Gezondheid
alle pijlers
galwegkanker
zondag 11 september 2011 om 16:29
woensdag 14 maart 2012 om 10:06
ben gewoon zo ontzettend bang...
mijn dromen zeggen het ook,
ik droom vaak dat ik verdrink en dat ik in een enorme storm beland.
het proces is ook zo verwarrend ,
dan gaat het heel slecht en daarna gaat het ineens weer een week redelijk (houd ze bijna alles binnen , minder pijn)
en dan gaat het weer slecht (overgeven , pijn heel moe , heel geel)
@paloma dankjewel
ik neem het inderdaad ook aan ,
en dat maakt het nog weer verwarrender.
mijn dromen zeggen het ook,
ik droom vaak dat ik verdrink en dat ik in een enorme storm beland.
het proces is ook zo verwarrend ,
dan gaat het heel slecht en daarna gaat het ineens weer een week redelijk (houd ze bijna alles binnen , minder pijn)
en dan gaat het weer slecht (overgeven , pijn heel moe , heel geel)
@paloma dankjewel
ik neem het inderdaad ook aan ,
en dat maakt het nog weer verwarrender.
woensdag 14 maart 2012 om 10:29
Het aannemen maakt het ook verwarrend. Maar je zit nu ook in een fase in je leven waarop je niet bent voorbereid. Je dromen beschrijven inderdaad hoe jij je voelt. Een orkaan van emoties. Ik zou op de momenten dat je moeder zich iets beter voelt, ook tegen haar zeggen hoe jij je voelt. Dat je bang bent en verdrietig en niet weet wat je wel of niet moet doen. En als je niet met je moeder daarover wilt of kunt praten, dan zou ik een andere uitlaatklep zoeken. Stop in ieder geval je gevoel niet weg en laat de tranen rollen - wees boos - gefrustreerd - maar heb ook plezier wanneer je daar weer behoefte aan hebt.
woensdag 14 maart 2012 om 10:47
ik wil ook gewoon gefrustreerd en boos zijn als ik dat ben,
maar mijn man snapt het niet en gaat daar vervolgens ruzie over maken waardoor ik het dan maar opkrop ,
en daar gaat het dan weer fout (denk ik)
hij vind wel dat ik dat mag zijn ,
maar dat ik dat niet op hem moet af reageren
en hij heeft aan de ene kant een punt maar aan de andere kant vind ik het juist logisch dat ik het op hem af reageer ,
en vind ik dat hij dat eigenlijk maar gewoon moet nemen gezien de situatie.
ik kan het hem ook niet kwalijk nemen ,
hij weet namelijk niet hoe het voelt een moeder te hebben ,
laat staan haar op zo`n manier te verliezen.
goh wat lucht dit op zeg..
maar mijn man snapt het niet en gaat daar vervolgens ruzie over maken waardoor ik het dan maar opkrop ,
en daar gaat het dan weer fout (denk ik)
hij vind wel dat ik dat mag zijn ,
maar dat ik dat niet op hem moet af reageren
en hij heeft aan de ene kant een punt maar aan de andere kant vind ik het juist logisch dat ik het op hem af reageer ,
en vind ik dat hij dat eigenlijk maar gewoon moet nemen gezien de situatie.
ik kan het hem ook niet kwalijk nemen ,
hij weet namelijk niet hoe het voelt een moeder te hebben ,
laat staan haar op zo`n manier te verliezen.
goh wat lucht dit op zeg..
woensdag 14 maart 2012 om 11:35
Je man zal je graag willen helpen.Om te praten, of te luisteren en je te troosten. Maar wanneer jij je emoties op hem afreageert, dan doe hem daar ook alleen maar verdriet mee. En dat wil je ook niet. Dus, zou je een uitlaatklep kunnen vinden voor je frustraties en boosheid. Bijvoorbeeld door met iemand te gaan praten? Een vriendin, de huisarts, maatschappelijk werk? Het maakt niet uit. Of misschien door te gaan wandelen, hardlopen, sporten? Heb ook wat begrip voor je man. Dat hij (volgens jou) niet weet hoe het voelt om een moeder te hebben - kan ook heel pijnlijk voor hem zijn. En wellicht weet hij niet hoe daarmee om te gaan en verstopt hij zijn gevoelens. Jij (samen met je man) kan hier sterk(er) uitkomen, dan je nu bent, maar dan moet je eerlijk zijn over je eigen emoties en de anderen in hun waarde laten met hun emoties.
En huilen is goed voor je. Dat geloof ik echt. Dus laten rollen die tranen. Schrijven is (volgens mij) ook een goede manier om je emoties een plekje te geven. Je zal ze niet altijd snappen, die tranen, maar wanneer je schrijft zul je meer inzicht over jezelf krijgen.
En huilen is goed voor je. Dat geloof ik echt. Dus laten rollen die tranen. Schrijven is (volgens mij) ook een goede manier om je emoties een plekje te geven. Je zal ze niet altijd snappen, die tranen, maar wanneer je schrijft zul je meer inzicht over jezelf krijgen.
donderdag 29 maart 2012 om 15:32
en weer even een korte update
mijn vader is gisteren weer door de molen geweest,
volgende week de uitslagen,
is dus weer heel erg spannend,
kijken of hij verder moet met een andere behandeling,
hoe liggen zijn botten, en vooral ruggewervels erbij,
hoe is het met de cellen etc
mijn moeder moddert nog steeds door
doordat alles nu even aan de gang is en iedereen soort van bijgekomen is tot zover dat kan dan,
lijkt het alsof ik geen gevoel meer heb,
ik voel me emotiedood,
niet dat ik dat ben , gelukkig niet,
maar het voelt alsof ik stil sta en de wereld gewoon doorgaat,
alsof ik in een slechte film zit.
mijn laatste wens voor mijn moeder is gelukkig nog uitgekomen,
mijn dochter loopt!
en haar eerste stappen zette ze nog waar haar oma bij was ook!
ik geniet van mijn dochter en mijn poezen
als mijn dochter op bed ligt en de poezen zijn buiten de hort op ,
dan voel ik me weer emotiedood
dan geniet ik niet
het schijnt normaal te zijn,
het schijnt zo te zijn dat je hersenen zichzelf op bepaald ogenblik uitschakelen omdat ze anders de dingen niet goed verwerken
en zo voelt het ook
alsof ik "uit" sta
mijn vader is gisteren weer door de molen geweest,
volgende week de uitslagen,
is dus weer heel erg spannend,
kijken of hij verder moet met een andere behandeling,
hoe liggen zijn botten, en vooral ruggewervels erbij,
hoe is het met de cellen etc
mijn moeder moddert nog steeds door
doordat alles nu even aan de gang is en iedereen soort van bijgekomen is tot zover dat kan dan,
lijkt het alsof ik geen gevoel meer heb,
ik voel me emotiedood,
niet dat ik dat ben , gelukkig niet,
maar het voelt alsof ik stil sta en de wereld gewoon doorgaat,
alsof ik in een slechte film zit.
mijn laatste wens voor mijn moeder is gelukkig nog uitgekomen,
mijn dochter loopt!
en haar eerste stappen zette ze nog waar haar oma bij was ook!
ik geniet van mijn dochter en mijn poezen
als mijn dochter op bed ligt en de poezen zijn buiten de hort op ,
dan voel ik me weer emotiedood
dan geniet ik niet
het schijnt normaal te zijn,
het schijnt zo te zijn dat je hersenen zichzelf op bepaald ogenblik uitschakelen omdat ze anders de dingen niet goed verwerken
en zo voelt het ook
alsof ik "uit" sta
dinsdag 3 april 2012 om 12:58
Ik vind het vreselijk voor je dat je moeder zo ziek is.
En ik weet nooit zo goed wat ik er op moet zeggen.
Jij hebt er (logies ook) moeite mee dat de dokters haar nu al zo'n beetje opgeven.
Ik denk dat het niet erg is om samen met haar desnoods te gaan praten, en jezelf uit laten leggen, waarom zij er zo over denken.
Want nu zwem je natuurlijk een beetje in vragen..
Ik wens je heel veel sterkte en ik houd dit topic in de gaten.
Zelf heb ik geen idee, ik heb er nog nooit van gehoord.
Dus ik kan je niet helpen of adviseren, behalve dan dat je met iemand moet praten die er wel echt verstand van heeft, want wij weten natuurlijk niet hoe ver en hoe erg het is en wat de reden is dat zij zo reageren.
Daarom durf ik er ook geen uitingen over te doen.
Ik wens jullie wel sterkte toe.
Dus voor jullie allemaal een knuffel
En ik weet nooit zo goed wat ik er op moet zeggen.
Jij hebt er (logies ook) moeite mee dat de dokters haar nu al zo'n beetje opgeven.
Ik denk dat het niet erg is om samen met haar desnoods te gaan praten, en jezelf uit laten leggen, waarom zij er zo over denken.
Want nu zwem je natuurlijk een beetje in vragen..
Ik wens je heel veel sterkte en ik houd dit topic in de gaten.
Zelf heb ik geen idee, ik heb er nog nooit van gehoord.
Dus ik kan je niet helpen of adviseren, behalve dan dat je met iemand moet praten die er wel echt verstand van heeft, want wij weten natuurlijk niet hoe ver en hoe erg het is en wat de reden is dat zij zo reageren.
Daarom durf ik er ook geen uitingen over te doen.
Ik wens jullie wel sterkte toe.
Dus voor jullie allemaal een knuffel
dinsdag 3 april 2012 om 13:05
woensdag 4 april 2012 om 14:45
@dolores nee dat heb je goed gezien hoor.
mijn vader heeft t weer gedaan,
maar mijn moeder takelt nog steeds af,
tergend langzaam...
ondanks dat staat ze midden in het leven en geniet ze met volle teugen van haar kleinkinderen ,
en er komt er weer een bij overigens (zus is zwanger)
maar ik kan het niet verkroppen dat mijn vader geen second opinion heeft gevraagd,
ik heb in elk geval zelf contact gelegd naar Dr Professor van Gulik in het AMC
nu maar hopen dat hij reageerd,
iets kan betekenen en het alsnog niet te laat is voor mijn moeder.
ik geloof ook niet dat er een juiste diagnose is gesteld,
het is alweer bijna een jaar geleden en ze zou nog 2 maanden hebben, ze was terminaal verklaard,
maar een terminale fase duurt toch niet zo lang?
of heb ik dat mis?
ik hou jullie sowieso op de hoogte
heel erg bedankt voor jullie reacties,
ik heb er veel steun aan
liefs
mijn vader heeft t weer gedaan,
maar mijn moeder takelt nog steeds af,
tergend langzaam...
ondanks dat staat ze midden in het leven en geniet ze met volle teugen van haar kleinkinderen ,
en er komt er weer een bij overigens (zus is zwanger)
maar ik kan het niet verkroppen dat mijn vader geen second opinion heeft gevraagd,
ik heb in elk geval zelf contact gelegd naar Dr Professor van Gulik in het AMC
nu maar hopen dat hij reageerd,
iets kan betekenen en het alsnog niet te laat is voor mijn moeder.
ik geloof ook niet dat er een juiste diagnose is gesteld,
het is alweer bijna een jaar geleden en ze zou nog 2 maanden hebben, ze was terminaal verklaard,
maar een terminale fase duurt toch niet zo lang?
of heb ik dat mis?
ik hou jullie sowieso op de hoogte
heel erg bedankt voor jullie reacties,
ik heb er veel steun aan
liefs
woensdag 4 april 2012 om 15:49
@Ikbenevelyn, wat een fijn nieuws mbt je vader!
Volgens mij duurt een terminale fase ook geen jaar, maar in dat opzicht ben ik gelukkig ook nog steeds een leek.
Wat ik heb geleerd het afgelopen jaar (mijn papa is ook alweer ruim een jaar ziek) is dat kanker onvoorspelbaar en een sluipmoordenaar is en voornamelijk uit wachten bestaat.
Toen bij mijn vader de diagnose gesteld werd gaven ze aan dat er niks meer aan te doen was, behalve uitstel van executie.
Niemand had verwacht dat hij nu nog zou leven, maar hij tikt maar door. Gelukkig wel.
Helaas staat mijn spanningsboog ook steeds strakker. Ik ben murw, mijn hoofd staat op ploffen, kan me nergens toe zetten en ben dood en dood moe. Helaas ben ik eind vorig jaar mijn baan kwijt geraakt vanwege de crisis en moet ik nu solliciteren.
Soms als ik heel diep ga in mijn gedachten wil ik dat die spanningsboog knapt, dat ik die drempel over kan stappen en het verdriet toe moet laten, maar dat betekent ook dat ik mijn vader dan kwijt ben en dat wil ik natuurlijk niet, maar het is wel heel zwaar momenteel.
Sterkte Evelyn. Ik schrijf hier niet vaak meer, maar je bent veel in mijn gedachten.
Volgens mij duurt een terminale fase ook geen jaar, maar in dat opzicht ben ik gelukkig ook nog steeds een leek.
Wat ik heb geleerd het afgelopen jaar (mijn papa is ook alweer ruim een jaar ziek) is dat kanker onvoorspelbaar en een sluipmoordenaar is en voornamelijk uit wachten bestaat.
Toen bij mijn vader de diagnose gesteld werd gaven ze aan dat er niks meer aan te doen was, behalve uitstel van executie.
Niemand had verwacht dat hij nu nog zou leven, maar hij tikt maar door. Gelukkig wel.
Helaas staat mijn spanningsboog ook steeds strakker. Ik ben murw, mijn hoofd staat op ploffen, kan me nergens toe zetten en ben dood en dood moe. Helaas ben ik eind vorig jaar mijn baan kwijt geraakt vanwege de crisis en moet ik nu solliciteren.
Soms als ik heel diep ga in mijn gedachten wil ik dat die spanningsboog knapt, dat ik die drempel over kan stappen en het verdriet toe moet laten, maar dat betekent ook dat ik mijn vader dan kwijt ben en dat wil ik natuurlijk niet, maar het is wel heel zwaar momenteel.
Sterkte Evelyn. Ik schrijf hier niet vaak meer, maar je bent veel in mijn gedachten.
donderdag 5 april 2012 om 10:20
@meisje22
ik herken je spanningsboog gevoel,
waarom voelt het alsof je je vader kwijt bent als je de spanning laat knappen?
ik heb het 2 maanden vol gehouden ,
toen stopte mijn lichaam er letterlijk mee,
ik liep letterlijk vast,
nu laat ik het me overkomen,
als ik moet huilen moet ik huilen,
je kunt het weg proberen te stoppen maar het komt er hoe dan ook een keer uit.
ik zal mijn moeder nooit kwijt raken en jij je vader niet,
ze zullen altijd in ons blijven voortleven,
ze zullen altijd in ons hart en in ons hoofd blijven
ik denk dat als mama er straks niet meer is dat het als een opluchting voelt,
ze is schizofreen, had melanoom en heeft daarvoor sinds mijn geboorte al elk jaar wel in het ziekenhuis gelegen 2 chemo`s gehad,
ze is haar broertje verloren ,
haar leven heeft veel vreugde gekend ,
maar ook heel veel verdriet en eigenlijk is haar leven een constante strijd geweest,
daarom neem ik mezelf voor dat haar sterfdag voor haar eigenlijk haar bevrijdingsdag is,
ookal probeer ik krampachtig haar vast te houden ik wil haar niet los laten.
ik vind het voor mezelf wel moeilijker nu omdat ik zie hoe vrolijk ze ondanks alles is en hoe erg ze van haar kleinkinderen geniet ,
en nu terwijl het eindelijk allemaal goed ging word ze van ons weg genomen.
als je niet huilt en de boog dus steeds meer gespannen gaat staan, dan zal hij breken,
als je zelf zachtjes de spanning eraf haalt , en huilt en je het over je heen laat komen,
dan blijft de boog in tact.
ik denk ook vaak aan jou en ik ben blij dat je hier weer geschreven hebt.
@geraldine dankjewel dat doet me goed.
ik herken je spanningsboog gevoel,
waarom voelt het alsof je je vader kwijt bent als je de spanning laat knappen?
ik heb het 2 maanden vol gehouden ,
toen stopte mijn lichaam er letterlijk mee,
ik liep letterlijk vast,
nu laat ik het me overkomen,
als ik moet huilen moet ik huilen,
je kunt het weg proberen te stoppen maar het komt er hoe dan ook een keer uit.
ik zal mijn moeder nooit kwijt raken en jij je vader niet,
ze zullen altijd in ons blijven voortleven,
ze zullen altijd in ons hart en in ons hoofd blijven
ik denk dat als mama er straks niet meer is dat het als een opluchting voelt,
ze is schizofreen, had melanoom en heeft daarvoor sinds mijn geboorte al elk jaar wel in het ziekenhuis gelegen 2 chemo`s gehad,
ze is haar broertje verloren ,
haar leven heeft veel vreugde gekend ,
maar ook heel veel verdriet en eigenlijk is haar leven een constante strijd geweest,
daarom neem ik mezelf voor dat haar sterfdag voor haar eigenlijk haar bevrijdingsdag is,
ookal probeer ik krampachtig haar vast te houden ik wil haar niet los laten.
ik vind het voor mezelf wel moeilijker nu omdat ik zie hoe vrolijk ze ondanks alles is en hoe erg ze van haar kleinkinderen geniet ,
en nu terwijl het eindelijk allemaal goed ging word ze van ons weg genomen.
als je niet huilt en de boog dus steeds meer gespannen gaat staan, dan zal hij breken,
als je zelf zachtjes de spanning eraf haalt , en huilt en je het over je heen laat komen,
dan blijft de boog in tact.
ik denk ook vaak aan jou en ik ben blij dat je hier weer geschreven hebt.
@geraldine dankjewel dat doet me goed.
zaterdag 7 april 2012 om 13:53
Om eerlijk te zijn heb ik het gevoel dat mijn spanningsboog pas kan knappen als mijn vader is overleden.
Het komt er gewoon niet uit. Er zit een heel boos mens in me, maar het komt er gewoon niet uit en ik weet niet wat ik daaraan moet doen.
Laatst was ik afgewezen voor een baan en toen kon ik eindelijk huilen, huilen, huilen. Toch erg dat zoiets het dan triggert?
Op sommige momenten lijkt het alsof ik ontplof van binnen, maar alleen van binnen. Vind het moeilijk om te beschrijven, maar ik denk dat jij mijn gevoel wel herkent Evelyn.
Je omschrijft het mooi als je zegt dat we onze ouders nooit kwijtraken en ze altijd in ons voortleven. Dat is ook zo en daar hou ik me aan vast.
Toen ik van de week hier gereageerd had kreeg ik vlak daarna een telefoontje van mijn moeder.
Ik wist wel dat het momenteel niet zo goed gaat met mijn vader (hij lag toen al anderhalve week in bed), maar nu blijkt dat er een fikse ontsteking in zijn lever zit.
Hij heeft erge aanvallen gehad,raakte ook onderkoeld. Het was verschrikkelijk om te zien. Hij was heel verward, zei gekke dingen, zijn ogen rolde door zijn kassen, zijn gezicht werd geel en zijn neus paars (bijna zwart). Het was zo eng. Toen ik dat zag gebeuren werd ik voor het eerst echt bang. Alsof ik eindelijk echt met mijn neus op de feiten werd gedrukt.
Dat gevoel drukt zwaar op me, maar nog steeds komt er niet echt veel uit.
Mijn vader zijn leven heeft ook veel verdriet gekend en dat doet me ook zo'n pijn. Vind het zo erg dat hij zijn hele leven zo hard gewerkt heeft en dat hij op deze manier met pensioen gestuurd is. Hij had zoveel plannen samen met mijn moeder en daar moeten ze samen afscheid van nemen en dat breekt mijn hart.
Wat ik wel fijn vind aan dit (al is fijn misschien niet het goede woord) is dat we erg naar elkaar toe aan het groeien zijn. Mijn vader en ik konden nogal eens met elkaar in de klinch liggen, maar nu maakt het allemaal niet meer uit. Dat is mooi, maar ook weer verdrietig......
Het komt er gewoon niet uit. Er zit een heel boos mens in me, maar het komt er gewoon niet uit en ik weet niet wat ik daaraan moet doen.
Laatst was ik afgewezen voor een baan en toen kon ik eindelijk huilen, huilen, huilen. Toch erg dat zoiets het dan triggert?
Op sommige momenten lijkt het alsof ik ontplof van binnen, maar alleen van binnen. Vind het moeilijk om te beschrijven, maar ik denk dat jij mijn gevoel wel herkent Evelyn.
Je omschrijft het mooi als je zegt dat we onze ouders nooit kwijtraken en ze altijd in ons voortleven. Dat is ook zo en daar hou ik me aan vast.
Toen ik van de week hier gereageerd had kreeg ik vlak daarna een telefoontje van mijn moeder.
Ik wist wel dat het momenteel niet zo goed gaat met mijn vader (hij lag toen al anderhalve week in bed), maar nu blijkt dat er een fikse ontsteking in zijn lever zit.
Hij heeft erge aanvallen gehad,raakte ook onderkoeld. Het was verschrikkelijk om te zien. Hij was heel verward, zei gekke dingen, zijn ogen rolde door zijn kassen, zijn gezicht werd geel en zijn neus paars (bijna zwart). Het was zo eng. Toen ik dat zag gebeuren werd ik voor het eerst echt bang. Alsof ik eindelijk echt met mijn neus op de feiten werd gedrukt.
Dat gevoel drukt zwaar op me, maar nog steeds komt er niet echt veel uit.
Mijn vader zijn leven heeft ook veel verdriet gekend en dat doet me ook zo'n pijn. Vind het zo erg dat hij zijn hele leven zo hard gewerkt heeft en dat hij op deze manier met pensioen gestuurd is. Hij had zoveel plannen samen met mijn moeder en daar moeten ze samen afscheid van nemen en dat breekt mijn hart.
Wat ik wel fijn vind aan dit (al is fijn misschien niet het goede woord) is dat we erg naar elkaar toe aan het groeien zijn. Mijn vader en ik konden nogal eens met elkaar in de klinch liggen, maar nu maakt het allemaal niet meer uit. Dat is mooi, maar ook weer verdrietig......
maandag 9 april 2012 om 19:34
@meisje22 lijkt alsof je het over mij hebt!
op momenten dat ik het even niet meer aankan weet ik niet meer wat ik zeggen moet,
dan klap ik dicht,
nu ook,
ik heb veel gezien en schrik niet snel ,
maar vanmiddag kwamen we bij mijn ouders en ik heb haar er nog nooit zo slecht uit zien gezien,
ze heeft nu ook jeuk ,
de galwegen zijn dus geblokkeerd,
morgen de dokter bellen en dan zal ze wel een stent krijgen,
daarvoor moet ze naar het ziekenhuis ,
het gebeurd blijkbaar nogal vaak dat de patient het zetten van de stent soms niet overleefd.
ik ben bang......
zo ontzettend bang...
op momenten dat ik het even niet meer aankan weet ik niet meer wat ik zeggen moet,
dan klap ik dicht,
nu ook,
ik heb veel gezien en schrik niet snel ,
maar vanmiddag kwamen we bij mijn ouders en ik heb haar er nog nooit zo slecht uit zien gezien,
ze heeft nu ook jeuk ,
de galwegen zijn dus geblokkeerd,
morgen de dokter bellen en dan zal ze wel een stent krijgen,
daarvoor moet ze naar het ziekenhuis ,
het gebeurd blijkbaar nogal vaak dat de patient het zetten van de stent soms niet overleefd.
ik ben bang......
zo ontzettend bang...
dinsdag 10 april 2012 om 00:46
en ik kan weer niet slapen,
ik lig te huilen in bed waar mijn man zich vervolgens aan irriteert,
dus ga ii maar weer schrijven,
ik ga nu doen wat ik eigenlijk bij mijn man wil doen,
zeggen waarom ik zo verdrietig ben, en bang, en machteloos.
ik zal mama nooit meer een kus geven
ik zal mama nooit meer knuffelen
nooit zullen we meer samen op stap gaan
mijn dochter zal haar lieve oma nooit kennen
en mijn moeder haar kleindochter niet
nooit zal ik iets meer met haar kunnen delen
nooit meer iets mee maken thuis komen en mama bellen om te zeggen wat ik nou weer heb meegemaakt
nooit meer die humor
nooit meer die uitbundige begroetingen
en dan huil ik
en dat lucht op
maar als ik dit bij mijn man doe zegt die:
kwel jezelf niet zo
denk nou eens positief
dus doe ik het niet en krop ik het op
terwijl intussen mijn hart schreeuwt
ja het leven gaat door ja ,
maar mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn
ik lig te huilen in bed waar mijn man zich vervolgens aan irriteert,
dus ga ii maar weer schrijven,
ik ga nu doen wat ik eigenlijk bij mijn man wil doen,
zeggen waarom ik zo verdrietig ben, en bang, en machteloos.
ik zal mama nooit meer een kus geven
ik zal mama nooit meer knuffelen
nooit zullen we meer samen op stap gaan
mijn dochter zal haar lieve oma nooit kennen
en mijn moeder haar kleindochter niet
nooit zal ik iets meer met haar kunnen delen
nooit meer iets mee maken thuis komen en mama bellen om te zeggen wat ik nou weer heb meegemaakt
nooit meer die humor
nooit meer die uitbundige begroetingen
en dan huil ik
en dat lucht op
maar als ik dit bij mijn man doe zegt die:
kwel jezelf niet zo
denk nou eens positief
dus doe ik het niet en krop ik het op
terwijl intussen mijn hart schreeuwt
ja het leven gaat door ja ,
maar mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn
dinsdag 10 april 2012 om 14:53
@ikbenevenlien,
Ik volge je topic al de hele tijd, maar heb nog niet gereageerd. Maar na je laatste post moet ik dat toch doen voor mijn gevoel. Want het trof me enorm. Het is zo bekend allemaal van hoe jij je nu voelt. Mijn moeder is 2 jaar geleden overleden aan kanker en jeetje, wat is dat zwaar en wat is het gemis tot op de dag van vandaag toch groot. En ik had toen hetzelfde gevoel als jij nu hebt.
Gewoon nooit meer.....
Ik wens je alle kracht en sterkte van de wereld en hoop dat je nog een aantal prachtige herinneringen kunt maken met je moeder!
Ik volge je topic al de hele tijd, maar heb nog niet gereageerd. Maar na je laatste post moet ik dat toch doen voor mijn gevoel. Want het trof me enorm. Het is zo bekend allemaal van hoe jij je nu voelt. Mijn moeder is 2 jaar geleden overleden aan kanker en jeetje, wat is dat zwaar en wat is het gemis tot op de dag van vandaag toch groot. En ik had toen hetzelfde gevoel als jij nu hebt.
Gewoon nooit meer.....
Ik wens je alle kracht en sterkte van de wereld en hoop dat je nog een aantal prachtige herinneringen kunt maken met je moeder!
dinsdag 10 april 2012 om 17:37
@dop
bedankt voor je lieve reactie
helaas komen er geen mooie herinneringen meer bij denk ik,
ze was eerst al ontzettend afgevallen maar ze was nog mama,
ze was nog vrolijk en ze maakte grapjes ,
nu is het mama al niet meer,
ze is niet vrolijk meer ze grapt niet meer
ze is niet meer de positieve optimistische sterke olijke grappige jolige lieve hartelijke vrouw.
bedankt voor je lieve reactie
helaas komen er geen mooie herinneringen meer bij denk ik,
ze was eerst al ontzettend afgevallen maar ze was nog mama,
ze was nog vrolijk en ze maakte grapjes ,
nu is het mama al niet meer,
ze is niet vrolijk meer ze grapt niet meer
ze is niet meer de positieve optimistische sterke olijke grappige jolige lieve hartelijke vrouw.
dinsdag 10 april 2012 om 17:53
Lieve ikbenevelyn, mijn hart huilt met je mee. 2 1/2 week geleden is mijn vader overleden, na een kort ziekbed van 3 dagen. Waarvan hij 2 dagen in slaap gehouden is. Ook ik denk; nooit meer dit en nooit meer dat en nu zit ik vol in de regelfase.... Maar 3 dagen was al heftig! En jij zit al maanden zo!!! Heel veel sterkte lieve meid! En wat jammer dat je man niet wat meer meeleeft...dat kan zo veel moed geven en kracht. Maar huil en gooi het eruit, krop je verdriet niet op.
dinsdag 10 april 2012 om 19:00
Toch hoop ik voor jou dat je, net als ik, toch nog mooie momenten krijgt met je moeder waar je later met een fijn gevoel op terug kunt kijken. Vlak voordat mijn moeder overleed gaf ze mij en mijn broers en zus bijvoorbeeld nog even een knipoog en was ze voor heel even weer de mama die wij altijd hebben gehad. En ook al zag ze er op het laatst nog zo slecht uit en was het nog maar een fractie van de moeder die ze ooit was, was het juist die knipoog die op dat momoent toch een glimlach op onze gezichten wist te toveren, ondanks het grote verdriet wat hadden omdat we de laatste momenten met onze moeder aan het delen waren.
En dat gun ik jou ook van harte!
En dat gun ik jou ook van harte!
donderdag 12 april 2012 om 12:00
@Madamemicmac: gecondoleerd en heel veel sterkte!
@Ikbenevelyn: vind het heel erg om te lezen dat je denkt dat je man je aan je verdriet irriteert en dat je het dan weer wegstopt.
Ik heb geen partner, maar ik denk dat dat beter is dan een partner hebben die jouw verdriet niet kan begrijpen.
Aan de andere kant is het ook moeilijk te begrijpen. Ik kan ook niet aan vriendinnen uitleggen wat ik voel. Dan zeg ik alleen maar dat ik bang ben en verdrietig en dan laat ik het maar weer.
Terwijl ik van binnen aan het gillen ben en dood en doodmoe zo langzamerhand. Ik krijg mezelf amper mijn bed uit, want de gedachte aan weer een uitzichtloze, nutteloze dag maakt alleen maar dat ik mijn dekbed tot ver over mijn oren wil trekken.
Ik probeer zoveel mogelijk niet te denken aan al die dingen die mijn vader niet meer mee zal krijgen van mijn leven, want dat doet me pijn, maar ook omdat dat nou eenmaal zo is.
Een kennis van mij vroeg me laatst: "doet het je nou geen pijn dat je vader niet op je bruiloft zou zijn en nooit je kinderen zal zien". En dan denk ik ja, dat doet me pijn, maar aan de andere kant wie zegt dat ik ooit ga trouwen en kinderen krijg? Dus daar probeer ik niet in weg te zakken.
Hoe is het nu met je moeder? Krijgt ze een stent?
Mijn vader is inmiddels toe aan zijn derde stent. Bij hem zit deze in zijn dunne darm. Het is inderdaad een risicovolle operatie, maar probeer ervan uit te gaan dat het goed gaat.
Mijn vader is vanmorgen onder de scan geweest en volgende week dinsdag krijgen we de uitslag.
Hij ziet er zo slecht uit, is nog steeds helemaal geel. Ik maak me zorgen, ben bang dat er iets over het hoofd gezien wordt. Heb een unheimlich gevoel van binnen, alsof we 'verrast' gaan worden door die sluipmoordenaar die in zijn lichaam zit.
Het is zo lang redelijk gemoedelijk gegaan, ik ben bang dat het nu heel snel gaat. Hopelijk komt hij er weer een beetje bovenop, maar ik heb het vermoeden dat hij zelf ook denkt dat het klaar is.
Hij zit zo apathisch voor zich uit te staren de hele tijd.
Ik denk aan je Evelyn!
@Ikbenevelyn: vind het heel erg om te lezen dat je denkt dat je man je aan je verdriet irriteert en dat je het dan weer wegstopt.
Ik heb geen partner, maar ik denk dat dat beter is dan een partner hebben die jouw verdriet niet kan begrijpen.
Aan de andere kant is het ook moeilijk te begrijpen. Ik kan ook niet aan vriendinnen uitleggen wat ik voel. Dan zeg ik alleen maar dat ik bang ben en verdrietig en dan laat ik het maar weer.
Terwijl ik van binnen aan het gillen ben en dood en doodmoe zo langzamerhand. Ik krijg mezelf amper mijn bed uit, want de gedachte aan weer een uitzichtloze, nutteloze dag maakt alleen maar dat ik mijn dekbed tot ver over mijn oren wil trekken.
Ik probeer zoveel mogelijk niet te denken aan al die dingen die mijn vader niet meer mee zal krijgen van mijn leven, want dat doet me pijn, maar ook omdat dat nou eenmaal zo is.
Een kennis van mij vroeg me laatst: "doet het je nou geen pijn dat je vader niet op je bruiloft zou zijn en nooit je kinderen zal zien". En dan denk ik ja, dat doet me pijn, maar aan de andere kant wie zegt dat ik ooit ga trouwen en kinderen krijg? Dus daar probeer ik niet in weg te zakken.
Hoe is het nu met je moeder? Krijgt ze een stent?
Mijn vader is inmiddels toe aan zijn derde stent. Bij hem zit deze in zijn dunne darm. Het is inderdaad een risicovolle operatie, maar probeer ervan uit te gaan dat het goed gaat.
Mijn vader is vanmorgen onder de scan geweest en volgende week dinsdag krijgen we de uitslag.
Hij ziet er zo slecht uit, is nog steeds helemaal geel. Ik maak me zorgen, ben bang dat er iets over het hoofd gezien wordt. Heb een unheimlich gevoel van binnen, alsof we 'verrast' gaan worden door die sluipmoordenaar die in zijn lichaam zit.
Het is zo lang redelijk gemoedelijk gegaan, ik ben bang dat het nu heel snel gaat. Hopelijk komt hij er weer een beetje bovenop, maar ik heb het vermoeden dat hij zelf ook denkt dat het klaar is.
Hij zit zo apathisch voor zich uit te staren de hele tijd.
Ik denk aan je Evelyn!