Zwanger
alle pijlers
Zwanger en plotseling erg depressief
donderdag 23 februari 2012 om 10:49
Hallo allemaal,
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
vrijdag 16 maart 2012 om 12:30
Dankjewel lieverds!! Vandaag weer een goede dag, zij het eentje met disco in m'n hoofd. Maar de depressie staat naast de kliko ) (ik wil graag een knuffelpoppetje sturen maar weet niet hoe dat moet, sorry, dus hier komt een virtuele maar wel heeeeeeeel erg gemeende)
@Helene: ik had me te rijk gerekend, zit pas op 9 weken maar........zolang het maar goed groeit en gezond is ben ik blij hoor!
Fijn voor je dat jij al echt over de helft zit!!! Ben je al 'dik'? Ik hoop maar dat het geen lange hete zomer wordt want dan wordt het dus zwembadje zitten (kan Zowiezo al slecht tegen hitte pffft)
Heel veel liefs weer van mij xxxxxx
@Helene: ik had me te rijk gerekend, zit pas op 9 weken maar........zolang het maar goed groeit en gezond is ben ik blij hoor!
Fijn voor je dat jij al echt over de helft zit!!! Ben je al 'dik'? Ik hoop maar dat het geen lange hete zomer wordt want dan wordt het dus zwembadje zitten (kan Zowiezo al slecht tegen hitte pffft)
Heel veel liefs weer van mij xxxxxx
vrijdag 16 maart 2012 om 13:14
Een knuffelpopje doe je zo,
: hug :
Maar dan zonder spaties ertussen. Wat wonderbaarlijk dat je depressie zo is overgedreven. Ik ben heel blij dat hij naast de kliko staat.
Ga lekker genieten van de lente en koop alvast van leuke positiejurkjes voor de zomer.
: hug :
Maar dan zonder spaties ertussen. Wat wonderbaarlijk dat je depressie zo is overgedreven. Ik ben heel blij dat hij naast de kliko staat.
Ga lekker genieten van de lente en koop alvast van leuke positiejurkjes voor de zomer.
You know how I know? Because I reeaally think so!
vrijdag 16 maart 2012 om 16:20
Kneippje, wat goed zeg!
Dan helpen de medicijnen snel. En mooi dat je een goed contact hebt met je arts.
Het wordt mooi weer dit weekend. Ga je wat leuks doen? Misschien een eerste paar kleine sokjes kopen bijvoorbeeld.
Ja, ik moet tot half juli, maar ik vind het geen ramp hoor. Lekker zwembadje erbij, ventilator aan en een luchtig jurkje. Prima te doen denk ik. En fijn wandelen met de baby als hij er is.
Dan helpen de medicijnen snel. En mooi dat je een goed contact hebt met je arts.
Het wordt mooi weer dit weekend. Ga je wat leuks doen? Misschien een eerste paar kleine sokjes kopen bijvoorbeeld.
Ja, ik moet tot half juli, maar ik vind het geen ramp hoor. Lekker zwembadje erbij, ventilator aan en een luchtig jurkje. Prima te doen denk ik. En fijn wandelen met de baby als hij er is.
zaterdag 17 maart 2012 om 19:37
Oooow, The Monster's Back! Help!
Gossie, het ging zo goed, krijg me toch een terugval.....pffft. Gek hoe je gewoon niets te zeggen lijkt te hebben over jezelf op sommige momenten. Vandaag zo'n dag.........ik heb al een wankel zelfbeeld, kom ik met wat ideetjes die niet bijster feestelijk worden ontvangen en BANG, we zijn weer terug bij af. Ik ben best verdrietig dat ik nu zelfs geen begrip krijg van mijn steun en toeverlaat, die ik telkenmale excuses maak, maar andersom? Of een complimentje of gewoon een keer iets liefs? Ik denk altijd eerst aan anderen, ja, zelfs dieren gaan voor. Maar soms heb je ( ic ik) gewoon eens iets fijns voor jezelf nodig. Ik lig hier al weken te vegeteren op bed, omdat ik zoveel hoofdpijn en andere pijn heb en heb het gewoon even helemaal 100% gehad. Discussies kosten me al zoveel energie.
Sorry voor het zeuren maar ben even ernstig onverdraaglijk. In het bijzonder voor mezelf.
Niettemin een hele dikke : hug : (hoop dat hij lukt) voor jullie allemaal. En @ Helene, wat fijn......in de zomer bevallen en daarna lekker naar buiten. Dat wordt genieten!! Xxxxxxx
Gossie, het ging zo goed, krijg me toch een terugval.....pffft. Gek hoe je gewoon niets te zeggen lijkt te hebben over jezelf op sommige momenten. Vandaag zo'n dag.........ik heb al een wankel zelfbeeld, kom ik met wat ideetjes die niet bijster feestelijk worden ontvangen en BANG, we zijn weer terug bij af. Ik ben best verdrietig dat ik nu zelfs geen begrip krijg van mijn steun en toeverlaat, die ik telkenmale excuses maak, maar andersom? Of een complimentje of gewoon een keer iets liefs? Ik denk altijd eerst aan anderen, ja, zelfs dieren gaan voor. Maar soms heb je ( ic ik) gewoon eens iets fijns voor jezelf nodig. Ik lig hier al weken te vegeteren op bed, omdat ik zoveel hoofdpijn en andere pijn heb en heb het gewoon even helemaal 100% gehad. Discussies kosten me al zoveel energie.
Sorry voor het zeuren maar ben even ernstig onverdraaglijk. In het bijzonder voor mezelf.
Niettemin een hele dikke : hug : (hoop dat hij lukt) voor jullie allemaal. En @ Helene, wat fijn......in de zomer bevallen en daarna lekker naar buiten. Dat wordt genieten!! Xxxxxxx
maandag 19 maart 2012 om 13:31
Hey kneippje,
Hoe gaat het nu met je?? Tja, het was ook te mooi om waar te zijn hè? Die pieken en dalen herken ik maar al te goed.
Mag ik vragen welke medicijnen je nu gebruikt? Je mag alles blijven slikken schrijf je in een eerdere post. Vandaar mijn nieuwsgierigheid wat je slikt. Ik mocht helemaal niets van mijn gebruikelijke medicijnen pakken.
Ik heb wel aangepaste middelen gekregen, sommige alweer moeten laten vallen ivm het trimester waar je in zit. Maar het eerste trimester in noujuist het gevaarlijkste om te slikken. Ik heb het toen alleen op codeine moeten doen.
Het middelste trimester mocht ik weer wat meer, en ook slaapmiddelen. Nu in het laatste trimester mag er weer bijna niks.
Het enige pijnstiller wat ik weer mag pakken is codeine. Ik mocht ook wel iets anders maar dat is familie van de morfine en morfine zelf. Maar dat weigerde ik. Mijn kindje doet het tot nu erg goed, ondanks de prednison. De groeiecho wees geen achterstand aan, dus ik ga geen onnodige risico's meer lopen nu in de laatste weken.
Wat lief dat je aan mij vraagt hoe het met mij gaat. En het is niet zo dat ik het pas echt zwaar heb. Mijn omgeving vindt dat allemaal wel zo, ikzelf eigenlijk niet.
Ik wist heel goed waar ik aan begon en had ook artsen geraadpleegd voordat ik begon aan het vervullen van mijn kinderwens.
Net als jij gaat een paar dagen heel erg goed (lekker in mijn vel-goedgehumeurd-positief ingesteld-gelukkig) maar dan ineens kan het volledig omslaan tot het diepste donkerste gat. Geen uitweg-machteloos-gefrustreerd-woedend-onberekenbaar-diepongelukkig en zeer negatief. Dat komt vaak door mijn beperkingen en pijn. Soms is het zo heftig dat er na dagen geen verbetering is en dus slaat mijn humeur om.
Ik zie mijzelf dan echt geen kindje verzorgen.....
Godzijdank wordt ik geholpen door oa een ergotherapeut die bij mij thuis aanpassingen aanbrengt/adviseert, tips geeft mbt tot mijn eigen verzorging, en de verzorging van de baby.
Ze legt uit hoe ik met 1 arm een baby kan voeden, verschonen, troosten enz. Dit doen we nu nog met een knuffelbeer, en straks komt ze ook meehelpen en kijken met de baby. Ook met betrekking tot mijn bekken/heupen is heel wat geregeld. Ik krijg thuiszorg meteen als de kraamhulp weg is. Er komt ook een ervaren kraamhulp die vaker moeders met beperkingen heeft gehad. Ik krijg een geplande ks ivm mijn bekken. Zodra ik de afdeling op gereden wordt komt er meteen een therapeut aan mijn bed meerdere malen per dag om mijn benen te bewegen en mijn bekken te onderhouden. Ik kan en mag niet lang op mijn rug liggen.
Het is echt top geregeld allemaal. Een hele fijne gedachte dat alles goed komt en ik zelf de baby kan verzorgen, maar dan op een andere manier.
Dat neemt niet weg, dat ik af en toe volledig verdink in allerlei doemscenario's en verdriet. Ik ben een jonge gezonde vrouw en voel mij behandeld als een oudje of zeer ziek persoon. Dat wil ik helemaal niet! Ik wil gewoon bevallen, na de bevalling zelf alles op de manier doen zoals het vanzelfsprekend gaat. En niet bij elk dingetje na moeten denken. Ik schaam mij dood voor mijn eigen kindje en voel mij een slechte moeder omdat mama langzamer is. eerst van alles moet organiseren voor zoiets simpels als een luier verschonen. En als 10 minuten daarna de luier weer vol zit, moeten janken omdat dan het hele proces weer opnieuw begint.
Echt moedeloos kan ik ervan worden.
Alle bijna-mama's zeggen allemaal (kijk maar op de maadtopics april en mei) heerlijk wandelen straks met de kleine.
Ik weet helemaal niet of ik wel kan wandelen na de bevalling. Hte is 90% zeker van niet. Eerst foto's en een mri voordat ik zelfs maar de trap op mag.
Zulke dingen kunnen je breken...... Al die spoken en demonen die door je hoofd heen vliegen met nare gedachten. Soms verdwijnen ze even, maar je weet wel dat ze er zijn.
Kneippje, mensen zoals jij en ik, die lichamelijke beperkingen hebben hebben dit vooruitzicht nou eenmaal. Je weet dat het niet zal gaan zoals je zelf zou willen.
Ik heb inmiddels vriendschap gesloten met mijn demonen en spookjes. Dat maakt het leven een stuk aangenamer en acceptabel. Het is zo. Ik kan zelf niets veranderen aan mijn situatie. Ik maak er het beste van en vertrouw op mijzelf, mijn gezin, mijn omgeving en de specialisten. Dat mengelmoesje maakt het de moeite waard.
Het is niet erg als je eens er volledig doorheen zit omdat je nog niet eens uit je ogen kunt kijken van de migraine. Waarom zou je door moeten en willen gaan als je simpelweg niet kan? Neem die dag, of dagen, om te herstellen en herpak jezelf dan weer.
Ga regelamtig bij je huisarts langs, of hij bij jou, en blijf in gesprek over je medicijngebruik en psychische toestand.
Maak dit bespreekbaar bij je gyneacoloog, je zal waarschijnlijk vaker op controle moeten.
Lieve Kneipp, dit maakt je niet minder moeder dan elk van ons! Laat je niet uit het veld slaan en houd moed!!!
Hoe gaat het nu met je?? Tja, het was ook te mooi om waar te zijn hè? Die pieken en dalen herken ik maar al te goed.
Mag ik vragen welke medicijnen je nu gebruikt? Je mag alles blijven slikken schrijf je in een eerdere post. Vandaar mijn nieuwsgierigheid wat je slikt. Ik mocht helemaal niets van mijn gebruikelijke medicijnen pakken.
Ik heb wel aangepaste middelen gekregen, sommige alweer moeten laten vallen ivm het trimester waar je in zit. Maar het eerste trimester in noujuist het gevaarlijkste om te slikken. Ik heb het toen alleen op codeine moeten doen.
Het middelste trimester mocht ik weer wat meer, en ook slaapmiddelen. Nu in het laatste trimester mag er weer bijna niks.
Het enige pijnstiller wat ik weer mag pakken is codeine. Ik mocht ook wel iets anders maar dat is familie van de morfine en morfine zelf. Maar dat weigerde ik. Mijn kindje doet het tot nu erg goed, ondanks de prednison. De groeiecho wees geen achterstand aan, dus ik ga geen onnodige risico's meer lopen nu in de laatste weken.
Wat lief dat je aan mij vraagt hoe het met mij gaat. En het is niet zo dat ik het pas echt zwaar heb. Mijn omgeving vindt dat allemaal wel zo, ikzelf eigenlijk niet.
Ik wist heel goed waar ik aan begon en had ook artsen geraadpleegd voordat ik begon aan het vervullen van mijn kinderwens.
Net als jij gaat een paar dagen heel erg goed (lekker in mijn vel-goedgehumeurd-positief ingesteld-gelukkig) maar dan ineens kan het volledig omslaan tot het diepste donkerste gat. Geen uitweg-machteloos-gefrustreerd-woedend-onberekenbaar-diepongelukkig en zeer negatief. Dat komt vaak door mijn beperkingen en pijn. Soms is het zo heftig dat er na dagen geen verbetering is en dus slaat mijn humeur om.
Ik zie mijzelf dan echt geen kindje verzorgen.....
Godzijdank wordt ik geholpen door oa een ergotherapeut die bij mij thuis aanpassingen aanbrengt/adviseert, tips geeft mbt tot mijn eigen verzorging, en de verzorging van de baby.
Ze legt uit hoe ik met 1 arm een baby kan voeden, verschonen, troosten enz. Dit doen we nu nog met een knuffelbeer, en straks komt ze ook meehelpen en kijken met de baby. Ook met betrekking tot mijn bekken/heupen is heel wat geregeld. Ik krijg thuiszorg meteen als de kraamhulp weg is. Er komt ook een ervaren kraamhulp die vaker moeders met beperkingen heeft gehad. Ik krijg een geplande ks ivm mijn bekken. Zodra ik de afdeling op gereden wordt komt er meteen een therapeut aan mijn bed meerdere malen per dag om mijn benen te bewegen en mijn bekken te onderhouden. Ik kan en mag niet lang op mijn rug liggen.
Het is echt top geregeld allemaal. Een hele fijne gedachte dat alles goed komt en ik zelf de baby kan verzorgen, maar dan op een andere manier.
Dat neemt niet weg, dat ik af en toe volledig verdink in allerlei doemscenario's en verdriet. Ik ben een jonge gezonde vrouw en voel mij behandeld als een oudje of zeer ziek persoon. Dat wil ik helemaal niet! Ik wil gewoon bevallen, na de bevalling zelf alles op de manier doen zoals het vanzelfsprekend gaat. En niet bij elk dingetje na moeten denken. Ik schaam mij dood voor mijn eigen kindje en voel mij een slechte moeder omdat mama langzamer is. eerst van alles moet organiseren voor zoiets simpels als een luier verschonen. En als 10 minuten daarna de luier weer vol zit, moeten janken omdat dan het hele proces weer opnieuw begint.
Echt moedeloos kan ik ervan worden.
Alle bijna-mama's zeggen allemaal (kijk maar op de maadtopics april en mei) heerlijk wandelen straks met de kleine.
Ik weet helemaal niet of ik wel kan wandelen na de bevalling. Hte is 90% zeker van niet. Eerst foto's en een mri voordat ik zelfs maar de trap op mag.
Zulke dingen kunnen je breken...... Al die spoken en demonen die door je hoofd heen vliegen met nare gedachten. Soms verdwijnen ze even, maar je weet wel dat ze er zijn.
Kneippje, mensen zoals jij en ik, die lichamelijke beperkingen hebben hebben dit vooruitzicht nou eenmaal. Je weet dat het niet zal gaan zoals je zelf zou willen.
Ik heb inmiddels vriendschap gesloten met mijn demonen en spookjes. Dat maakt het leven een stuk aangenamer en acceptabel. Het is zo. Ik kan zelf niets veranderen aan mijn situatie. Ik maak er het beste van en vertrouw op mijzelf, mijn gezin, mijn omgeving en de specialisten. Dat mengelmoesje maakt het de moeite waard.
Het is niet erg als je eens er volledig doorheen zit omdat je nog niet eens uit je ogen kunt kijken van de migraine. Waarom zou je door moeten en willen gaan als je simpelweg niet kan? Neem die dag, of dagen, om te herstellen en herpak jezelf dan weer.
Ga regelamtig bij je huisarts langs, of hij bij jou, en blijf in gesprek over je medicijngebruik en psychische toestand.
Maak dit bespreekbaar bij je gyneacoloog, je zal waarschijnlijk vaker op controle moeten.
Lieve Kneipp, dit maakt je niet minder moeder dan elk van ons! Laat je niet uit het veld slaan en houd moed!!!
dinsdag 20 maart 2012 om 14:06
Wat een lief, aangrijpend, mooi bericht Kolki! Ik vind het ZO lief dat je de moeite neemt om zo uitgebreid te schrijven, waarbij je je niet eens beklaagt over je fysieke toestand maar deze omschrijft alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik heb diep respect voor je!!!
Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik me geen voorstelling kan maken van jouw handicap (dat geldt bij mij ook heel vaak: "oh, maar hoofdpijn hebben we toch allemaal wel eens?" etc -je kent het wel denk ik). Maar ik heb de indruk dat je echt een heel pijnlijke, constant aanwezige (altijd pijn) aandoening hebt. Ik vind het verschrikkelijk voor je en begrijp jouw doemscenario's maar al te goed!
Natuurlijk heb ik ook iets vervelends, maar veel minder ernstig dan jij! Aan mij zie je niets en merk je niet -op mijn goeie dagen. Als ik een offday heb, en helaas heb ik die meer dan de helft van de week, dan zie ik eruit als een dweil, kom ook niet buiten ivm licht.
Ik vrees dat ik ergens een steek heb laten vallen, want mijn medicatie is wel degelijk aangepast. Alleen heeft de gynaecoloog niets veranderd aan wat de huisarts al aangepast had. Ik mag ook codeine icm paracetamol gebruiken, maar ik reageer daar heel heftig op, net zoals op morfine. Ik heb altijd het gevoel dat ik niet bij mijn adem kan als ik het neem, en dat akelige gevoel kan ik er niet bij hebben. Ik mag ook coffeine gebruiken. Dat compenseer ik op eigen initiatief met extra doses magnesium. Ook de spierontspanners mag/moet ik doorslikken, zelfs in tamelijk hoge doses. Dus opmerkelijk dat jij ze niet mocht slikken en ik wel. Ik hoop maar dat er geen fout is gemaakt (heb het nog even nagekeken op medpub en medscape
Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik me geen voorstelling kan maken van jouw handicap (dat geldt bij mij ook heel vaak: "oh, maar hoofdpijn hebben we toch allemaal wel eens?" etc -je kent het wel denk ik). Maar ik heb de indruk dat je echt een heel pijnlijke, constant aanwezige (altijd pijn) aandoening hebt. Ik vind het verschrikkelijk voor je en begrijp jouw doemscenario's maar al te goed!
Natuurlijk heb ik ook iets vervelends, maar veel minder ernstig dan jij! Aan mij zie je niets en merk je niet -op mijn goeie dagen. Als ik een offday heb, en helaas heb ik die meer dan de helft van de week, dan zie ik eruit als een dweil, kom ook niet buiten ivm licht.
Ik vrees dat ik ergens een steek heb laten vallen, want mijn medicatie is wel degelijk aangepast. Alleen heeft de gynaecoloog niets veranderd aan wat de huisarts al aangepast had. Ik mag ook codeine icm paracetamol gebruiken, maar ik reageer daar heel heftig op, net zoals op morfine. Ik heb altijd het gevoel dat ik niet bij mijn adem kan als ik het neem, en dat akelige gevoel kan ik er niet bij hebben. Ik mag ook coffeine gebruiken. Dat compenseer ik op eigen initiatief met extra doses magnesium. Ook de spierontspanners mag/moet ik doorslikken, zelfs in tamelijk hoge doses. Dus opmerkelijk dat jij ze niet mocht slikken en ik wel. Ik hoop maar dat er geen fout is gemaakt (heb het nog even nagekeken op medpub en medscape
dinsdag 20 maart 2012 om 14:18
Nou, gaan we weer....sorry! Maar daar werd ik niet vrolijk van. Toen hebben mijn man en ik besloten om helemaal niets meer op te gaan zoeken, omdat je gewoon ziek wordt van alle verhalen -mocht je het al niet zijn.
Jij bent denk ik wel een stukkie jonger dan ik hè? Geen idee waar ik dat op baseer, kan me niet herinneren dat ik het ergens gelezen heb, het is gewoon mijn gevoel (is ook niet zo moeilijk als je ZO oud bent als ik )
Nou meis, ik ga even relaxen, heb ook nog de griep te pakken en was zo snugger om de airco dan maar aan te zetten. Aaaaaaagggggh.
Fijn om zo af en toe bij te kletsen! Ik leef erg met je mee, en nogmaals, ik heb heel, heel veel respect voor je!!
Lieve groetjes,
Kneippje xxxxx
Jij bent denk ik wel een stukkie jonger dan ik hè? Geen idee waar ik dat op baseer, kan me niet herinneren dat ik het ergens gelezen heb, het is gewoon mijn gevoel (is ook niet zo moeilijk als je ZO oud bent als ik )
Nou meis, ik ga even relaxen, heb ook nog de griep te pakken en was zo snugger om de airco dan maar aan te zetten. Aaaaaaagggggh.
Fijn om zo af en toe bij te kletsen! Ik leef erg met je mee, en nogmaals, ik heb heel, heel veel respect voor je!!
Lieve groetjes,
Kneippje xxxxx
dinsdag 20 maart 2012 om 14:28
Kneippje, wat goed dat je je steeds hier meldt. Het helpt misschien ook om van je af te schrijven, een beetje als een dagboek.
Jammer dat je je nog steeds vaak rot voelt. Maar hé, de helft van de tijd gaat het dus al beter? Dat is best redelijk vind ik.
Blijf je nu onder controle van de gynaecoloog? Dat is op zich een voordeel, dan worden er veel echo's gemaakt denk ik zo. Heb je de kleine al kunnen zien?
De 10 weken zullen voor jou in zicht gaan komen en dan is het aftellen richting trimester 2! Hopelijk gaat dat wat sneller voorbij. Ben je al plannen aan het maken voor het kamertje? Nu jij nog steeds uit de roulatie bent, zul je moeten delegeren. Hulp inschakelen bij verven/behangen/vloer leggen dus!
Jammer dat je je nog steeds vaak rot voelt. Maar hé, de helft van de tijd gaat het dus al beter? Dat is best redelijk vind ik.
Blijf je nu onder controle van de gynaecoloog? Dat is op zich een voordeel, dan worden er veel echo's gemaakt denk ik zo. Heb je de kleine al kunnen zien?
De 10 weken zullen voor jou in zicht gaan komen en dan is het aftellen richting trimester 2! Hopelijk gaat dat wat sneller voorbij. Ben je al plannen aan het maken voor het kamertje? Nu jij nog steeds uit de roulatie bent, zul je moeten delegeren. Hulp inschakelen bij verven/behangen/vloer leggen dus!
woensdag 21 maart 2012 om 21:14
Jij bedankt dat je elke keer reageert, Helene!
Ondertussen bijna 6 weken sinds "de ontdekking" waarvan ik er 5 op bed heb doorgebracht. Vannacht had ik zo'n vreselijke hoofdpijn dat ik mezelf iets aan wilde doen om nog ergere pijn te voelen. Ik werd gek, kon niet liggen, niet stilzitten, niet lopen, hallelujah.
Vandaag overdag een beetje bijgekomen, maar het is constant, sluimerend aanwezig. Ik kan geen licht verdragen, geen tv dus, geen harde geluiden....het is een soort permanente migraine met redelijke dagen en echt horror dagen.
Mijn hemel....ik neem zoveel pijnstillers! Ik houd het niet vol zonder!
Vandaag zei ik tegen mijn man dat ik eigenlijk nog niet 1 echte "geniet-dag" heb gekend. Gewoon een zorgeloze dag, lekker fris wakker worden (doe ik al jaren niet meer: hoe dat straks moet of zal gaan voelt als een soort roulette), ontbijtje, naar buiten en gewoon iets LEUKS doen.
Maar.........omdat me dat op de 1 of andere manier niet gegund is, heb ik de neiging om in m'n eentje ergens naartoe te gaan, zonder man, zonder beestjes, helemaal alleen, om even tot rust te komen en nergens aan te hoeven denken.
Nu zit ik de hele tijd te denken aan het leed en de zorgen die anderen vanwege mij ondervinden. Ik probeer soms te praten met mijn man, maar ik merk dat hij veel op zichzelf betrekt ipv begrip toont voor mij. En dat is echt alles wat ik vraag. Ik vraag er zelfs niet eens om. We praten ergens over en komen dan op "mijn toestand" uit waarna er een soort situatie ontstaat waarin ik me voel alsof ik me moet verdedigen. En dat is zo vermoeiend en deprimerend! Ipv dat het/hij me helpt, trekt hij me nog dieper de put in.
Sorry lieverds, gaat dus niet zo goed......moest het even kwijt.
Xxxxxxxx kneippje
Ondertussen bijna 6 weken sinds "de ontdekking" waarvan ik er 5 op bed heb doorgebracht. Vannacht had ik zo'n vreselijke hoofdpijn dat ik mezelf iets aan wilde doen om nog ergere pijn te voelen. Ik werd gek, kon niet liggen, niet stilzitten, niet lopen, hallelujah.
Vandaag overdag een beetje bijgekomen, maar het is constant, sluimerend aanwezig. Ik kan geen licht verdragen, geen tv dus, geen harde geluiden....het is een soort permanente migraine met redelijke dagen en echt horror dagen.
Mijn hemel....ik neem zoveel pijnstillers! Ik houd het niet vol zonder!
Vandaag zei ik tegen mijn man dat ik eigenlijk nog niet 1 echte "geniet-dag" heb gekend. Gewoon een zorgeloze dag, lekker fris wakker worden (doe ik al jaren niet meer: hoe dat straks moet of zal gaan voelt als een soort roulette), ontbijtje, naar buiten en gewoon iets LEUKS doen.
Maar.........omdat me dat op de 1 of andere manier niet gegund is, heb ik de neiging om in m'n eentje ergens naartoe te gaan, zonder man, zonder beestjes, helemaal alleen, om even tot rust te komen en nergens aan te hoeven denken.
Nu zit ik de hele tijd te denken aan het leed en de zorgen die anderen vanwege mij ondervinden. Ik probeer soms te praten met mijn man, maar ik merk dat hij veel op zichzelf betrekt ipv begrip toont voor mij. En dat is echt alles wat ik vraag. Ik vraag er zelfs niet eens om. We praten ergens over en komen dan op "mijn toestand" uit waarna er een soort situatie ontstaat waarin ik me voel alsof ik me moet verdedigen. En dat is zo vermoeiend en deprimerend! Ipv dat het/hij me helpt, trekt hij me nog dieper de put in.
Sorry lieverds, gaat dus niet zo goed......moest het even kwijt.
Xxxxxxxx kneippje
donderdag 22 maart 2012 om 07:15
Beste Kneippje,
ik wil je een digitale knuffel geven . Had al een paar keer een stukje van je topic gelezen, omdat ik een gedeelte van je gevoelens herken. Maar bij mij is het geen lichamelijke beperking, maar te kort aan zelfvertrouwen dat me depressief maakt. Ik wens je veel sterkte, weinig migraine en een zwangerschap waar je later met trots op terug kan kijken omdat je je er zo heldhaftig doorheen geslagen hebt.
Liefs Kanijneke
ik wil je een digitale knuffel geven . Had al een paar keer een stukje van je topic gelezen, omdat ik een gedeelte van je gevoelens herken. Maar bij mij is het geen lichamelijke beperking, maar te kort aan zelfvertrouwen dat me depressief maakt. Ik wens je veel sterkte, weinig migraine en een zwangerschap waar je later met trots op terug kan kijken omdat je je er zo heldhaftig doorheen geslagen hebt.
Liefs Kanijneke
dinsdag 27 maart 2012 om 14:36
Kneippje, hoe gaat het met je? Blijf je hier schrijven, al is het maar om een uitlaatklep te hebben? Dat kan erg fijn zijn (is tenminste mijn eigen ervaring). Ik hoop echt voor je dat je er betere dagen bijkrijgt. Is daar iets over bekend, jouw klachten in combinatie met het trimester waarin je je bevindt?
liefs schouderklopje
liefs schouderklopje
zaterdag 31 maart 2012 om 23:10
Beste Kneippje,
Wat goed dat je aangeeft dat het niet lekker gaat! Geef dit vooral ook aan bij je vlk of gyn.
Kijk ook eens op www.lkpz.nl Daar lees je meer over psychische klachten in de zwangerschap en kun je een zelftest doen. De eerste paar weken kunnen erg zwaar zijn (fysiek emotioneel en hormonaal een achtbaan). Het is zeker niet gezegd dat dit zo blijft de rest van je zwangerschap! En al helemaal niet dat je gevoel van nu nadelig is bij de bevalling! Je zult jezelf nog verassen met de draagkracht die je dan hebt! Veel zwangeren gaan zich tussen 12-16 weken ineens weer veel beter voelen, dus houd nog even moed. Blijf je je mentaal zo rot voelen, dan is er goede hulp mogelijk!
Wat goed dat je aangeeft dat het niet lekker gaat! Geef dit vooral ook aan bij je vlk of gyn.
Kijk ook eens op www.lkpz.nl Daar lees je meer over psychische klachten in de zwangerschap en kun je een zelftest doen. De eerste paar weken kunnen erg zwaar zijn (fysiek emotioneel en hormonaal een achtbaan). Het is zeker niet gezegd dat dit zo blijft de rest van je zwangerschap! En al helemaal niet dat je gevoel van nu nadelig is bij de bevalling! Je zult jezelf nog verassen met de draagkracht die je dan hebt! Veel zwangeren gaan zich tussen 12-16 weken ineens weer veel beter voelen, dus houd nog even moed. Blijf je je mentaal zo rot voelen, dan is er goede hulp mogelijk!
maandag 2 april 2012 om 18:11
Heel herkenbaar. Bij mijn eerste zwangerschap was ik in het eerste trimester honds- en hondsmoe. Op mijn werk moest ik de hele dag vechten tegen de slaap, maar 's nachts lukte het me niet om meer dan een paar uurtjes te slapen.
Ik was depressief. Ik had het gevoel niet klaar te zijn voor een kind en nam mezelf voor dat als ik een miskraam zou krijgen (wat ik niet hoopte) ik de komende vijf jaar niet aan kinderen zou beginnen.
's Nachts droomde ik dat door mijn onoplettendheid konijnen verdronken en cavia's werden geroosterd. (Die dromen vind ik nu heel grappig, maar toen kon ik er niet bepaald om lachen).
Er zo op terugkijkend zijn dit denk ik wel de zwaarste maanden van mijn leven geweest.
Mensen zeiden dan het met tien weken wel beter zou worden, maar er veranderde niets. Twaalf weken; nog geen verbetering. Uiteindelijk, na zestien weken voelde ik me binnen een week weer helemaal de oude.
De rest van mijn zwangerschap heb ik ervaren als een mooie tijd en zelfs van mijn kraamtijd heb ik volop genoten.
Mijn advies is dan ook: blijven volhouden, hoe uitzichtloos het nu ook allemaal lijkt.
P.s. bij mijn tweede zwangerschap heb ik een prima eerste trimester gehad
Ik was depressief. Ik had het gevoel niet klaar te zijn voor een kind en nam mezelf voor dat als ik een miskraam zou krijgen (wat ik niet hoopte) ik de komende vijf jaar niet aan kinderen zou beginnen.
's Nachts droomde ik dat door mijn onoplettendheid konijnen verdronken en cavia's werden geroosterd. (Die dromen vind ik nu heel grappig, maar toen kon ik er niet bepaald om lachen).
Er zo op terugkijkend zijn dit denk ik wel de zwaarste maanden van mijn leven geweest.
Mensen zeiden dan het met tien weken wel beter zou worden, maar er veranderde niets. Twaalf weken; nog geen verbetering. Uiteindelijk, na zestien weken voelde ik me binnen een week weer helemaal de oude.
De rest van mijn zwangerschap heb ik ervaren als een mooie tijd en zelfs van mijn kraamtijd heb ik volop genoten.
Mijn advies is dan ook: blijven volhouden, hoe uitzichtloos het nu ook allemaal lijkt.
P.s. bij mijn tweede zwangerschap heb ik een prima eerste trimester gehad
