Zwanger en plotseling erg depressief
donderdag 23 februari 2012 om 10:49
Hallo allemaal,
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!