Gezondheid
alle pijlers
CVS - strong but tired
vrijdag 22 september 2017 om 20:06
Sinds een aantal jaar weet ik dat ik CVS (chronisch vermoeidheidssyndroom) heb. Er zijn online wel wat lotgenotenfora, maar ik vind deze vaak nogal negatief en ik mis the spirit zeg maar.
Zijn er mensen die dit herkennen en mee willen schrijven over het wel en wee van deze 'ziekte'?
PS: Ik kan het uiteraard niemand verbieden maar ik zou het fijn vinden als de ziekte/behandeling niet ter discussie wordt gesteld. Het is helaas vaak zo dat ik mij moet verantwoorden tegenover anderen en voor de discussie is er een andere groep over cvs;)
Zijn er mensen die dit herkennen en mee willen schrijven over het wel en wee van deze 'ziekte'?
PS: Ik kan het uiteraard niemand verbieden maar ik zou het fijn vinden als de ziekte/behandeling niet ter discussie wordt gesteld. Het is helaas vaak zo dat ik mij moet verantwoorden tegenover anderen en voor de discussie is er een andere groep over cvs;)
maandag 25 september 2017 om 18:23
Ah shit, het klinkt inderdaad alsof je immuunsysteem een grote puinhoop is, wat je wel vaker hoort bij CVS natuurlijk. Ik heb daar gelukkig niet echt last van. Ben juist sinds mijn BO nooit meer ziek, ook raar natuurlijk! Nou ja 1 keer, en dat heeft me een hoop energie gekost die ik eigenlijk niet meer heb teruggekregen dus ben blij dat me dat bespaard blijft over het algemeen.
Psychische dingen heb ik dan wel weer (gehad), angststoornis maar nu onder controle. Geloof wel een beetje een trauma van het hele ziekzijn, daar werk ik nu aan...
Echt heel pittig dat jullie zwanger proberen te worden! Ik zelf zou het nooit doen, ook omdat ik naast het praktische vermoed dat het best stressvol zal zijn voor mij. Mijn moeder is een gigantische stresskip, totaal overspannen en overbezorgd over de kinderen altijd en ik ben daar niet zonder kleerscheuren uitgekomen. Dus ik heb sowieso de beslissing voor kinderen altijd maar wat voor me uitgeschoven. En nu ziet het er naar uit dat ik mijn laatste vruchtbare jaren ziek ben, dus vind ik het daarmee beslist soort van. Wat ik opzich OK vind en vriend ook. Ik wil stiekem liever een hond en een ezeltje. Maar als ik er heel diep over nadenk, dat het echt nooooooit meer gebeurt, is dat toch ook wel pittig. Mijn oudere broer heeft ook al geen kinderen, dat vind ik dan wel erg jammer, dat ons geslacht dan stopt. Terwijl we de wereld wel best wat te bieden hebben, vind ik. Nou ja goed, ben 34 dus wie weet wat de toekomst brengt.
Dus aan de ene kant denk ik: what are you thinking?? Maar aan de andere kant: you go girl! Als dit is wat je het liefste wil op de wereld en je hebt goed in kaart wat het betekent en wat er nodig is, dan zijn er voor bijna alle praktische problemen wel een oplossing. Ik voel wel met je mee, dat je je leven wil leven en gewoon voor je dromen gaat.
Ken je Roos van Pommenschenkel, die de Mis-verkiezing won 10 jaar geleden? Zij kan vrijwel alleen liggen door torticollus spasmodicus in haar nek, en heeft nu ook een kindje. Huis aangepast en vaak vrijwilligers over de vloer die samen met het kindje spelen. Er zijn wel reportages over te vinden. Het is een wereldwijf en ik heb echt niet het idee dat het kindje tekort komt. Heel inspirerende vrouw.
Psychische dingen heb ik dan wel weer (gehad), angststoornis maar nu onder controle. Geloof wel een beetje een trauma van het hele ziekzijn, daar werk ik nu aan...
Echt heel pittig dat jullie zwanger proberen te worden! Ik zelf zou het nooit doen, ook omdat ik naast het praktische vermoed dat het best stressvol zal zijn voor mij. Mijn moeder is een gigantische stresskip, totaal overspannen en overbezorgd over de kinderen altijd en ik ben daar niet zonder kleerscheuren uitgekomen. Dus ik heb sowieso de beslissing voor kinderen altijd maar wat voor me uitgeschoven. En nu ziet het er naar uit dat ik mijn laatste vruchtbare jaren ziek ben, dus vind ik het daarmee beslist soort van. Wat ik opzich OK vind en vriend ook. Ik wil stiekem liever een hond en een ezeltje. Maar als ik er heel diep over nadenk, dat het echt nooooooit meer gebeurt, is dat toch ook wel pittig. Mijn oudere broer heeft ook al geen kinderen, dat vind ik dan wel erg jammer, dat ons geslacht dan stopt. Terwijl we de wereld wel best wat te bieden hebben, vind ik. Nou ja goed, ben 34 dus wie weet wat de toekomst brengt.
Dus aan de ene kant denk ik: what are you thinking?? Maar aan de andere kant: you go girl! Als dit is wat je het liefste wil op de wereld en je hebt goed in kaart wat het betekent en wat er nodig is, dan zijn er voor bijna alle praktische problemen wel een oplossing. Ik voel wel met je mee, dat je je leven wil leven en gewoon voor je dromen gaat.
Ken je Roos van Pommenschenkel, die de Mis-verkiezing won 10 jaar geleden? Zij kan vrijwel alleen liggen door torticollus spasmodicus in haar nek, en heeft nu ook een kindje. Huis aangepast en vaak vrijwilligers over de vloer die samen met het kindje spelen. Er zijn wel reportages over te vinden. Het is een wereldwijf en ik heb echt niet het idee dat het kindje tekort komt. Heel inspirerende vrouw.
maandag 25 september 2017 om 22:03
Jup klopt, ik was ook nooit ziek, nu ben ik vaak de pineut en dan goed ook. Wel prettig dat je juist niet meer ziek bent sinds je BO! Toch nog een geluk bij een ongeluk haha;) Hier ook een angststoornis, ook onder controle gelukkig, wel faalangst nog steeds wat natuurlijk ook deels deze klachten heeft veroorzaakt.
Ja dat zwanger worden was wel een lastige keus. Aan de ene kant niet omdat we al jaren een kindje willen en het steeds niet kan. Dus uiteindelijk de knoop doorgehakt. Ik heb ook een lastige jeugd gehad, juist omdat mijn ouders gevoel niet belangrijk vonden en vonden dat je gewoon moest doorgaan. Dat heb ik dus ook altijd gedaan en als ik aangaf dat het niet meer ging dan kreeg ik daar de schuld van omdat ik te weinig zou doen/helpen. Daar heb ik een behoorlijke klap van gehad. En ook veel therapie voor gehad. Ik weet absoluut zeker dat ik goed voor een kindje kan zorgen, wel met veel hulp van mijn man, maar qua liefde, grenzen en aandacht komt het absoluut niet tekort.
Ik ben gelukkig wat gewend qua kinderen dus ik heb mijn opvoed/verzorgingsskills alvast kunnen oefenen;)
Op zich wel goed dat je het ok vind zonder kinderen, dan lijkt mij ook wel stress schelen. Ik kan me een leven zonder kinderen niet voorstellen en dat levert nu zeker ook stress op. Een hond en ezeltje is tenminste haalbaar haha (wordt wel een grooote tuin dan). Maar het lijkt me inderdaad ook heel lastig om de knoop dan definitief door te hakken. Heb je ook last van een soort schuldgevoel naar je ouders toe dan? Of naar de maatschappij? En 34, tegenwoordig kun je tot je bejaard bent kinderen krijgen dus als je van gedachten veranderd/beter wordt..
Volgens mij weet ik wel wie die Roos is, ik ga eens kijken of ik wat over haar kan vinden.
Ja dat zwanger worden was wel een lastige keus. Aan de ene kant niet omdat we al jaren een kindje willen en het steeds niet kan. Dus uiteindelijk de knoop doorgehakt. Ik heb ook een lastige jeugd gehad, juist omdat mijn ouders gevoel niet belangrijk vonden en vonden dat je gewoon moest doorgaan. Dat heb ik dus ook altijd gedaan en als ik aangaf dat het niet meer ging dan kreeg ik daar de schuld van omdat ik te weinig zou doen/helpen. Daar heb ik een behoorlijke klap van gehad. En ook veel therapie voor gehad. Ik weet absoluut zeker dat ik goed voor een kindje kan zorgen, wel met veel hulp van mijn man, maar qua liefde, grenzen en aandacht komt het absoluut niet tekort.
Ik ben gelukkig wat gewend qua kinderen dus ik heb mijn opvoed/verzorgingsskills alvast kunnen oefenen;)
Op zich wel goed dat je het ok vind zonder kinderen, dan lijkt mij ook wel stress schelen. Ik kan me een leven zonder kinderen niet voorstellen en dat levert nu zeker ook stress op. Een hond en ezeltje is tenminste haalbaar haha (wordt wel een grooote tuin dan). Maar het lijkt me inderdaad ook heel lastig om de knoop dan definitief door te hakken. Heb je ook last van een soort schuldgevoel naar je ouders toe dan? Of naar de maatschappij? En 34, tegenwoordig kun je tot je bejaard bent kinderen krijgen dus als je van gedachten veranderd/beter wordt..
Volgens mij weet ik wel wie die Roos is, ik ga eens kijken of ik wat over haar kan vinden.
maandag 25 september 2017 om 23:10
Hmm schuldgevoel naar ouders of maatschappij, nou niet wat kinderen betreft. Mijn ouders vragen er niet om ofzo. Het is wel duidelijk dat de gouden jaren van ouders waren vóór de kinderen roet in het eten gooiden en dat ze ons die stress misschien liever besparen of in ieder geval niet tot aansporen. Bovendien heeft mijn moeder niet echt door dat ik zelf al volwassen ben (al een tijdje...).
Schuldgevoel naar de maatschappij heb ik weinig, ik heb jarenlang 60+ werkweken gedraaid, alles gegeven en meer en mezelf daar helemaal op kapotgelopen. Ik vind niet dat er meer van me verlangd kan worden dan wat ik nu doe of ben, want ik doe wat ik kan, kijk kritisch naar mijn gedrag en draag mijn steentje waar mogelijk bij en ben écht geen aansteller. Al ben ik er wel gevoelig voor als mensen bot doen over BO of CVS (huppetee!), dan voel ik me wel aangesproken. Ben op dit topic ook wel een tikkeltje alert: waar blijven ze, de kritikasters? In mijn omgeving is iedereen trouwens wel begripvol.
Naar mijn ouders toe voel ik me wel vaak schuldig, omdat ik me zo heb geprobeerd aan ze te ontworstelen en nu heb ik ze soms wel nodig... Maar dat gaat niet zo goed, ik trek mijn moeder slecht, ze is ontzettend negatief en claimerig en controlerend en ik kan dat gewoon niet onbeperkt in mijn leven laten. Dus ik beperk het contact (spreek r nog steeds 3x per week hoor) en dat vind mijn moeder heeeeel erg. En ik voel me daar erg dubbel over, mijn ouders doen alles voor me, hun hele leven draait om de kinderen en ik ontzeg hun (deels) hun hele raison d'etre. En dan nog hun Zorgen Om Mij... Aan de andere kant, vind ik dat ik rationeel gezien gelijk heb. Ik mag best mijn grenzen stellen en als ik zo'n teleurstelling ben, ligt dat eerder aan hun verwachtingen dan aan mij. Want ik ben best okee. Nou ik wordt hier toch een beethe emotioneel van dus een pijnpuntje is het toch wel.
Voel me laatste tijd wel beetje schuldig naar vriendlief... Hij werkt zo hard, moet dan ook s avonds nog koken en afwassen... Probeer hem echt te ontzien en te helpen waar ik kan (en geef m veel voetmassages als wederdienst
Moet dat wat beter loskoppelen, als hij stress op zijn werk heeft ligt dat natuurlijk niet aan mij... maar vind het dan toch niet leuk dat ik hem niet even in de watten kan leggen.
voel jij je schuldig?
zo, elke keer van die lange reacties weer!
Schuldgevoel naar de maatschappij heb ik weinig, ik heb jarenlang 60+ werkweken gedraaid, alles gegeven en meer en mezelf daar helemaal op kapotgelopen. Ik vind niet dat er meer van me verlangd kan worden dan wat ik nu doe of ben, want ik doe wat ik kan, kijk kritisch naar mijn gedrag en draag mijn steentje waar mogelijk bij en ben écht geen aansteller. Al ben ik er wel gevoelig voor als mensen bot doen over BO of CVS (huppetee!), dan voel ik me wel aangesproken. Ben op dit topic ook wel een tikkeltje alert: waar blijven ze, de kritikasters? In mijn omgeving is iedereen trouwens wel begripvol.
Naar mijn ouders toe voel ik me wel vaak schuldig, omdat ik me zo heb geprobeerd aan ze te ontworstelen en nu heb ik ze soms wel nodig... Maar dat gaat niet zo goed, ik trek mijn moeder slecht, ze is ontzettend negatief en claimerig en controlerend en ik kan dat gewoon niet onbeperkt in mijn leven laten. Dus ik beperk het contact (spreek r nog steeds 3x per week hoor) en dat vind mijn moeder heeeeel erg. En ik voel me daar erg dubbel over, mijn ouders doen alles voor me, hun hele leven draait om de kinderen en ik ontzeg hun (deels) hun hele raison d'etre. En dan nog hun Zorgen Om Mij... Aan de andere kant, vind ik dat ik rationeel gezien gelijk heb. Ik mag best mijn grenzen stellen en als ik zo'n teleurstelling ben, ligt dat eerder aan hun verwachtingen dan aan mij. Want ik ben best okee. Nou ik wordt hier toch een beethe emotioneel van dus een pijnpuntje is het toch wel.
Voel me laatste tijd wel beetje schuldig naar vriendlief... Hij werkt zo hard, moet dan ook s avonds nog koken en afwassen... Probeer hem echt te ontzien en te helpen waar ik kan (en geef m veel voetmassages als wederdienst
Moet dat wat beter loskoppelen, als hij stress op zijn werk heeft ligt dat natuurlijk niet aan mij... maar vind het dan toch niet leuk dat ik hem niet even in de watten kan leggen. voel jij je schuldig?
zo, elke keer van die lange reacties weer!
anoniem_65325db34735a wijzigde dit bericht op 25-09-2017 23:40
2.04% gewijzigd
maandag 25 september 2017 om 23:30
Ik stel het me trouwens opeens levendig voor, mijn moeder als oma, volgens mij wordt dat echt een draaaama. Met mijn poezen kan ze al echt niet omgaan. Vorige week:
"Rotkatten! Je ziet op tv altijd van die leuke poezenfilmpjes maar die poezen van jou doen nou nooit iets leuks. Hitler, ga eens weg! (kater heeft een soort vlekje die met heel veel negatieve inspanning kan geinterpreteerd worden als Hitlersnor dus mijn moeder noemt hem soms zo). Nou ja kijk nou.. die kat is echt psychotisch!"
(Ondertussen zitten katten S. & R. gewoon helemaal niks te doen, op de bank.)
Zo extreem en negatief! Waarom?? Ik kan hier gewoon mijn werkbrauw over optrekken maar als mijn kinderen ook zo'n treatment zouden krijgen is dat echt olie op vuur.
"Rotkatten! Je ziet op tv altijd van die leuke poezenfilmpjes maar die poezen van jou doen nou nooit iets leuks. Hitler, ga eens weg! (kater heeft een soort vlekje die met heel veel negatieve inspanning kan geinterpreteerd worden als Hitlersnor dus mijn moeder noemt hem soms zo). Nou ja kijk nou.. die kat is echt psychotisch!"
(Ondertussen zitten katten S. & R. gewoon helemaal niks te doen, op de bank.)
Zo extreem en negatief! Waarom?? Ik kan hier gewoon mijn werkbrauw over optrekken maar als mijn kinderen ook zo'n treatment zouden krijgen is dat echt olie op vuur.
dinsdag 26 september 2017 om 11:20
Volgens mij zijn onze ouders echt het tegenovergestelde van elkaar, waar jouw moeder overbezorgd is zijn die van mij juist niet bezorgd (ja hooguit dat ik mijn toekomst vergooi) en drie keer in de week contact is hier 1x in de maand (via whatsapp meestal). Beide is niet leuk en misschien heb je daar ook wel een 'trauma' van. Is er tijdens je opvoeding wel aandacht geweest voor jou gevoel en zelfontplooiing bijvoorbeeld? Maar weet je, dat zij zo overbezorgd zijn, maakt niet dat jij je aan hun moet aanpassen. Jij ontzegd ze niets, ze spreken je zo te horen vaak genoeg en je bent geen klein kind meer. Dat zij verder geen leven hebben ligt aan henzelf natuurlijk. Maar dat is makkelijk gezegd dat weet ik ook wel, ik zit vaak in een loyaliteitsconflict wat mijn ouders betreft. Aan de ene kant denk ik: ze bedoelen het goed en ik ben toch hun kind, en aan de andere kant wil ik mijn eigen keuzes kunnen maken. Ik voel ook dat ik een teleurstelling voor hen ben. Lastig onderwerp is het zeker, ik kan er nu redelijk makkelijk over praten, maar dat heeft wel even geduurd.
Hier overigens ook katten, daar moet ik altijd zo om lachen, dat maakt de dag dan weer goed. (Deze doen ong alles wat je in kattenfilmpjes ziet namelijk, nu probeert er een de laptop af te pakken Maar een keer probeerde iemand zijn woede op mijn kat af te reageren, die niets deed overigens, en daar ben ik echt kwaad op geworden. Met kleinkind kan je moeder ook juist nog claimeriger worden: 7 dagen in de week op visite willen enz, lijkt me ook verschrikkelijk.
wb schuldgevoel: ik heb het zeker naar mijn man toe. Die werkt 5 dagen in de week, moet stofzuigen, koken, boodschappen doen en afwassen. Ik kan weinig terug doen behalve mijn waardering uiten. Daarnaast kunnen we niet meer zoveel doen qua uitjes en dat vind ik ook wel moeilijk. Ik weet dat hij het uit eten bijv. mist, naar de bios samen, een stad bezoeken. Onze uitjes zijn nu meer naar een ziekenhuis/psycholoog/huisarts etc. Daar voel ik me wel schuldig over al kan ik daar natuurlijk niet zoveel aan doen. We hebben gelukkig een hoop lol met elkaar dat scheelt een hoop en relativeert lekker.
Naar de maatschappij voel ik me iets minder schuldig. Ik vind zelf dat de maatschappij teveel gericht is op presteren, doorgaan, paracetamol nemen en weer doorgaan. Ik kan dat niet meer. Ik heb tijdens mijn studie altijd alles gegeven, meerdere depressies gehad en geen enkele achterstand opgelopen. Kreeg van klasgenoten de wind van voren als ik wel een dagje thuisbleef omdat ik compleet over mijn toeren was door alle stress, emoties en vermoeidheid. Ik ga nu doen wat goed voor mij is. Ik weet dat ik mijn best doe en alles geef binnen mijn grens ipv er ver overheen.
Maar het blijft toch een gevoelig punt als je er door mensen op aan wordt gesproken. Die kritiek ben ik ook elke keer wel bang voor hier, al heb ik wel bedacht dat ik daar gewoon niet op in ga. Van een afstand is het zo makkelijk om kritiek op iemand te geven, maar mensen weten dan toch niet wat er echt speelt bij iemand.
Zo nog een lange lap tekst, mijn man vroeg gister al of ik een boekwerk aan het schrijven was
.
Hier overigens ook katten, daar moet ik altijd zo om lachen, dat maakt de dag dan weer goed. (Deze doen ong alles wat je in kattenfilmpjes ziet namelijk, nu probeert er een de laptop af te pakken
Maar een keer probeerde iemand zijn woede op mijn kat af te reageren, die niets deed overigens, en daar ben ik echt kwaad op geworden. Met kleinkind kan je moeder ook juist nog claimeriger worden: 7 dagen in de week op visite willen enz, lijkt me ook verschrikkelijk. wb schuldgevoel: ik heb het zeker naar mijn man toe. Die werkt 5 dagen in de week, moet stofzuigen, koken, boodschappen doen en afwassen. Ik kan weinig terug doen behalve mijn waardering uiten. Daarnaast kunnen we niet meer zoveel doen qua uitjes en dat vind ik ook wel moeilijk. Ik weet dat hij het uit eten bijv. mist, naar de bios samen, een stad bezoeken. Onze uitjes zijn nu meer naar een ziekenhuis/psycholoog/huisarts etc. Daar voel ik me wel schuldig over al kan ik daar natuurlijk niet zoveel aan doen. We hebben gelukkig een hoop lol met elkaar dat scheelt een hoop en relativeert lekker.
Naar de maatschappij voel ik me iets minder schuldig. Ik vind zelf dat de maatschappij teveel gericht is op presteren, doorgaan, paracetamol nemen en weer doorgaan. Ik kan dat niet meer. Ik heb tijdens mijn studie altijd alles gegeven, meerdere depressies gehad en geen enkele achterstand opgelopen. Kreeg van klasgenoten de wind van voren als ik wel een dagje thuisbleef omdat ik compleet over mijn toeren was door alle stress, emoties en vermoeidheid. Ik ga nu doen wat goed voor mij is. Ik weet dat ik mijn best doe en alles geef binnen mijn grens ipv er ver overheen.
Maar het blijft toch een gevoelig punt als je er door mensen op aan wordt gesproken. Die kritiek ben ik ook elke keer wel bang voor hier, al heb ik wel bedacht dat ik daar gewoon niet op in ga. Van een afstand is het zo makkelijk om kritiek op iemand te geven, maar mensen weten dan toch niet wat er echt speelt bij iemand.
Zo nog een lange lap tekst, mijn man vroeg gister al of ik een boekwerk aan het schrijven was
.
dinsdag 26 september 2017 om 11:41
Ohh ik vind het echt balen dat jullie geen thuiszorg hebben, ik heb dat nu wel 2 uurtjes per week en is echt heerlijk! Maar als ik ga samenwonen zal ik dat ook wel niet meer krijgen. Maar dan nemen we gewoon een werkster, gelukkig hebben we die ruimte financieel. En dan nog komen mijn ouders 1x per week langs om de weekboodschappen te doen, de kattenbakken en een wasje. Dat is natuurlijk ook wel weer fijn. Dat mijn vriend echt alleen hoeft te koken. Heb jij wajong ofzo of krijg je niks? Oh je hebt natuurlijk wel een webshop, tof hoor! Ik help qua werk vooral vrienden nu, ook leuk. Beste vriend is schrijver, komt nu langs, ik edit zijn werk. Oh hij is er. Tjuus!
woensdag 27 september 2017 om 17:51
Hier moeten we het helaas met z'n tweeën doen. Geen thuiszorg, geen hulp vd omgeving. Dat is behoorlijk pittig. En helaas ook geen ww/wajong. Er gaat nu wel naar gekeken worden of er toch wat mogelijk is, want we leven nu op bijstandniveau terwijl man een prima inkomen heeft. Er gaat veel geld naar de zorg (ong. 400 per maand). Mijn webshop heb ik net, dus daar verdien ik een paar tientjes per maand mee. Dat zet nog geen zoden aan de dijk. Maar het de verkoop wordt langzaam wel steeds iets meer. Ik hoop dat ik daar op een dag echt mijn brood mee kan verdienen. Zou voor mij ideaal zijn omdat ik dan in mijn eigen tempo kan werken.
woensdag 27 september 2017 om 18:39
Echt shit! Nou ja we gingen niet klagen, maar ik hoop van harte dat er toch iets te regelen valt. Bij mij was de thuiszorg ontvankelijk voor het argument dat mijn ouders overbelast werden met mijn zorg, op hun leeftijd (was ook zo, moeder had constant migraine en ik hoorde later dat ze een recept voor AD van de huisarts had gekregen) en documenten van artsen met diagnoses, afwijsbrieven van revalidatiecentra met mijn belastbaarheid daarin), had echt niet verwacht dat ik het kreeg maar lukte dus wel. Tis echt maar net wie je treft.
Als je eens zin hebt, kan je je webwinkel eens PM'men, misschien zit er nét iets bij wat ik zoek of iemand in mijn omgeving. Als je zoiets hebt van hou maar op met je charity, helemaal geen zin in, ook prima
Heb je nog iets leuks op de planning binnenkort waar je naar uitkijkt?
Ik heb lekkere dingen besteld bij de Albert om hopelijk wat lekkers voor lief te koken van de week. Maar eerst morgen therapie. Bummer. Nou ja als ik eenmaal daar ben, is het ook vaak wel fijn.
Als je eens zin hebt, kan je je webwinkel eens PM'men, misschien zit er nét iets bij wat ik zoek of iemand in mijn omgeving. Als je zoiets hebt van hou maar op met je charity, helemaal geen zin in, ook prima
Heb je nog iets leuks op de planning binnenkort waar je naar uitkijkt?
Ik heb lekkere dingen besteld bij de Albert om hopelijk wat lekkers voor lief te koken van de week. Maar eerst morgen therapie. Bummer. Nou ja als ik eenmaal daar ben, is het ook vaak wel fijn.
woensdag 27 september 2017 om 21:22
De maatschappelijk werker was in elk geval positief en zei dat ik vrijwel zeker nog recht heb op iets, dus dat geeft hoop. Ze komt morgen onze financiën bekijken.
Ik zal je zo een berichtje sturen, extra reclame is altijd fijn
Verder op de planning.. ik ben een patroon aan het ontwerpen voor zeefdruk daar ben ik wel enthousiast over en ik hoop heel hard dat ik van het weekend weer achter de naaimachine kan, hij is alweer anderhalve week niet gebruikt en dat gebeurt niet vaak. Dus mijn handen jeuken om aan de slag te gaan.
Verder geen gekke dingen, maar dat geeft niet. heb je morgen de groepstherapie of individueel?
Ik zal je zo een berichtje sturen, extra reclame is altijd fijn
Verder op de planning.. ik ben een patroon aan het ontwerpen voor zeefdruk daar ben ik wel enthousiast over en ik hoop heel hard dat ik van het weekend weer achter de naaimachine kan, hij is alweer anderhalve week niet gebruikt en dat gebeurt niet vaak. Dus mijn handen jeuken om aan de slag te gaan.
Verder geen gekke dingen, maar dat geeft niet. heb je morgen de groepstherapie of individueel?
woensdag 27 september 2017 om 21:55
Ik heb zelf geen CVS, maar wilde jullie even een hart onder de riem steken!
Ik vind het zo mooi om te lezen over jullie positieve mindset, en hoe ondanks deze toch wel hele nare klachten je weg proberen te vinden. Jullie komen er wel! Ik wens jullie een zo voorspoedig mogelijk herstel, en hoop dat jullie (meer) kunnen rekenen op de mensen om jullie heen.
Ik vind het zo mooi om te lezen over jullie positieve mindset, en hoe ondanks deze toch wel hele nare klachten je weg proberen te vinden. Jullie komen er wel! Ik wens jullie een zo voorspoedig mogelijk herstel, en hoop dat jullie (meer) kunnen rekenen op de mensen om jullie heen.
vrijdag 29 september 2017 om 09:14
dubbeltje, lief!Pff okee dit is effe heftig opstaan. Zag op facebook een link naar een korte docu over/van vluchtelingenkinderen
http://www.11.be/component/zoo/item/wij ... -balthazar
Zo mooi! Maar ik loop helemaal te sniffen nu. Ongelofelijk echt, we hebben/ iedereen heeft zo'n mening over vluchtelingen altijd, maar praat eens met ze? Echt een enorme eye opener. Krijg er een steen van in mijn buik dus weet eigenlijk niet of ik het nu moet aanraden... Maar het is echt een prachtig document. Misschien voor een meelezer, anders.
Gisteren goed gesprek gehad met de psycholoog (1 op 1), waar ik nu 1,5 jaar heen ga. Dat ik toch even op tafel wilde leggen dat ik er vaak humeurig heen ga, omdat het naar mijn idee niet echt heeft geholpen tot zover, en ik alle energie die ik heb liefst aan dingen wil besteden die ofwel leuk zijn ofwel nuttig, gewoon léven zoveel als dat kan. Dat ik daar een beetje over in dubio ben. Want het kost me zeg maar 3 dagen energie, en als we dan steeds hetzelfde gesprek voeren... Maarja als ik daar niet met de juiste motivatie zit, heeft het dan zin? Blijkt dat ze sowieso weg gaat daar en voor zichzelf begint over een paar maanden. Dus dat is dan dat. We gaan beiden even nadenken over wat we nog willen behandelen, hoe we de komende tijd nog gaan invullen.
MIjn vriend vond het niet zo fijn geloof ik, al zag ie het wel aankomen. Maar dat maakt me dan ook wel weer een beetje wiebelig. Aan de ene kant is het juist ook helemaal de filosofie van de therapie, om zo weinig mogelijk op je klachten te letten en over praten (wel inspanning en ontspanning afwisselen), wat dat betreft is het dus ook juist gezond om mijn focus naar de wereld te verleggen. Aan de andere kant weet ik niet zo goed of ik het goed ga trekken als mijn ouders in paniek raken en mijn vriend ontstemd, omdat ze misschien denken dat ik het daarmee opgeef om beter te worden. Wat natuurlijk niet zo is, maar 'heel hard beter proberen te worden' is misschien ook helemaal niet de manier waarop je beter wordt.
Dit is dus nog wel een puntje voor therapie
, dat me dat blijkbaar zo beinvloed, wat mijn omgeving denkt. Doe sowieso nog wel het groepsgebeuren nog steeds.
vrijdag 29 september 2017 om 21:44
Hmm ik ga morgen die docu ook eens kijken, ik kijk heel veel docu's tegenwoordig dus ik moet soms ff zoeken naar een nieuwe;) Ik ben zelf ook bekend met het onderwerp en heb er zelf ook een onderzoek naar gedaan. Ik vind sowieso dat veel mensen te weinig zich lijken in te leven in mensen die anders zijn. Ik ben zelf ook naar een vluchtelingenkamp geweest en heb gesproken met mensen die daar wonen. Dat veranderd (als dat al niet zo was) je perspectief wel voor de rest van je leven.
Wat goed dat je met de psycholoog hebt gesproken over je twijfel! Vind je het zelf ook spannend om te stoppen? Overigens is bij mij de insteek om juist wel op mijn klachten te letten en vooral goed te kijken naar wat kan en wat niet en daar ook over te praten. Maar bij mij is de oorzaak ook dat ik dat niet deed en mijzelf niet belangrijk genoeg vond.
Ik ga binnenkort ook stoppen met therapie (moet van therapie) zelf vind ik het doodeng. Ik heb al 9 jaar therapie met een onderbreking van 1,5 jaar waarin ik zwaar depressief werd. Ik ben er niet heel gerust op. Man hier ook niet geloof ik. Niet dat ik nou ineens ga instorten, maar meer omdat er nog zoveel speelt waardoor de kans op instorting wel iets groter wordt. Ik kan wel altijd weer aan de bel trekken en bij een praktijkondersteuner bij de HA terecht. Misschien is dat voor jou ook een optie? Dat je dat achter de hand hebt voor als je er doorheen zit? En inderdaad het gaat om wat jij wil en niet wat de omgeving wil. Misschien kun je je vriend een keer meenemen naar het gesprek? Hier ook vaak gedaan.
Heb je nog leuke dingen de komende dagen?
Gister is hier maatschappelijk werk weer geweest, die gaan kijken of er een maatje is voor mij
Ik vind dat dus doodeng, maar misschien is het wel goed en gezellig. Daarnaast voelt het ook wel als falen, omdat ik dat eerst juist zelf wilde doen als vrijwilliger en nu heb ik het nodig. Ik zit aan de verkeerde kant voor mijn gevoel.
Wat goed dat je met de psycholoog hebt gesproken over je twijfel! Vind je het zelf ook spannend om te stoppen? Overigens is bij mij de insteek om juist wel op mijn klachten te letten en vooral goed te kijken naar wat kan en wat niet en daar ook over te praten. Maar bij mij is de oorzaak ook dat ik dat niet deed en mijzelf niet belangrijk genoeg vond.
Ik ga binnenkort ook stoppen met therapie (moet van therapie) zelf vind ik het doodeng. Ik heb al 9 jaar therapie met een onderbreking van 1,5 jaar waarin ik zwaar depressief werd. Ik ben er niet heel gerust op. Man hier ook niet geloof ik. Niet dat ik nou ineens ga instorten, maar meer omdat er nog zoveel speelt waardoor de kans op instorting wel iets groter wordt. Ik kan wel altijd weer aan de bel trekken en bij een praktijkondersteuner bij de HA terecht. Misschien is dat voor jou ook een optie? Dat je dat achter de hand hebt voor als je er doorheen zit? En inderdaad het gaat om wat jij wil en niet wat de omgeving wil. Misschien kun je je vriend een keer meenemen naar het gesprek? Hier ook vaak gedaan.
Heb je nog leuke dingen de komende dagen?
Gister is hier maatschappelijk werk weer geweest, die gaan kijken of er een maatje is voor mij
Ik vind dat dus doodeng, maar misschien is het wel goed en gezellig. Daarnaast voelt het ook wel als falen, omdat ik dat eerst juist zelf wilde doen als vrijwilliger en nu heb ik het nodig. Ik zit aan de verkeerde kant voor mijn gevoel.
vrijdag 29 september 2017 om 22:55
Oh poe een maatje, kan me voorstellen dat je je daar wat dubbel bij voelt. Maar goed, je moet het gewoon naar je hand zetten. Ik krijg dus nu ook thuiszorg en zelf ook als student tien jaar terug hetzelfde werk gedaan. Is even gek, maar whatever! Als ze doen wat ik wil, dan Ik kreeg op een gegeven moment echt een heel toffe Antiliaanse Superwoman (alleenstaande moeder van 4, 1 zoon in de bak, werkdagen van 12 uur, echt een andere wereld), onwijs gezellig en we smssen nog steeds bijna wekelijks, ze vroeg me zelfs mee op vakantie haha. Dus wie weet wat er van komt! Adventure is around the corner... En als het niks is stop je er gewoon mee.
Ja er zitten in die therapie wel meer dingen die wat nuance missen... Zo is het altijd: activatie = goed, meer doen = beter. Ik doe nu ook wel wat meer dan eerst, en probeer dan uit te leggen dat het een beetje de vraag is of ik echt meer kán, ik dóe wel meer maar het is best vaak forceren en crashen. Als het het waard was is dat wat mij betreft okee, maar het is niet houdbaar om alle dagen zo met mijn lijf om te gaan. Het is nogal snel roofbouw, geen opbouw. Dat zijn dan van diezelfde discussies die steeds maar weer gevoerd worden. Het is een 1 size fits all programma en dat past gewoon niet helemaal op mij denk ik, al denk ik dat het voor veel mensen heel nuttig kan zijn en heeft me ook wel wat handvaten gegeven voor dingen... Ook op hun advies gestopt met AD omdat dat de moeheid in stand kan houden. Nou okee, ik ben de beroerdste niet dus ik probeer het wel. Dat heeft me echt veel energie gekost die ik niet heb teruggekregen (aan het begin van de therapie deed ik nog vrijwilligerswerk), het ging echt helemaal niet goed.
Aan de andere kant kan ik me in sommige dingen wel vinden en vind ik het een goede insteek om te kijken naar dingen die de situatie in stand houden en die verbeteren (het is het protocol van NKCV trouwens). Zoals slaapritme, angsten, balans inspanning & ontspanning etc.
Ze zei dat ik binnen 6 maanden altijd weer aan kan kloppen om het weer te hervatten, dat is sowieso wel een prettige gedachte. Bij praktijkondersteuner wil ik echt niet! Nou ja één hele slechte ervaring mee gehad en nu scheer ik ze allemaal over 1 kam. Maar bij een vrijgevestigde psycholoog kan je vaak ook wel meteen terecht, is mijn ervaring.
Ben de komende dagen vooral bezig met huizen kijken. 3 in 4 dagen. Hopelijk gaat dat goed en zit er iets leuks bij!
Ik kreeg op een gegeven moment echt een heel toffe Antiliaanse Superwoman (alleenstaande moeder van 4, 1 zoon in de bak, werkdagen van 12 uur, echt een andere wereld), onwijs gezellig en we smssen nog steeds bijna wekelijks, ze vroeg me zelfs mee op vakantie haha. Dus wie weet wat er van komt! Adventure is around the corner... En als het niks is stop je er gewoon mee. Ja er zitten in die therapie wel meer dingen die wat nuance missen... Zo is het altijd: activatie = goed, meer doen = beter. Ik doe nu ook wel wat meer dan eerst, en probeer dan uit te leggen dat het een beetje de vraag is of ik echt meer kán, ik dóe wel meer maar het is best vaak forceren en crashen. Als het het waard was is dat wat mij betreft okee, maar het is niet houdbaar om alle dagen zo met mijn lijf om te gaan. Het is nogal snel roofbouw, geen opbouw. Dat zijn dan van diezelfde discussies die steeds maar weer gevoerd worden. Het is een 1 size fits all programma en dat past gewoon niet helemaal op mij denk ik, al denk ik dat het voor veel mensen heel nuttig kan zijn en heeft me ook wel wat handvaten gegeven voor dingen... Ook op hun advies gestopt met AD omdat dat de moeheid in stand kan houden. Nou okee, ik ben de beroerdste niet dus ik probeer het wel. Dat heeft me echt veel energie gekost die ik niet heb teruggekregen (aan het begin van de therapie deed ik nog vrijwilligerswerk), het ging echt helemaal niet goed.
Aan de andere kant kan ik me in sommige dingen wel vinden en vind ik het een goede insteek om te kijken naar dingen die de situatie in stand houden en die verbeteren (het is het protocol van NKCV trouwens). Zoals slaapritme, angsten, balans inspanning & ontspanning etc.
Ze zei dat ik binnen 6 maanden altijd weer aan kan kloppen om het weer te hervatten, dat is sowieso wel een prettige gedachte. Bij praktijkondersteuner wil ik echt niet! Nou ja één hele slechte ervaring mee gehad en nu scheer ik ze allemaal over 1 kam. Maar bij een vrijgevestigde psycholoog kan je vaak ook wel meteen terecht, is mijn ervaring.
Ben de komende dagen vooral bezig met huizen kijken. 3 in 4 dagen. Hopelijk gaat dat goed en zit er iets leuks bij!
zaterdag 30 september 2017 om 19:31
Onbegrijpelijk (en onverantwoord) dat je je huishouden nog niet eens zelf kunt doen omdat je daar te moe voor bent, je psychisch niet stabiel bent, maar wel zwanger wilt worden. Dan kun je toch ook nooit goed voor een kind zorgen?
Waar ik eigenlijk voor kwam: in de bijlage van de Volkskrant van vandaag staat een heel artikel over CVS.
Waar ik eigenlijk voor kwam: in de bijlage van de Volkskrant van vandaag staat een heel artikel over CVS.
maandag 2 oktober 2017 om 11:36
Wat maatje betreft, we gaan het zien, inderdaad een beetje zoals thuiszorg. Misschien komt hier ook wel zo'n Antilliaanse superwoman;)
Het klinkt alsof jouw therapie meer gericht is psychische problemen, dan op je vermoeidheidsklachten. Veel mensen gaan natuurlijk bij depressie enz juist zichzelf opsluiten en dan moeten ze weer leren om meer te gaan doen. Bij een burn out doe je vaak te veel en dan is de insteek anders. Je moet juist leren minder te doen en niet weer over je grens te gaan. forceren is absoluut af te raden! Daar ga je juist van achteruit. Misschien toch verder kijken qua therapie? Schematherapie is misschien een optie, dan moet je ook kijken naar je valkuilen waardoor je bijv over je grenzen gaat.
Heb je nu nog wel AD?
En leuke huizen gevonden? Heb je het een beetje kunnen volhouden?
@Trotter, dankje voor het delen van het artikel. De rest: van een afstand is altijd makkelijk oordelen, gelukkig sta je niet in mijn schoenen
Het klinkt alsof jouw therapie meer gericht is psychische problemen, dan op je vermoeidheidsklachten. Veel mensen gaan natuurlijk bij depressie enz juist zichzelf opsluiten en dan moeten ze weer leren om meer te gaan doen. Bij een burn out doe je vaak te veel en dan is de insteek anders. Je moet juist leren minder te doen en niet weer over je grens te gaan. forceren is absoluut af te raden! Daar ga je juist van achteruit. Misschien toch verder kijken qua therapie? Schematherapie is misschien een optie, dan moet je ook kijken naar je valkuilen waardoor je bijv over je grenzen gaat.
Heb je nu nog wel AD?
En leuke huizen gevonden? Heb je het een beetje kunnen volhouden?
@Trotter, dankje voor het delen van het artikel. De rest: van een afstand is altijd makkelijk oordelen, gelukkig sta je niet in mijn schoenen
maandag 2 oktober 2017 om 11:40
RainIsJustConfetti schreef: ↑02-10-2017 11:36@Trotter, dankje voor het delen van het artikel. De rest: van een afstand is altijd makkelijk oordelen, gelukkig sta je niet in mijn schoenen
Gelukkig niet nee, daar zijn we het over eens. En ja, het is ook makkelijk oordelen als je nergens last van hebt, maar daardoor ook wel realistischer. Hoe kun je denken dat je een kind ooit kunt bieden wat het nodig heeft als je psychisch niet stabiel bent en nog te moe bent voor de eenvoudigste klusjes? Denk je dat een kind zich aan jouw rusttijden houdt?
maandag 2 oktober 2017 om 11:50
Oh geloof me, ik ben heel realistisch, en daardoor weet ik ook dat het zeker goed komt. Ik ben absoluut niet onstabiel nu, en voor de toekomst is dat ingedekt, contact met de poppoli voor als het wel misgaat zodat die er op tijd bij is. Hulp van man, en ik weet zeker dat kind zich niet aan mijn rusttijden houd dus dat is ook een zekerheid;) Ik heb nergens beweerd dat het een makkie is. Maar ik weet absoluut zeker dat ik een kind genoeg te bieden heb, misschien niet zoals iemand die alles perfect op de rit heeft, maar ik hoef geen perfecte moeder te zijn. Alleen een liefhebbende moeder die soms ook dipjes heeft.
dinsdag 3 oktober 2017 om 10:29
hee confettirain,
2 huizen gehad inmiddels, misschien vandaag nog een. Wou het eigenlijk niet doen om energie te sparen voor vrij-za-zo, die therapie, maar mss toch even, van het weekend ging wel goed eigenlijk. 1 huis was wat te dramatisch qua staat, jammer want was een enorm herenhuis met veel potentie. Maar overal scheuren en lekkage en een dak dat vervangen moest worden, hmm nou nee, dat gaat te ver. Ander huis was veeeel kleiner maar voelde echt goed!
Nu bezig met makelaars en architecten en collages maken van de inrichting in Photoshop en dat soort dingen, het voelt bijna als een baan, in good way, het bevalt me wel! Leuk als je je talenten kan benutten.
Vrijdag had ik wel even een paniekmomentje, ik werd wakker in de nacht en opeens vloog het me aan: al die huizen bekijken en misschien verhuizen uit vertrouwde omgeving en therapie die stopt en die Essence therapie die zo zwaar is en een vriendin die wil dat ik allemaal dingen voor haar brei terwijl ik al 1 item had toegezegd maar ik wil helemaal niet die andere dingen maken omdat zij dat wil en het moest sowieso eerst herfster worden want ik ben nog niet in breistemming en opeens moest ik heel erg huilen. De volgende ochtend zag ik het weer helder: ok, dan stop ik niet nu met therapie maar wacht tot ná een verhuizing, niet teveel grote veranderingen ineens. En die vriendin moet maar wachten. Ze kan me niet dwingen, als ik er geen zin in heb heeft ze pech.
Hoe ist met jou?
2 huizen gehad inmiddels, misschien vandaag nog een. Wou het eigenlijk niet doen om energie te sparen voor vrij-za-zo, die therapie, maar mss toch even, van het weekend ging wel goed eigenlijk. 1 huis was wat te dramatisch qua staat, jammer want was een enorm herenhuis met veel potentie. Maar overal scheuren en lekkage en een dak dat vervangen moest worden, hmm nou nee, dat gaat te ver. Ander huis was veeeel kleiner maar voelde echt goed!
Nu bezig met makelaars en architecten en collages maken van de inrichting in Photoshop en dat soort dingen, het voelt bijna als een baan, in good way, het bevalt me wel! Leuk als je je talenten kan benutten.
Vrijdag had ik wel even een paniekmomentje, ik werd wakker in de nacht en opeens vloog het me aan: al die huizen bekijken en misschien verhuizen uit vertrouwde omgeving en therapie die stopt en die Essence therapie die zo zwaar is en een vriendin die wil dat ik allemaal dingen voor haar brei terwijl ik al 1 item had toegezegd maar ik wil helemaal niet die andere dingen maken omdat zij dat wil en het moest sowieso eerst herfster worden want ik ben nog niet in breistemming en opeens moest ik heel erg huilen. De volgende ochtend zag ik het weer helder: ok, dan stop ik niet nu met therapie maar wacht tot ná een verhuizing, niet teveel grote veranderingen ineens. En die vriendin moet maar wachten. Ze kan me niet dwingen, als ik er geen zin in heb heeft ze pech.
Hoe ist met jou?
dinsdag 3 oktober 2017 om 20:25
Oh heerlijk verzinnen wat je met je huis gaat doen! Kleiner maar af is natuurlijk ook prettig. Mij lijkt het ook niet prettig om veel aan je nieuwe huis te moeten doen. Ik hoop dat je iets moois gaat vinden!
Ik kan me wel voorstellen dat het voor stress en paniek zorgt, het is niet niks! Wel goed dat je je weer hebt herpakt! Misschien kun je tegen ddie vriendin zeggen dat je hooguit één ding maakt voor nu? Ik had vorig jaar ook zoiets aan de hand, iemand wilde dat ik wat maakte, maar toen dat niet met een paar weken af was werd diegene boos en de mensen daaromheen
ok. Dat was niet leuk en ik werd er enorm gestrest van. Ik denk dat duidelijk zijn en je grens aangeven het enige is wat helpt. En anders wil ik je ook wel helpen met wat breien;)
Hier gaat het vandaag wel goed! Ik heb het idee dat ik iets meer energie krijg en minder bijwerkingen vdnieuwe AD (nu 4 weken bezig). Dus vandaag het hele huis opgeruimd in fasen. Heerlijk is dat! Ik heb nu 4 weken echts niets kunnen doen dus ik ben helemaal blij. Wel een beetje teveel natuurlijk.
Is je pakketje al aangekomen?
Ik kan me wel voorstellen dat het voor stress en paniek zorgt, het is niet niks! Wel goed dat je je weer hebt herpakt! Misschien kun je tegen ddie vriendin zeggen dat je hooguit één ding maakt voor nu? Ik had vorig jaar ook zoiets aan de hand, iemand wilde dat ik wat maakte, maar toen dat niet met een paar weken af was werd diegene boos en de mensen daaromheen
ok. Dat was niet leuk en ik werd er enorm gestrest van. Ik denk dat duidelijk zijn en je grens aangeven het enige is wat helpt. En anders wil ik je ook wel helpen met wat breien;)
Hier gaat het vandaag wel goed! Ik heb het idee dat ik iets meer energie krijg en minder bijwerkingen vdnieuwe AD (nu 4 weken bezig). Dus vandaag het hele huis opgeruimd in fasen. Heerlijk is dat! Ik heb nu 4 weken echts niets kunnen doen dus ik ben helemaal blij. Wel een beetje teveel natuurlijk.
Is je pakketje al aangekomen?
woensdag 4 oktober 2017 om 08:30
Nee pakketje is er nog niet! Of het moet in de bus zitten, daar heb ik nog niet gekeken. Zal anders vandaag wel komen.
Oh wat fijn dat de bijwerkingen minder worden! Ik had ook de eerste week met Sertraline dat ik nog te moe was om me uit te kleden als ik naar bed ging. "Wel een beetje teveel natuurlijk. " Beetje teveel blij of beetje teveel gedaan?
Ja tis sowieso wel een beetje apart met die vriendin, ik heb (gratis) een website voor haar gebouwd en hou ik bij, een hele mooie, die echt wel veel klanten heeft gegenereerd, visitekaartjes ontworpen en facturen, ik doe ook een deel van haar administratie en ben een soort business coach want ze heeft geen talent voor organisatie (wel andere talenten hoor!) Vind ik allemaal ook echt leuk om te doen (en ze is mede daardoor nu uit de WW, zie, een bijdrage aan de maarschappij)! Maar ze had tegen een gezamelijke vriend gezegd "jaaa ik laat tigri af en toe iets voor me doen want dat helpt haar dan ook weer". Pff, irritant? Dus ik hoop niet dat die nieuwe projectjes ook zijn 'om mij te helpen' want daar heb ik geen zin in hoor. Ik kan mezelf prima vermaken. Ze is wel een schat verder hoor, en ik krijg dan weer massages van haar dus het is zeker wel wederkerig.
Gister weer een huis dus, mooi maar was te donker naar onze zin. We gaan er wel van uit dat we flink moeten gaan verbouwen, vriendlief heeft een best excuise smaak wat dat betreft (en kan het ook betalen) en ik ben wel met minder blij maar heb wel een achtergrond in design, dus eigenlijk ook best zin in, ookal zegt men dat het zo stressvol is. We hoeven zelf niet in de verbouwing te wonen, dat zal wel schelen natuurlijk. En de woningmarkt in mijn stad is zo explosief dat de kans heel klein is om iets te vinden wat precies voldoet aan je wensen. Maar t zou fijn zijn als we alleen esthetisch moeten (laten) verbouwen, en niet ook een heel drama onder de vloeren, op het dak en achter de muren....
Nu echt even 2 dagen alleen maar niks en opladen, hopelijk vrijdag weer 'fris'!
Oh wat fijn dat de bijwerkingen minder worden! Ik had ook de eerste week met Sertraline dat ik nog te moe was om me uit te kleden als ik naar bed ging. "Wel een beetje teveel natuurlijk. " Beetje teveel blij of beetje teveel gedaan?
Ja tis sowieso wel een beetje apart met die vriendin, ik heb (gratis) een website voor haar gebouwd en hou ik bij, een hele mooie, die echt wel veel klanten heeft gegenereerd, visitekaartjes ontworpen en facturen, ik doe ook een deel van haar administratie en ben een soort business coach want ze heeft geen talent voor organisatie (wel andere talenten hoor!) Vind ik allemaal ook echt leuk om te doen (en ze is mede daardoor nu uit de WW, zie, een bijdrage aan de maarschappij)! Maar ze had tegen een gezamelijke vriend gezegd "jaaa ik laat tigri af en toe iets voor me doen want dat helpt haar dan ook weer". Pff, irritant? Dus ik hoop niet dat die nieuwe projectjes ook zijn 'om mij te helpen' want daar heb ik geen zin in hoor. Ik kan mezelf prima vermaken. Ze is wel een schat verder hoor, en ik krijg dan weer massages van haar dus het is zeker wel wederkerig.
Gister weer een huis dus, mooi maar was te donker naar onze zin. We gaan er wel van uit dat we flink moeten gaan verbouwen, vriendlief heeft een best excuise smaak wat dat betreft (en kan het ook betalen) en ik ben wel met minder blij maar heb wel een achtergrond in design, dus eigenlijk ook best zin in, ookal zegt men dat het zo stressvol is. We hoeven zelf niet in de verbouwing te wonen, dat zal wel schelen natuurlijk. En de woningmarkt in mijn stad is zo explosief dat de kans heel klein is om iets te vinden wat precies voldoet aan je wensen. Maar t zou fijn zijn als we alleen esthetisch moeten (laten) verbouwen, en niet ook een heel drama onder de vloeren, op het dak en achter de muren....
Nu echt even 2 dagen alleen maar niks en opladen, hopelijk vrijdag weer 'fris'!
woensdag 4 oktober 2017 om 09:04
Kan je me helpen met brei instructies lezen?
Meestal doe ik dingen van filmpjes... Of brei gewoon een stukje en kijk hoe het eruitkomt...
https://www.ravelry.com/patterns/librar ... eg-warmers
Ik heb circular fixed needles 8mm dik-40cm lang of 5mm dik, 40cm lang. Denk je dat het daar ook mee kan?
Ik heb wol van 5mm, vaak gebruik ik ook wel 2 strengen en brei het met 10mm breipennen. Bedoelen ze dat ook met 'Yarn is held doubled throughout."?
ik vind het met van die circular needles wel lastig te zien altijd, of het nou de juiste maten zijn die eruit komen. Omdat ik vaak ook wel afwijk van het patroon met dikte van wol enzo.
Meestal doe ik dingen van filmpjes... Of brei gewoon een stukje en kijk hoe het eruitkomt...
https://www.ravelry.com/patterns/librar ... eg-warmers
Ik heb circular fixed needles 8mm dik-40cm lang of 5mm dik, 40cm lang. Denk je dat het daar ook mee kan?
Ik heb wol van 5mm, vaak gebruik ik ook wel 2 strengen en brei het met 10mm breipennen. Bedoelen ze dat ook met 'Yarn is held doubled throughout."?
ik vind het met van die circular needles wel lastig te zien altijd, of het nou de juiste maten zijn die eruit komen. Omdat ik vaak ook wel afwijk van het patroon met dikte van wol enzo.
woensdag 4 oktober 2017 om 14:53
Ik heb gister veel te veel gedaan. Ik ben echt compleet gesloopt! Alles doet pijn en alle spieren zijn verkrampt. Maar gister was wel echt even lekker. Het huis is tenminste weer een beetje toonbaar!
hm ik snap dat je een beetje een vreemd gevoel krijgt na die uitspraak van je vriendin. Dat lijkt mij ook niet prettig, soort liefdadigheid. Misschien een keer vragen aan haar wat ze ermee bedoeld? Misschien is het gewoon verkeerd begrepen? Wel leuk dat je zo goed resultaat hebt geboekt met die website ed. Volgens mij zit je een beetje in hetzelfde vakgebied als ik dat zo hoor;)
Zo lang je niet zelf hoeft te verbouwen of in de verbouwing leeft is het denk ik wel te doen. Al vond ik de maand dat wij ons huis moesten opknappen wel pittig. Ik had behoorlijk last van schuldgevoel omdat ik niet kon helpen en man alles alleen moest doen. Lijkt me wel gaaf als je het echt helemaal naar je zin kan maken (huur hier dus nog ff geduld voor dat kan;). Ik hoop dat je vrijdag weer genoeg energie hebt!
Breihulp:
ik zou die van 5mm nemen, lengte maakt niet zo gek veel uit. Als je heel strak breit kun je ook een maatje groter nemen. Wat betreft de grootte:
Finished Measurements: One size fits all, will stretch to fit up to 15” (38 cm) around. Circumference about 8” (20.5 cm) around (unstretched), and 26” (66 cm) long.
Het handigst vind ik om een paar rondjes te breien en dan de doorsnee op te meten, als die overeen komt met bovenstaande dan zit je goed (even passen kan natuurlijk ook). Als het te klein is wat steken toevoegen of een grotere naald nemen en bij te groot was minder steken of kleinere naald.
De lengte is hier 66cm, maar je kan hem altijd langer of korter maken, wat jij wilt! Het is een vrij vergevingsgezind patroon dus ik denk dat je er alle kanten mee op kunt!
Oja en de dubbele draad klopt! Als je het te dik vind worden kun je ook gewoon 1 draad nemen. Ik weet niet wat voor wol je voor de binnenkant gebruikt, maar dan heb je of een dunne nodig (lace) of die van 5mm maar dan niet dubbel nemen.
hm ik snap dat je een beetje een vreemd gevoel krijgt na die uitspraak van je vriendin. Dat lijkt mij ook niet prettig, soort liefdadigheid. Misschien een keer vragen aan haar wat ze ermee bedoeld? Misschien is het gewoon verkeerd begrepen? Wel leuk dat je zo goed resultaat hebt geboekt met die website ed. Volgens mij zit je een beetje in hetzelfde vakgebied als ik dat zo hoor;)
Zo lang je niet zelf hoeft te verbouwen of in de verbouwing leeft is het denk ik wel te doen. Al vond ik de maand dat wij ons huis moesten opknappen wel pittig. Ik had behoorlijk last van schuldgevoel omdat ik niet kon helpen en man alles alleen moest doen. Lijkt me wel gaaf als je het echt helemaal naar je zin kan maken (huur hier dus nog ff geduld voor dat kan;). Ik hoop dat je vrijdag weer genoeg energie hebt!
Breihulp:
ik zou die van 5mm nemen, lengte maakt niet zo gek veel uit. Als je heel strak breit kun je ook een maatje groter nemen. Wat betreft de grootte:
Finished Measurements: One size fits all, will stretch to fit up to 15” (38 cm) around. Circumference about 8” (20.5 cm) around (unstretched), and 26” (66 cm) long.
Het handigst vind ik om een paar rondjes te breien en dan de doorsnee op te meten, als die overeen komt met bovenstaande dan zit je goed (even passen kan natuurlijk ook). Als het te klein is wat steken toevoegen of een grotere naald nemen en bij te groot was minder steken of kleinere naald.
De lengte is hier 66cm, maar je kan hem altijd langer of korter maken, wat jij wilt! Het is een vrij vergevingsgezind patroon dus ik denk dat je er alle kanten mee op kunt!
Oja en de dubbele draad klopt! Als je het te dik vind worden kun je ook gewoon 1 draad nemen. Ik weet niet wat voor wol je voor de binnenkant gebruikt, maar dan heb je of een dunne nodig (lace) of die van 5mm maar dan niet dubbel nemen.
woensdag 4 oktober 2017 om 16:54
oooooh okeee thanks!!
Ik doe trouwens geen websites bouwen voor mijn beroep hoor, soms pak ik gewoon wat op... Soms wat veel, en dan krijg je burnouts, maar over het algemeen is het leuk.
Ik heb je pakketje! Supermooi!! Heb het kadopapier wel opengescheurd, beetje stom want ik moet het nog geven, dat was ik even vergeten. Kaart ook heel cute! Ik zal een review achterlaten op Etsy. Heb bezoek (in de keuken) dus later meer
Ik doe trouwens geen websites bouwen voor mijn beroep hoor, soms pak ik gewoon wat op... Soms wat veel, en dan krijg je burnouts, maar over het algemeen is het leuk.
Ik heb je pakketje! Supermooi!! Heb het kadopapier wel opengescheurd, beetje stom want ik moet het nog geven, dat was ik even vergeten. Kaart ook heel cute! Ik zal een review achterlaten op Etsy. Heb bezoek (in de keuken) dus later meer