Zwanger
alle pijlers
Taboe: de restschade na mijn bevalling
donderdag 14 mei 2015 om 06:07
Beste allen,
Hier na de eerste uit 2013 die geboren is met een keizersnede nu zwanger van nr 2 en aan t nadenken over de bevalling die er dus weer aan zit te komen.
Toen ik mijn keizersnede had gehad (om heel goede redenen: het paste niet) had ik aanvankelijk toch ook het gevoel iets gemist te hebben. De vaginale bevalling wordt toch een beetje als de mooiste vorm die er is gezien.
Maar nu dit voor de meeste van mijn vriendinnen wat langer geleden is komt de aap pas uit de mouw: wonden die niet wilden genezen, die jaren na dato nog altijd klachten geven, incontinentie die ondanks therapie niet weggaat of een trauma van de pijn....
Uiteraard heb ik ook 'restschade': een streep op mijn buik. Maar dat is alleen iets wat zichtbaar is en niet iets wat me beperkt om te hardlopen/trampoline springen/ seks te hebben etc.
Dus mijn vraag: hoe beviel je en heb je er langdurige schade aan overgehouden? En hoe lang geleden is het inmiddels?
Hier na de eerste uit 2013 die geboren is met een keizersnede nu zwanger van nr 2 en aan t nadenken over de bevalling die er dus weer aan zit te komen.
Toen ik mijn keizersnede had gehad (om heel goede redenen: het paste niet) had ik aanvankelijk toch ook het gevoel iets gemist te hebben. De vaginale bevalling wordt toch een beetje als de mooiste vorm die er is gezien.
Maar nu dit voor de meeste van mijn vriendinnen wat langer geleden is komt de aap pas uit de mouw: wonden die niet wilden genezen, die jaren na dato nog altijd klachten geven, incontinentie die ondanks therapie niet weggaat of een trauma van de pijn....
Uiteraard heb ik ook 'restschade': een streep op mijn buik. Maar dat is alleen iets wat zichtbaar is en niet iets wat me beperkt om te hardlopen/trampoline springen/ seks te hebben etc.
Dus mijn vraag: hoe beviel je en heb je er langdurige schade aan overgehouden? En hoe lang geleden is het inmiddels?
Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.
donderdag 14 mei 2015 om 21:20
quote:lemoos2 schreef op 14 mei 2015 @ 21:15:
Psychische schade: heel kort samengevat: ik doe het nooit meer. Alle voorzorgsmaatregelen getroffen om het ook nooit meer te kunnen Je bent niet de eerste die dit zegt en dat vind ik nogal wat hoor!
Psychische schade: heel kort samengevat: ik doe het nooit meer. Alle voorzorgsmaatregelen getroffen om het ook nooit meer te kunnen Je bent niet de eerste die dit zegt en dat vind ik nogal wat hoor!
Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.
donderdag 14 mei 2015 om 21:21
Bevalling 1: ingeleid, duurde precies 8,5 uur. Heb anderhalf uur moeten persen en uiteindelijk hebben ze met z'n 2-n kind uit me getrokken met een knip terwijl er ook 2 verpleegsters met vol gewicht op mijn buik aan het drukken waren. Heel veel hechtingen. 6 weken op tuinhuisjes gezeten en bijna niet kunnen lopen. Heb 18 maanden niet kunnen niezen, hoesten, sexen zonder te huilen van de pijn. Tot bevalling 2.
Bevalling 2: precies 2 uur, incl kwartier persen en een knip. Die is op exact zelfde litteken gezet als de eerste knip, maar losser gehecht. Herstel razendsnel en geen pijn meer bij hoesten of niezen.
Bevalling 3: 1 uur incl kwartier persen en een knip. Herstel snel.
Sex is nooit meer geworden als voorheen. Altijd wat pijn. Geen urine verlies, wel wat moeilijker plas ophouden.
Bevalling 2: precies 2 uur, incl kwartier persen en een knip. Die is op exact zelfde litteken gezet als de eerste knip, maar losser gehecht. Herstel razendsnel en geen pijn meer bij hoesten of niezen.
Bevalling 3: 1 uur incl kwartier persen en een knip. Herstel snel.
Sex is nooit meer geworden als voorheen. Altijd wat pijn. Geen urine verlies, wel wat moeilijker plas ophouden.
donderdag 14 mei 2015 om 21:27
Eerste bevalling ingeknipt zoveel hechtingen dat ze niet wilden zeggen hoeveel. Bloedingen gehad en bloedtransfusie.
tweede x zwangerschapssuiker bloeding na bevalling geen knip of scheur
derde bevalling spoedkeizersnee onder narcose. Bloeding bloedtransfusie en flink litteken. Had ook weer suiker. Dus nu heb ik verhoogd risico op diabetes.
tweede x zwangerschapssuiker bloeding na bevalling geen knip of scheur
derde bevalling spoedkeizersnee onder narcose. Bloeding bloedtransfusie en flink litteken. Had ook weer suiker. Dus nu heb ik verhoogd risico op diabetes.
donderdag 14 mei 2015 om 21:32
voorlichting over keizersnede op internet. Ik citeer:
Bij een keizersnede wordt het verstevigend bindweefsel boven je buikspieren doorgesneden en de lange buikspieren opzij geschoven om je baby ter wereld te helpen. Dat veroorzaakt littekenweefsel op je buikspieren waardoor het meer moeite kost om je spieren weer in vorm te krijgen. 'In het ziekenhuis krijgen vrouwen aangepaste postnatale oefeningen om de buikspieren niet te veel te belasten', zegt Melissa Van Trappen. 'Ook tijdens de eerste zes weken raden we vrouwen aan om het rustig aan te doen en hun buikspieren te sparen. Je baby dragen is geen probleem maar een peuter van twee op je arm nemen, doe je liever niet. Na zes weken mag je weer beginnen te sporten en je buikspieren wat actiever beginnen te trainen.'
Bij een keizersnede wordt het verstevigend bindweefsel boven je buikspieren doorgesneden en de lange buikspieren opzij geschoven om je baby ter wereld te helpen. Dat veroorzaakt littekenweefsel op je buikspieren waardoor het meer moeite kost om je spieren weer in vorm te krijgen. 'In het ziekenhuis krijgen vrouwen aangepaste postnatale oefeningen om de buikspieren niet te veel te belasten', zegt Melissa Van Trappen. 'Ook tijdens de eerste zes weken raden we vrouwen aan om het rustig aan te doen en hun buikspieren te sparen. Je baby dragen is geen probleem maar een peuter van twee op je arm nemen, doe je liever niet. Na zes weken mag je weer beginnen te sporten en je buikspieren wat actiever beginnen te trainen.'
donderdag 14 mei 2015 om 21:37
quote:yoehoe schreef op 14 mei 2015 @ 11:31:
Goed topic dit. Achteraf viel het mij na de bevalling behoorlijk tegen hoeveel je lichamelijk en geestelijk er aan over kan houden. En wat een risco's het met zich meebrengt een zwangerschap in het algemeen. Voor mij een reden om niet aan een tweede te beginnen.Inderdaad. Ik dacht er ook vrij luchtig over, maar de hele bevalling zelf vond ik echt best heftig. Zowel lichamelijk en geestelijk.
Goed topic dit. Achteraf viel het mij na de bevalling behoorlijk tegen hoeveel je lichamelijk en geestelijk er aan over kan houden. En wat een risco's het met zich meebrengt een zwangerschap in het algemeen. Voor mij een reden om niet aan een tweede te beginnen.Inderdaad. Ik dacht er ook vrij luchtig over, maar de hele bevalling zelf vond ik echt best heftig. Zowel lichamelijk en geestelijk.
donderdag 14 mei 2015 om 21:55
Ik vond de bevalling een eitje en ik vond het ook een heel prachtige ervaring. Als er op TLC een bevallingsprogramma op is zitten man en ik ook echt altijd te babbelen over de bevalling en hoe tof dat wel niet was. Van het borstvoeding geven echter heb ik best een klap gehad. Vond het heel heftig. Het lukte bij mij niet goed en die druk van de verpleging en de kraamhulp hebben het er niet beter op gemaakt. Het ergste was ook nog eens dat ik na 8 weken aansukkelen met borstvoeding en flesvoeding geven met borstvoeding gestopt ben en nog meer dan een halfjaar met een vretend schuldgevoel rondgelopen heb.
Ik twijfel zo nu en dan nog eens over een tweede, maar komt deze er dan helaas, maar geen borstvoeding. Hoe graag ik het ook zou willen, maar blijkbaar kan ik het psychisch niet aan.
Ik twijfel zo nu en dan nog eens over een tweede, maar komt deze er dan helaas, maar geen borstvoeding. Hoe graag ik het ook zou willen, maar blijkbaar kan ik het psychisch niet aan.
donderdag 14 mei 2015 om 22:05
Hoewel mijn beide bevallingen niet zonder kunstgrepen verliepen (de uitdrijvingsfase kwam niet vanzelf op gang) denk ik er met heel veel plezier aan terug. Tussen de weeën door hebben we enorm gelachen en toen het eenmaal achter de rug was was ik weer zo fris als een hoentje. Bij de eerste heb ik zelfs nog geen drie uur na de partus de kamer lopen opruimen en stofzuigen omdat de kraamjuf zou komen en ik me dood schaamde voor de rommel .
Van restverschijnselen had ik ook al geen last. Nauwelijks tot niet ingescheurd, niet incontinent geworden, en het vloeien was beide keren na een week alweer over.
Van restverschijnselen had ik ook al geen last. Nauwelijks tot niet ingescheurd, niet incontinent geworden, en het vloeien was beide keren na een week alweer over.
donderdag 14 mei 2015 om 22:09
2 bevallingen, de eerste 98 uur de tweede 67 uur (gerekend vanaf moment aankomst ziekenhuis met enkele cm ontsluiting)
Bij de tweede bevalling ben ik in coma geraakt na een hartstilstand. Door mislukte ruggenprikken heb ik een verlamd been. En een hele grote knip gehad door de paniek. Maar op een dikker litteken na geen echte last van. Wel een achterwandverzakking opgelopen.
Ze hebben me belachelijk laten ploeteren vind ik, heb ook een klacht ingediend.
Maar wel 2 prachtkinderen.
Bij de tweede bevalling ben ik in coma geraakt na een hartstilstand. Door mislukte ruggenprikken heb ik een verlamd been. En een hele grote knip gehad door de paniek. Maar op een dikker litteken na geen echte last van. Wel een achterwandverzakking opgelopen.
Ze hebben me belachelijk laten ploeteren vind ik, heb ook een klacht ingediend.
Maar wel 2 prachtkinderen.
Ab imo pectore
donderdag 14 mei 2015 om 22:16
ja, was totaal uitgeput, ik viel ook steeds weg van pure uitputting.
Psychische schade is enorm. Heb ook traumatherapie gehad.Tweede keer hadden ze me een keizersnede beloofd, maar toen puntje bij paaltje kwam toch weer niet.
Ik doe het ook never nooit meer.
Is nu 10 en 8 jaar geleden.
Psychische schade is enorm. Heb ook traumatherapie gehad.Tweede keer hadden ze me een keizersnede beloofd, maar toen puntje bij paaltje kwam toch weer niet.
Ik doe het ook never nooit meer.
Is nu 10 en 8 jaar geleden.
Ab imo pectore
donderdag 14 mei 2015 om 22:26
Ik had een knip met een paar hechtingen en een flinke blauwe plek in dat gebied. Is allebei mooi genezen en ik merk er volgens mij niets meer van. Soms misschien wat gevoeliger op bepaalde dagen van de cyclus, masr niet zodanig dat het me zo stoort dat ik dus zeker weet dat het het litteken is. Nog niet op een trampoline gestaan, maar kan gewoon vol vrije vallen maken met aikido zonder urineverlies. Wel kostte het een paar maanden om mijn bekkenbodem weer helemaal ok te hebben, dat was met aikido ook te merken. Ik had de keus tussen keizersnee of bevallen met knip (stuitligging) en vanwege de kans op verklevingen in de buik heb ik gekozen om het vaginaal te proberen. Dat lukte dus. Ik zou het voor mezelf dus geen restschade noemen.
donderdag 14 mei 2015 om 22:45
quote:hamerhaai schreef op 14 mei 2015 @ 10:27:
[...]
Dat is knap, want je haalt je rompstabiliteit uit de spieren van je romp. En deze is net een ballon, volledig met spieren/pezen. Want wat zit er "niets" tussen de spieren om ze opzij te doen? Je moet toch ergens door heen snijden. Leg mij eens uit hoe dit dan gaat.
Lees even wat officiële patientenfolders over het verloop van een keizersnede, dan zal je zien dat in allemaal staat dat de lange buikspieren opzij geschoven worden (dat kan, gebeurt bij sommige zwangeren zelfs spontaan dat ze naar de zijkant schieten met schade als gevolg) en er door het stevige bindweefsel heen gesneden wordt.
On topic: bevallen is inderdaad heftig. Zelfs als het allemaal helemaal goed gaat is het een indrukwekkende ervaring. Ik vond vooral mijn spoedks heftig, niet zozeer fysiek, maar wel dat je ineens alle controle kwijt bent en om achteraf door te krijgen dat het kantje boord was voor ons kind.
[...]
Dat is knap, want je haalt je rompstabiliteit uit de spieren van je romp. En deze is net een ballon, volledig met spieren/pezen. Want wat zit er "niets" tussen de spieren om ze opzij te doen? Je moet toch ergens door heen snijden. Leg mij eens uit hoe dit dan gaat.
Lees even wat officiële patientenfolders over het verloop van een keizersnede, dan zal je zien dat in allemaal staat dat de lange buikspieren opzij geschoven worden (dat kan, gebeurt bij sommige zwangeren zelfs spontaan dat ze naar de zijkant schieten met schade als gevolg) en er door het stevige bindweefsel heen gesneden wordt.
On topic: bevallen is inderdaad heftig. Zelfs als het allemaal helemaal goed gaat is het een indrukwekkende ervaring. Ik vond vooral mijn spoedks heftig, niet zozeer fysiek, maar wel dat je ineens alle controle kwijt bent en om achteraf door te krijgen dat het kantje boord was voor ons kind.
donderdag 14 mei 2015 om 22:54
vrijdag 15 mei 2015 om 08:57
@ emmylou: mijn god wat een horror!
Mijn eerste bevalling was 4,5 jaar geleden.
Hele snelle bevalling, wel enigszins traumatisch omdat ze eenmaal in het ziekenhuis aangekomen niet geloofden dat de bevalling begonnen was, dan zou ik 'wel anders piepen'.
Ik werd opgenomen, vriend naar huis gestuurd. Eenmaal alleen in pikdonkere kamer kreeg ik een weeënstorm, ik wist niet hoe ik het had, vond het eng zo alleen in het donker. (We hadden nog geoefend op samen puffen enzo, lag ik daar, alleen..)
Op de knop gedrukt, CTG gekregen maar ze zagen geen weeën (zat verkeerd natuurlijk) "nee hoor mevrouw niets aan de hand!"
Ik heb gesmeekt of ze me wilde toucheren (hadden ze nog niet gedaan ) want ik kon toch zweren dat ik aan het bevallen was. De Gyn wilde het eigenlijk niet maar ik bleef zeuren tot ze eindelijk toe gaf en toucheerde. De uitdrukking op haar gezicht zal ik nooit vergeten toen ze voelde dat ik op 9cm zat.
Vriend werd gebeld (die was net weer thuis aangekomen en was naar bed gegaan) en moest met spoed komen. Toen ik persweeën had moest ik wachten op de Gyn om eindelijk te mogen persen. In 19 minuten persen was zoon van ruim 8 pond er. Wel gescheurd en een paar hechtingen. Snel weer thuis , in totaal een uur of 10 van huis geweest inclusief de tijd alleen. Wel 5 weken gevloeid.
Lichamelijk geen schade maar een tijd last flashbacks dat ik daar zo alleen lag.
Alweer jaren overheen hoor en over een week of 19 mag ik weer. Maar mijn vriend wordt deze keer niet weggestuurd, no way!
Mijn eerste bevalling was 4,5 jaar geleden.
Hele snelle bevalling, wel enigszins traumatisch omdat ze eenmaal in het ziekenhuis aangekomen niet geloofden dat de bevalling begonnen was, dan zou ik 'wel anders piepen'.
Ik werd opgenomen, vriend naar huis gestuurd. Eenmaal alleen in pikdonkere kamer kreeg ik een weeënstorm, ik wist niet hoe ik het had, vond het eng zo alleen in het donker. (We hadden nog geoefend op samen puffen enzo, lag ik daar, alleen..)
Op de knop gedrukt, CTG gekregen maar ze zagen geen weeën (zat verkeerd natuurlijk) "nee hoor mevrouw niets aan de hand!"
Ik heb gesmeekt of ze me wilde toucheren (hadden ze nog niet gedaan ) want ik kon toch zweren dat ik aan het bevallen was. De Gyn wilde het eigenlijk niet maar ik bleef zeuren tot ze eindelijk toe gaf en toucheerde. De uitdrukking op haar gezicht zal ik nooit vergeten toen ze voelde dat ik op 9cm zat.
Vriend werd gebeld (die was net weer thuis aangekomen en was naar bed gegaan) en moest met spoed komen. Toen ik persweeën had moest ik wachten op de Gyn om eindelijk te mogen persen. In 19 minuten persen was zoon van ruim 8 pond er. Wel gescheurd en een paar hechtingen. Snel weer thuis , in totaal een uur of 10 van huis geweest inclusief de tijd alleen. Wel 5 weken gevloeid.
Lichamelijk geen schade maar een tijd last flashbacks dat ik daar zo alleen lag.
Alweer jaren overheen hoor en over een week of 19 mag ik weer. Maar mijn vriend wordt deze keer niet weggestuurd, no way!
vrijdag 15 mei 2015 om 09:08
Hier 1 natuurlijke bevalling.
De weeën begonnen om 7 uur in de ochtend maar na drie kwartier werd de tijd tussen de weeën langer, het schommelde tussen de 2 en 8 minuten.
uiteindelijk is mijn zoon de volgende dag om 9 uur in de ochtend pas geboren na anderhalf uur persen.
Mijn weeën voelde ik niet meer dus die moesten opgewekt worden en ik ben ook best flink ingeknipt, hoeveel hechtingen weet ik niet.
Verder heb ik geen pijnbestrijding gehad omdat ik vanaf dat mijn vliezen braken met 3 cm ontsluiting ik binnen 2 uur op volledige ontsluiting zat.
Mijn zoon zou maximaal 2700 gram worden zeiden ze, ik had ook helemaal geen grote buik en ben zelf ook best klein, toch was zoon 3900 gram.
De hechtingen heb ik wel even flink last van gehad maar na de bevalling voelde ik mij gelijk weer helemaal goed en ik vertrok dan ook om half 1 smiddags alweer het ziekenhuis.
Ik ben heel blij gewoon vaginaal bevallen te zijn.
Was ook echt trots op mijzelf dat ik het zo goed volgehouden had want normaal kan ik best wel een piepert zijn.
De weeën begonnen om 7 uur in de ochtend maar na drie kwartier werd de tijd tussen de weeën langer, het schommelde tussen de 2 en 8 minuten.
uiteindelijk is mijn zoon de volgende dag om 9 uur in de ochtend pas geboren na anderhalf uur persen.
Mijn weeën voelde ik niet meer dus die moesten opgewekt worden en ik ben ook best flink ingeknipt, hoeveel hechtingen weet ik niet.
Verder heb ik geen pijnbestrijding gehad omdat ik vanaf dat mijn vliezen braken met 3 cm ontsluiting ik binnen 2 uur op volledige ontsluiting zat.
Mijn zoon zou maximaal 2700 gram worden zeiden ze, ik had ook helemaal geen grote buik en ben zelf ook best klein, toch was zoon 3900 gram.
De hechtingen heb ik wel even flink last van gehad maar na de bevalling voelde ik mij gelijk weer helemaal goed en ik vertrok dan ook om half 1 smiddags alweer het ziekenhuis.
Ik ben heel blij gewoon vaginaal bevallen te zijn.
Was ook echt trots op mijzelf dat ik het zo goed volgehouden had want normaal kan ik best wel een piepert zijn.
