Zwanger
alle pijlers
Zwanger en plotseling erg depressief
donderdag 23 februari 2012 om 10:49
Hallo allemaal,
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
donderdag 23 februari 2012 om 10:58
Lieve Kneipje,
Zie je het zitten om een afspraak te maken met je huisarts? Die zijn er ook om dit soort dingen te bespreken he.
Krankzinnig ben je sowieso niet . En voel je niet schuldig omdat je het niet aan kan. Ik ben geen ervaringsdeskundige maar weet wel dat elke zwangerschap anders kan zijn. Als jij pijn hebt, heb jij pijn. En daar kun je niet zo veel aan doen.
Veel sterkte !
Zie je het zitten om een afspraak te maken met je huisarts? Die zijn er ook om dit soort dingen te bespreken he.
Krankzinnig ben je sowieso niet . En voel je niet schuldig omdat je het niet aan kan. Ik ben geen ervaringsdeskundige maar weet wel dat elke zwangerschap anders kan zijn. Als jij pijn hebt, heb jij pijn. En daar kun je niet zo veel aan doen.
Veel sterkte !
donderdag 23 februari 2012 om 10:58
Oh je bent niet krankzinnig geworden hoor!!!!!
Ik herken het zelf niet maar ik denk dat het allemaal nu pas goed tot je door is gedrongen dat je zwanger bent?
De pijnen van hoofdpijn etc kunnen stress zijn...probeer s avonds voor het naar bed gaan een kop warme melk te nemen.
Paracetamol, en een bezoekje langs de dokter zal zeker geen kwaad kunnen!
Ik wens je heeeeeeel veel sterkte toe!!!!
Het komt goed !
Ik herken het zelf niet maar ik denk dat het allemaal nu pas goed tot je door is gedrongen dat je zwanger bent?
De pijnen van hoofdpijn etc kunnen stress zijn...probeer s avonds voor het naar bed gaan een kop warme melk te nemen.
Paracetamol, en een bezoekje langs de dokter zal zeker geen kwaad kunnen!
Ik wens je heeeeeeel veel sterkte toe!!!!
Het komt goed !
donderdag 23 februari 2012 om 11:01
Ja een beetje wel , maar dat waren bij mij gewoon de hormonen en niks anders dan de hormonen. (Dat zijn rot dingen hoor! Die kunnen veel leed en stress en zoveel meer dingen veroorzaken dan je denkt ) Ik voelde me zeer onzeker en ik twijfelde over alles en aan alles. Mijn relatie was opeens niet goed, mijn huis niet, de buurt waarin ik woonde was niet goed genoeg meer. Mijn baan niet want ik vond ineens dat ik niet genoeg verdiende terwijl ik voor die tijd nooit klaagde.
9 van de 10 keer is het geen wat jij omschrijft dus simpel weg te verwijten aan de hormonale veranderingen in het lichaam. en slecht 1 op de 10 keer betreft het een andere oorzaak. ( welke dat kan zijn weet ik niet ik ben geen arts verder maar je zou eventueel je probleem voor kunnen leggen bij een vk, maar ik denk dat je wel haast het zelfde te horen krijgt als hier. Dat het een hormonen kwestie is)
9 van de 10 keer is het geen wat jij omschrijft dus simpel weg te verwijten aan de hormonale veranderingen in het lichaam. en slecht 1 op de 10 keer betreft het een andere oorzaak. ( welke dat kan zijn weet ik niet ik ben geen arts verder maar je zou eventueel je probleem voor kunnen leggen bij een vk, maar ik denk dat je wel haast het zelfde te horen krijgt als hier. Dat het een hormonen kwestie is)
donderdag 23 februari 2012 om 11:01
O mijn zus was ook zo blij dat ze zwanger was, maar was ook zo depressief tijdens die zwangerschap. Wat worden we toch geregisseerd door onze hormonen. Verschrikkelijk.
Ga naar je huisarts en zoek samen met hem naar een oplossing, juist omdat je ook nog lichamelijke klachten heb.
En schaam je nergens voor, het is zoals het is.
Ga naar je huisarts en zoek samen met hem naar een oplossing, juist omdat je ook nog lichamelijke klachten heb.
En schaam je nergens voor, het is zoals het is.
donderdag 23 februari 2012 om 11:08
Fuck die roze wolk!
Dit klinkt als een prenatale depressie en dat is de schuld van je hormonen. Google maar op 'prenatale depressie' en er gaat (hopelijk) een wereld voor je open. Ik kwam er pas halverwege mijn zwangerschap achter dat het niet mijn eigen schuld was dat ik onuitstaanbaar was voor mijn omgeving en dat ik spijt had van de zwangerschap.
Bijvoorbeeld:
http://www.kraamtranen.nl/prenatale-depressie.html
Dus inderdaad, doe jezelf een lol en ga zo snel mogelijk naar je huisarts, want anders worden het 9 hele lange maanden.
Heel veel sterkte want het is superklote om je zo te voelen!
Dit klinkt als een prenatale depressie en dat is de schuld van je hormonen. Google maar op 'prenatale depressie' en er gaat (hopelijk) een wereld voor je open. Ik kwam er pas halverwege mijn zwangerschap achter dat het niet mijn eigen schuld was dat ik onuitstaanbaar was voor mijn omgeving en dat ik spijt had van de zwangerschap.
Bijvoorbeeld:
http://www.kraamtranen.nl/prenatale-depressie.html
Dus inderdaad, doe jezelf een lol en ga zo snel mogelijk naar je huisarts, want anders worden het 9 hele lange maanden.
Heel veel sterkte want het is superklote om je zo te voelen!
donderdag 23 februari 2012 om 11:10
Ach, lieve schat... sterk spul he, die hormonen.. ik voel me ook zeer labiel, onzeker en soms ook diep ongelukkig. Maar ik weet dat ik dat niet bén, als ik niet zwanger ben. Dan ben ik altijd optimistisch en zelfverzekerd, mits ernstige omstandigheden dit in de weg staan uiteraard.
Dus je bent zeker niet krankzinnig en echt, het gaat over! Vraag aan je VK of huisarts of er iets aan de lichamelijke klachten te doen is. Je wordt naast die hormonon ook nog eens geregeerd door je lichaam, en als dat lichaam zich niet lekke voelt, voelt je geest zich ook k*t.
Sterkte en
Dus je bent zeker niet krankzinnig en echt, het gaat over! Vraag aan je VK of huisarts of er iets aan de lichamelijke klachten te doen is. Je wordt naast die hormonon ook nog eens geregeerd door je lichaam, en als dat lichaam zich niet lekke voelt, voelt je geest zich ook k*t.
Sterkte en
donderdag 23 februari 2012 om 11:17
Inderdaad naar de huisarts.
Een kleine troost misschien: het eerste trimester vind ik het zwaarst. Je lichaam wordt overspoeld door hormonen (en niet eens de fijne soort). Inderdaad had ik het eerste trimester ook af en toe migraine. En geen paracetamol die daartegen hielp hoor. Ik gaf eraan toe. In een donkere slaapkamer liggen, alles binnen handbereik op het nachtkastje, koele lap op mijn gezicht, lavendelolie op het kussen en raam open. En wachten maar.
Maar na pakweg week veertien begon ik me qua migraine beter te voelen.
Ik hoop dat dat ook voor jou opgaat. Van pijn kun je inderdaad soms knettergek worden.
Een kleine troost misschien: het eerste trimester vind ik het zwaarst. Je lichaam wordt overspoeld door hormonen (en niet eens de fijne soort). Inderdaad had ik het eerste trimester ook af en toe migraine. En geen paracetamol die daartegen hielp hoor. Ik gaf eraan toe. In een donkere slaapkamer liggen, alles binnen handbereik op het nachtkastje, koele lap op mijn gezicht, lavendelolie op het kussen en raam open. En wachten maar.
Maar na pakweg week veertien begon ik me qua migraine beter te voelen.
Ik hoop dat dat ook voor jou opgaat. Van pijn kun je inderdaad soms knettergek worden.
donderdag 23 februari 2012 om 11:17
Ik zou jullie allemaal willen omarmen, dankjewel. Ik kan er (doordat nog niemand van de zwangerschap weet) met niemand over praten, en mocht dat wel kunnen, dan zou ik me wel 25x bedenken!
Tja hormonen, YEK, enge, misselijke grrrrrrdingen!! Ik hoop dat ook de toegenomen pijnen eraan te wijten zijn....?! Had zo gehoopt dat ik me toch wat fitter zou voelen, maar nee hoor.
Nu ben ik zo bang voor na de bevalling....: wat als ik dan nog steeds 'zo ben' en nauwelijks kan lopen of licht kan verdragen?
Ik kan pas volgende week bij mijn ha terecht. Zij is heel lief en begripvol, een fijn mens. Hopelijk kan ze toveren!
Heel veel liefs en nogmaals dank allemaal <3
Tja hormonen, YEK, enge, misselijke grrrrrrdingen!! Ik hoop dat ook de toegenomen pijnen eraan te wijten zijn....?! Had zo gehoopt dat ik me toch wat fitter zou voelen, maar nee hoor.
Nu ben ik zo bang voor na de bevalling....: wat als ik dan nog steeds 'zo ben' en nauwelijks kan lopen of licht kan verdragen?
Ik kan pas volgende week bij mijn ha terecht. Zij is heel lief en begripvol, een fijn mens. Hopelijk kan ze toveren!
Heel veel liefs en nogmaals dank allemaal <3
donderdag 23 februari 2012 om 11:26
Hier ook alleen maar herkenbaarheid hoor Kneippje. Manoman, wat vond ik zwanger zijn vreselijk (en ik was ook 'alleen maar depressief', had verder, behalve chronische moeheid, niks te klagen). Mensen om mij heen maakten zich echt zorgen, hoe het na de bevalling zou moeten.
Wat mij geholpen heeft, is me de hele zwangerschap realiseren dat ik écht heel graag dit kind wou, alleen dat ik niet zwanger wou zijn. helaas kan het één niet zonder het ander, maar ik wist, ook emotioneel, dat mijn depressieve rotgevoelens níks te maken hadden met onze zoon die er aan zat te komen, maar alles met dat dikke lichaam, de vermoeidheid en de hormonsters.
Sterkte!
Wat mij geholpen heeft, is me de hele zwangerschap realiseren dat ik écht heel graag dit kind wou, alleen dat ik niet zwanger wou zijn. helaas kan het één niet zonder het ander, maar ik wist, ook emotioneel, dat mijn depressieve rotgevoelens níks te maken hadden met onze zoon die er aan zat te komen, maar alles met dat dikke lichaam, de vermoeidheid en de hormonsters.
Sterkte!
donderdag 23 februari 2012 om 11:27
donderdag 23 februari 2012 om 11:29
Lieve kneipje,
Herkenbaar hoor! Het enige advies dat ik je kan geven: accepteer dat je je nu zo voelt. Het zijn maar gedachten, het zijn maar gevoelens, meer niet! De angst die je hebt voor de bevalling etc hoort bij het feit dat je je nu heel bezorgd maakt over alles en dan is het logisch dat dat soort thema's de revu passeren. Kijk ernaar en concludeer fat je je nu door alle veranderingen in je lijf even super onzeker en bang voelt. E komen echt andere tijden en andere gevoelens voor in de plaats!
Herkenbaar hoor! Het enige advies dat ik je kan geven: accepteer dat je je nu zo voelt. Het zijn maar gedachten, het zijn maar gevoelens, meer niet! De angst die je hebt voor de bevalling etc hoort bij het feit dat je je nu heel bezorgd maakt over alles en dan is het logisch dat dat soort thema's de revu passeren. Kijk ernaar en concludeer fat je je nu door alle veranderingen in je lijf even super onzeker en bang voelt. E komen echt andere tijden en andere gevoelens voor in de plaats!
donderdag 23 februari 2012 om 11:30
kneippje het is niks geks
Sterker nog het is juist goed dat je het onderkent, nu kan je er wat aan doen!
Ik heb hetzelfde gehad bij mijn 2de depri als een losgeslagen..???
Nu ben ik 32 weken zwanger en loop bij een psych uit voorzorg
Ik krijg lichtherapie, dit schijnt het heftige weg te halen, ik begin overigens volgende week pas
Nu moet ikw el zeggen dat ik nu weinig last heb maar ook in het begin snel aan de bel getrokken
Kop op het komt allemaal goed
Sterker nog het is juist goed dat je het onderkent, nu kan je er wat aan doen!
Ik heb hetzelfde gehad bij mijn 2de depri als een losgeslagen..???
Nu ben ik 32 weken zwanger en loop bij een psych uit voorzorg
Ik krijg lichtherapie, dit schijnt het heftige weg te halen, ik begin overigens volgende week pas
Nu moet ikw el zeggen dat ik nu weinig last heb maar ook in het begin snel aan de bel getrokken
Kop op het komt allemaal goed
donderdag 23 februari 2012 om 11:36
Heel herkenbaar!
Vreselijk die hormonen, ik werd er labiel en depri van.
Maakte me zorgen of ik wel de juiste keuze had gemaakt, of ik het allemaal wel zou kunnen etc.
Daarbij was ik zo verschrikkelijk moe, en misselijk, hoofdpijn had ik niet..
Bij mij is alles helemaal goed gekomen, en bij jou komt het ook helemaal goed. Ik heb er met vlagen de hele zwangerschap last van gehad, maar direct na de bevalling was het weg en voelde ik me weer de oude. Zoontje is nu 15 mnd en zó lief en leuk, het was het allemaal dubbel er dwars waard.
Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Spreek het uit bij de verloskundige, en neem jezelf vooral niet kwalijk dat je je zo voelt..
Vreselijk die hormonen, ik werd er labiel en depri van.
Maakte me zorgen of ik wel de juiste keuze had gemaakt, of ik het allemaal wel zou kunnen etc.
Daarbij was ik zo verschrikkelijk moe, en misselijk, hoofdpijn had ik niet..
Bij mij is alles helemaal goed gekomen, en bij jou komt het ook helemaal goed. Ik heb er met vlagen de hele zwangerschap last van gehad, maar direct na de bevalling was het weg en voelde ik me weer de oude. Zoontje is nu 15 mnd en zó lief en leuk, het was het allemaal dubbel er dwars waard.
Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Spreek het uit bij de verloskundige, en neem jezelf vooral niet kwalijk dat je je zo voelt..
donderdag 23 februari 2012 om 11:40
Kneippje, even een compliment voor jou dat je zo snel aan de bel trekt!
Niet door blijven lopen met klachten hoor, dat is nergens voor nodig. Praten, open zijn en hulp met beide handen aanpakken. Ook praktische hulp (prakje avondeten, even een wasje draaien etc.). Gewoon aangeven dat het even minder met je gaat. Dan weten mensen ook dat je hun hulp goed kunt gebruiken.
Niet door blijven lopen met klachten hoor, dat is nergens voor nodig. Praten, open zijn en hulp met beide handen aanpakken. Ook praktische hulp (prakje avondeten, even een wasje draaien etc.). Gewoon aangeven dat het even minder met je gaat. Dan weten mensen ook dat je hun hulp goed kunt gebruiken.
donderdag 23 februari 2012 om 12:03
Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, en dat het vaak vooral het eerste trimester zo erg is. Dat geeft moed!
Mijn grootste angst is nu dat door mijn medicijngebruik de baby schade oploopt (zie hier de paradox, ik wil er vanaf en bescherm het tegelijkertijd, ik ben echt volkomen ontoerekeningsvatbaar. Maar goed dar ik binnenzit . Ik heb echter in goed overleg een schema opgesteld met mijn huisarts.
Ik moet zeggen dat ik van nature ook heel erg vrolijk en optimistisch ben, maar toch heb ik eerder een depressie doorgemaakt. Waarschijnlijk dat ik daarom ook zo bang ben,
Mijn man wordt een beetje gestoord van mij en is niet altijd even begripvol. Dat snap ik ook wel, per slot van rekening voelt hij niet wat ik voel, maar soms zou ik wel een beetje meer support kunnen gebruiken. Ik voel me door deze situatie nl heel erg alleen/eenzaam, terwijl dat helemaal niet zo is (fysiek gezien).
Ondertussen doen mijn benen zo'n pijn dat ik ervan moet huilen. Het is om gek van te worden. Even time-out.
Veel liefs allemaal
Mijn grootste angst is nu dat door mijn medicijngebruik de baby schade oploopt (zie hier de paradox, ik wil er vanaf en bescherm het tegelijkertijd, ik ben echt volkomen ontoerekeningsvatbaar. Maar goed dar ik binnenzit . Ik heb echter in goed overleg een schema opgesteld met mijn huisarts.
Ik moet zeggen dat ik van nature ook heel erg vrolijk en optimistisch ben, maar toch heb ik eerder een depressie doorgemaakt. Waarschijnlijk dat ik daarom ook zo bang ben,
Mijn man wordt een beetje gestoord van mij en is niet altijd even begripvol. Dat snap ik ook wel, per slot van rekening voelt hij niet wat ik voel, maar soms zou ik wel een beetje meer support kunnen gebruiken. Ik voel me door deze situatie nl heel erg alleen/eenzaam, terwijl dat helemaal niet zo is (fysiek gezien).
Ondertussen doen mijn benen zo'n pijn dat ik ervan moet huilen. Het is om gek van te worden. Even time-out.
Veel liefs allemaal
donderdag 23 februari 2012 om 12:40
@kneippje; Hè meid, wat vervelend..... Klopt het dat je reuma hebt?? Ik meen mij iets te herinneren van een ander topic. Je maakte je zorgen om je medicijngebruik.
Ik heb een bindweefselafwijking en slikte veel pillen voor ik zwanger werd. Ook ik was als de dood dat het helemaal mis zou gaan tijdens de zwangerschap, en ging ook eerst naar de gyn. voor ik zwanger werd om een plan te maken.
Ik krijg vanaf het prille begin psychische begeleiding vanuit de POP-poli, die mij helpen in het verwerken van mijn beperkingen tijdens de zwangerschap (en daarna).
Ook houden zij mijn medicijngebruik goed in de gaten, zodat ik mij daar rustig onder kan voelen (ik mag ook niets meer slikken van wat ik eerder gebruikte)
Ik ben wekelijks in het ziekehnuis te vinden, krijg 2-3 x in de week therapie, en sinds vandaag komt daar de ergotherapeut bij.
Ik ben nu 32 weken zwanger.
Ik heb ook krom gelegen van de pijn, mij afvragende waar ik in godshemelsnaam aan begonnen was.... Totaal uitgeput en ongelukkig met de gedachte hoe het straks na de geboorte moest.(en nu nog steeds af en toe)
Maar doordat je op tijd aan de bel trekt krijg je goede begeleiding!
Niet iedereen was even enthousiast over onze kinderwens, maar geullig stonden de belangrijkste mensen achter ons. De gyn. en de orthopeed. Het is vallen en opstaan, maar probeer je vast te houden aan de gedachten dat dit gevoel je (dankzij juiste begeleiding) geen 9 maanden zult hebben.
Mij moeten ze komen leren hoe ik de baby straks vast kan houden en verzorgen. Geen leuk vooruitzicht, maar ik ben ervan overtuigd dat het goed komt. Ik ga mijn kind zelf verzorgen, maar dan alleen met aanpassingen en op een andere manier.
Het komt hoe dan ook goed Kneippje, probeer dat gevoel te vinden en vast te houden.
Ik heb een bindweefselafwijking en slikte veel pillen voor ik zwanger werd. Ook ik was als de dood dat het helemaal mis zou gaan tijdens de zwangerschap, en ging ook eerst naar de gyn. voor ik zwanger werd om een plan te maken.
Ik krijg vanaf het prille begin psychische begeleiding vanuit de POP-poli, die mij helpen in het verwerken van mijn beperkingen tijdens de zwangerschap (en daarna).
Ook houden zij mijn medicijngebruik goed in de gaten, zodat ik mij daar rustig onder kan voelen (ik mag ook niets meer slikken van wat ik eerder gebruikte)
Ik ben wekelijks in het ziekehnuis te vinden, krijg 2-3 x in de week therapie, en sinds vandaag komt daar de ergotherapeut bij.
Ik ben nu 32 weken zwanger.
Ik heb ook krom gelegen van de pijn, mij afvragende waar ik in godshemelsnaam aan begonnen was.... Totaal uitgeput en ongelukkig met de gedachte hoe het straks na de geboorte moest.(en nu nog steeds af en toe)
Maar doordat je op tijd aan de bel trekt krijg je goede begeleiding!
Niet iedereen was even enthousiast over onze kinderwens, maar geullig stonden de belangrijkste mensen achter ons. De gyn. en de orthopeed. Het is vallen en opstaan, maar probeer je vast te houden aan de gedachten dat dit gevoel je (dankzij juiste begeleiding) geen 9 maanden zult hebben.
Mij moeten ze komen leren hoe ik de baby straks vast kan houden en verzorgen. Geen leuk vooruitzicht, maar ik ben ervan overtuigd dat het goed komt. Ik ga mijn kind zelf verzorgen, maar dan alleen met aanpassingen en op een andere manier.
Het komt hoe dan ook goed Kneippje, probeer dat gevoel te vinden en vast te houden.
donderdag 23 februari 2012 om 13:15
quote:elninjoo schreef op 23 februari 2012 @ 13:13:
Je hebt gelukkig nog 'n paar weken om je te kunnen bedenken. Je bent al 42 en hebt ook nog allerlei lichamelijke klachten en dan de risico's van je hoge leeftijd. Wat vindt je man er eigenlijk van dat je dit jezelf (en hem) aandoet?
Nien, houd je ongepaste commentaar nou eens voor je. Hier is ze echt niet mee geholpen.
Zoals je in eerdere topics hebt kunnen lezen, is ook haar man erg gelukkig en dankbaar voor dit onverwachte cadeautje.
Zwanger zijn is soms gewoon niet leuk, dat wil niet zeggen dat het kindje ineens niet meer gewenst is. Hoe moeilijk jij je dat ook voor kunt stellen.
Je hebt gelukkig nog 'n paar weken om je te kunnen bedenken. Je bent al 42 en hebt ook nog allerlei lichamelijke klachten en dan de risico's van je hoge leeftijd. Wat vindt je man er eigenlijk van dat je dit jezelf (en hem) aandoet?
Nien, houd je ongepaste commentaar nou eens voor je. Hier is ze echt niet mee geholpen.
Zoals je in eerdere topics hebt kunnen lezen, is ook haar man erg gelukkig en dankbaar voor dit onverwachte cadeautje.
Zwanger zijn is soms gewoon niet leuk, dat wil niet zeggen dat het kindje ineens niet meer gewenst is. Hoe moeilijk jij je dat ook voor kunt stellen.
donderdag 23 februari 2012 om 13:20
Erg herkenbaar. Zo wilde ik dolgraag zwanger worden en eenmaal zwanger vond ik het vreselijk. Heb er zelfs over gedacht om een abortus te doen. Ik heb ontzettend veel gehuild en wilde het kind helemaal niet meer.
Helaas is mijn zwangerschapsdepressie overgegaan in een post partum depressie, dus zoek hulp.
Ben je normaal (als je niet zwanger bent) ook lichtelijk depressief en zwaar aangelegd dat je al snel teveel prikkels of stress op je bordje hebt? Ik denk dat zoiets wel een voorbode kan zijn voor de verdere ontwikkeling van je gemoedstoestand. Dus praat erover!
Sterkte.
Helaas is mijn zwangerschapsdepressie overgegaan in een post partum depressie, dus zoek hulp.
Ben je normaal (als je niet zwanger bent) ook lichtelijk depressief en zwaar aangelegd dat je al snel teveel prikkels of stress op je bordje hebt? Ik denk dat zoiets wel een voorbode kan zijn voor de verdere ontwikkeling van je gemoedstoestand. Dus praat erover!
Sterkte.
donderdag 23 februari 2012 om 13:40
quote:elninjoo schreef op 23 februari 2012 @ 13:13:
Je hebt gelukkig nog 'n paar weken om je te kunnen bedenken. Je bent al 42 en hebt ook nog allerlei lichamelijke klachten en dan de risico's van je hoge leeftijd. Wat vindt je man er eigenlijk van dat je dit jezelf (en hem) aandoet?Er zijn grenzen en nu ga je deze over.
Je hebt gelukkig nog 'n paar weken om je te kunnen bedenken. Je bent al 42 en hebt ook nog allerlei lichamelijke klachten en dan de risico's van je hoge leeftijd. Wat vindt je man er eigenlijk van dat je dit jezelf (en hem) aandoet?Er zijn grenzen en nu ga je deze over.
donderdag 23 februari 2012 om 14:05
Zo'n nien maakt het feest helemaal compleet met een fijne voltreffer!
Ik ga er niet op in.
Ik denk dat ik eens ga googlen op Pop-poli, geen idee of ik ervoor in aanmerking kom, maar dan kan ik het toch op z'n minst voorleggen aan de huisarts. Ik zie veel overeenkomsten met jou @Kolki, al hebben we verschillende aandoeningen.
Eigenlijk is elke reactie heel waardevol voor mij, om uiteenlopende redenen. Bijvoorbeeld dat ik een complimentje krijg omdat ik op tijd aan de bel trek (daar sta ik zelf helemaal niet bij stil). Ook voel ik me dankzij jullie reacties wat sterker en minder bang om mezelf helemaal te verliezen in deze, hoe zal ik het noemen......'episode' of zoiets (vanochtend voelde het nog als iets dat noooooooooit meer goed kwam, nu is het een episode, we maken progressie!)
Knuffel voor iedereen!
Ik ga er niet op in.
Ik denk dat ik eens ga googlen op Pop-poli, geen idee of ik ervoor in aanmerking kom, maar dan kan ik het toch op z'n minst voorleggen aan de huisarts. Ik zie veel overeenkomsten met jou @Kolki, al hebben we verschillende aandoeningen.
Eigenlijk is elke reactie heel waardevol voor mij, om uiteenlopende redenen. Bijvoorbeeld dat ik een complimentje krijg omdat ik op tijd aan de bel trek (daar sta ik zelf helemaal niet bij stil). Ook voel ik me dankzij jullie reacties wat sterker en minder bang om mezelf helemaal te verliezen in deze, hoe zal ik het noemen......'episode' of zoiets (vanochtend voelde het nog als iets dat noooooooooit meer goed kwam, nu is het een episode, we maken progressie!)
Knuffel voor iedereen!
donderdag 23 februari 2012 om 14:48
Kneippje, ik was ook niet zo leuk voor mij nman gedurende de zwangerschap. Wat bij ons heel erg hielp, was het volgende. Ik deed mijn uiterste best om dingen niet op hem af te reageren of nodeloos snibberig te doen. Maar als hij uit zijn werk kwam en ik zat op de bank met de afstandsbediening van de TV, hoefde ik alleen maar te zeggen 'ik ben niet zo gezellig vanavond'... Hij accepteerde dat gewoon, ging dan koken en hield verder zijn mond
Je man hoeft niet volledig met jou mee te buigen, maar leg hem uit wat je hier vertelt, over hoe je je voelt, en 'dwing' hem wel daarin ook zijn eigen positie te bepalen.
[EN, ik heb gevraagd of jouw reactie verwijderd mag worden. Vind het net zo ongepast als iemand met een ernstige ziekte aanraden maar gelijk euthanasie te gaan plegen]
Je man hoeft niet volledig met jou mee te buigen, maar leg hem uit wat je hier vertelt, over hoe je je voelt, en 'dwing' hem wel daarin ook zijn eigen positie te bepalen.
[EN, ik heb gevraagd of jouw reactie verwijderd mag worden. Vind het net zo ongepast als iemand met een ernstige ziekte aanraden maar gelijk euthanasie te gaan plegen]
