geadopteerd
zondag 18 augustus 2013 om 11:43
Beste allemaal,
Ik ben geadopteerd en voel me hier niet meer thuis bij m’n adoptie ouders. Ik merk veel verschillen in hoe hun zijn en in hoe ik ben en dat word steeds erger maar als je er met hun over praat tja, dan valt er eigenlijk niet over te praten. Als ik zeg ik voel me hier niet thuis is hun reactie ‘dat hoeft toch helemaal niet’. Kort om ze begrijpen het gewoon niet. Ik heb dit gevoel al een paar jaar en sinds vorig jaar ben ik op zoek gegaan naar een woning na een jaar zoeken had ik er 1 gevonden, maar daar was een garant steller voor nodig. Toen ik dat met hun besproken had was hun reactie nee dat doen we niet en je zorgt eerst maar is dat je goed spaart (terwel ze helemaal niet weten hoe ik er financieel voor sta) Daarna heb ik het nog een keer gevraagd aan mij adoptie vader zijn reactie was we hebben je al veel gegeven we krijgen nu een schop na terwel ik hun nog nooit om 1 cent heb gevraagd . Hij heeft een eigen zaak en daar steekt die al zijn geld in prima maar als zijn zoon 1 x om garant stelling vraagt is het te veel voor hem. Daarbij zeiden ze ook van je gaat uit het huis door je vriendin soort van het is haar schuld, terwel ik het gewoon uit me eigen wil. Toen een paar dagen later wilde mijn vriendin praten met m’n adoptie ouders want het komt bij haar over als of ze een soort van afgestoten word door hun op een gegeven moment vroeg zij (mijn vriendin) aan mijn adoptie moeder van waarom is het allemaal zo mis gelopen en heb ik wat fout gedaan ? en ze gaven er geen gehoor aan mijn dus mijn vriendin vroeg weer waarom, waarop mijn adoptie vader zei. ZO HOEFT HET VAN MIJ NIET MEER. Ze verwachten veel van mij maar ik mag niks van hun verwachten.
Ze beloven van alles en het doet bij hun pijn om een cent uit te geven. En dan zeggen ze we willen alles voor je doe…
Wat moet ik hier mee..
Ik ben geadopteerd en voel me hier niet meer thuis bij m’n adoptie ouders. Ik merk veel verschillen in hoe hun zijn en in hoe ik ben en dat word steeds erger maar als je er met hun over praat tja, dan valt er eigenlijk niet over te praten. Als ik zeg ik voel me hier niet thuis is hun reactie ‘dat hoeft toch helemaal niet’. Kort om ze begrijpen het gewoon niet. Ik heb dit gevoel al een paar jaar en sinds vorig jaar ben ik op zoek gegaan naar een woning na een jaar zoeken had ik er 1 gevonden, maar daar was een garant steller voor nodig. Toen ik dat met hun besproken had was hun reactie nee dat doen we niet en je zorgt eerst maar is dat je goed spaart (terwel ze helemaal niet weten hoe ik er financieel voor sta) Daarna heb ik het nog een keer gevraagd aan mij adoptie vader zijn reactie was we hebben je al veel gegeven we krijgen nu een schop na terwel ik hun nog nooit om 1 cent heb gevraagd . Hij heeft een eigen zaak en daar steekt die al zijn geld in prima maar als zijn zoon 1 x om garant stelling vraagt is het te veel voor hem. Daarbij zeiden ze ook van je gaat uit het huis door je vriendin soort van het is haar schuld, terwel ik het gewoon uit me eigen wil. Toen een paar dagen later wilde mijn vriendin praten met m’n adoptie ouders want het komt bij haar over als of ze een soort van afgestoten word door hun op een gegeven moment vroeg zij (mijn vriendin) aan mijn adoptie moeder van waarom is het allemaal zo mis gelopen en heb ik wat fout gedaan ? en ze gaven er geen gehoor aan mijn dus mijn vriendin vroeg weer waarom, waarop mijn adoptie vader zei. ZO HOEFT HET VAN MIJ NIET MEER. Ze verwachten veel van mij maar ik mag niks van hun verwachten.
Ze beloven van alles en het doet bij hun pijn om een cent uit te geven. En dan zeggen ze we willen alles voor je doe…
Wat moet ik hier mee..