Zwanger
alle pijlers
Ben ik weer...
maandag 2 april 2018 om 22:55
Heyhallo dames!
Ik ben hier natuurlijk al eerder geweest met zwangerschapsymptomen en een positieve test wat toch negatief bleek te zijn.
Nou, mijn vriend en ik zijn de afgelopen tijd erg teleurgesteld geweest en geloof het of niet de klachten verdwenen langzaam. Ikzelf denk toch op een vroege miskraam.
Ongeveer een maandje later sta ik hier. Ik ben hier niet voor negatieve reacties of opmerkingen, maar meer om hulp te vragen en steun en lieve berichtjes te ontvangen, natuurlijk.
Mijn vriend en ik hebben het er nu wel heel vaak over natuurlijk en ik heb een app gedownload om te kijken naar wanneer ik ongesteld zou moeten worden en wanneer er een eisprong moet plaatsvinden enzvoort.
Nu ben ik mijn pil één dag vóór de eisprong (volgens de app) vergeten. Een beetje bewust en een beetje onbewust. Toch omdat we erg nieuwsgierig zijn en toch het wel erg graag willen.
Nu voel ik de afgelopen week en vooral vandaag. Weer die ONTZETTENDE misselijkheid, die hongeraanvallen en hoe gek het ook klinkt, ongesteldheids krampjes... wat ik erg raar vind, want het zijn van die krampjes echt vlakvoor je ongesteld wordt. Meestal als ik die krampjes heb en naar de wc ga, ben ik ook daadwerkelijk ongesteld. Nu niet. Ik moet eigenlijk over 4/5 dagen ongesteld worden, dus ik weet ook niet of ik overtijd ben. Het blijft wel spannend. Aangezien het nu wel een beetje gewenst is... Haha.
Ik hoop nogmaals op lieve berichtjes en ik hoop dat mijn keuze wordt geaccepteerd.
Ik ben hier natuurlijk al eerder geweest met zwangerschapsymptomen en een positieve test wat toch negatief bleek te zijn.
Nou, mijn vriend en ik zijn de afgelopen tijd erg teleurgesteld geweest en geloof het of niet de klachten verdwenen langzaam. Ikzelf denk toch op een vroege miskraam.
Ongeveer een maandje later sta ik hier. Ik ben hier niet voor negatieve reacties of opmerkingen, maar meer om hulp te vragen en steun en lieve berichtjes te ontvangen, natuurlijk.
Mijn vriend en ik hebben het er nu wel heel vaak over natuurlijk en ik heb een app gedownload om te kijken naar wanneer ik ongesteld zou moeten worden en wanneer er een eisprong moet plaatsvinden enzvoort.
Nu ben ik mijn pil één dag vóór de eisprong (volgens de app) vergeten. Een beetje bewust en een beetje onbewust. Toch omdat we erg nieuwsgierig zijn en toch het wel erg graag willen.
Nu voel ik de afgelopen week en vooral vandaag. Weer die ONTZETTENDE misselijkheid, die hongeraanvallen en hoe gek het ook klinkt, ongesteldheids krampjes... wat ik erg raar vind, want het zijn van die krampjes echt vlakvoor je ongesteld wordt. Meestal als ik die krampjes heb en naar de wc ga, ben ik ook daadwerkelijk ongesteld. Nu niet. Ik moet eigenlijk over 4/5 dagen ongesteld worden, dus ik weet ook niet of ik overtijd ben. Het blijft wel spannend. Aangezien het nu wel een beetje gewenst is... Haha.
Ik hoop nogmaals op lieve berichtjes en ik hoop dat mijn keuze wordt geaccepteerd.
dinsdag 3 april 2018 om 09:54
Op heel veel gebieden kan ik zeggen dat ik dacht met 18 jaar volwassener te zijn dan ik dacht, maar kinderen krijgen was daar niet 1 van. Tuurlijk de wens was er maar gelukkig was ik juist volwassen genoeg om te bedenken wat een kind nodig heeft en dat ik eerst in ieder geval een opleiding, baan en huis moest hebben. Dat daar ook nog een dosis zelfontwikkeling, ontdekking en groei bij is gekomen, dat wist ik toen niet, maar is mooi meegenomen.
dinsdag 3 april 2018 om 10:04
dinsdag 3 april 2018 om 10:05
Jipenjanneke18 schreef: ↑02-04-2018 23:12Dit is niet de reactie waar ik veel aan heb. Ik ben volwassen genoeg.
Nou vertel, waar gaan jullie wonen? Wat zijn jullie inkomsten?
dinsdag 3 april 2018 om 10:19
Mijn moeder is nu oma en er nog steeds mee bezig. Als het niet goed gaat met ons (zoon en mij), gaat het niet goed met haar. Dat gaat onverminderd door. Idd, 24/7 voor de rest van je leven.Kasboom schreef: ↑03-04-2018 09:04Hier komt realitycheck nummer 2.
Wat hierboven staat klopt helemaal. Maar toch, deze periode is peanuts vergeleken bij wat er daarna komt. Als je op je 18e aan kinderen begint zal je financieel altijd achter de feiten aan blijven lopen. De kans dat je dan nog je studie afrond en een huis kan kopen is gewoon een stuk kleiner dan wanneer je niet aan kinderen begint. Daarnaast is de kans relatief klein dat je relatie blijft voortduren. Want op je 18e ben je nog sterk in ontwikkeling emotioneel gezien en is de kans aanwezig dat je uit elkaar groeit. Wanneer er dan ook nog een kind is, zal dat enorme druk op je relatie zetten.
Je kan natuurlijk denken dat een baby niet veel hoeft te kosten. Dat klopt, voordat hij/zij geboren is kosten ze niet veel. Bedje, box, kinderwagen, kun je allemaal goedkoop aanschaffen. Maar al heel snel kosten ze wél veel, echt heel veel. Zelfs als ze 'doorsnee' zijn, dus geen gezondsheidsproblemen of iets dergelijks, kosten kinderen echt enorm veel geld. En tijd, en energie. Niet alleen als baby, dat blijft hun hele leven lang. Ik weet zeker dat jouw moeder ook nog bezig is met jou. Mijn zoon is gisteren 20 geworden, en woont op zichzelf. En daar ben ik ook nog mee bezig. Dat is moederschap namelijk, 24/7 de rest van je leven.
Echt, doe het niet. Ik snap dat een baby schattig is maar ga dan als oppas werken of iets dergelijks.
dinsdag 3 april 2018 om 10:24
Over 10 jaar schaam je je kapot over deze uitspraak.Jipenjanneke18 schreef: ↑02-04-2018 23:12Dit is niet de reactie waar ik veel aan heb. Ik ben volwassen genoeg.
Luister naar die ouwe taarten op Viva.
Als je aan de pil bent en daarnaast een app gebruikt om je eisprong te bepalen, dan ben je niet volwassen genoeg.
Maybe success just isn't your thing.
Week 35 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 35 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 3 april 2018 om 10:31
Ik heb niet alles gelezen, maar ik kan uit eigen ervaring wel vertellen hoe een zwangerschap (heel gewenst) je leven op z'n kop kan zetten. En daarna dat kleine wurmpje dat de eerste jaren continu je aandacht nodig heeft, om de meest onhandige momenten iets van je nodig heeft etc.
Ik heb nu griep en man moet vandaag werken. Geen oppas te krijgen, dus komt het toch op mij aan. Mijn peuter kan zich prima vermaken, maar niet de hele dag. Echt ziek zijn kan haast niet.
Ik was gelukkig eind 20, dus heerlijk kunnen genieten van de tijd ervoor (van het samenwonen en van elkaar)
Moeder worden én is ontiegelijk zwaar.
Als je een jaar of 25 bent, ben je ook nog jong.
Ik weet niet of je een opleiding hebt gedaan. Zo niet, dan zou ik eerst zorgen dat ik een opleiding heb gedaan.
Daarnaast is werken ook een heel nieuw leven. En samenwonen! Met een kind ben echt veel gebonden (niet meer spontaan stappen, niet zomaar een weekendje weg met z'n twee etc)
Fantaseer er heerlijk over met je vriend, maar wacht echt nog een paar jaar!
Geniet eerst van deze tijd!
En kijk eens de afleveringen van 4 van vier handen op 1 buik.
Ik heb nu griep en man moet vandaag werken. Geen oppas te krijgen, dus komt het toch op mij aan. Mijn peuter kan zich prima vermaken, maar niet de hele dag. Echt ziek zijn kan haast niet.
Ik was gelukkig eind 20, dus heerlijk kunnen genieten van de tijd ervoor (van het samenwonen en van elkaar)
Moeder worden én is ontiegelijk zwaar.
Als je een jaar of 25 bent, ben je ook nog jong.
Ik weet niet of je een opleiding hebt gedaan. Zo niet, dan zou ik eerst zorgen dat ik een opleiding heb gedaan.
Daarnaast is werken ook een heel nieuw leven. En samenwonen! Met een kind ben echt veel gebonden (niet meer spontaan stappen, niet zomaar een weekendje weg met z'n twee etc)
Fantaseer er heerlijk over met je vriend, maar wacht echt nog een paar jaar!
Geniet eerst van deze tijd!
En kijk eens de afleveringen van 4 van vier handen op 1 buik.
dinsdag 3 april 2018 om 10:43
Wacht nog minstens een jaar of 5, voor jezelf maar ook voor het kind. Echt, je weet niet waar je aan begint. Een baby is schattig, maar ook keihard werken. Een peuter of kleuter nog veel harder. Geniet nog een tijdje van je jeugd voordat je je leven in dienst stelt van een kind. 18 word je nooit meer! Je kunt wel denken dat je er klaar voor bent, maar echt, in alle opzichten is het beter om te wachten.
Hebben jullie een eigen huis? Allebei een inkomen? Een stabiel leven? Wat kunnen jullie een kind bieden behalve alleen maar liefde? Met een kind komen ook de zorgen om het kind. Ik heb twee dochters (de eerste gekregen op mijn 25e, echt jong genoeg!) en om allebei heb ik al genoeg zorgen gehad, vooral vanwege hun gezondheid. En het kan nog veel erger.
En vlak vooral niet uit dat een kind veel geld kost. Misschien nog niet meteen, maar over een paar jaar wel. Sportclubjes plus de kleding die daarvoor nodig is, kinderfeestjes, schoolkamp, fiets, laptop van 700 euro die nodig is voor school, soms elke paar maanden nieuwe schoenen, luizenmiddel dat elke keer als ze die krengen weer hebben 26 euro kost (op de basisschool én middelbare school gebeurt dat regelmatig) en dat zijn nog maar een paar van alle kosten.
Natuurlijk is een kind hebben ook leuk, maar ik denk serieus dat je het erg onderschat. Een kind krijgen doe je niet zomaar even, zeker niet als je het een paar weken geleden nog helemaal niet wilde.
Dit gevoel, het verlangen dat je hebt, komt voor een groot deel door hormonen. Ik heb het een paar keer meegemaakt: ik wilde helemaal geen kind (meer) maar was op een gegeven moment bang dat ik zwanger was en plotseling ging ik gewoon hópen dat ik zwanger was, terwijl ik het rationeel gezien niet eens wilde. Heel raar, maar dat doet je lichaam met je.
Hebben jullie een eigen huis? Allebei een inkomen? Een stabiel leven? Wat kunnen jullie een kind bieden behalve alleen maar liefde? Met een kind komen ook de zorgen om het kind. Ik heb twee dochters (de eerste gekregen op mijn 25e, echt jong genoeg!) en om allebei heb ik al genoeg zorgen gehad, vooral vanwege hun gezondheid. En het kan nog veel erger.
En vlak vooral niet uit dat een kind veel geld kost. Misschien nog niet meteen, maar over een paar jaar wel. Sportclubjes plus de kleding die daarvoor nodig is, kinderfeestjes, schoolkamp, fiets, laptop van 700 euro die nodig is voor school, soms elke paar maanden nieuwe schoenen, luizenmiddel dat elke keer als ze die krengen weer hebben 26 euro kost (op de basisschool én middelbare school gebeurt dat regelmatig) en dat zijn nog maar een paar van alle kosten.
Natuurlijk is een kind hebben ook leuk, maar ik denk serieus dat je het erg onderschat. Een kind krijgen doe je niet zomaar even, zeker niet als je het een paar weken geleden nog helemaal niet wilde.
Dit gevoel, het verlangen dat je hebt, komt voor een groot deel door hormonen. Ik heb het een paar keer meegemaakt: ik wilde helemaal geen kind (meer) maar was op een gegeven moment bang dat ik zwanger was en plotseling ging ik gewoon hópen dat ik zwanger was, terwijl ik het rationeel gezien niet eens wilde. Heel raar, maar dat doet je lichaam met je.
pamelacourson wijzigde dit bericht op 03-04-2018 10:45
1.10% gewijzigd
dinsdag 3 april 2018 om 11:42
Daarnaast onderschat de zwangerschap zelf niet. Het kan zijn dat je er fluitend doorheen gaat, maar de kans dat je ergens last van hebt is groter.
Ik had bij beiden zware bekkeninstabiliteit, de eerste 3 maanden enorm misselijk en na de zwangerschappen een postnatale depressie gehad. Ik ben bij beiden minstens 2 jaar niet mezelf geweest en dat drukt een enorme stempel op je relatie.
Ik had bij beiden zware bekkeninstabiliteit, de eerste 3 maanden enorm misselijk en na de zwangerschappen een postnatale depressie gehad. Ik ben bij beiden minstens 2 jaar niet mezelf geweest en dat drukt een enorme stempel op je relatie.
dinsdag 3 april 2018 om 12:21
ik geloof niet dat TO nog komt reageren... ik had al gereageerd maar ik wilde nog even een voorbeeldje toevoegen; dat ik al 4 dagen giga rugpijn heb en dat alles gewoon doorgaat. Ik ben helemaal verdoofd, door de ibuprofen, zodat het zorgen gewoon door kan gaan. Even rustig aan? denk dat maar niet...
Don't cry, buy a bag and move on.
dinsdag 3 april 2018 om 12:53
Kom je straks ook bij "4 handen op 1 buik" ?Jipenjanneke18 schreef: ↑02-04-2018 22:55Ik hoop nogmaals op lieve berichtjes en ik hoop dat mijn keuze wordt geaccepteerd.
(ik hoop maar dat het programma nog niet vol zit).
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
dinsdag 3 april 2018 om 14:55
Hier komen zware verhalen voorbij inderdaad maar hier konden weer vanaf een week of 6 de meeste nachten wel doorslapen. Is het inderdaad bikkelen als je ziek bent en voor je kind moet zorgen maar gelukkig heb ik een netwerk die mijn kind dan echt wel een paar uurtjes op wil vangen zodat ik wel even in bed kan liggen.RégineFilange schreef: ↑03-04-2018 14:07Waarom zijn júllie er eigenlijk aan begonnen als het allemaal zo vreselijk zwaar is?
Ik blijf het zeggen, wat heerlijk toch dat dit me allemaal bespaard blijft.
En het is inderdaad echt niet altijd leuk maar meestal echt wel. Ik zou mijn kind echt niet meer willen missen. Heel je leven veranderd en daar moet je klaar voor zijn. Ik was dat bij 30. Toen ik 20 was heb ik het er wel eens met (toenmalige) vriend over gehad wat we zouden doen in het onwerkelijke geval dat ik zwanger zou worden door de pil heen. Onze conclusie was, dat we dat wel zouden kunnen. Wat ben ik blij dat dat toen niet gebeurd is. Dat ik gewoon braaf de pil slikte. Nu weet ik pas echt wat het inhoudt en dat ik toen echt niet de moeder had kunnen zijn die ik nu ben.
Ik vind het alleen wel wat te dramatisch om te zeggen dat je zelf geen leven meer hebt.
En je weet ook niet wat voor kind je krijgt natuurlijk. Je kunt inderdaad treffen dat je een jaar of 2 of 3 geen nacht doorslaapt. Je kunt en kind krijgen die veel (extra) zorg nodig heeft enz. enz.
Nou ja. Lang warrig verhaal. Mijn punt is dat je er klaar voor moet zijn. Praktisch gezien (woning maar ook financieel) maar zeker ook sociaal-emotioneel gezien, ik denk dat je dat niet met 18 jaar bent eerlijk gezegd.
Als alle voorwaarden goed zijn is het natuurlijk af en toe nog heel erg zwaar. Weet je soms totaal niet wat je nu weer moet doen, is het ook nog eens ontzettend vermoeiend maar ook heel erg fijn
dinsdag 3 april 2018 om 15:59
De wens is sterker dan de opofferingen. De liefde ook. Op het juiste moment in je leven meestal wel iig.RégineFilange schreef: ↑03-04-2018 14:07Waarom zijn júllie er eigenlijk aan begonnen als het allemaal zo vreselijk zwaar is?
Ik blijf het zeggen, wat heerlijk toch dat dit me allemaal bespaard blijft.
Mijn zoontje is mijn grootste liefde. Maar daar betaal ik wel een prijs voor ja. Ik vind dat hij ‘t waard is. Maar ik weet niet of ik dat 10 jaar geleden ook had gevonden.
dinsdag 3 april 2018 om 16:03
Ik zou nu mijn kinderen nooit meer kwijt willen, maar heel eerlijk: ik zou er denk ik niet meer voor kiezen als ik weer voor de keuze stond. De verantwoordelijkheid, de zorgen... Maar goed, het punt is eerder dat de meeste mensen wat ouder en volwassener zijn (al voelt TO zich heeeel volwassen) en beter weten waar ze aan beginnen. Die denken er beter over na, iets wat TO duidelijk niet gedaan heeft, aangezien ze een paar weken nog helemaal geen kinderen wilde. We hebben ook nog steeds geen antwoord op de vraag of ze een huis hebben, werk met een inkomen waarmee ze voor een kind kunnen zorgen, ook als het ouder is. Ik vermoed dus dat dat ook niet geregeld is. Ondoordacht.RégineFilange schreef: ↑03-04-2018 14:07Waarom zijn júllie er eigenlijk aan begonnen als het allemaal zo vreselijk zwaar is?
Ik blijf het zeggen, wat heerlijk toch dat dit me allemaal bespaard blijft.
dinsdag 3 april 2018 om 17:23
Alles is al gezegd TO. Ik wilde ook jong(er) moeder worden, maar nu zo blij dat het lot heeft bepaald dat ik pas 35 was toen het gebeurde. Uiteraard hoeft je niet tot zoo oud te wachten maar het is echt heel fijn om een stuk levenservaring al te hebben voor je er aan begint. Je redt je vast als je jong bent, maar het is wel fijn om bepaalde dingen eerst te beleven die anders niet meer zo goed kunnen met kids. Je hebt echt nog zat tijd om je kinderwens te vervullen...
dinsdag 3 april 2018 om 17:57
Ik kan het alleen maar eens zijn met de rest. Je bent echt maar een keer jong. En ja, hier ook iemand die vond dat ze op haar 18de wel volwassen was. Tien jaar later kan ik echter zeggen "what the hell was I thinking 
" . En dan durf ik nog steeds zeggen dat ik het echt niet slecht deed, ik was best wel verstandig (misschien mede daarmee dat ik nooit voor een kind zou gekozen hebben toen), ik was echt geen los projectiel. Maar de levenservaring en wijsheid die ik toen dacht te hebben? Lachertje.
Maar TO, behalve dat en de hele "baby's zijn niet alleen maar fluffy", als je nog steeds overtuigd bent dat jouw baarmoeder zo snel mogelijk gevuld moet geraken met een kind, misschien is het eens een idee om eens eerst een maand of drie te leven alsóf je een baby hebt? Ik geloof dat ze dat in Engeland wel eens doen bij tieners. Ken je die poppen die daar speciaal voor gemaakt zijn? Die huilen en verschoont moeten worden en jij moet dan op het ritme leven alsof je een echte baby hebt. Die dingen registreren zelfs als je ze geknuffeld hebt, als je hard geschud hebt...
Ik weet niet of hier aan te geraken is, maar anders kan je als alternatief eens een gewone babypop gebruiken. Dat klinkt heel onozel en het gaat je nog maar half laten zien wat je te wachten staat, maar het zou kunnen helpen.
Als in de eerste plaats je basis al goed zit. Wanneer je nog thuis woont, nog financieel niet in orde bent...dan is er nog geen sprake van een kind. Zorg daar dan eerst voor.
Maar stel dat je dat wel al voor elkaar hebt en je woont samen met je vriend, probeer eens drie maanden verscheidene malen in de nacht op te staan om zogenaamd te voeden. Zet een irritant huilende baby video op en doe alsof je urenlang een baby moet troosten (wel opletten voor de buren). Pas je leven aan alsof je een kind hebt, niet meer spontaan weggaan, geen babysit vinden = iemand blijft thuis. Doe het onregelmatig, want baby's hebben ook geen ingebouwde klok wanneer ze wenen of wanneer ze iets aan de hand hebben. Leg geld opzij alsof je luiers, eten,...voor de baby opdoet...en maak het realistisch, je baby gaat geen 18 uur per dag braafjes slapen zonder omkijken.
Simuleer gewoon wat het is om ouder te zijn. En nogmaals, die gaat maar een idee geven. Maar dan besef je misschien beter wat je te wachten staat, en of je daar effectief klaar voor bent.
" . En dan durf ik nog steeds zeggen dat ik het echt niet slecht deed, ik was best wel verstandig (misschien mede daarmee dat ik nooit voor een kind zou gekozen hebben toen), ik was echt geen los projectiel. Maar de levenservaring en wijsheid die ik toen dacht te hebben? Lachertje.Maar TO, behalve dat en de hele "baby's zijn niet alleen maar fluffy", als je nog steeds overtuigd bent dat jouw baarmoeder zo snel mogelijk gevuld moet geraken met een kind, misschien is het eens een idee om eens eerst een maand of drie te leven alsóf je een baby hebt? Ik geloof dat ze dat in Engeland wel eens doen bij tieners. Ken je die poppen die daar speciaal voor gemaakt zijn? Die huilen en verschoont moeten worden en jij moet dan op het ritme leven alsof je een echte baby hebt. Die dingen registreren zelfs als je ze geknuffeld hebt, als je hard geschud hebt...
Ik weet niet of hier aan te geraken is, maar anders kan je als alternatief eens een gewone babypop gebruiken. Dat klinkt heel onozel en het gaat je nog maar half laten zien wat je te wachten staat, maar het zou kunnen helpen.
Als in de eerste plaats je basis al goed zit. Wanneer je nog thuis woont, nog financieel niet in orde bent...dan is er nog geen sprake van een kind. Zorg daar dan eerst voor.
Maar stel dat je dat wel al voor elkaar hebt en je woont samen met je vriend, probeer eens drie maanden verscheidene malen in de nacht op te staan om zogenaamd te voeden. Zet een irritant huilende baby video op en doe alsof je urenlang een baby moet troosten (wel opletten voor de buren). Pas je leven aan alsof je een kind hebt, niet meer spontaan weggaan, geen babysit vinden = iemand blijft thuis. Doe het onregelmatig, want baby's hebben ook geen ingebouwde klok wanneer ze wenen of wanneer ze iets aan de hand hebben. Leg geld opzij alsof je luiers, eten,...voor de baby opdoet...en maak het realistisch, je baby gaat geen 18 uur per dag braafjes slapen zonder omkijken.
Simuleer gewoon wat het is om ouder te zijn. En nogmaals, die gaat maar een idee geven. Maar dan besef je misschien beter wat je te wachten staat, en of je daar effectief klaar voor bent.
dinsdag 3 april 2018 om 19:01
Zou heel goed voor haar zijn, maar dat gaat ze echt niet doen.Butterscotch schreef: ↑03-04-2018 17:57Ik kan het alleen maar eens zijn met de rest. Je bent echt maar een keer jong. En ja, hier ook iemand die vond dat ze op haar 18de wel volwassen was. Tien jaar later kan ik echter zeggen "what the hell was I thinking
Maar TO, behalve dat en de hele "baby's zijn niet alleen maar fluffy", als je nog steeds overtuigd bent dat jouw baarmoeder zo snel mogelijk gevuld moet geraken met een kind, misschien is het eens een idee om eens eerst een maand of drie te leven alsóf je een baby hebt? Ik geloof dat ze dat in Engeland wel eens doen bij tieners. Ken je die poppen die daar speciaal voor gemaakt zijn? Die huilen en verschoont moeten worden en jij moet dan op het ritme leven alsof je een echte baby hebt. Die dingen registreren zelfs als je ze geknuffeld hebt, als je hard geschud hebt...
Ik weet niet of hier aan te geraken is, maar anders kan je als alternatief eens een gewone babypop gebruiken. Dat klinkt heel onozel en het gaat je nog maar half laten zien wat je te wachten staat, maar het zou kunnen helpen.
Als in de eerste plaats je basis al goed zit. Wanneer je nog thuis woont, nog financieel niet in orde bent...dan is er nog geen sprake van een kind. Zorg daar dan eerst voor.
Maar stel dat je dat wel al voor elkaar hebt en je woont samen met je vriend, probeer eens drie maanden verscheidene malen in de nacht op te staan om zogenaamd te voeden. Zet een irritant huilende baby video op en doe alsof je urenlang een baby moet troosten (wel opletten voor de buren). Pas je leven aan alsof je een kind hebt, niet meer spontaan weggaan, geen babysit vinden = iemand blijft thuis. Doe het onregelmatig, want baby's hebben ook geen ingebouwde klok wanneer ze wenen of wanneer ze iets aan de hand hebben. Leg geld opzij alsof je luiers, eten,...voor de baby opdoet...en maak het realistisch, je baby gaat geen 18 uur per dag braafjes slapen zonder omkijken.
Simuleer gewoon wat het is om ouder te zijn. En nogmaals, die gaat maar een idee geven. Maar dan besef je misschien beter wat je te wachten staat, en of je daar effectief klaar voor bent.
Net als met reageren waarschijnlijk.....
Ze had vast gehoopt op reacties als; ga ervoor! Doen! Etc.
dinsdag 3 april 2018 om 20:20
TO, los van wat mensen vinden van je leeftijd, hoop ik wel dat je over de volgende dingen nadenkt. Kan je je kindje nu een stabiel leven geven? Kan je jezelf en je kind onderhouden, kan je je kindje een thuis geven? En kan je dat ook nog als je vriend eventueel wegvalt?
Ik hoop dat je nog terugkomt om hier een reactie op te geven.
Ik hoop dat je nog terugkomt om hier een reactie op te geven.