Actueel
alle pijlers
Feminisme ouderwets?
dinsdag 1 maart 2016 om 13:36
Is feminisme ouderwets of juist van nu? Voor een artikel naar aanleiding van Internationale Vrouwendag (8 maart) zijn wij benieuwd naar jullie mening over de volgende stellingen.
1. Feminisme is niet meer van deze tijd.
2. Vrouwen dienen hetzelfde te verdienen als mannen.
3. Het merendeel van de topfuncties wordt bekleed door mannen omdat vrouwen niet zo hard willen werken.
1. Feminisme is niet meer van deze tijd.
2. Vrouwen dienen hetzelfde te verdienen als mannen.
3. Het merendeel van de topfuncties wordt bekleed door mannen omdat vrouwen niet zo hard willen werken.
maandag 7 maart 2016 om 21:58
quote:Blondie456 schreef op 07 maart 2016 @ 09:05:
Ik hoor van steeds meer jonge vrouwen dat ze carierre maken helemaal niet zo belangrijk vinden en dat ze heel graag veel minder gaan werken als er kinderen komen. Veel vrouwen willen inderdaad helemaal niet fulltime werken als ze moeder zijn..
Goh, ik merk dat juist helemaal niet. Van de vrouwen onder de 35 die ik ken, werken de meesten fulltime. Ja, ook die met kinderen Veel ervan verdienen meer dan hun man/vriend en zouden echt hun onafhankelijkheid niet op willen geven, noch de kans om zich te ontwikkelen.
quote:Blondie456 schreef op 06 maart 2016 @ 12:12:
Ik snap wel wat IsaBella bedoelt. Ik werk al 23 jaar niet meer en geef toe dat ik best een lui leventje heb. Als je alles goed bij houdt dan is de huishouding zo gedaan. Ik ga ook inderdaad vaak bij vriendinnen koffie drinken of ik ontvang zelf visite.En je kinderen zijn al opgegroeid? Sorry, maar ik moet echt niet denken aan zo'n leven van de hele tijd op de koffie gaan met mensen die ook weinig uitvoeren. Dus blij voor je dat jij er blij mee bent en ik kan me voorstellen dat het voor een week of twee leuk is, maar ik denk niet dat dit voor het merendeel van de jonge vrouwen geldt, want ik ken er geen die daar op zit te wachten. Oudere vrouwen ook niet trouwens, behalve misschien een hoogbejaarde.
Ik hoor van steeds meer jonge vrouwen dat ze carierre maken helemaal niet zo belangrijk vinden en dat ze heel graag veel minder gaan werken als er kinderen komen. Veel vrouwen willen inderdaad helemaal niet fulltime werken als ze moeder zijn..
Goh, ik merk dat juist helemaal niet. Van de vrouwen onder de 35 die ik ken, werken de meesten fulltime. Ja, ook die met kinderen Veel ervan verdienen meer dan hun man/vriend en zouden echt hun onafhankelijkheid niet op willen geven, noch de kans om zich te ontwikkelen.
quote:Blondie456 schreef op 06 maart 2016 @ 12:12:
Ik snap wel wat IsaBella bedoelt. Ik werk al 23 jaar niet meer en geef toe dat ik best een lui leventje heb. Als je alles goed bij houdt dan is de huishouding zo gedaan. Ik ga ook inderdaad vaak bij vriendinnen koffie drinken of ik ontvang zelf visite.En je kinderen zijn al opgegroeid? Sorry, maar ik moet echt niet denken aan zo'n leven van de hele tijd op de koffie gaan met mensen die ook weinig uitvoeren. Dus blij voor je dat jij er blij mee bent en ik kan me voorstellen dat het voor een week of twee leuk is, maar ik denk niet dat dit voor het merendeel van de jonge vrouwen geldt, want ik ken er geen die daar op zit te wachten. Oudere vrouwen ook niet trouwens, behalve misschien een hoogbejaarde.
maandag 7 maart 2016 om 22:42
quote:valerievaldera schreef op 04 maart 2016 @ 11:38:
Ik kom het trouwens dagelijks tegen hoor, dat mijn man en ik anders worden beoordeeld op basis van ons geslacht.
Wij werken allebei 4 dagen (mijn man soms nog een extra dag in het weekend), maar we zijn dus allebei een dag in de week thuis met ons kind. De reacties die ik hierop heb gekregen lopen uiteen van 'maar wie zorgt er dan voor je dochter?' tot: 'je werkt wel veel, ben je niet bang dat je veel gaat missen van je dochters ontwikkeling?' en: 'hoe ga je dat allemaal met elkaar combineren, pas je op dat je geen burn-out krijgt?'
Mijn man krijgt totaal andere reacties. Hij wordt bejubeld dat hij een dag in de week thuis is met onze dochter. Wat fantastisch dat je dat doet en dat het kan! Krijgt hij te horen. Sowieso is alles wat hij met onze dochter doet geweldig en lief en leuk, terwijl de zorg die ik op me neem gezien wordt als normaal.
Best irritant, vind ik.
+1
Wij werken ook allebei 4 dagen (met hetzelfde salaris), en krijgen ook dit soort opmerkingen. Tegen mij wordt wel eens gezegd: "Zo, pittig zeg dat je 4 dagen werkt!" en tegen mijn man nooit. Natuurlijk kunnen we dat lekker laten afglijden en onze eigen keuzes maken, maar een maatschappij die er zo in staat heeft toch echt invloed. Zo denk ik erover om een dag minder te gaan werken ivm de kinderen. De grote vraag is of het überhaupt lukt, want binnen mijn vakgebied is 4 dagen werken al een uitzondering. Binnen mijn man zijn werk is deeltijd werken gebruikelijker en hij krijgt ouderschapsverlof deels vergoed. Maar hij moet er absoluut niet aan denken om 3 dagen per week te werken. Dat is echt een status-dingetje, hij hangt zijn eigenwaarde erg op aan zijn baan. En ik denk dat 95% van de mannen zo is, enkele alternatievelingen en zeer vooruitstrevende types daargelaten. Als je als vrouw een kleine baan hebt of thuis bent dan kijkt men er niet van op, als je dat als man doet dan wordt je gezien als een 'loser'. Dat betekent dus dat als er iemand van ons tweeën minder gaat werken ikzelf het haasje ben, met alle gevolgen vandien voor mijn loopbaan. Ik denk dus dat er qua emancipatie vooral een slag geslagen zou moeten worden nog in hoe er gekeken wordt naar mannen t.o.v. werk en zorg, dat het normaal is als ook een man 2 of 3 dagen werkt en op de andere dagen voor de kinderen zorgt terwijl de vrouw 4 of 5 dagen werkt.
Ik kom het trouwens dagelijks tegen hoor, dat mijn man en ik anders worden beoordeeld op basis van ons geslacht.
Wij werken allebei 4 dagen (mijn man soms nog een extra dag in het weekend), maar we zijn dus allebei een dag in de week thuis met ons kind. De reacties die ik hierop heb gekregen lopen uiteen van 'maar wie zorgt er dan voor je dochter?' tot: 'je werkt wel veel, ben je niet bang dat je veel gaat missen van je dochters ontwikkeling?' en: 'hoe ga je dat allemaal met elkaar combineren, pas je op dat je geen burn-out krijgt?'
Mijn man krijgt totaal andere reacties. Hij wordt bejubeld dat hij een dag in de week thuis is met onze dochter. Wat fantastisch dat je dat doet en dat het kan! Krijgt hij te horen. Sowieso is alles wat hij met onze dochter doet geweldig en lief en leuk, terwijl de zorg die ik op me neem gezien wordt als normaal.
Best irritant, vind ik.
+1
Wij werken ook allebei 4 dagen (met hetzelfde salaris), en krijgen ook dit soort opmerkingen. Tegen mij wordt wel eens gezegd: "Zo, pittig zeg dat je 4 dagen werkt!" en tegen mijn man nooit. Natuurlijk kunnen we dat lekker laten afglijden en onze eigen keuzes maken, maar een maatschappij die er zo in staat heeft toch echt invloed. Zo denk ik erover om een dag minder te gaan werken ivm de kinderen. De grote vraag is of het überhaupt lukt, want binnen mijn vakgebied is 4 dagen werken al een uitzondering. Binnen mijn man zijn werk is deeltijd werken gebruikelijker en hij krijgt ouderschapsverlof deels vergoed. Maar hij moet er absoluut niet aan denken om 3 dagen per week te werken. Dat is echt een status-dingetje, hij hangt zijn eigenwaarde erg op aan zijn baan. En ik denk dat 95% van de mannen zo is, enkele alternatievelingen en zeer vooruitstrevende types daargelaten. Als je als vrouw een kleine baan hebt of thuis bent dan kijkt men er niet van op, als je dat als man doet dan wordt je gezien als een 'loser'. Dat betekent dus dat als er iemand van ons tweeën minder gaat werken ikzelf het haasje ben, met alle gevolgen vandien voor mijn loopbaan. Ik denk dus dat er qua emancipatie vooral een slag geslagen zou moeten worden nog in hoe er gekeken wordt naar mannen t.o.v. werk en zorg, dat het normaal is als ook een man 2 of 3 dagen werkt en op de andere dagen voor de kinderen zorgt terwijl de vrouw 4 of 5 dagen werkt.
maandag 7 maart 2016 om 22:46
quote:Return-of-the-Sid schreef op 07 maart 2016 @ 12:25:
Carrière maken is niet nodig. Jezelf gedragen als een volwassene en voorzien in je eigen levensonderhoud ipv verwachten dat iemand die taak van papa overneemt wel.
Terwijl ik mijn bh in de fik probeer te steken -die krengen van tegenwoordig smelten en schroeien alleen nog maar, geen miezerig vlammetje te bekennen- sis ik:
Dat maak ik zelf wel uit.
Carrière maken is niet nodig. Jezelf gedragen als een volwassene en voorzien in je eigen levensonderhoud ipv verwachten dat iemand die taak van papa overneemt wel.
Terwijl ik mijn bh in de fik probeer te steken -die krengen van tegenwoordig smelten en schroeien alleen nog maar, geen miezerig vlammetje te bekennen- sis ik:
Dat maak ik zelf wel uit.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
dinsdag 8 maart 2016 om 00:22
quote:Isa_Bela schreef op 06 maart 2016 @ 14:57:
[...]
Tja, als je voor je eigen kind zorgen als zo zwaar ervaart zal het allemaal niet meevallen. De thuisblijfmoeders die ik ken hebben het echt niet druk hoor en zitten elke dag bij elkaar op de koffie. Ik vind het allemaal prima hoor, maar ze hebben echt wel een relaxt leventje.
Ik heb helemaal geen kinderen. Ik beschrijf wat ik zie bij anderen en dat ik vind dat hun hele leven geregeerd wordt door hun kids. Daar hebben ze uiteraard zelf voor gekozen en ze zijn hier heel tevreden mee. Prima hoor. Maar ik vind het niet relaxed om niet eens even normaal naar het toilet te kunnen zonder een jengelend kind aan je enkels. Dag in dag uit. Als ik met een vriendin en haar dochter van bijna 2 poffertjes ga eten in een pannenkoekenhuis, zit zelfs ik niet echt rustig. Constant heen- en weren om de kids naar PSZ/school/sport/zwemles/muziekles/vriendjes te brengen vind ik vrij veel gedoe. En zo zijn er nog 10000 voorbeelden die mij eerder benauwen dan dat ik denk "goh wat een luizenleven". Bezig zijn met baby's en hele jonge kinderen beschouw ik sowieso niet als relaxed. Wel hartstikke mooi natuurlijk, maar ook intensief en vermoeiend.
Het ziet er m.i. in ieder geval niet zo rooskleurig uit als jij beschrijft. Ik schat mezelf op dit moment in als iemand die alleen al voor de balans gewoon zou blijven werken. Niet dág en nacht alleen maar met m'n kinderen bezig zijn, maar zeker drie/vier dagen werken.
Dat jij alleen maar thuisblijfmoeders ziet die aan het theeleuten zijn betekent niet dat dat een realistisch/compleet beeld is. In ieder geval lang niet bij iedereen. En ik blijf het een raar vooroordeel vinden, dat thuisblijfmoeders voornamelijk op hun "luie krent" zouden zitten.
[...]
Tja, als je voor je eigen kind zorgen als zo zwaar ervaart zal het allemaal niet meevallen. De thuisblijfmoeders die ik ken hebben het echt niet druk hoor en zitten elke dag bij elkaar op de koffie. Ik vind het allemaal prima hoor, maar ze hebben echt wel een relaxt leventje.
Ik heb helemaal geen kinderen. Ik beschrijf wat ik zie bij anderen en dat ik vind dat hun hele leven geregeerd wordt door hun kids. Daar hebben ze uiteraard zelf voor gekozen en ze zijn hier heel tevreden mee. Prima hoor. Maar ik vind het niet relaxed om niet eens even normaal naar het toilet te kunnen zonder een jengelend kind aan je enkels. Dag in dag uit. Als ik met een vriendin en haar dochter van bijna 2 poffertjes ga eten in een pannenkoekenhuis, zit zelfs ik niet echt rustig. Constant heen- en weren om de kids naar PSZ/school/sport/zwemles/muziekles/vriendjes te brengen vind ik vrij veel gedoe. En zo zijn er nog 10000 voorbeelden die mij eerder benauwen dan dat ik denk "goh wat een luizenleven". Bezig zijn met baby's en hele jonge kinderen beschouw ik sowieso niet als relaxed. Wel hartstikke mooi natuurlijk, maar ook intensief en vermoeiend.
Het ziet er m.i. in ieder geval niet zo rooskleurig uit als jij beschrijft. Ik schat mezelf op dit moment in als iemand die alleen al voor de balans gewoon zou blijven werken. Niet dág en nacht alleen maar met m'n kinderen bezig zijn, maar zeker drie/vier dagen werken.
Dat jij alleen maar thuisblijfmoeders ziet die aan het theeleuten zijn betekent niet dat dat een realistisch/compleet beeld is. In ieder geval lang niet bij iedereen. En ik blijf het een raar vooroordeel vinden, dat thuisblijfmoeders voornamelijk op hun "luie krent" zouden zitten.
dinsdag 8 maart 2016 om 00:41
Als je al 23 jaar thuis zit durf ik overigens voorzichtig aan te nemen dat je kinderen groot zijn nu. Dan geloof ik graag dat je prima toekomt aan al die kopjes koffie.
Maar als mijn vriendinnen met hun kinderen bij mij langskomen, ben ik de enige die mijn thee daadwerkelijk drinkt. Zij laten hun koffie/thee namelijk standaard koud worden. Zelfs theeleuten is dus niet eens meer relaxed, omdat zij nogal in beslag genomen worden door die kleintjes.
Maar als mijn vriendinnen met hun kinderen bij mij langskomen, ben ik de enige die mijn thee daadwerkelijk drinkt. Zij laten hun koffie/thee namelijk standaard koud worden. Zelfs theeleuten is dus niet eens meer relaxed, omdat zij nogal in beslag genomen worden door die kleintjes.
dinsdag 8 maart 2016 om 08:17
quote:Libra1990 schreef op 08 maart 2016 @ 00:41:
Als je al 23 jaar thuis zit durf ik overigens voorzichtig aan te nemen dat je kinderen groot zijn nu. Dan geloof ik graag dat je prima toekomt aan al die kopjes koffie.
Maar als mijn vriendinnen met hun kinderen bij mij langskomen, ben ik de enige die mijn thee daadwerkelijk drinkt. Zij laten hun koffie/thee namelijk standaard koud worden. Zelfs theeleuten is dus niet eens meer relaxed, omdat zij nogal in beslag genomen worden door die kleintjes. Dan ben ik wel heel benieuwd hoe jouw vriendinnen hun kinderen 'opvoeden'. Onze kinderen gingen meestal lief spelen als wij koffie dronken. Ook gingen we vaak zwemmen, naar de speeltuin of de kinderboerderij. Als we thuis bleven waren ze ook tevreden. Natuurlijk was er wel eens eentje vervelend of luisterde niet maar na die gecorrigeerd te hebben was alles weer oke. Vaak zat er ook een griepje of zo dwars als een kind echt vervelend was. Over het algemeen hebben wij er niks mee afgezien en nu zijn ze inderdaad allemaal groot. Onze zoon is 23.
Als je al 23 jaar thuis zit durf ik overigens voorzichtig aan te nemen dat je kinderen groot zijn nu. Dan geloof ik graag dat je prima toekomt aan al die kopjes koffie.
Maar als mijn vriendinnen met hun kinderen bij mij langskomen, ben ik de enige die mijn thee daadwerkelijk drinkt. Zij laten hun koffie/thee namelijk standaard koud worden. Zelfs theeleuten is dus niet eens meer relaxed, omdat zij nogal in beslag genomen worden door die kleintjes. Dan ben ik wel heel benieuwd hoe jouw vriendinnen hun kinderen 'opvoeden'. Onze kinderen gingen meestal lief spelen als wij koffie dronken. Ook gingen we vaak zwemmen, naar de speeltuin of de kinderboerderij. Als we thuis bleven waren ze ook tevreden. Natuurlijk was er wel eens eentje vervelend of luisterde niet maar na die gecorrigeerd te hebben was alles weer oke. Vaak zat er ook een griepje of zo dwars als een kind echt vervelend was. Over het algemeen hebben wij er niks mee afgezien en nu zijn ze inderdaad allemaal groot. Onze zoon is 23.
dinsdag 8 maart 2016 om 08:22
quote:Blondie456 schreef op 08 maart 2016 @ 08:17:
[...]
Dan ben ik wel heel benieuwd hoe jouw vriendinnen hun kinderen 'opvoeden'. Onze kinderen gingen meestal lief spelen als wij koffie dronken. Ook gingen we vaak zwemmen, naar de speeltuin of de kinderboerderij. Als we thuis bleven waren ze ook tevreden. Natuurlijk was er wel eens eentje vervelend of luisterde niet maar na die gecorrigeerd te hebben was alles weer oke. Vaak zat er ook een griepje of zo dwars als een kind echt vervelend was. Over het algemeen hebben wij er niks mee afgezien en nu zijn ze inderdaad allemaal groot. Onze zoon is 23.Dat is inderdaad iets van nu. Dat kinderen altijd de aandacht krijgen waar ze om vragen en zichzelf niet meer kunnen/leren vermaken of inhouden. Ik heb ook zo'n vriendin waar geen telefoongesprek mee te voeren is omdat het kind om de haverklap aandacht vraagt én krijgt. Mijn moeder zei vroeger gewoon: Nu even niet, mama is aan de telefoon. En als we op bezoek waren, dan waren de 'grote mensen' met elkaar in gesprek en speelden de kinderen met elkáár.
[...]
Dan ben ik wel heel benieuwd hoe jouw vriendinnen hun kinderen 'opvoeden'. Onze kinderen gingen meestal lief spelen als wij koffie dronken. Ook gingen we vaak zwemmen, naar de speeltuin of de kinderboerderij. Als we thuis bleven waren ze ook tevreden. Natuurlijk was er wel eens eentje vervelend of luisterde niet maar na die gecorrigeerd te hebben was alles weer oke. Vaak zat er ook een griepje of zo dwars als een kind echt vervelend was. Over het algemeen hebben wij er niks mee afgezien en nu zijn ze inderdaad allemaal groot. Onze zoon is 23.Dat is inderdaad iets van nu. Dat kinderen altijd de aandacht krijgen waar ze om vragen en zichzelf niet meer kunnen/leren vermaken of inhouden. Ik heb ook zo'n vriendin waar geen telefoongesprek mee te voeren is omdat het kind om de haverklap aandacht vraagt én krijgt. Mijn moeder zei vroeger gewoon: Nu even niet, mama is aan de telefoon. En als we op bezoek waren, dan waren de 'grote mensen' met elkaar in gesprek en speelden de kinderen met elkáár.
.
dinsdag 8 maart 2016 om 09:02
[quote]feow schreef op 07 maart 2016 @ 22:46:
[...]
Terwijl ik mijn bh in de fik probeer te steken -die krengen van tegenwoordig smelten en schroeien alleen nog maar, geen miezerig vlammetje te bekennen- sis ik:
Dat maak ik zelf wel uit.[/quote]
Dus jij houd heel makkelijk je hand op? Heb je geen trots?
[...]
Terwijl ik mijn bh in de fik probeer te steken -die krengen van tegenwoordig smelten en schroeien alleen nog maar, geen miezerig vlammetje te bekennen- sis ik:
Dat maak ik zelf wel uit.[/quote]
Dus jij houd heel makkelijk je hand op? Heb je geen trots?
dinsdag 8 maart 2016 om 09:20
quote:ZsaZsa2015 schreef op 08 maart 2016 @ 09:02:
[quote]feow schreef op 07 maart 2016 @ 22:46:
[...]
Terwijl ik mijn bh in de fik probeer te steken -die krengen van tegenwoordig smelten en schroeien alleen nog maar, geen miezerig vlammetje te bekennen- sis ik:
Dat maak ik zelf wel uit.[/quote]
Dus jij houd heel makkelijk je hand op? Heb je geen trots?
Wat is er op tegen dat partners sámen het besluit nemen dat één van de twee minder of niet gaat werken? Juist die keuzevrijheid vind ik de essentie van feminisme. Ik vind dat niet "je hand ophouden". Ik zie het inkomen van mijn man en mij als ons gezinsinkomen.
Ik houd mijn hand niet op bij hem en hij niet bij mij.
Juist dat strikt gescheiden houden van financien vind ik een vorm van "doorgeschoten" feminisme.
[quote]feow schreef op 07 maart 2016 @ 22:46:
[...]
Terwijl ik mijn bh in de fik probeer te steken -die krengen van tegenwoordig smelten en schroeien alleen nog maar, geen miezerig vlammetje te bekennen- sis ik:
Dat maak ik zelf wel uit.[/quote]
Dus jij houd heel makkelijk je hand op? Heb je geen trots?
Wat is er op tegen dat partners sámen het besluit nemen dat één van de twee minder of niet gaat werken? Juist die keuzevrijheid vind ik de essentie van feminisme. Ik vind dat niet "je hand ophouden". Ik zie het inkomen van mijn man en mij als ons gezinsinkomen.
Ik houd mijn hand niet op bij hem en hij niet bij mij.
Juist dat strikt gescheiden houden van financien vind ik een vorm van "doorgeschoten" feminisme.
dinsdag 8 maart 2016 om 09:28
quote:amarna schreef op 08 maart 2016 @ 09:20:
[...]
Wat is er op tegen dat partners sámen het besluit nemen dat één van de twee minder of niet gaat werken? Juist die keuzevrijheid vind ik de essentie van feminisme. Ik vind dat niet "je hand ophouden". Ik zie het inkomen van mijn man en mij als ons gezinsinkomen.
Ik houd mijn hand niet op bij hem en hij niet bij mij.
Juist dat strikt gescheiden houden van financien vind ik een vorm van "doorgeschoten" feminisme.Als je er bewust voor kiest, dan is het inderdaad geen probleem. Maar bij het citaat wat ik aanhaalde, kreeg ik de indruk van gemakzucht, niet van een bewuste, weloverwogen keuze.
[...]
Wat is er op tegen dat partners sámen het besluit nemen dat één van de twee minder of niet gaat werken? Juist die keuzevrijheid vind ik de essentie van feminisme. Ik vind dat niet "je hand ophouden". Ik zie het inkomen van mijn man en mij als ons gezinsinkomen.
Ik houd mijn hand niet op bij hem en hij niet bij mij.
Juist dat strikt gescheiden houden van financien vind ik een vorm van "doorgeschoten" feminisme.Als je er bewust voor kiest, dan is het inderdaad geen probleem. Maar bij het citaat wat ik aanhaalde, kreeg ik de indruk van gemakzucht, niet van een bewuste, weloverwogen keuze.
dinsdag 8 maart 2016 om 09:37
quote:amarna schreef op 08 maart 2016 @ 09:20:
[...]
Wat is er op tegen dat partners sámen het besluit nemen dat één van de twee minder of niet gaat werken? Juist die keuzevrijheid vind ik de essentie van feminisme. Ik vind dat niet "je hand ophouden". Ik zie het inkomen van mijn man en mij als ons gezinsinkomen.
Ik houd mijn hand niet op bij hem en hij niet bij mij.
Juist dat strikt gescheiden houden van financien vind ik een vorm van "doorgeschoten" feminisme.Mee eens. Zelf zou ik niet financieel afhankelijk willen zijn van een ander maar prima dat die keuze er gewoon is. Ik kan me voorstellen dat als ik kinderen zou hebben, dat ik wel minder zou willen werken. Zou dan ook met partner goede afspraken maken voor als je uit elkaar gaat. Dat laatste lijkt me wel een risico. Stel, je gaat uit elkaar en je hebt jaren niet gewerkt. Om die reden (en andere) zou ik altijd willen blijven werken maar ik heb niet de behoefte om de ander daarop te beoordelen. Elke situatie is ook weer anders.
[...]
Wat is er op tegen dat partners sámen het besluit nemen dat één van de twee minder of niet gaat werken? Juist die keuzevrijheid vind ik de essentie van feminisme. Ik vind dat niet "je hand ophouden". Ik zie het inkomen van mijn man en mij als ons gezinsinkomen.
Ik houd mijn hand niet op bij hem en hij niet bij mij.
Juist dat strikt gescheiden houden van financien vind ik een vorm van "doorgeschoten" feminisme.Mee eens. Zelf zou ik niet financieel afhankelijk willen zijn van een ander maar prima dat die keuze er gewoon is. Ik kan me voorstellen dat als ik kinderen zou hebben, dat ik wel minder zou willen werken. Zou dan ook met partner goede afspraken maken voor als je uit elkaar gaat. Dat laatste lijkt me wel een risico. Stel, je gaat uit elkaar en je hebt jaren niet gewerkt. Om die reden (en andere) zou ik altijd willen blijven werken maar ik heb niet de behoefte om de ander daarop te beoordelen. Elke situatie is ook weer anders.
dinsdag 8 maart 2016 om 09:41
quote:amarna schreef op 08 maart 2016 @ 09:20:
[...]
Wat is er op tegen dat partners sámen het besluit nemen dat één van de twee minder of niet gaat werken? Juist die keuzevrijheid vind ik de essentie van feminisme. Ik vind dat niet "je hand ophouden". Ik zie het inkomen van mijn man en mij als ons gezinsinkomen.
Ik houd mijn hand niet op bij hem en hij niet bij mij.
Juist dat strikt gescheiden houden van financien vind ik een vorm van "doorgeschoten" feminisme.
Met je laatste zin ben ik het eens. Wij zijn bijv in gemeenschap van goederen getrouwd en als een van ons een tijdje minder of niet zou werken dan is er geen probleem, want alles is van ons samen.
Maar samen het besluit nemen dat een van de twee minder gaat werken betekent in de praktijk helaas wel dat samen het besluit genomen wordt dat de vrouw minder gaat werken. Hoeveel stellen ken jij waarvan de man 2 dagen werkt en de vrouw 5? En omgekeerd? Zolang een man die 2 dagen werkt gezien wordt als loser en een vrouw die 2 dagen werkt als iemand die gewoon graag voor haar kinderen wil zorgen moet er nog aardig wat aan de weg getimmerd worden in mijn optiek.
[...]
Wat is er op tegen dat partners sámen het besluit nemen dat één van de twee minder of niet gaat werken? Juist die keuzevrijheid vind ik de essentie van feminisme. Ik vind dat niet "je hand ophouden". Ik zie het inkomen van mijn man en mij als ons gezinsinkomen.
Ik houd mijn hand niet op bij hem en hij niet bij mij.
Juist dat strikt gescheiden houden van financien vind ik een vorm van "doorgeschoten" feminisme.
Met je laatste zin ben ik het eens. Wij zijn bijv in gemeenschap van goederen getrouwd en als een van ons een tijdje minder of niet zou werken dan is er geen probleem, want alles is van ons samen.
Maar samen het besluit nemen dat een van de twee minder gaat werken betekent in de praktijk helaas wel dat samen het besluit genomen wordt dat de vrouw minder gaat werken. Hoeveel stellen ken jij waarvan de man 2 dagen werkt en de vrouw 5? En omgekeerd? Zolang een man die 2 dagen werkt gezien wordt als loser en een vrouw die 2 dagen werkt als iemand die gewoon graag voor haar kinderen wil zorgen moet er nog aardig wat aan de weg getimmerd worden in mijn optiek.
dinsdag 8 maart 2016 om 09:53
quote:nicole123 schreef op 08 maart 2016 @ 09:41:
[...]
.
Maar samen het besluit nemen dat een van de twee minder gaat werken betekent in de praktijk helaas wel dat samen het besluit genomen wordt dat de vrouw minder gaat werken. Hoeveel stellen ken jij waarvan de man 2 dagen werkt en de vrouw 5? En omgekeerd? Zolang een man die 2 dagen werkt gezien wordt als loser en een vrouw die 2 dagen werkt als iemand die gewoon graag voor haar kinderen wil zorgen moet er nog aardig wat aan de weg getimmerd worden in mijn optiek.
Er moet inderdaad nog hard worden gewerkt om vooroordelen over traditionele rolpatronen de wereld uit te krijgen.
Zolang als er nog speelgoedfolders worden verspreid met op de cover een meisje met een speelgoedstofzuiger met als bijschrift: "net als mamma". Daar zakt mijn broek vanaf....
Overigens ken ik 2 stellen in mijn omgeving waar de vrouw meer uren werkt dan de man.
[...]
.
Maar samen het besluit nemen dat een van de twee minder gaat werken betekent in de praktijk helaas wel dat samen het besluit genomen wordt dat de vrouw minder gaat werken. Hoeveel stellen ken jij waarvan de man 2 dagen werkt en de vrouw 5? En omgekeerd? Zolang een man die 2 dagen werkt gezien wordt als loser en een vrouw die 2 dagen werkt als iemand die gewoon graag voor haar kinderen wil zorgen moet er nog aardig wat aan de weg getimmerd worden in mijn optiek.
Er moet inderdaad nog hard worden gewerkt om vooroordelen over traditionele rolpatronen de wereld uit te krijgen.
Zolang als er nog speelgoedfolders worden verspreid met op de cover een meisje met een speelgoedstofzuiger met als bijschrift: "net als mamma". Daar zakt mijn broek vanaf....
Overigens ken ik 2 stellen in mijn omgeving waar de vrouw meer uren werkt dan de man.
dinsdag 8 maart 2016 om 09:54
quote:Blondie456 schreef op 08 maart 2016 @ 08:17:
[...]
Dan ben ik wel heel benieuwd hoe jouw vriendinnen hun kinderen 'opvoeden'. Onze kinderen gingen meestal lief spelen als wij koffie dronken. Ook gingen we vaak zwemmen, naar de speeltuin of de kinderboerderij. Als we thuis bleven waren ze ook tevreden. Natuurlijk was er wel eens eentje vervelend of luisterde niet maar na die gecorrigeerd te hebben was alles weer oke. Vaak zat er ook een griepje of zo dwars als een kind echt vervelend was. Over het algemeen hebben wij er niks mee afgezien en nu zijn ze inderdaad allemaal groot. Onze zoon is 23.Jij en Impala hebben waarschijnlijk vrij makkelijke kinderen als ik het zo lees. Dan is het makkelijk oordelen over anderen die blijkbaar niet kunnen opvoeden. Wij hebben twee pittige impulsieve kinderen van 1 en 3 en ik herken het helemaal wat er geschreven wordt over niet rustig kunnen theeleuten. En we hanteren echt geen vrije opvoeding of mening dat onze kinderen prinsjes en prinsesjes zijn die alleen maar in de watten gelegd moeten worden. Bij mijn kinderen werkt het niet als je ze 1 of 2x corrigeert, die snappen het pas na een keer of 100. En dan nog is de drang van mijn oudste om bijv wild rond te gaan zwaaien met de stofzuigerstang omdat hij speelt dat hij een ridder is vaak groter dan het vermogen om naar zijn ouders te luisteren. Die van net 1 snapt sowieso nog niet goed dat dingen niet mogen. Die van 3 wordt nu iets makkelijker en kan iets beter zelf spelen maar heeft vaak 'de boel afgebroken'. Ik vind een dag werken stukken relaxter dan een dag voor de kinderen zorgen en als ik 24/7 bij mijn kinderen zou zijn zou ik gillend gek worden. Dus ik heb wat dat betreft alle respect voor ouders die continu bij de kinderen thuis zijn en vind ze zeker geen luizenleventje hebben.
[...]
Dan ben ik wel heel benieuwd hoe jouw vriendinnen hun kinderen 'opvoeden'. Onze kinderen gingen meestal lief spelen als wij koffie dronken. Ook gingen we vaak zwemmen, naar de speeltuin of de kinderboerderij. Als we thuis bleven waren ze ook tevreden. Natuurlijk was er wel eens eentje vervelend of luisterde niet maar na die gecorrigeerd te hebben was alles weer oke. Vaak zat er ook een griepje of zo dwars als een kind echt vervelend was. Over het algemeen hebben wij er niks mee afgezien en nu zijn ze inderdaad allemaal groot. Onze zoon is 23.Jij en Impala hebben waarschijnlijk vrij makkelijke kinderen als ik het zo lees. Dan is het makkelijk oordelen over anderen die blijkbaar niet kunnen opvoeden. Wij hebben twee pittige impulsieve kinderen van 1 en 3 en ik herken het helemaal wat er geschreven wordt over niet rustig kunnen theeleuten. En we hanteren echt geen vrije opvoeding of mening dat onze kinderen prinsjes en prinsesjes zijn die alleen maar in de watten gelegd moeten worden. Bij mijn kinderen werkt het niet als je ze 1 of 2x corrigeert, die snappen het pas na een keer of 100. En dan nog is de drang van mijn oudste om bijv wild rond te gaan zwaaien met de stofzuigerstang omdat hij speelt dat hij een ridder is vaak groter dan het vermogen om naar zijn ouders te luisteren. Die van net 1 snapt sowieso nog niet goed dat dingen niet mogen. Die van 3 wordt nu iets makkelijker en kan iets beter zelf spelen maar heeft vaak 'de boel afgebroken'. Ik vind een dag werken stukken relaxter dan een dag voor de kinderen zorgen en als ik 24/7 bij mijn kinderen zou zijn zou ik gillend gek worden. Dus ik heb wat dat betreft alle respect voor ouders die continu bij de kinderen thuis zijn en vind ze zeker geen luizenleventje hebben.
dinsdag 8 maart 2016 om 10:03
quote:Libra1990 schreef op 08 maart 2016 @ 00:22:
[...]
Ik heb helemaal geen kinderen. Ik beschrijf wat ik zie bij anderen en dat ik vind dat hun hele leven geregeerd wordt door hun kids. Daar hebben ze uiteraard zelf voor gekozen en ze zijn hier heel tevreden mee. Prima hoor. Maar ik vind het niet relaxed om niet eens even normaal naar het toilet te kunnen zonder een jengelend kind aan je enkels. Dag in dag uit. Als ik met een vriendin en haar dochter van bijna 2 poffertjes ga eten in een pannenkoekenhuis, zit zelfs ik niet echt rustig. Constant heen- en weren om de kids naar PSZ/school/sport/zwemles/muziekles/vriendjes te brengen vind ik vrij veel gedoe. En zo zijn er nog 10000 voorbeelden die mij eerder benauwen dan dat ik denk "goh wat een luizenleven". Bezig zijn met baby's en hele jonge kinderen beschouw ik sowieso niet als relaxed. Wel hartstikke mooi natuurlijk, maar ook intensief en vermoeiend.
Het ziet er m.i. in ieder geval niet zo rooskleurig uit als jij beschrijft. Ik schat mezelf op dit moment in als iemand die alleen al voor de balans gewoon zou blijven werken. Niet dág en nacht alleen maar met m'n kinderen bezig zijn, maar zeker drie/vier dagen werken.
Dat jij alleen maar thuisblijfmoeders ziet die aan het theeleuten zijn betekent niet dat dat een realistisch/compleet beeld is. In ieder geval lang niet bij iedereen. En ik blijf het een raar vooroordeel vinden, dat thuisblijfmoeders voornamelijk op hun "luie krent" zouden zitten.
Wat mij gewoon stoort is dat er vrouwen zijn die ervoor kiezen om thuisblijfmoeder te zijn, maar vervolgens wel gaan klagen dat ze het zo druk hebben. Druk waarmee dan? Je kinderen heen en weer rijden ergens heen is niet druk en niet naar de wc kunnen zonder jengelend kind ligt toch echt aan je eigen opvoeding. Je agenda wordt inderdaad wel bepaald door de activiteiten van je kinderen, maar op mijn werk werd mijn agenda ook voor me bepaald. En dat was vele malen drukker. De dagen dat ik thuis was waren daarbij vergeleken super relaxt.
Ik ben heel even een blauwe maandag thuisblijfmoeder geweest en ik verveelde me te pletter, zo ontzettend saai en eentonig. Gelukkig waren er meer moeders thuis en ik heb echt urenlang op mijn luie krent koffie zitten leuten. Al snel bedacht ik me dat ik het liever echt druk heb en mijn leven te benauwend vond als thuisblijfmoeder en ben snel weer gaan werken. Wat een verademing.
Maar als er vrouwen zijn die graag altijd thuis willen zijn, vind ik dat uiteraard prima. Iedereen moet zelf beslissen hoe hij/zij zijn leven inricht, maar ga er dan vervolgens niet over zitten piepen.
[...]
Ik heb helemaal geen kinderen. Ik beschrijf wat ik zie bij anderen en dat ik vind dat hun hele leven geregeerd wordt door hun kids. Daar hebben ze uiteraard zelf voor gekozen en ze zijn hier heel tevreden mee. Prima hoor. Maar ik vind het niet relaxed om niet eens even normaal naar het toilet te kunnen zonder een jengelend kind aan je enkels. Dag in dag uit. Als ik met een vriendin en haar dochter van bijna 2 poffertjes ga eten in een pannenkoekenhuis, zit zelfs ik niet echt rustig. Constant heen- en weren om de kids naar PSZ/school/sport/zwemles/muziekles/vriendjes te brengen vind ik vrij veel gedoe. En zo zijn er nog 10000 voorbeelden die mij eerder benauwen dan dat ik denk "goh wat een luizenleven". Bezig zijn met baby's en hele jonge kinderen beschouw ik sowieso niet als relaxed. Wel hartstikke mooi natuurlijk, maar ook intensief en vermoeiend.
Het ziet er m.i. in ieder geval niet zo rooskleurig uit als jij beschrijft. Ik schat mezelf op dit moment in als iemand die alleen al voor de balans gewoon zou blijven werken. Niet dág en nacht alleen maar met m'n kinderen bezig zijn, maar zeker drie/vier dagen werken.
Dat jij alleen maar thuisblijfmoeders ziet die aan het theeleuten zijn betekent niet dat dat een realistisch/compleet beeld is. In ieder geval lang niet bij iedereen. En ik blijf het een raar vooroordeel vinden, dat thuisblijfmoeders voornamelijk op hun "luie krent" zouden zitten.
Wat mij gewoon stoort is dat er vrouwen zijn die ervoor kiezen om thuisblijfmoeder te zijn, maar vervolgens wel gaan klagen dat ze het zo druk hebben. Druk waarmee dan? Je kinderen heen en weer rijden ergens heen is niet druk en niet naar de wc kunnen zonder jengelend kind ligt toch echt aan je eigen opvoeding. Je agenda wordt inderdaad wel bepaald door de activiteiten van je kinderen, maar op mijn werk werd mijn agenda ook voor me bepaald. En dat was vele malen drukker. De dagen dat ik thuis was waren daarbij vergeleken super relaxt.
Ik ben heel even een blauwe maandag thuisblijfmoeder geweest en ik verveelde me te pletter, zo ontzettend saai en eentonig. Gelukkig waren er meer moeders thuis en ik heb echt urenlang op mijn luie krent koffie zitten leuten. Al snel bedacht ik me dat ik het liever echt druk heb en mijn leven te benauwend vond als thuisblijfmoeder en ben snel weer gaan werken. Wat een verademing.
Maar als er vrouwen zijn die graag altijd thuis willen zijn, vind ik dat uiteraard prima. Iedereen moet zelf beslissen hoe hij/zij zijn leven inricht, maar ga er dan vervolgens niet over zitten piepen.
dinsdag 8 maart 2016 om 10:43
Ik vind mensen die klagen sowieso niet de meest leuke mensen. Zou het niet zo zijn dat juist de saaiheid en eentonigheid ervoor zorgt dat sommige thuisblijfmoeders klagen? Als je het druk hebt met iets leuks dan is het gewoon lekker druk en zeur je er niet over. Als je het druk hebt met iets wat je eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt (en het is nog not done ook om dat te beweren over je kinderen) dan voelt het veel sneller als een grote belasting.
Ik denk verder dat druk misschien niet eens het juiste woord is (hoewel ik dat koffieleuten dus echt niet herken, hopelijk komt dat nog als mijn kinderen wat ouder zijn!), maar wel het voortdurend alert moeten zijn. Als je brave kinderen hebt die zoet spelen en na 1 correctie gehoorzamen dan herken je dat misschien niet zo, maar ik ervaar veel minder rust als ik met de kinderen ben dan als ik op m'n werk ben. Op m'n werk kan ik focussen op 1 ding, mijn eigen tijd indelen, naar de wc wanneer ik wil zonder dat er een dreumes met verlatingsangst begint te krijsen, hoef ik niet voortdurend op te letten of er iemand in de gordijnen hangt, kan het me niet schelen of mijn collega's hun brood opeten of chocopasta in hun haar smeren, etc.
Ik denk verder dat druk misschien niet eens het juiste woord is (hoewel ik dat koffieleuten dus echt niet herken, hopelijk komt dat nog als mijn kinderen wat ouder zijn!), maar wel het voortdurend alert moeten zijn. Als je brave kinderen hebt die zoet spelen en na 1 correctie gehoorzamen dan herken je dat misschien niet zo, maar ik ervaar veel minder rust als ik met de kinderen ben dan als ik op m'n werk ben. Op m'n werk kan ik focussen op 1 ding, mijn eigen tijd indelen, naar de wc wanneer ik wil zonder dat er een dreumes met verlatingsangst begint te krijsen, hoef ik niet voortdurend op te letten of er iemand in de gordijnen hangt, kan het me niet schelen of mijn collega's hun brood opeten of chocopasta in hun haar smeren, etc.
dinsdag 8 maart 2016 om 10:48
1.
Feminisme is van alle tijden. Zo vanzelfsprekend zijn vrouwenrechten niet. Dat het woord bestaat zegt al genoeg. Kennelijk zijn mensenrechten dus te onderscheiden in vrouwenrechten en mannenrechten (en kinderrechten...).
2.
Of dienen mannen evenveel te verdienen als vrouwen?
3.
Het merendeel van de topfuncties wordt bekleed door mannen omdat de manier waarop er in het huidige systeem arbeid plaats vindt achterhaald is. Uit onderzoek van het CPB blijkt dat vrouwen (met en zonder kinderen) voornamelijk voor deeltijd functies kiezen als strategische keuze om niet overbelast te raken. Onderzoeker Portegijs stelt "Vrouwen zijn en voelen zich zwaarder belast. De kwaliteit van hun vrije tijd is minder dan die van mannen. Een oorzaak is de hoeveelheid 'emotiewerk'die zij doen." Daarnaast blijkt uit een ander onderzoek dat één op de vijf mannen die werk en zorg combineren minder uren willen werken. Ook mannen ervaren een dubbele belasting dus als zwaar. (De Volkskrant van 8 maart)
Biedt vrouwen en mannen flexibelere werktijden en werkplekken. Waarom faciliteren bedrijven niet (of onvoldoende) in kinderdagopvang? Kan het onderwijssysteem en het bedrijfsleven een soort van afstemming vinden in tijden? Is het mogelijk om fulltime functies door duo's te laten vervullen zodat parttime werk uitdagender wordt? Waarom is de traditionele rolverdeling nog zo duidelijk aanwezig en denken vrouwen automatisch voor veel zaken op te moeten draaien? Waarom benadrukken wij het verantwoordelijkheidsgevoel van de zorgtaak niet meer bij jongens? ... etc. etc. etc.....
Feminisme is van alle tijden. Zo vanzelfsprekend zijn vrouwenrechten niet. Dat het woord bestaat zegt al genoeg. Kennelijk zijn mensenrechten dus te onderscheiden in vrouwenrechten en mannenrechten (en kinderrechten...).
2.
Of dienen mannen evenveel te verdienen als vrouwen?
3.
Het merendeel van de topfuncties wordt bekleed door mannen omdat de manier waarop er in het huidige systeem arbeid plaats vindt achterhaald is. Uit onderzoek van het CPB blijkt dat vrouwen (met en zonder kinderen) voornamelijk voor deeltijd functies kiezen als strategische keuze om niet overbelast te raken. Onderzoeker Portegijs stelt "Vrouwen zijn en voelen zich zwaarder belast. De kwaliteit van hun vrije tijd is minder dan die van mannen. Een oorzaak is de hoeveelheid 'emotiewerk'die zij doen." Daarnaast blijkt uit een ander onderzoek dat één op de vijf mannen die werk en zorg combineren minder uren willen werken. Ook mannen ervaren een dubbele belasting dus als zwaar. (De Volkskrant van 8 maart)
Biedt vrouwen en mannen flexibelere werktijden en werkplekken. Waarom faciliteren bedrijven niet (of onvoldoende) in kinderdagopvang? Kan het onderwijssysteem en het bedrijfsleven een soort van afstemming vinden in tijden? Is het mogelijk om fulltime functies door duo's te laten vervullen zodat parttime werk uitdagender wordt? Waarom is de traditionele rolverdeling nog zo duidelijk aanwezig en denken vrouwen automatisch voor veel zaken op te moeten draaien? Waarom benadrukken wij het verantwoordelijkheidsgevoel van de zorgtaak niet meer bij jongens? ... etc. etc. etc.....
dinsdag 8 maart 2016 om 11:05
quote:nicole123 schreef op 08 maart 2016 @ 09:54:
[...]
Jij en Impala hebben waarschijnlijk vrij makkelijke kinderen als ik het zo lees. Dan is het makkelijk oordelen over anderen die blijkbaar niet kunnen opvoeden. Wij hebben twee pittige impulsieve kinderen van 1 en 3 en ik herken het helemaal wat er geschreven wordt over niet rustig kunnen theeleuten. En we hanteren echt geen vrije opvoeding of mening dat onze kinderen prinsjes en prinsesjes zijn die alleen maar in de watten gelegd moeten worden. Bij mijn kinderen werkt het niet als je ze 1 of 2x corrigeert, die snappen het pas na een keer of 100. En dan nog is de drang van mijn oudste om bijv wild rond te gaan zwaaien met de stofzuigerstang omdat hij speelt dat hij een ridder is vaak groter dan het vermogen om naar zijn ouders te luisteren. Die van net 1 snapt sowieso nog niet goed dat dingen niet mogen. Die van 3 wordt nu iets makkelijker en kan iets beter zelf spelen maar heeft vaak 'de boel afgebroken'. Ik vind een dag werken stukken relaxter dan een dag voor de kinderen zorgen en als ik 24/7 bij mijn kinderen zou zijn zou ik gillend gek worden. Dus ik heb wat dat betreft alle respect voor ouders die continu bij de kinderen thuis zijn en vind ze zeker geen luizenleventje hebben.
Dit dus. Zoals sommigen het hier omschrijven, is kleine kinderen opvoeden een eitje en ben je geen goede opvoeder als baby's en kinderen tussen de 1 - 3 jaar niet gewoon heerlijk zichzelf gaan vermaken zodat jij ongestoord aan de koffie kan.
Ik heb o.a. pedagogiek en ontwikkelingspsychologie gestudeerd, dus ik weet wel íets van opvoeden af. Ik zie het mijn vriendinnen keurig volgens het boekje doen en ze gaan op hun gevoel af. Ik vind heb bewondering voor hun geduld. Ze hebben actieve kindjes met een sterk eigen willetje waar ze eigenlijk de hele tijd achteraan moeten omdat ze anders mijn hele huis overhoop trekken bijvoorbeeld. Of gaan spelen met alles wat géén speelgoed is.
Maar dit verschilt inderdaad per kind, mijn nu 7 jarige nichtje was altijd al heel zelfstandig en vermaakte zichzelf prima met het daarvoor bestemde speelgoed. Volwassenen móchten zich er niet eens mee bemoeien. Het 7 jarige zoontje van een vriendin van ons scheelt 3 maandjes met mijn nichtje, ze zijn vanaf hun geboorte samen opgegroeid. Ze zagen elkaar dagelijks en hij heeft zelfs een tijdje bij mijn nichtje, tweelingzus en zwager gewoond. Als die twee samen aan het spelen waren had je er écht geen kind aan. Ook niet tussen de 1 en 3 jaar (de door mij gevreesde kindertijd.. ). Terwijl mijn neefje van nu bijna 2 en het 3 jarige middelste zoontje van die vriendin in mijn ogen echt kleine draakjes kunnen zijn die veel meer aandacht vragen dan de oudsten ooit gedaan hebben. Zelfde moeders, zelfde aanpak.
Maar goed, ik ga off-topic.
Ik vind feminisme doorgeschoten worden als mensen doen alsof thuis blijven om voor je kinderen te zorgen minderwaardig is. Of een relaxed luizenleventje. Je eigen voorkeur en keuze om te blijven werken is helemaal prima en je eigen ervaring met thuisblijven ook. Toch wil dat niet zeggen dat dat voor elke moeder hetzelfde is. Klagen over situaties waar je zelf bewust voor gekozen hebt is wel weer raar, ja. Maar daar maken veel mensen zich weleens schuldig aan.
[...]
Jij en Impala hebben waarschijnlijk vrij makkelijke kinderen als ik het zo lees. Dan is het makkelijk oordelen over anderen die blijkbaar niet kunnen opvoeden. Wij hebben twee pittige impulsieve kinderen van 1 en 3 en ik herken het helemaal wat er geschreven wordt over niet rustig kunnen theeleuten. En we hanteren echt geen vrije opvoeding of mening dat onze kinderen prinsjes en prinsesjes zijn die alleen maar in de watten gelegd moeten worden. Bij mijn kinderen werkt het niet als je ze 1 of 2x corrigeert, die snappen het pas na een keer of 100. En dan nog is de drang van mijn oudste om bijv wild rond te gaan zwaaien met de stofzuigerstang omdat hij speelt dat hij een ridder is vaak groter dan het vermogen om naar zijn ouders te luisteren. Die van net 1 snapt sowieso nog niet goed dat dingen niet mogen. Die van 3 wordt nu iets makkelijker en kan iets beter zelf spelen maar heeft vaak 'de boel afgebroken'. Ik vind een dag werken stukken relaxter dan een dag voor de kinderen zorgen en als ik 24/7 bij mijn kinderen zou zijn zou ik gillend gek worden. Dus ik heb wat dat betreft alle respect voor ouders die continu bij de kinderen thuis zijn en vind ze zeker geen luizenleventje hebben.
Dit dus. Zoals sommigen het hier omschrijven, is kleine kinderen opvoeden een eitje en ben je geen goede opvoeder als baby's en kinderen tussen de 1 - 3 jaar niet gewoon heerlijk zichzelf gaan vermaken zodat jij ongestoord aan de koffie kan.
Ik heb o.a. pedagogiek en ontwikkelingspsychologie gestudeerd, dus ik weet wel íets van opvoeden af. Ik zie het mijn vriendinnen keurig volgens het boekje doen en ze gaan op hun gevoel af. Ik vind heb bewondering voor hun geduld. Ze hebben actieve kindjes met een sterk eigen willetje waar ze eigenlijk de hele tijd achteraan moeten omdat ze anders mijn hele huis overhoop trekken bijvoorbeeld. Of gaan spelen met alles wat géén speelgoed is.
Maar dit verschilt inderdaad per kind, mijn nu 7 jarige nichtje was altijd al heel zelfstandig en vermaakte zichzelf prima met het daarvoor bestemde speelgoed. Volwassenen móchten zich er niet eens mee bemoeien. Het 7 jarige zoontje van een vriendin van ons scheelt 3 maandjes met mijn nichtje, ze zijn vanaf hun geboorte samen opgegroeid. Ze zagen elkaar dagelijks en hij heeft zelfs een tijdje bij mijn nichtje, tweelingzus en zwager gewoond. Als die twee samen aan het spelen waren had je er écht geen kind aan. Ook niet tussen de 1 en 3 jaar (de door mij gevreesde kindertijd.. ). Terwijl mijn neefje van nu bijna 2 en het 3 jarige middelste zoontje van die vriendin in mijn ogen echt kleine draakjes kunnen zijn die veel meer aandacht vragen dan de oudsten ooit gedaan hebben. Zelfde moeders, zelfde aanpak.
Maar goed, ik ga off-topic.
Ik vind feminisme doorgeschoten worden als mensen doen alsof thuis blijven om voor je kinderen te zorgen minderwaardig is. Of een relaxed luizenleventje. Je eigen voorkeur en keuze om te blijven werken is helemaal prima en je eigen ervaring met thuisblijven ook. Toch wil dat niet zeggen dat dat voor elke moeder hetzelfde is. Klagen over situaties waar je zelf bewust voor gekozen hebt is wel weer raar, ja. Maar daar maken veel mensen zich weleens schuldig aan.
dinsdag 8 maart 2016 om 12:30
Ik zou nooit mijn baan opzeggen. Een baan is zoveel meer dan alleen maar de plicht doen en daar een salaris voor ontvangen. Je hebt je contacten, je doet iets wat je leuk vind (althans: ik wel 
) je bent onder de mensen en je geeft je kinderen ook het goede voorbeeld: namelijk dat je gewoon moet werken voor je geld. Vind ik met name voor mijn dochter heel belangrijk.
) je bent onder de mensen en je geeft je kinderen ook het goede voorbeeld: namelijk dat je gewoon moet werken voor je geld. Vind ik met name voor mijn dochter heel belangrijk.
dinsdag 8 maart 2016 om 12:44
quote:nicole123 schreef op 08 maart 2016 @ 10:43:
Ik vind mensen die klagen sowieso niet de meest leuke mensen. Zou het niet zo zijn dat juist de saaiheid en eentonigheid ervoor zorgt dat sommige thuisblijfmoeders klagen? Als je het druk hebt met iets leuks dan is het gewoon lekker druk en zeur je er niet over. Als je het druk hebt met iets wat je eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt (en het is nog not done ook om dat te beweren over je kinderen) dan voelt het veel sneller als een grote belasting.
Ik denk verder dat druk misschien niet eens het juiste woord is (hoewel ik dat koffieleuten dus echt niet herken, hopelijk komt dat nog als mijn kinderen wat ouder zijn!), maar wel het voortdurend alert moeten zijn. Als je brave kinderen hebt die zoet spelen en na 1 correctie gehoorzamen dan herken je dat misschien niet zo, maar ik ervaar veel minder rust als ik met de kinderen ben dan als ik op m'n werk ben. Op m'n werk kan ik focussen op 1 ding, mijn eigen tijd indelen, naar de wc wanneer ik wil zonder dat er een dreumes met verlatingsangst begint te krijsen, hoef ik niet voortdurend op te letten of er iemand in de gordijnen hangt, kan het me niet schelen of mijn collega's hun brood opeten of chocopasta in hun haar smeren, etc.
Jij zegt het goed, dit bedoel ik eigenlijk! Natuurlijk zijn kinderen weleens druk en vervelend (en niet alleen kinderen trouwens ), maar ik heb dat nooit als belastend ervaren. Het zijn gewoon kinderen waar je een oogje op moet houden.
En mensen met een saaie eentonige baan klagen net zo hard natuurlijk, die willen weer liever thuis zijn denk ik. En zo heeft iedereen wel eens wat te mopperen.
Ik vind mensen die klagen sowieso niet de meest leuke mensen. Zou het niet zo zijn dat juist de saaiheid en eentonigheid ervoor zorgt dat sommige thuisblijfmoeders klagen? Als je het druk hebt met iets leuks dan is het gewoon lekker druk en zeur je er niet over. Als je het druk hebt met iets wat je eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt (en het is nog not done ook om dat te beweren over je kinderen) dan voelt het veel sneller als een grote belasting.
Ik denk verder dat druk misschien niet eens het juiste woord is (hoewel ik dat koffieleuten dus echt niet herken, hopelijk komt dat nog als mijn kinderen wat ouder zijn!), maar wel het voortdurend alert moeten zijn. Als je brave kinderen hebt die zoet spelen en na 1 correctie gehoorzamen dan herken je dat misschien niet zo, maar ik ervaar veel minder rust als ik met de kinderen ben dan als ik op m'n werk ben. Op m'n werk kan ik focussen op 1 ding, mijn eigen tijd indelen, naar de wc wanneer ik wil zonder dat er een dreumes met verlatingsangst begint te krijsen, hoef ik niet voortdurend op te letten of er iemand in de gordijnen hangt, kan het me niet schelen of mijn collega's hun brood opeten of chocopasta in hun haar smeren, etc.
Jij zegt het goed, dit bedoel ik eigenlijk! Natuurlijk zijn kinderen weleens druk en vervelend (en niet alleen kinderen trouwens ), maar ik heb dat nooit als belastend ervaren. Het zijn gewoon kinderen waar je een oogje op moet houden.
En mensen met een saaie eentonige baan klagen net zo hard natuurlijk, die willen weer liever thuis zijn denk ik. En zo heeft iedereen wel eens wat te mopperen.
