Zwanger
alle pijlers
Stoppen met pil
maandag 12 januari 2015 om 21:37
Hoi iedereen,
Mijn vriend en ik willen graag proberen om een kindje te krijgen.
Vorige week heb ik mijn menstruatie gehad tot vandaag. Zaterdag ben ik eigenlijk weer begonnen met de pil. We zouden eerst wachten tot einde van de maand, maar toch besloten om er nu voor te gaan. Ik weet het, een maandje maakt ook niet zoveel uit.
Maar kan ik nu na 2 dagen de pil geslikt te hebben gewoon stoppen? Vraag me even af wat handig is om te doen of dat het eigenlijk niet uitmaakt.
Mijn vriend en ik willen graag proberen om een kindje te krijgen.
Vorige week heb ik mijn menstruatie gehad tot vandaag. Zaterdag ben ik eigenlijk weer begonnen met de pil. We zouden eerst wachten tot einde van de maand, maar toch besloten om er nu voor te gaan. Ik weet het, een maandje maakt ook niet zoveel uit.
Maar kan ik nu na 2 dagen de pil geslikt te hebben gewoon stoppen? Vraag me even af wat handig is om te doen of dat het eigenlijk niet uitmaakt.
.
dinsdag 13 januari 2015 om 11:47
quote:mel.nl schreef op 13 januari 2015 @ 11:26:
Naar mijn mening lees ik hier alleen maar reacties van mensen die het beste met je voor hebben.
Jij lijkt gewoon totaal geen besef te hebben hoe jong 21 is en hoe kort je relatie is.
dat dus.. Daarnaast wil ik het beste voor jou eventuele kind want die kan er niks aan doen als jullie relatie uit eindelijk kut blijkt te zijn en achteraf inderdaad mama dom en egoïstisch is geweest. Oh ja, papa ook natuurlijk want deze keuze maken jullie samen.
Zoals ik al zei je bent heeeeeel dubbel met alles waaruit dus blijkt dat je helemaal niet een stabiele relatie hebt
Of je liegt hier en daar een eind aan elkaar op Viva.
Naar mijn mening lees ik hier alleen maar reacties van mensen die het beste met je voor hebben.
Jij lijkt gewoon totaal geen besef te hebben hoe jong 21 is en hoe kort je relatie is.
dat dus.. Daarnaast wil ik het beste voor jou eventuele kind want die kan er niks aan doen als jullie relatie uit eindelijk kut blijkt te zijn en achteraf inderdaad mama dom en egoïstisch is geweest. Oh ja, papa ook natuurlijk want deze keuze maken jullie samen.
Zoals ik al zei je bent heeeeeel dubbel met alles waaruit dus blijkt dat je helemaal niet een stabiele relatie hebt
Of je liegt hier en daar een eind aan elkaar op Viva.
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd
dinsdag 13 januari 2015 om 11:49
Ha TO, ik heb niks tegen jong moederschap hoor. Ik ben zelf 25 en nu aan het proberen met mijn man. Wij zijn ook pas net aan 4 jaar samen (afgelopen zomer getrouwd).
Maar heel eerlijk gezegd denk ik niet dat ik hier aan toe was geweest als wij niet samen ontzettend veel hadden meegemaakt in die paar jaar. We hebben elkaar echt door onze allerslechtste momenten heen gesleept en gezien wat we aan elkaar hebben in die periode. Ik weet dat ik van hem op aan kan en hij weet dat van mij. Op een gegeven moment groeiden we gewoon naar een volgende stap toe.
Bij jullie heb ik een beetje het idee dat het is gaan groeien toen je dacht dat je misschien zwanger was, klopt dat? Ik kan me dat best wel voorstellen. Ik zou zeggen: maak die pilstrip deze maand nog wel af en ga eens een aantal dingen bespreken. Kies elke avond een onderwerp, variërend van hoe jullie de zorg/werktaken gaan verdelen, wat jullie zouden doen als er een slechte uitkomst is bij de 20-wekenecho, wie er stopt met werken als er een zorgbehoevend kind geboren wordt, hoeveel geld jullie willen uitgeven aan de babykamer, of en hoe jullie je relatie gaan laten vastleggen, wiens naam de baby krijgt, wel of geen kdv, een gereformeerde basisschool of een openbare, wel of niet dopen/iets anders religieus, hoe zie je de opvoeding voor je, wat wil je je kind meegeven, of en hoe vaak je de hort op gaat, dat soort dingen. Mijn man en ik zijn hier na ruim een jaar nog niet over uitgepraat, maar we weten wel heel goed van elkaar hoe we het ouderschap voor ons zien.
Als je nog kort bij elkaar samen bent en jong bent, is het misschien goed om te kijken of jullie pet dezelfde kant op staat wat betreft opvoeding, want het zou toch jammer zijn als dat achteraf enorm blijkt tegen te vallen. Het ouderschap wordt al een life changing event, maar dan heb je er iig samen over nagedacht en kom je wb elkaar hopelijk minder voor verrassingen te staan.
Die vragen hoef je aan mij verder niet te beantwoorden, er is geen 'goed' of 'fout', het gaat om of jullie hetzelfde willen. Voer er eens een aantal diepe gesprekken over, een maand lang. En kijk dan weer eens verder.
De reden dat mensen vaak vinden dat jonge mensen geen kinderen zouden moeten krijgen is naar mijn idee vaak dat het idee plotseling opkomt en dan in vervulling gebracht moet worden, zonder het even te laten sudderen, er uitgebreid over te spreken, de voors en tegens af te wegen, kijken wat er bij jou aan pijn zit dat je niet aan je kind wil geven. Hoe ouder mensen worden, hoe meer ze daar al mee geconfronteerd zijn en zelf naar gekeken hebben.
Dat betekent niet dat een 21-jarige dat niet kan of niet doet. Maar wees eerlijk naar jezelf (niet naar mij), of jij dat ook hebt gedaan. Zo nee, doe dat eerst. Voordeel van 21 (of 25) zijn is dat je tijd hebt om het nog even uit te stellen als je tegen dingen aan loopt.
Naar opmerkingen als dat je eerst nog van je leven moet genieten luister ik persoonlijk nooit zo. Als je klaar bent voor kinderen en er goed over na hebt gedacht dan draagt dat natuurlijk ook gewoon bij aan het genieten. Dat ik dan (een aantal jaren) misschien minder van andere dingen kan genieten; het zij zo. Die dingen heb ik op dit moment ook niet zo'n behoefte aan.
Geef jezelf en je vriend even de tijd om pas op de plaats te maken. Kijk eerlijk naar jezelf en je relatie. Is dit écht hét moment, is hij écht de vader van je kinderen en wil je ook écht met hem oud worden en de bad cards die het leven je geeft trotseren? Is hij jouw rots in de branding en ben jij de zijne?
Als jij daarvan overtuigd bent, dan doet het er niet zoveel toe wat de rest van de wereld ervan vindt. Maar wees eerlijk naar jezelf, voor jezelf, je partner en je toekomstige kind. Neem niet uit boosheid dat je je niet serieus genomen voelt de adviezen hier niet ter harte. Er is niks mis mee om eens goed naar jezelf te kijken voordat je zo'n stap neemt. Of je nou 21 bent of 30, 1 of 10 jaar samen. Maar ontneem jezelf dat niet vanwege een paar vivakippen
Maar heel eerlijk gezegd denk ik niet dat ik hier aan toe was geweest als wij niet samen ontzettend veel hadden meegemaakt in die paar jaar. We hebben elkaar echt door onze allerslechtste momenten heen gesleept en gezien wat we aan elkaar hebben in die periode. Ik weet dat ik van hem op aan kan en hij weet dat van mij. Op een gegeven moment groeiden we gewoon naar een volgende stap toe.
Bij jullie heb ik een beetje het idee dat het is gaan groeien toen je dacht dat je misschien zwanger was, klopt dat? Ik kan me dat best wel voorstellen. Ik zou zeggen: maak die pilstrip deze maand nog wel af en ga eens een aantal dingen bespreken. Kies elke avond een onderwerp, variërend van hoe jullie de zorg/werktaken gaan verdelen, wat jullie zouden doen als er een slechte uitkomst is bij de 20-wekenecho, wie er stopt met werken als er een zorgbehoevend kind geboren wordt, hoeveel geld jullie willen uitgeven aan de babykamer, of en hoe jullie je relatie gaan laten vastleggen, wiens naam de baby krijgt, wel of geen kdv, een gereformeerde basisschool of een openbare, wel of niet dopen/iets anders religieus, hoe zie je de opvoeding voor je, wat wil je je kind meegeven, of en hoe vaak je de hort op gaat, dat soort dingen. Mijn man en ik zijn hier na ruim een jaar nog niet over uitgepraat, maar we weten wel heel goed van elkaar hoe we het ouderschap voor ons zien.
Als je nog kort bij elkaar samen bent en jong bent, is het misschien goed om te kijken of jullie pet dezelfde kant op staat wat betreft opvoeding, want het zou toch jammer zijn als dat achteraf enorm blijkt tegen te vallen. Het ouderschap wordt al een life changing event, maar dan heb je er iig samen over nagedacht en kom je wb elkaar hopelijk minder voor verrassingen te staan.
Die vragen hoef je aan mij verder niet te beantwoorden, er is geen 'goed' of 'fout', het gaat om of jullie hetzelfde willen. Voer er eens een aantal diepe gesprekken over, een maand lang. En kijk dan weer eens verder.
De reden dat mensen vaak vinden dat jonge mensen geen kinderen zouden moeten krijgen is naar mijn idee vaak dat het idee plotseling opkomt en dan in vervulling gebracht moet worden, zonder het even te laten sudderen, er uitgebreid over te spreken, de voors en tegens af te wegen, kijken wat er bij jou aan pijn zit dat je niet aan je kind wil geven. Hoe ouder mensen worden, hoe meer ze daar al mee geconfronteerd zijn en zelf naar gekeken hebben.
Dat betekent niet dat een 21-jarige dat niet kan of niet doet. Maar wees eerlijk naar jezelf (niet naar mij), of jij dat ook hebt gedaan. Zo nee, doe dat eerst. Voordeel van 21 (of 25) zijn is dat je tijd hebt om het nog even uit te stellen als je tegen dingen aan loopt.
Naar opmerkingen als dat je eerst nog van je leven moet genieten luister ik persoonlijk nooit zo. Als je klaar bent voor kinderen en er goed over na hebt gedacht dan draagt dat natuurlijk ook gewoon bij aan het genieten. Dat ik dan (een aantal jaren) misschien minder van andere dingen kan genieten; het zij zo. Die dingen heb ik op dit moment ook niet zo'n behoefte aan.
Geef jezelf en je vriend even de tijd om pas op de plaats te maken. Kijk eerlijk naar jezelf en je relatie. Is dit écht hét moment, is hij écht de vader van je kinderen en wil je ook écht met hem oud worden en de bad cards die het leven je geeft trotseren? Is hij jouw rots in de branding en ben jij de zijne?
Als jij daarvan overtuigd bent, dan doet het er niet zoveel toe wat de rest van de wereld ervan vindt. Maar wees eerlijk naar jezelf, voor jezelf, je partner en je toekomstige kind. Neem niet uit boosheid dat je je niet serieus genomen voelt de adviezen hier niet ter harte. Er is niks mis mee om eens goed naar jezelf te kijken voordat je zo'n stap neemt. Of je nou 21 bent of 30, 1 of 10 jaar samen. Maar ontneem jezelf dat niet vanwege een paar vivakippen
dinsdag 13 januari 2015 om 12:30
Wauw Lux. Dat is eigenlijk even het eerste wat ik te zeggen heb. Ik vind het heel lief van je dat je dit zo allemaal opschrijft.
Mijn vriend en ik praten al langere tijd over een kindje. Ook al toen het was voorgevallen dat het met de pil niet helemaal goed was gegaan. Ik wilde toen eerst mijn studie graag afmaken. Het is heel logisch hoe er gereageerd wordt op dit onderwerp omdat er zoveel situaties zijn waarbij jongere meiden ineens het idee hebben om eens aan kinderen te beginnen en later staan ze er dan alleen voor. Dat is inderdaad geen basis die je voor je kind over hebt. Misschien krijgen mensen daarom wel het gevoel dat ik er nog niet volledig achter sta en dat ik niet weet wat het inhoud.
We hebben het er, net als jullie, eigenlijk vrijwel elke dag over. Sinds september is dat eigenlijk, toen heb ik inderdaad het topic geplaatst over de pil. Over van alles en nog wat hebben wij het dan. En nee we zien dit niet als
één grote grap maar nemen alles heel serieus en kijken naar alle zaken die erbij komen kijken. Kunnen wij het kind bieden wat het nodig heeft, hoe zien wij onze toekomst, hoe zien wij de opvoeding, wie doet wat, etc. etc.
Het is snel na één jaar. Wij zullen ook niet meegemaakt hebben wat iemand in 5 jaar tijd meegemaakt heeft. Maar door de dingen die we dit jaar hebben meegemaakt weten we beiden wat wij aan elkaar hebben. Wij hebben echt voor elkaar klaar gestaan, gesteund door dik en dun, lief en leed gedeeld met elkaar. En door al die momenten is onze relatie echt sterker geworden. Het voelt zo goed. Natuurlijk ook door de geweldige momenten die wij samen beleven en het gevoel van liefde en houden van is sterk aanwezig. Dat voel ik ook van zijn kant. Sinds het akkefietje wat wij hebben gehad op dat feest, heeft hij zeker opgelet tot hoever hij kan gaan qua drank gebruik en zijn houding naar mij. Het is totaal geen zuiplap, alcoholist o.i.d. maar een gezonde jongeman die op een verjaardag wel eens een drankje nuttigt. En dat die ene keer de situatie even anders liep, niet goed te praten maar het maakt hem geen slecht persoon. Mensen leren ook van gebeurtenissen in hun leven.
Ik heb ook geen één moment van twijfel hierover. Hij is de ware voor mij, met hem wil ik oud worden en ik zou er trots op zijn wanneer ons kindje ook op zijn/haar vader gaat lijken.
Mijn vriend en ik praten al langere tijd over een kindje. Ook al toen het was voorgevallen dat het met de pil niet helemaal goed was gegaan. Ik wilde toen eerst mijn studie graag afmaken. Het is heel logisch hoe er gereageerd wordt op dit onderwerp omdat er zoveel situaties zijn waarbij jongere meiden ineens het idee hebben om eens aan kinderen te beginnen en later staan ze er dan alleen voor. Dat is inderdaad geen basis die je voor je kind over hebt. Misschien krijgen mensen daarom wel het gevoel dat ik er nog niet volledig achter sta en dat ik niet weet wat het inhoud.
We hebben het er, net als jullie, eigenlijk vrijwel elke dag over. Sinds september is dat eigenlijk, toen heb ik inderdaad het topic geplaatst over de pil. Over van alles en nog wat hebben wij het dan. En nee we zien dit niet als
één grote grap maar nemen alles heel serieus en kijken naar alle zaken die erbij komen kijken. Kunnen wij het kind bieden wat het nodig heeft, hoe zien wij onze toekomst, hoe zien wij de opvoeding, wie doet wat, etc. etc.
Het is snel na één jaar. Wij zullen ook niet meegemaakt hebben wat iemand in 5 jaar tijd meegemaakt heeft. Maar door de dingen die we dit jaar hebben meegemaakt weten we beiden wat wij aan elkaar hebben. Wij hebben echt voor elkaar klaar gestaan, gesteund door dik en dun, lief en leed gedeeld met elkaar. En door al die momenten is onze relatie echt sterker geworden. Het voelt zo goed. Natuurlijk ook door de geweldige momenten die wij samen beleven en het gevoel van liefde en houden van is sterk aanwezig. Dat voel ik ook van zijn kant. Sinds het akkefietje wat wij hebben gehad op dat feest, heeft hij zeker opgelet tot hoever hij kan gaan qua drank gebruik en zijn houding naar mij. Het is totaal geen zuiplap, alcoholist o.i.d. maar een gezonde jongeman die op een verjaardag wel eens een drankje nuttigt. En dat die ene keer de situatie even anders liep, niet goed te praten maar het maakt hem geen slecht persoon. Mensen leren ook van gebeurtenissen in hun leven.
Ik heb ook geen één moment van twijfel hierover. Hij is de ware voor mij, met hem wil ik oud worden en ik zou er trots op zijn wanneer ons kindje ook op zijn/haar vader gaat lijken.
.
dinsdag 13 januari 2015 om 13:00
Nogmaals, dat hoefde je aan mij niet zo te zeggen hoor. Maar als jullie er zelf in geloven moet je ervoor gaan. Als het al een lang proces is en je bent eraan toe, dan moet je maar gewoon doen wat je goeddunkt. Ongeacht wat wie dan ook ervan vindt.
Gaan jullie het redden? Geen idee. Iedereen gelooft dat van zichzelf maar we kunnen allemaal niet in de toekomst kijken en zekerheden heb je nooit. Je gaat een beetje samen opgroeien met je kind, maar tja, ik denk dat dat ook weer heel mooi kan zijn.
Iig gefeliciteerd met je voorgenomen partnerschap
Gaan jullie het redden? Geen idee. Iedereen gelooft dat van zichzelf maar we kunnen allemaal niet in de toekomst kijken en zekerheden heb je nooit. Je gaat een beetje samen opgroeien met je kind, maar tja, ik denk dat dat ook weer heel mooi kan zijn.
Iig gefeliciteerd met je voorgenomen partnerschap
dinsdag 13 januari 2015 om 13:05
quote:lux. schreef op 13 januari 2015 @ 13:00:
Gaan jullie het redden? Geen idee. Iedereen gelooft dat van zichzelf maar we kunnen allemaal niet in de toekomst kijken en zekerheden heb je nooit.
nee, niemand heeft zekerheden, maar ik vind wel dat je de kans op slagen zo groot mogelijk moet maken. Juist als je een kind op de wereld wil zetten.
Dat je elkaar echt moet kennen (dat is langer dan een jaar), en ook een flinke tijd moet samenwonen met alle bijhorende irritaties.
Dat je goed besproken moet hebben, wie wat doet mbt de zorgtaken en mbt je baan.
Een kind-krijgen is vaak het probleem niet, een gezin-worden, dat is pas moeilijk!
Gaan jullie het redden? Geen idee. Iedereen gelooft dat van zichzelf maar we kunnen allemaal niet in de toekomst kijken en zekerheden heb je nooit.
nee, niemand heeft zekerheden, maar ik vind wel dat je de kans op slagen zo groot mogelijk moet maken. Juist als je een kind op de wereld wil zetten.
Dat je elkaar echt moet kennen (dat is langer dan een jaar), en ook een flinke tijd moet samenwonen met alle bijhorende irritaties.
Dat je goed besproken moet hebben, wie wat doet mbt de zorgtaken en mbt je baan.
Een kind-krijgen is vaak het probleem niet, een gezin-worden, dat is pas moeilijk!
dinsdag 13 januari 2015 om 14:19
quote:lilalinda schreef op 13 januari 2015 @ 13:05:
[...]
nee, niemand heeft zekerheden, maar ik vind wel dat je de kans op slagen zo groot mogelijk moet maken. Juist als je een kind op de wereld wil zetten.
Dat je elkaar echt moet kennen (dat is langer dan een jaar), en ook een flinke tijd moet samenwonen met alle bijhorende irritaties.
Dat je goed besproken moet hebben, wie wat doet mbt de zorgtaken en mbt je baan.
Een kind-krijgen is vaak het probleem niet, een gezin-worden, dat is pas moeilijk!
Ja dat ben ik wel met je eens. Ik zou er ook niet na een jaar voor gaan. Ook niet als ik 30 of 40 zou zijn. Al vond ik samenwonen (inmiddels 3 jaar) echt totaal niet wennen, geen minuut, maar dat terzijde.
Maar ik denk ook dat mensen die het heel anders doen dan ik het vaak helemaal niet slechter doen dan ik. En dat mensen mij ook heel raar vinden in mijn omgeving (ik word bijna een beetje gepest soms omdat ik getrouwd ben, zoals mijn baas, die het maar blijft hebben over mijn 'vriendje', want sorry, 'man' dat kan ze niet uit haar strot krijgen bij iemand die jonger is dan zij).
Maar uiteindelijk kunnen we alleen in onze eigen relatie kijken en de statistieken erbij pakken. Uiteindelijk kunnen we niks zeggen over háár.
Wat zeggen ze nou altijd? Sometimes your only available transportation is a leap of faith?
Zo zie ik het leven en de keuzes die je daarin maakt. Je kan van tevoren gewoon niet weten wat er gebeurt als je een ingrijpende keuze maakt of iets ingrijpends buiten je macht om gebeurt.
Ik geloof als succesrecept voor een relatie meer in de wil om met elkaar mee te groeien, ipv. apart, de wil om te vechten voor de relatie als het nodig is, niet opgeven als het moeilijk wordt, helemaal voor elkaar durven gaan en je over te geven en telkens weer voor elkaar kiezen dan in het aantal jaren samenzijn.
Ik kies liever als vader voor mijn kinderen de man waarvan ik geloof dat hij óók als we uit elkaar zijn (of als ik dood ben) voor de kinderen zorgt, dan dat ik erop vertrouw dat het nooit misgaat.
En dan nóg zou ík persoonlijk niet na een jaar aan kinderen beginnen. Want ík heb er langer voor nodig om dat te kunnen zeggen. Maar als andere mensen oprecht vinden dat zij dat na 1 jaar weten, dan geloof ik maar gewoon dat zij zichzelf beter kennen dan ik. Ook al zijn ze pas 21.
Maar ik hou er ook niet van om mensen vanwege hun leeftijd niet serieus te nemen, misschien speelt dat mee. En ik weet hoe verdomde kwetsend het kan zijn als niemand in jou gelooft.
Dus ja, ik vind dat je gelijk hebt dat ze kort samen zijn. Maar nee ik vind dat geen reden om te zeggen dat ze het niet moeten doen. Ook geen reden om te zeggen dat ze het wel moet doen trouwens. Want het is gewoon niet mijn keuze.
En TO, ik hoop dat het alles wordt wat je graag zou willen en meer dan dat
[...]
nee, niemand heeft zekerheden, maar ik vind wel dat je de kans op slagen zo groot mogelijk moet maken. Juist als je een kind op de wereld wil zetten.
Dat je elkaar echt moet kennen (dat is langer dan een jaar), en ook een flinke tijd moet samenwonen met alle bijhorende irritaties.
Dat je goed besproken moet hebben, wie wat doet mbt de zorgtaken en mbt je baan.
Een kind-krijgen is vaak het probleem niet, een gezin-worden, dat is pas moeilijk!
Ja dat ben ik wel met je eens. Ik zou er ook niet na een jaar voor gaan. Ook niet als ik 30 of 40 zou zijn. Al vond ik samenwonen (inmiddels 3 jaar) echt totaal niet wennen, geen minuut, maar dat terzijde.
Maar ik denk ook dat mensen die het heel anders doen dan ik het vaak helemaal niet slechter doen dan ik. En dat mensen mij ook heel raar vinden in mijn omgeving (ik word bijna een beetje gepest soms omdat ik getrouwd ben, zoals mijn baas, die het maar blijft hebben over mijn 'vriendje', want sorry, 'man' dat kan ze niet uit haar strot krijgen bij iemand die jonger is dan zij).
Maar uiteindelijk kunnen we alleen in onze eigen relatie kijken en de statistieken erbij pakken. Uiteindelijk kunnen we niks zeggen over háár.
Wat zeggen ze nou altijd? Sometimes your only available transportation is a leap of faith?
Zo zie ik het leven en de keuzes die je daarin maakt. Je kan van tevoren gewoon niet weten wat er gebeurt als je een ingrijpende keuze maakt of iets ingrijpends buiten je macht om gebeurt.
Ik geloof als succesrecept voor een relatie meer in de wil om met elkaar mee te groeien, ipv. apart, de wil om te vechten voor de relatie als het nodig is, niet opgeven als het moeilijk wordt, helemaal voor elkaar durven gaan en je over te geven en telkens weer voor elkaar kiezen dan in het aantal jaren samenzijn.
Ik kies liever als vader voor mijn kinderen de man waarvan ik geloof dat hij óók als we uit elkaar zijn (of als ik dood ben) voor de kinderen zorgt, dan dat ik erop vertrouw dat het nooit misgaat.
En dan nóg zou ík persoonlijk niet na een jaar aan kinderen beginnen. Want ík heb er langer voor nodig om dat te kunnen zeggen. Maar als andere mensen oprecht vinden dat zij dat na 1 jaar weten, dan geloof ik maar gewoon dat zij zichzelf beter kennen dan ik. Ook al zijn ze pas 21.
Maar ik hou er ook niet van om mensen vanwege hun leeftijd niet serieus te nemen, misschien speelt dat mee. En ik weet hoe verdomde kwetsend het kan zijn als niemand in jou gelooft.
Dus ja, ik vind dat je gelijk hebt dat ze kort samen zijn. Maar nee ik vind dat geen reden om te zeggen dat ze het niet moeten doen. Ook geen reden om te zeggen dat ze het wel moet doen trouwens. Want het is gewoon niet mijn keuze.
En TO, ik hoop dat het alles wordt wat je graag zou willen en meer dan dat
dinsdag 13 januari 2015 om 14:42
dinsdag 13 januari 2015 om 14:56
quote:bloempje19 schreef op 13 januari 2015 @ 14:42:
Dat waardeer ik wel echt dat je niet meteen een oordeel hebt. Ik heb het gevoel dat je ieder in zijn waarde laat en ieder zijn keuze respecteert.
Dank je wel lux. Dat hoop ik ook voor jou. Ook dat jullie snel een positieve test in handen hebben en je een gezond kindje op de wereld zet.
Ik probeer het in ieder geval. Helaas ben ik nog steeds bij lange na niet perfect
En dankjewel, dat is heel lief van je
Dat waardeer ik wel echt dat je niet meteen een oordeel hebt. Ik heb het gevoel dat je ieder in zijn waarde laat en ieder zijn keuze respecteert.
Dank je wel lux. Dat hoop ik ook voor jou. Ook dat jullie snel een positieve test in handen hebben en je een gezond kindje op de wereld zet.
Ik probeer het in ieder geval. Helaas ben ik nog steeds bij lange na niet perfect
En dankjewel, dat is heel lief van je
