opleiding en een baan en ze konden een ruime flat krijgen. Ze kregen voor mijn schoonzus 22 was, nog een kind. En toen ze 23 was, vertrok mijn broer. Ze pasten niet meer bij elkaar. Dat heb je in een periode waarin je jezelf nog volop ontdekt.
Hij hertrouwde met iemand die wèl echt bij hem paste en zij zat klem met twee kinderen. Ze heeft heel lang thuisgezeten voor ze werd gedwongen elk mogelijk werk aan te pakken. Ze leefde 16 jaar in een afschuwelijke flat in zo'n wijk waar de politie voortdurend rondjes rijdt. Relaties liepen allemaal vrij snel stuk omdat ze nooit tijd en geld had om iets leuks te doen. Omdat ze doodmoe was. Pas toen haar kinderen met hun baantjes bij gingen dragen, kon ze daar weg. Het gaat nu (ruim 20 jaar later!) vrij goed met haar.

Tijdens mijn studie raakte ik bevriend met een jong stel met een heerlijk peutertje. Zij deden precies wat ik bij mijn vriendin zo'n goed plan vond! Ze waren al klaar met hun gezin, hadden een leuk appartementje èn sinds het kind wat ouder was, hadden ze tijd voor de universiteit!!! Ze zouden ongetwijfeld carrière gaan maken, zonder parttime werk ivm kinderen, lekker voltijds een leuke baan (en geld, mooi huis, vakanties!). Ideaal. Tot ook zij rond hun 22ste ontdekten dat ze nu ze volwassener werden, niet zo goed bij elkaar pasten en dat hun relatie niet bestand was tegen alle stress. Hij kreeg het kind en ging werken. Zij studeerde nog een of twee jaar en kapte er toen mee. Ik heb geen idee wat ze nu doet. Ze is op een gegeven moment vertrokken, er is geen contact meer.

Tot slot nog even over de vier kleintjes van deze jonge ouders. Die hebben het niet makkelijk gehad. Het kind van mijn vriendin is zelf ook jong ouder geworden en ligt op dit moment in een vechtscheiding. De jongste van mijn broer heeft twee jaar langer over school gedaan, maar doet het nu gelukkig heel goed op een vervolgopleiding. De oudste van mijn broer en het kind van mijn studievrienden zijn beiden arbeidsongeschikt. Tijdens hun vroege middelbare schooltijd liep het compleet mis. Ze zaten oververmoeid thuis, dronken teveel, de een gebruikte drugs, de ander is suïcidaal. Eentje woont nog thuis en beiden krijgen psychiatrische hulp.

Ik hoop dat je wat hebt aan deze voorbeelden. Helaas ken ik geen mooiere verhalen.

Doe eens ff normaal zeg.. als je nu al zo spastisch omgaat met dit soort dingen.. en dit is geen keuze btw.. dit is een beetje rommelen.

Klachten in je cyclus kunnen heel erg lijken op zwangerschaps symptomen.. heeft met je hormoonhuishouding te maken.

Een beter verhaal: ik werd jong moeder (23 ) .van mijn jeugdleliefde...inmiddels 3 kinderen en relatie nog steeds goed

Ik ben blij dat ik jong moeder werd maar ook heel blij dat ik mijn zaakjes op orde had. Huisje, allebei opleiding klaar, eerst samen nog wat verre reizen gemaakt.

Het kan prima TO, maar zorg wel dat je randvoorwaarden op orde zijn, daar schrijf je niet over. Je hoeft geen carriere te hebben gemaakt eerst maar wel een baan. Je hoeft geen villa te bewonen maar wel een eigen huisje. En vooral; ga alleen voor kinderen als je nu overtuigd ben dat je met je huidige vriend 80 wil worden en hij met jou.

lux. schreef: ↑

03-04-2018 03:44

Oké komt speciaal voor jou de reality check. Mijn zoontje wordt deze maand 1 en ik heb sinds hij geboren is nog geen nacht langer dan 2-3 uur aaneengesloten geslapen. As we speak zit ik al 2 uur op met een ontroostbaar huilend kind. Tandjes? Ziek? Buikpijn? Wie zal het zeggen? Mijn dag begint gewoon weer om 6 uur, ongeacht hoe hij ‘s nachts spookt.

En er is niemand die het voor me op komt lossen. Geen mama die de verantwoordelijkheid van me over komt nemen, zorgt dat ik aan m’n nachtrust kom. IK ben de moeder.

Je moet gewoon altijd door, ook als je kotsend boven de plee hangt wil je kind aandacht, liefde en goede zorg. En dat gaat je gebeuren. Ijlend van de koorts sta je boterhammen te smeren en speel je met je baby/dreumes/peuter. Je krijgt geen break want JIJ bent de moeder.
Gewone dagen zonder noemenswaardige ziekte of drukte ben je al blij als je 10 minuten kunt zitten tussen alle aandacht die je kind vraagt en het huishouden (en ja dat moet ook, want je kind stopt álles in zijn mond en poept en smeert alles onder) door. Als je ‘s avonds eindelijk je kind in bed hebt ben je blij als je nog 10 minuten van je serie meekrijgt voor je in slaap valt. En het gaat maar door, zonder pauze, want JIJ bent de moeder. JIJ bent de enige, de verantwoordelijke, JIJ hebt ervoor gekozen een wezentje op de wereld te zetten dat NIET snapt dat mama moe is/moet studeren/ziek is/etc.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de eerste maanden met uren huilen, krampjes, elke 2-3 uur voeden, dag EN nacht, spuitluiers, spugen, kopzorgen over de groei, enz.

Dát is moederschap. Keihard werken.

Over 10 jaar is het dat trouwens nog steeds hoor en het is echt de moeite waard en je doet het met liefde. Maar het stopt niet. Je kunt niet meer terug. Als je een kind krijgt is voor jezelf leven gewoon voorbij voor altijd. Als je nu nog een stukje langer voor jezelf leeft kun je daarna nog jaren kinderen hebben en omgekeerd kan simpelweg niet.

Geniet van je jeugd. Besef dat moederschap harder werken is dan wat ook, met meer verantwoordelijkheid en zorgen dan wat ook. Ook als je een gezond, normaal kind hebt. Moederschap is keihard werken, 24 uur per dag, 365 dagen per jaar.

En het kan altijd nog. Maar 18 zijn en de wereld ontdekken, jezelf leren kennen en je plekje in de wereld zoeken, dat kan alleen nu.

En als je dat eenmaal gevonden hebt, dan is het moederschap prachtig. Dan heb je er ook de rust voor.

Hier komt realitycheck nummer 2.

Wat hierboven staat klopt helemaal. Maar toch, deze periode is peanuts vergeleken bij wat er daarna komt. Als je op je 18e aan kinderen begint zal je financieel altijd achter de feiten aan blijven lopen. De kans dat je dan nog je studie afrond en een huis kan kopen is gewoon een stuk kleiner dan wanneer je niet aan kinderen begint. Daarnaast is de kans relatief klein dat je relatie blijft voortduren. Want op je 18e ben je nog sterk in ontwikkeling emotioneel gezien en is de kans aanwezig dat je uit elkaar groeit. Wanneer er dan ook nog een kind is, zal dat enorme druk op je relatie zetten.

Je kan natuurlijk denken dat een baby niet veel hoeft te kosten. Dat klopt, voordat hij/zij geboren is kosten ze niet veel. Bedje, box, kinderwagen, kun je allemaal goedkoop aanschaffen. Maar al heel snel kosten ze wél veel, echt heel veel. Zelfs als ze 'doorsnee' zijn, dus geen gezondsheidsproblemen of iets dergelijks, kosten kinderen echt enorm veel geld. En tijd, en energie. Niet alleen als baby, dat blijft hun hele leven lang. Ik weet zeker dat jouw moeder ook nog bezig is met jou. Mijn zoon is gisteren 20 geworden, en woont op zichzelf. En daar ben ik ook nog mee bezig. Dat is moederschap namelijk, 24/7 de rest van je leven.

Echt, doe het niet. Ik snap dat een baby schattig is maar ga dan als oppas werken of iets dergelijks.

absor schreef: ↑

03-04-2018 09:03

Een beter verhaal: ik werd jong moeder (23 ) .van mijn jeugdleliefde...inmiddels 3 kinderen en relatie nog steeds goed

Ik ben blij dat ik jong moeder werd maar ook heel blij dat ik mijn zaakjes op orde had. Huisje, allebei opleiding klaar, eerst samen nog wat verre reizen gemaakt.

Het kan prima TO, maar zorg wel dat je randvoorwaarden op orde zijn, daar schrijf je niet over. Je hoeft geen carriere te hebben gemaakt eerst maar wel een baan. Je hoeft geen villa te bewonen maar wel een eigen huisje. En vooral; ga alleen voor kinderen als je nu overtuigd ben dat je met je huidige vriend 80 wil worden en hij met jou.

Ik vind 23 al echt een ander verhaal dan 18, dus in die zin niet helemaal vergelijkbaar.

absor schreef: ↑

03-04-2018 09:03

Een beter verhaal: ik werd jong moeder (23 ) .van mijn jeugdleliefde...inmiddels 3 kinderen en relatie nog steeds goed

Ik ben blij dat ik jong moeder werd maar ook heel blij dat ik mijn zaakjes op orde had. Huisje, allebei opleiding klaar, eerst samen nog wat verre reizen gemaakt.

Het kan prima TO, maar zorg wel dat je randvoorwaarden op orde zijn, daar schrijf je niet over. Je hoeft geen carriere te hebben gemaakt eerst maar wel een baan. Je hoeft geen villa te bewonen maar wel een eigen huisje. En vooral; ga alleen voor kinderen als je nu overtuigd ben dat je met je huidige vriend 80 wil worden en hij met jou.

Ik was op mijn 23e ervan overtuigd dat ik 80 wilde worden met mijn jeugdliefde. Op mijn 24e moeder geworden en op mijn 27e nog een keer. De randvoorwaarden die jij stelt, waren er.

Ik heb ze op de 1e paar jaar na, in mijn eentje opgevoed. Niemand kan je garanderen dat iemand 80 wil worden met je, en jij kan ook niemand garanderen dat je 80 wil worden met de ander. Dat is echt een hele naieve gedachte.
En To is 18. Dat is maar liefst 5 (!) jaar jonger dan 23, de vergelijking gaat dan ook totaal niet op.

Lees even voor de gein topics door op de kinderpijler. Dat zijn topics van vrouwen die jaren ouder zijn dan jij die aangeven dat een baby/dreumes/peuter knetter zwaar is en dat het niet allemaal rozengeur en manenschijn is.

Kindjes die na 2,5 jr nog niet doorslapen. Kindjes die niet willen eten en hun ouders tot wanhoop drijven. Vrouwen die na de bevalling alleen voor de opvoeding komen te staan en de man zijn leven blijft leiden voordat het kindje er was. Geen tijd hebben om fatsoenlijk te kunnen schijten omdat 24/7 alles in het teken van je kindje staat.

Het is nogal een verantwoording die je op je neemt en je kan ze niet uitzetten wanneer je het zat bent en naar het asiel brengen mag ook niet.

SallySpectra schreef: ↑

03-04-2018 09:05

Ik vind 23 al echt een ander verhaal dan 18, dus in die zin niet helemaal vergelijkbaar.

Hierin heb je gelijk. Ook 23 is jong, maar het was ook ongeveer de leeftijd waarop de jonge ouders die ik ken, realistischer werden.

Kasboom schreef: ↑

03-04-2018 09:07

Ik was op mijn 23e ervan overtuigd dat ik 80 wilde worden met mijn jeugdliefde. Op mijn 24e moeder geworden en op mijn 27e nog een keer. De randvoorwaarden die jij stelt, waren er.

Ik heb ze op de 1e paar jaar na, in mijn eentje opgevoed. Niemand kan je garanderen dat iemand 80 wil worden met je, en jij kan ook niemand garanderen dat je 80 wil worden met de ander. Dat is echt een hele naieve gedachte.
En To is 18. Dat is maar liefst 5 (!) jaar jonger dan 23, de vergelijking gaat dan ook totaal niet op.

Het is geen garantie. Maar als je van te voren al denkt...mwa....niet denken "ik wil een kind" maar
.wil ik met deze man samen een kind.

En 23 is zeker heel anders dan 18
Maar ik hoop haar te motiveren dat als ze aan de slag gaat voor huis, opleiding, inkomen...dan is een kindje helemaal niet zo ver weg.

Ze schrijft nl niets over haar thuissituatie/opleiding/inkomen en denk dat ze nog thuis woont.

Lieve TO, je weet niet eens hoe de pil werkt. Als je daarop aangesproken wordt, dan geef je de schuld aan de huisarts. Nee beste TO, dat is niet de schuld van een ander, dat is jouw eigen schuld. Jij neemt de pil, jij bent verantwoordelijk voor het gebruik. Alle informatie kun je lezen.
Je weet niet eens hoe de pil werkt én hoe je ‘m moet innemen. Het lukt je niet eens om eraan te denken om ‘m in te nemen.
Drie dagen achter elkaar neem je de pil niet. Je had het even te druk (met wat dan?!). Dus als jij het druk hebt dan ben je niet eens in staat te denken aan zoiets simpels als een pilletje? En daar kom je pas een tijd later achter?! Dit alles geeft toch wel aan dat moeder worden toch echt wel het laatste is waar jij je mee bezig zou moeten houden.
Je denkt als een 18-jarige, je schrijft als een 18-jarige en je doet als een 18-jarige. En 18-jarigen horen geen kinderen te krijgen, want dat zijn zelf nog kinderen.

Je meent dat je volwassen genoeg bent?
Oke mag je op het volgende lijstje even aankruisen wat voor jou van toepassing is;

- Je hebt een eigen woning
- Je verdient je eigen geld
- Je kan minstens 10 verschillende maaltijden koken
- je betaald altijd op tijd je rekeningen, hebt voldoen boodschappengeld en houdt nog geld over om te sparen
- als er iets kapot gaat in je huis, weet je hoe te handelen
Etc etc etc
Dit lijkt een stom lijstje, maar het zijn echt basis handelingen.

Als je bij je moeder woont en je wil dit toch doorzetten, moet je haar betrekken in je wens. Want dat betekent dat je baby ook bij haar komt te wonen. Dat is een beslissing die je niet zonder haar mag maken, het is immers haar huishouden.
Dat zij de vorige keer zei je te willen helpen, is iets heel anders als bewust oma willen worden en een baby opvangen en verzorgen in je eigen huis.
Oma worden betekent eigenlijk; je kleinkind zien wanneer jij daar zin in hebt. Niet wanneer jouw dochter bedacht heeft dat ze toch nog wel wil stappen/uitslapen/vul maar in, en elke nacht wakker worden van het gehuil voor de nachtvoedingen.