Zwanger
alle pijlers
Zwanger en plotseling erg depressief
donderdag 23 februari 2012 om 10:49
Hallo allemaal,
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
woensdag 29 februari 2012 om 19:06
Bovendien, geef jezelf even een break. Want je maalt jezelf een depressie aan en dat is niet wat je nu kunt gebruiken. Ik zeg niet dat het mijn voorkeur heeft, maar je weet dat je met 12 of 14 of 16 weken echt nog een abortus kunt doen he? Ik heb voor mezelf de tijd genomen tot de eerste echo om te bedenken of ik ermee door kon gaan. Door even die tijd te nemen, geef je jezelf even een break. Een break om ook te kijken hoe je je lichamelijk voelt over een paar weken. Je hoeft niet nu al zo'n grote beslissing te nemen. Misschien voel je je met een week of 12/13 al een stukkie beter en heb je meer rust om de situatie te kunnen overzien.
En je klinkt daarnaast als een controlfreak die nu al wil weten hoe en wat. Probeer dat los te laten, want is dit soort situaties geldt echt, waar een wil is, is een weg. Komt tijd, komt raad. Je krijgt simpelweg geen antwoorden. Accepteer dat als een feit.
Probeer naar het grote plaatje te kijken als je de eerste termijnecho hebt gehad. Wil ik moeder worden? Zie ik mijn leven met een gezinnetje en een kindje? Wil ik hulp aanvaarden? Kan ik nu al hulp krijgen? Welke practische oplossingen moeten we gaan aanboren? Probeer alleen op dat soort basis vragen een antwoorden te formuleren. De details komen later.
En je klinkt daarnaast als een controlfreak die nu al wil weten hoe en wat. Probeer dat los te laten, want is dit soort situaties geldt echt, waar een wil is, is een weg. Komt tijd, komt raad. Je krijgt simpelweg geen antwoorden. Accepteer dat als een feit.
Probeer naar het grote plaatje te kijken als je de eerste termijnecho hebt gehad. Wil ik moeder worden? Zie ik mijn leven met een gezinnetje en een kindje? Wil ik hulp aanvaarden? Kan ik nu al hulp krijgen? Welke practische oplossingen moeten we gaan aanboren? Probeer alleen op dat soort basis vragen een antwoorden te formuleren. De details komen later.
woensdag 29 februari 2012 om 19:14
Kneippje, petje af voor de kracht die je hebt en het vermogen om je zorgen zo open en bloot weer te geven. Je stelt je kwetsbaar op hier, en da's een fantastische gave.
Ik heb er geen enkele twijfel over dat jouw kindje zich gewenst zal voelen en ook geen enkele twijfel of jij in staat zult zijn ervoor te zorgen. Ik ken je geeneens en voel de moedergevoelens gewoon uit je berichten stromen. De onzekerheid, de angsten, het hoort er allemaal bij. En één ding (mijn moeder is vaak ziek geweest, kanker en reuma en god weet wat ze allemaal gehad heeft) moeders hoeven niet sterk te zijn, moeders moeten liefhebben. De mijne was en is er altijd, ook als ze ziek is, al was het maar voor een kop koffie of samen tv kijken. Ik weet dat ze van me houdt, en da's het aller- allerbelangrijkste. Ook voor jouw kindje straks!
Veel kracht, liefde, geluk, gezondheid en zelfvertrouwen gewenst en een goede spiegel, zodat je kunt zien hoe sterk je bent.
Ik heb er geen enkele twijfel over dat jouw kindje zich gewenst zal voelen en ook geen enkele twijfel of jij in staat zult zijn ervoor te zorgen. Ik ken je geeneens en voel de moedergevoelens gewoon uit je berichten stromen. De onzekerheid, de angsten, het hoort er allemaal bij. En één ding (mijn moeder is vaak ziek geweest, kanker en reuma en god weet wat ze allemaal gehad heeft) moeders hoeven niet sterk te zijn, moeders moeten liefhebben. De mijne was en is er altijd, ook als ze ziek is, al was het maar voor een kop koffie of samen tv kijken. Ik weet dat ze van me houdt, en da's het aller- allerbelangrijkste. Ook voor jouw kindje straks!
Veel kracht, liefde, geluk, gezondheid en zelfvertrouwen gewenst en een goede spiegel, zodat je kunt zien hoe sterk je bent.
life ain't a perfect story, write it while you live it
woensdag 29 februari 2012 om 20:38
Kneippje, ik ben geen moeder, maar wel iemand met lichamelijke beperkingen. Ik ken om me heen ook moeders met lichamelijke klachten. Wat ik vooral zie is dat het veel geregel is: wie haalt kind van opvang, wie kan kind opvangen als mama even slechte dag heeft, hoe plant mama haar dag (niet de was vouwen als kind slaapt, maar zelf ook even gaan liggen, dit klinkt vanzelfsprekend, maar moeders hebben de neiging nuttige dingen te willen doen als kind slaapt).
Je weet volgens mij heel goed wat jouw beperkingen nu voor invloed hebben op je leven. Dit is hele belangrijke informatie, hiermee kun je een plan maken voor ondersteuning die je misschien nodig zal hebben en hoe je dat kan regelen. Ik noem maar iets een oppas aan huis kan al schelen, want dan hoef je niet te reizen van en naar de oppas. Ik vind dat er vooral veel wilskracht uit jouw berichten doorklinkt, wilskracht om het goede te doen voor jouw toekomstige kindje. Durf eerlijk te zijn naar je naasten wat voor hulp je nodig hebt en dan zie ik niet waarom jij geen goede moeder zou kunnen zijn!
Je weet volgens mij heel goed wat jouw beperkingen nu voor invloed hebben op je leven. Dit is hele belangrijke informatie, hiermee kun je een plan maken voor ondersteuning die je misschien nodig zal hebben en hoe je dat kan regelen. Ik noem maar iets een oppas aan huis kan al schelen, want dan hoef je niet te reizen van en naar de oppas. Ik vind dat er vooral veel wilskracht uit jouw berichten doorklinkt, wilskracht om het goede te doen voor jouw toekomstige kindje. Durf eerlijk te zijn naar je naasten wat voor hulp je nodig hebt en dan zie ik niet waarom jij geen goede moeder zou kunnen zijn!
woensdag 29 februari 2012 om 21:45
@Designed: TRANEN MET TUITEN! Pfft, zit er nog vol van. Ik weet niet hoe je het hebt gedaan maar ik denk dat ik dit nodig had..? Reuze bedankt in elk geval.
Dat geldt ook voor jullie, lieve sophie, schouderklopje en boekenlegger. Er zijn niet veel mensen die reageren, maar de reacties die ik (nu dus van jullie) krijg, zijn heel waardevol en geven me telkens inzichten die ik anders niet had gekregen of juist had kunnen interpreteren. Heel erg bedankt !!
@Sophie: geldt serieus ook voor jou!!
Ik moet echt proberen mezelf niet als mietje te zien dat altijd wat mankeert, maar proberen vast te houden aan een beeld uit een ver verleden waarin ik een mooie, sterke vrouw was. Ik moet vaak huilen om het feit dat ik 'haar' ben kwijtgeraakt.
Een hele dikke knuffel voor jullie allemaal! Xxx
Dat geldt ook voor jullie, lieve sophie, schouderklopje en boekenlegger. Er zijn niet veel mensen die reageren, maar de reacties die ik (nu dus van jullie) krijg, zijn heel waardevol en geven me telkens inzichten die ik anders niet had gekregen of juist had kunnen interpreteren. Heel erg bedankt !!
@Sophie: geldt serieus ook voor jou!!
Ik moet echt proberen mezelf niet als mietje te zien dat altijd wat mankeert, maar proberen vast te houden aan een beeld uit een ver verleden waarin ik een mooie, sterke vrouw was. Ik moet vaak huilen om het feit dat ik 'haar' ben kwijtgeraakt.
Een hele dikke knuffel voor jullie allemaal! Xxx
woensdag 29 februari 2012 om 22:07
Lieve kneippje,
Het is heel herkenbaar dat je je soms een mietje voelt als het even minder gaat. Dit is menselijk. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Je mafg soms kwetsbaar zijn. Misschien schuilt daar zelfs wel een kracht in. Jouw zwangerschap zorgt ervoor dat je wat meer stilstat bij hoe jouw eigen leven is gelopen. Dit geeft niet. Aan welke dingen beleef jij plezier? Hoe kun jij jezelf eve opladen?
Het is heel herkenbaar dat je je soms een mietje voelt als het even minder gaat. Dit is menselijk. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Je mafg soms kwetsbaar zijn. Misschien schuilt daar zelfs wel een kracht in. Jouw zwangerschap zorgt ervoor dat je wat meer stilstat bij hoe jouw eigen leven is gelopen. Dit geeft niet. Aan welke dingen beleef jij plezier? Hoe kun jij jezelf eve opladen?
donderdag 1 maart 2012 om 10:40
Dankjewel weer, allemaal!
Vandaag weer een nieuwe dag; gisteravond ging ik slapen en dacht ik "morgen MOET het wel beter gaan, ik heb zoveel steun ondervonden aan die berichtjes, een goed gesprek met mijn man gehad, het zal nu wel over zijn".
Welterusten kneippje, neem gewoon een winterslaap (die van sophie) dan is de schok van de dagelijkse werkelijlheid niet zo groot. Grrrrrrrrr.
Het is dus 'weer zo'n dag". Koppijn bij het wakker worden, moe, chagrijnig, mijn hart gaat tekeer..........ik snap het niet. Waarom kan ik "DE knop" niet gevonden krijgen?
Ik heb een hekel aan zeurderige types en hoor mij.
Lichtpuntjes zijn er wel hoor, ik word er alleen niet zo blij van als anders (en dat neem ik mezelf echt kwalijk!). Iedereen om me heen doet ZO z'n stinkende best om er voor me te zijn, te helpen met alles wat denkbaar is, en ik voel me afgrijselijk schuldig. Dat moet veranderen. Ik moet meer zelfvertrouwen krijgen en denken: andersom zou ik er ook voor hem/ haar zijn. Oftewel: me al die goede zorgen "laten welgevallen". Brrrr.
Het is toch wat.........
Wat me trouwens ook erg roert, is dat er zelfs niet-mama's reageren!! Dat vind ik echt heel bijzonder en lief. Zoals alle berichtjes eigenlijk.
Tot later weer! Xxx kneippie
Vandaag weer een nieuwe dag; gisteravond ging ik slapen en dacht ik "morgen MOET het wel beter gaan, ik heb zoveel steun ondervonden aan die berichtjes, een goed gesprek met mijn man gehad, het zal nu wel over zijn".
Welterusten kneippje, neem gewoon een winterslaap (die van sophie) dan is de schok van de dagelijkse werkelijlheid niet zo groot. Grrrrrrrrr.
Het is dus 'weer zo'n dag". Koppijn bij het wakker worden, moe, chagrijnig, mijn hart gaat tekeer..........ik snap het niet. Waarom kan ik "DE knop" niet gevonden krijgen?
Ik heb een hekel aan zeurderige types en hoor mij.
Lichtpuntjes zijn er wel hoor, ik word er alleen niet zo blij van als anders (en dat neem ik mezelf echt kwalijk!). Iedereen om me heen doet ZO z'n stinkende best om er voor me te zijn, te helpen met alles wat denkbaar is, en ik voel me afgrijselijk schuldig. Dat moet veranderen. Ik moet meer zelfvertrouwen krijgen en denken: andersom zou ik er ook voor hem/ haar zijn. Oftewel: me al die goede zorgen "laten welgevallen". Brrrr.
Het is toch wat.........
Wat me trouwens ook erg roert, is dat er zelfs niet-mama's reageren!! Dat vind ik echt heel bijzonder en lief. Zoals alle berichtjes eigenlijk.
Tot later weer! Xxx kneippie
donderdag 1 maart 2012 om 11:01
Goedemorgen Kneippje.
Fijn dat je je toch steeds even meldt. Er zijn veel mensen die met je meeleven en je begrijpen.
Je hebt gisteren overleefd, die dag kun je weer wegstrepen. Akelig hè, dat je niet kunt genieten van een zwangerschap. Ik heb dat ook hoor, ik kijk de dagen weg. Ik vind er geen klap aan. Misselijk, zwak, heel veel pijn elke dag. Bah! Ik snap ook niet dat er vrouwen zijn die dit een mooie periode vinden.
Maar: ik weet inmiddels wel waar ik het voor doe. En dat het het uiteindelijk allemaal dubbel en dwars waard is. Wat een geluk, zo'n klein hummeltje. Natuurlijk is niet elke dag een feest, maar ik ben wel elke dag dankbaar dat ze er is.
Hoe ver ben je nu Kneippje?
Fijn dat je je toch steeds even meldt. Er zijn veel mensen die met je meeleven en je begrijpen.
Je hebt gisteren overleefd, die dag kun je weer wegstrepen. Akelig hè, dat je niet kunt genieten van een zwangerschap. Ik heb dat ook hoor, ik kijk de dagen weg. Ik vind er geen klap aan. Misselijk, zwak, heel veel pijn elke dag. Bah! Ik snap ook niet dat er vrouwen zijn die dit een mooie periode vinden.
Maar: ik weet inmiddels wel waar ik het voor doe. En dat het het uiteindelijk allemaal dubbel en dwars waard is. Wat een geluk, zo'n klein hummeltje. Natuurlijk is niet elke dag een feest, maar ik ben wel elke dag dankbaar dat ze er is.
Hoe ver ben je nu Kneippje?
donderdag 1 maart 2012 om 11:16
Kneippje,
Schrap het woord moeten eens uit je vocabulaire. Je mag meer zelfvertrouwen hebben; je wilt je misschien beter voelen, je kunt je minder schuldig voelen- dat klinkt al heel anders toch? Leg niet zo enorm veel druk op jezelf... Dat maakt het allemaal nog veel lastiger!
En ben je alleen maar teleurgesteld als het bijv. vandaag tóch niet zo'n goede dag is. Accepteer dat het nu niet anders is. Jammer, je had graag van de zwangerschap willen genieten - dat is nu anders. Maar joh, dat genieten gaat heus voor jou ook komen.
En het grootste moeten is natuurlijk een sterke moeder moeten. Zoals Designed al zo mooi zegt - is niet nodig. Je hoeft en kunt ook onmogelijk altijd sterk zijn. Als je maar liefhebt, en dat doe je!
Schrap het woord moeten eens uit je vocabulaire. Je mag meer zelfvertrouwen hebben; je wilt je misschien beter voelen, je kunt je minder schuldig voelen- dat klinkt al heel anders toch? Leg niet zo enorm veel druk op jezelf... Dat maakt het allemaal nog veel lastiger!
En ben je alleen maar teleurgesteld als het bijv. vandaag tóch niet zo'n goede dag is. Accepteer dat het nu niet anders is. Jammer, je had graag van de zwangerschap willen genieten - dat is nu anders. Maar joh, dat genieten gaat heus voor jou ook komen.
En het grootste moeten is natuurlijk een sterke moeder moeten. Zoals Designed al zo mooi zegt - is niet nodig. Je hoeft en kunt ook onmogelijk altijd sterk zijn. Als je maar liefhebt, en dat doe je!
donderdag 1 maart 2012 om 11:48
quote:Aureel schreef op 01 maart 2012 @ 11:45:
Dank je Heleentje,
Even off topic: wij zijn het vaak zo lekker eens met elkaar! Leuk vind ik dat !
(en ook nog tegelijk zwanger van onze 2e, als ik het goed heb)
Het forum is (meestal gelukkig) mooi en gezellig!
Dat viel mij ook al op, ja. Great minds enzo.
Hoe ver ben jij nu?
Dank je Heleentje,
Even off topic: wij zijn het vaak zo lekker eens met elkaar! Leuk vind ik dat !
(en ook nog tegelijk zwanger van onze 2e, als ik het goed heb)
Het forum is (meestal gelukkig) mooi en gezellig!
Dat viel mij ook al op, ja. Great minds enzo.
Hoe ver ben jij nu?
donderdag 1 maart 2012 om 12:10
Ik sluit mij ook aan op Aureel. Mooi gezegd.
Ik moest ook van alles maar ben al snel uit die droom geholpen door de mensen van de pop. Heb je inmiddels al hulp?
Ik begrijp heel goed (ik heb ook een aandoening) dat je het niet ziet zitten. Je bent nou eenmaal anders zwanger als " gezonde" vrouwen. Het is zwaarder en er komt meer bij kijken. Leuk is anders. Je mag heus wel eens een jankbui hebben of er volledig klaar mee zijn. Maar probeer jezelf niet zo negatief neer te zetten. Natuurlijk kun jij ook zwanger zijn en een kindje op de wereld zetten. Ook al moet je de dingen anders doen, je bent net zo zwanger en hebt net zoveel recht op een kindje als iemand anders.
Ik voelde mij ook gigantisch k*t vanmorgen. (32 weken zwanger) De ergoterapeut was bij mij thuis om te kijken hoe ik mij douchtte (dit kan ik al een tijdje niet meer zelfstandig) Het is toch logisch dat je je klote voelt als je als 34 jarige, zwangere vrouw geholpen moet worden met douchen? En dat er iemand naar je staat te kijken een aantekeningen maakt? Vervolgens van alles aanwijzen wat er aangepast moet worden, of vervangen.
Toen ik net zwanger was wist ik ook dat het heel zwaar ging worden net als jij. En dat is eng! Wat gaat er allemaal gebeuren? Gaat het mee- of tegen vallen?
Maar je krijgt hulp van alle kanten en geloof mij, het is zo moeilijk om te accepteren... Maar zeg nou eerlijk.... Je beseft dat je niet anders kan, dus neem je de hulp aan. Je bent in goede handen bij de gyn. die je gaat helpen en gebeleiden qua medicijngebruik. Wanneer moet je er heen???
Ik heb nog steeds van die dagen die jij beschrijft, maar die moet je ook toelaten. Even stoom afblazen en het leven verder weer nemen zoals het is. Ik weet zeker dat je dat kan!!!!!
Ik moest ook van alles maar ben al snel uit die droom geholpen door de mensen van de pop. Heb je inmiddels al hulp?
Ik begrijp heel goed (ik heb ook een aandoening) dat je het niet ziet zitten. Je bent nou eenmaal anders zwanger als " gezonde" vrouwen. Het is zwaarder en er komt meer bij kijken. Leuk is anders. Je mag heus wel eens een jankbui hebben of er volledig klaar mee zijn. Maar probeer jezelf niet zo negatief neer te zetten. Natuurlijk kun jij ook zwanger zijn en een kindje op de wereld zetten. Ook al moet je de dingen anders doen, je bent net zo zwanger en hebt net zoveel recht op een kindje als iemand anders.
Ik voelde mij ook gigantisch k*t vanmorgen. (32 weken zwanger) De ergoterapeut was bij mij thuis om te kijken hoe ik mij douchtte (dit kan ik al een tijdje niet meer zelfstandig) Het is toch logisch dat je je klote voelt als je als 34 jarige, zwangere vrouw geholpen moet worden met douchen? En dat er iemand naar je staat te kijken een aantekeningen maakt? Vervolgens van alles aanwijzen wat er aangepast moet worden, of vervangen.
Toen ik net zwanger was wist ik ook dat het heel zwaar ging worden net als jij. En dat is eng! Wat gaat er allemaal gebeuren? Gaat het mee- of tegen vallen?
Maar je krijgt hulp van alle kanten en geloof mij, het is zo moeilijk om te accepteren... Maar zeg nou eerlijk.... Je beseft dat je niet anders kan, dus neem je de hulp aan. Je bent in goede handen bij de gyn. die je gaat helpen en gebeleiden qua medicijngebruik. Wanneer moet je er heen???
Ik heb nog steeds van die dagen die jij beschrijft, maar die moet je ook toelaten. Even stoom afblazen en het leven verder weer nemen zoals het is. Ik weet zeker dat je dat kan!!!!!
donderdag 1 maart 2012 om 12:34
Kneippje, zouden jouw hartkloppingen niet veroorzaakt kunnen worden door stress? Daar denk ik aan omdat mijn man momenteel ook enorm last heeft van hartkloppingen en het bij hem allemaal stress gerelateerd is. Ook verergert migraine onder invloed van stress. Deze stress maakt het jou dan bepaald niet gemakkelijker, dus ik denk idd dat het erg goed is om met de pop-poli in zee te gaan (wanneer kan je er terecht?).
En inderdaad, vervang moeten aub! Dat is zo'n beetje het eerste wat ik mezelf heb "moeten" afleren tijdens intensieve therapie. Mogen, willen, dat zijn woorden die veel beter op jou van toepassing zijn.
Wederom een knuffel, zeur maar lekker raak. Daar heb je zo'n forum voor
En inderdaad, vervang moeten aub! Dat is zo'n beetje het eerste wat ik mezelf heb "moeten" afleren tijdens intensieve therapie. Mogen, willen, dat zijn woorden die veel beter op jou van toepassing zijn.
Wederom een knuffel, zeur maar lekker raak. Daar heb je zo'n forum voor
donderdag 1 maart 2012 om 19:18
Lieve Kneippje,
Je verhaal herken ik helemaal. Mijn kindje is geboren in januari 2011 en regelmatig heb ik 'gehoopt' op een miskraam, dan hoefde ik geen keuze te maken en was ik mooi van al dat gezeik dat zwanger zijn is af.
En toch, bij elke controle was ik wel even blij dat het goed ging met het wurmpie.Tot aan de voordeur... dan had ik al weer de balen in.
Enorm ziek, zwaar depressief. Living hell.
Ik wist absoluut heel zeker dat ik noooooit meer een kind wilde.
En nu, is hij 13 maand en wat ben ik belachelijk gelukkig met hem . En wat was ik blij dat ik niet meer zwanger was en dat ik gewoon weer mijzelf werd.
Maar toch... ben ik nu weer 8 weken zwanger. Alweer ziek gemeld op het werk. Lichamelijk ben ik een vaatdoek, psychisch onherkenbaar. Ik weet waar ik het voor doe, dat helpt, maar ik zie erg op tegen de aankomende maande.
Vandaag begonnen met acupunctuur, ben niet zo zweverig, maar de westerse wereld biedt me niks aan soelaas voor m'n klachten. Behalve dan symptoombestrijding waar ik ook hartstikke niet goed van word.
Over 2 weken heb ik mijn termijnecho. Dan stuur ik al m'n vriendinnen een kaartje dat ik weer zwanger ben en dat ik de komende maanden in bed lig maar dat ik daarna weer terug zal zijn als vriendin. Maar meer dan mijzelf kan ik gewoon even niet aan.
Ik wou altijd een gezin met 3 kinderen, maar misschien is 2 ook mooi genoeg.
Nog 32 weken (eigenlijk 31 en 5 dagen )... ik ga ervoor.
Zet hem op!
Je verhaal herken ik helemaal. Mijn kindje is geboren in januari 2011 en regelmatig heb ik 'gehoopt' op een miskraam, dan hoefde ik geen keuze te maken en was ik mooi van al dat gezeik dat zwanger zijn is af.
En toch, bij elke controle was ik wel even blij dat het goed ging met het wurmpie.Tot aan de voordeur... dan had ik al weer de balen in.
Enorm ziek, zwaar depressief. Living hell.
Ik wist absoluut heel zeker dat ik noooooit meer een kind wilde.
En nu, is hij 13 maand en wat ben ik belachelijk gelukkig met hem . En wat was ik blij dat ik niet meer zwanger was en dat ik gewoon weer mijzelf werd.
Maar toch... ben ik nu weer 8 weken zwanger. Alweer ziek gemeld op het werk. Lichamelijk ben ik een vaatdoek, psychisch onherkenbaar. Ik weet waar ik het voor doe, dat helpt, maar ik zie erg op tegen de aankomende maande.
Vandaag begonnen met acupunctuur, ben niet zo zweverig, maar de westerse wereld biedt me niks aan soelaas voor m'n klachten. Behalve dan symptoombestrijding waar ik ook hartstikke niet goed van word.
Over 2 weken heb ik mijn termijnecho. Dan stuur ik al m'n vriendinnen een kaartje dat ik weer zwanger ben en dat ik de komende maanden in bed lig maar dat ik daarna weer terug zal zijn als vriendin. Maar meer dan mijzelf kan ik gewoon even niet aan.
Ik wou altijd een gezin met 3 kinderen, maar misschien is 2 ook mooi genoeg.
Nog 32 weken (eigenlijk 31 en 5 dagen )... ik ga ervoor.
Zet hem op!
donderdag 1 maart 2012 om 19:48
Och wat word ik toch verwend....zulke mooie, lieve berichtjes allemaal. Lig ik hier in mijn bed met weer de ene tissue na de andere die de lucht invliegt! Ik ben zoooooo dankbaar, zou jullie allemaal een dikke knuffel willen geven.
Door mijn gebrekkige zelfvertrouwen (daar is wel een reden voor hoor, het komt langzaam terug na een trauma), heb ik zo'n moeite te geloven dat ik (nog steeds?) als mens de moeite waard ben, en dat maakt het accepteren van hulp zo ingewikkeld. Ik denk dus niet in l'Oreal termen om het maar zo te zeggen
Over het "moeten"; het is goed dat ik daar even op gewezen word want ik heb dat zelf totaal niet in de gaten en de mensen om me heen zijn me waarschijnlijk altijd al zo gewend geweest....(geen idee)? Ik zal er meer op gaan letten, misschien helpt het.
Jee, ben misselijk op dit moment dus moet gaan afronden. Nog even zeggen dat ik in de 9e week zit, dus samen met Lichtelijk loop ik achter op de rest (lieverd, ik voel ENORM met je mee!! ook met alle anderen hoor, ik heb er nu alleen even de vaart in zitten ri toiletpot
Tot snel weer!! Xxxx
Door mijn gebrekkige zelfvertrouwen (daar is wel een reden voor hoor, het komt langzaam terug na een trauma), heb ik zo'n moeite te geloven dat ik (nog steeds?) als mens de moeite waard ben, en dat maakt het accepteren van hulp zo ingewikkeld. Ik denk dus niet in l'Oreal termen om het maar zo te zeggen
Over het "moeten"; het is goed dat ik daar even op gewezen word want ik heb dat zelf totaal niet in de gaten en de mensen om me heen zijn me waarschijnlijk altijd al zo gewend geweest....(geen idee)? Ik zal er meer op gaan letten, misschien helpt het.
Jee, ben misselijk op dit moment dus moet gaan afronden. Nog even zeggen dat ik in de 9e week zit, dus samen met Lichtelijk loop ik achter op de rest (lieverd, ik voel ENORM met je mee!! ook met alle anderen hoor, ik heb er nu alleen even de vaart in zitten ri toiletpot
Tot snel weer!! Xxxx
donderdag 1 maart 2012 om 19:54
Lieve dames, wat fijn dat jullie elkaar in dit topic gevonden hebben!
Ik wil me uiteraard nergens mee bemoeien, maar is het een idee om hier van je af te schrijven? Juist het feit dat jullie niet allemaal even lang zwanger zijn is misschien een voordeel. Dan kun je elkaar even oppeppen met de leuke dingen die je nog te wachten staan bijvoorbeeld.
Ik wil me uiteraard nergens mee bemoeien, maar is het een idee om hier van je af te schrijven? Juist het feit dat jullie niet allemaal even lang zwanger zijn is misschien een voordeel. Dan kun je elkaar even oppeppen met de leuke dingen die je nog te wachten staan bijvoorbeeld.
