Gezondheid
alle pijlers
Onrust/ongeduldig: ADHD?
maandag 22 augustus 2016 om 23:36
Hoi hoi,
Vroeg me af of hier mensen waren die ervaring hebben met ADHD/ADD. Wil mezelf totaal geen (misschien wel totaal misplaatste) diagnose aanpraten, en weet dat veel symptomen van zowel ADHD als ADD op veel mensen van toepassing zijn, maar ben de laatste tijd wel nieuwsgierig.
Ik ben 22 jaar en ben tijdens m'n jeugd nooit een ADHD-achtig kind geweest, maar ben me sinds een jaar (waarin o.a. het einde van een behoorlijk lange relatie plaatsvond, heeft me veel aan het denken gezet, etc.) heel bewust van bepaalde trekjes/eigenschappen bij mezelf. Als ik kijk naar de standaardsymptomen sluiten er veel aan (kan me echter voorstellen dat dit voor een hoop mensen geldt). Heb altijd al het gevoel gehad dat mijn emoties heel de dag alle kanten op gaan, ontzettend vergeetachtig, druk in m'n hoofd (en tot in zekere mate ook in m'n lichaam), de vaak iets te drukke 'grappenmaker' in m'n vriendengroep, ik praat en denk snel, ben een verhitte ruziemaker, nogal een controlfreak op sociaal gebied en eigenlijk al zolang ik me kan herinneren heel ongeduldig. Ben me sinds een aantal maanden (ook door vrienden die me hierop wezen) ook bewust van hoe onrustig ik vaak ben; kan lastig stilzitten, heb moeite met boeken (uit)lezen (terwijl ik eigenlijk altijd wel een lezer geweest ben), kan moeilijk rustig naar muziek luisteren (of überhaupt een nummer afluisteren), etc. Word vaak ontzettend moe of gefrustreerd van mezelf.
Misschien zit ik er totaal naast, of praat ik mezelf iets aan (zal niet de eerste keer zijn), maar ik vroeg me simpelweg af of er mensen zijn die hier iets/zichzelf in herkennen, of misschien merken dat ik er totaal naast zit/hier iets anders in herkennen. Er zijn namelijk ook een hoop standaard ADHD-symptomen waaraan ik niet voldoe. Alle tips/opmerkingen zijn welkom
Bedankt!
Vroeg me af of hier mensen waren die ervaring hebben met ADHD/ADD. Wil mezelf totaal geen (misschien wel totaal misplaatste) diagnose aanpraten, en weet dat veel symptomen van zowel ADHD als ADD op veel mensen van toepassing zijn, maar ben de laatste tijd wel nieuwsgierig.
Ik ben 22 jaar en ben tijdens m'n jeugd nooit een ADHD-achtig kind geweest, maar ben me sinds een jaar (waarin o.a. het einde van een behoorlijk lange relatie plaatsvond, heeft me veel aan het denken gezet, etc.) heel bewust van bepaalde trekjes/eigenschappen bij mezelf. Als ik kijk naar de standaardsymptomen sluiten er veel aan (kan me echter voorstellen dat dit voor een hoop mensen geldt). Heb altijd al het gevoel gehad dat mijn emoties heel de dag alle kanten op gaan, ontzettend vergeetachtig, druk in m'n hoofd (en tot in zekere mate ook in m'n lichaam), de vaak iets te drukke 'grappenmaker' in m'n vriendengroep, ik praat en denk snel, ben een verhitte ruziemaker, nogal een controlfreak op sociaal gebied en eigenlijk al zolang ik me kan herinneren heel ongeduldig. Ben me sinds een aantal maanden (ook door vrienden die me hierop wezen) ook bewust van hoe onrustig ik vaak ben; kan lastig stilzitten, heb moeite met boeken (uit)lezen (terwijl ik eigenlijk altijd wel een lezer geweest ben), kan moeilijk rustig naar muziek luisteren (of überhaupt een nummer afluisteren), etc. Word vaak ontzettend moe of gefrustreerd van mezelf.
Misschien zit ik er totaal naast, of praat ik mezelf iets aan (zal niet de eerste keer zijn), maar ik vroeg me simpelweg af of er mensen zijn die hier iets/zichzelf in herkennen, of misschien merken dat ik er totaal naast zit/hier iets anders in herkennen. Er zijn namelijk ook een hoop standaard ADHD-symptomen waaraan ik niet voldoe. Alle tips/opmerkingen zijn welkom
Bedankt!
maandag 22 augustus 2016 om 23:53
Maak een afspraak bij de huisarts en praat over deze symptomen. Je wordt dan doorverwezen. Alleen een psychiater kan met behulp van verschillende tests en gesprekken met jou een dergelijke diagnose vaststellen. Als je er veel hinder van ondervind in je dagelijkse leven, is het verstandig om die stap te nemen. Wellicht kan een coach je helpen om zaken anders aan te pakken en soms is medicatie voor adhd een oplossing. Maar dit moet dus zirgvuldig bepaald worden.
Hier ervaring met een partner met ADHD.
Hier ervaring met een partner met ADHD.
Only dead fish go with the flow
dinsdag 23 augustus 2016 om 00:02
quote:theamuts schreef op 22 augustus 2016 @ 23:43:
Het kan zijn dat je nogal uit balans bent geraakt en daardoor zo'n onrust voelt?
Misschien is mindfulness wat voor je.
Heb daar zelf ook wel veel aan gedacht. Pas me moeilijk aan aan nieuwe situaties en dit was (hoewel het uit elkaar gaan een gezamenlijk/niet heel naar besluit was) echt wel even een klap in mijn dagelijks leven. Vind het lastig, aan de ene kant denk ik dat het hier misschien mee te maken heeft. Aan de andere kant denk ik: ik ben altijd al zo geweest, ben me er nu alleen pas bewust van omdat ik zo ontzettend veel nadenk, analyseer, ontdek, etc.
Bedankt trouwens!
Het kan zijn dat je nogal uit balans bent geraakt en daardoor zo'n onrust voelt?
Misschien is mindfulness wat voor je.
Heb daar zelf ook wel veel aan gedacht. Pas me moeilijk aan aan nieuwe situaties en dit was (hoewel het uit elkaar gaan een gezamenlijk/niet heel naar besluit was) echt wel even een klap in mijn dagelijks leven. Vind het lastig, aan de ene kant denk ik dat het hier misschien mee te maken heeft. Aan de andere kant denk ik: ik ben altijd al zo geweest, ben me er nu alleen pas bewust van omdat ik zo ontzettend veel nadenk, analyseer, ontdek, etc.
Bedankt trouwens!
dinsdag 23 augustus 2016 om 00:04
quote:Dreamglasses schreef op 22 augustus 2016 @ 23:53:
Maak een afspraak bij de huisarts en praat over deze symptomen. Je wordt dan doorverwezen. Alleen een psychiater kan met behulp van verschillende tests en gesprekken met jou een dergelijke diagnose vaststellen. Als je er veel hinder van ondervind in je dagelijkse leven, is het verstandig om die stap te nemen. Wellicht kan een coach je helpen om zaken anders aan te pakken en soms is medicatie voor adhd een oplossing. Maar dit moet dus zirgvuldig bepaald worden.
Hier ervaring met een partner met ADHD.Bedankt! Hoop gewoon niet dat ik overkom als de 'zoveelste' met een vrij vage zelfdiagnose die dan uiteindelijk nergens op blijkt te slaan. Maar goed, dat moet me er niet van weerhouden natuurlijk.
Maak een afspraak bij de huisarts en praat over deze symptomen. Je wordt dan doorverwezen. Alleen een psychiater kan met behulp van verschillende tests en gesprekken met jou een dergelijke diagnose vaststellen. Als je er veel hinder van ondervind in je dagelijkse leven, is het verstandig om die stap te nemen. Wellicht kan een coach je helpen om zaken anders aan te pakken en soms is medicatie voor adhd een oplossing. Maar dit moet dus zirgvuldig bepaald worden.
Hier ervaring met een partner met ADHD.Bedankt! Hoop gewoon niet dat ik overkom als de 'zoveelste' met een vrij vage zelfdiagnose die dan uiteindelijk nergens op blijkt te slaan. Maar goed, dat moet me er niet van weerhouden natuurlijk.
dinsdag 23 augustus 2016 om 06:36
Ik herken de door jouw genoemde symptomen niet als exclusief voor AD(H)D'ers. Sorry. Ik beschik bijvoorbeeld over een ongelooflijk hyperfocus als het aankomt op lezen of muziek luisteren, controlfreakerig binnen vriendschappen ook eigenlijk helemaal niet. En het is niet iets wat je ontwikkelt, maar wat je altijd al hebt gehad. Dus ook als kind.
Een ingrijpende verandering in je leven -en je bent pas 22- kan ervoor zorgen dat zaken op zijn kop komen te staan. Ik zou daar eerst mee aan de slag gaan. Natuurlijk kun je je ook gewoon laten doorverwijzen en kijken of je AD(H)D hebt.
Een ingrijpende verandering in je leven -en je bent pas 22- kan ervoor zorgen dat zaken op zijn kop komen te staan. Ik zou daar eerst mee aan de slag gaan. Natuurlijk kun je je ook gewoon laten doorverwijzen en kijken of je AD(H)D hebt.
dinsdag 23 augustus 2016 om 06:59
Nooit een ADHD-achtig kind tijdens je jeugd? Er wordt vaak/meestal gevraagd of je partner of een familielid mee gaat tijdens een gesprek (kan evt. ook zonder) maar voor de diagnose wordt wel ook gevraagd hoe dingen in je jeugd gingen omdat er bij ADHD vaak al dingen zichtbaar zijn dan.
Ik was geen typisch-stuiterbal-kind maar bij het 'terugkijken' en de gesprekken kwamen wel een heleboel dingen naar voren die achteraf toch typerend waren.
Een ingrijpende gebeurtenis zou inderdaad heel goed kunnen; grote verandering, even onzekerheid etc etc etc. Als je niet teveel last hebt van jezelf zou ik het even afwachten, als je helemaal gek wordt en dreigt te 'verzuipen' zou je contact op kunnen nemen met je huisarts.
Succes!
Ik was geen typisch-stuiterbal-kind maar bij het 'terugkijken' en de gesprekken kwamen wel een heleboel dingen naar voren die achteraf toch typerend waren.
Een ingrijpende gebeurtenis zou inderdaad heel goed kunnen; grote verandering, even onzekerheid etc etc etc. Als je niet teveel last hebt van jezelf zou ik het even afwachten, als je helemaal gek wordt en dreigt te 'verzuipen' zou je contact op kunnen nemen met je huisarts.
Succes!
dinsdag 23 augustus 2016 om 07:25
Als je als kind zijnde geen Adhd achtige dingen had wordt de diagnose sowieso niet gesteld, dat is voorwaarde namelijk. Bij meisjes echter is Adhd heel anders zichtbaar. Ik heb Adhd en ik was als kind een enorme babbelkous en had een onleesbaar handschrift omdat ik niet de tijd nam om het fatsoenlijk te leren. Dat fysiek onrustige had ik toen bijv niet. Staan er geen opmerkingen op bijv je rapporten van vroeger?
dinsdag 23 augustus 2016 om 07:55
De twijfel die jij schrijft vind ik wel herkenbaar. Ik heb van mezelf altijd trekjes gezien waarvan ik dacht "zou het?" Maar nooit de meerwaarde gezien van een diagnose. Totdat ik beviel van onze zoon en ik mijn leven helemaal niet meer zo mooi gepland en georganiseerd kreeg als daarvoor. Uiteindelijk de stap naar de huisarts gezet en mijn twijfels besproken, de diagnose op zich heeft voor mij niks veranderd. De gesprekken daarna en het starten van medicatie wel.
Een grote verandering kan heel veel los maken. Ga voor jezelf na Hoe groot de last voor je is en wat een eventuele diagnose daar wel of niet aan zou veranderen. Dan kun je de keuze maken of je je wilt laten doorverwijzen.
Een grote verandering kan heel veel los maken. Ga voor jezelf na Hoe groot de last voor je is en wat een eventuele diagnose daar wel of niet aan zou veranderen. Dan kun je de keuze maken of je je wilt laten doorverwijzen.
dinsdag 23 augustus 2016 om 07:58
quote:Sofief schreef op 23 augustus 2016 @ 07:25:
Als je als kind zijnde geen Adhd achtige dingen had wordt de diagnose sowieso niet gesteld, dat is voorwaarde namelijk. Bij meisjes echter is Adhd heel anders zichtbaar. Ik heb Adhd en ik was als kind een enorme babbelkous en had een onleesbaar handschrift omdat ik niet de tijd nam om het fatsoenlijk te leren. Dat fysiek onrustige had ik toen bijv niet. Staan er geen opmerkingen op bijv je rapporten van vroeger?Ik heb inderdaad ook rapporten teruggekeken waaruit bleek dat concentratie altijd lastig is geweest en kan me levendig herinneren dat leraren me altijd aanspraken op het feit dat ik voor me moest kijken en dat een stoel 4 poten heeft.
Als je als kind zijnde geen Adhd achtige dingen had wordt de diagnose sowieso niet gesteld, dat is voorwaarde namelijk. Bij meisjes echter is Adhd heel anders zichtbaar. Ik heb Adhd en ik was als kind een enorme babbelkous en had een onleesbaar handschrift omdat ik niet de tijd nam om het fatsoenlijk te leren. Dat fysiek onrustige had ik toen bijv niet. Staan er geen opmerkingen op bijv je rapporten van vroeger?Ik heb inderdaad ook rapporten teruggekeken waaruit bleek dat concentratie altijd lastig is geweest en kan me levendig herinneren dat leraren me altijd aanspraken op het feit dat ik voor me moest kijken en dat een stoel 4 poten heeft.
dinsdag 23 augustus 2016 om 08:29
Xxxxx...enz,
Ik begrijp wel dat je bij je huisarts niet wil overkomen als de zoveelste.
Je hoeft dan ook niet te benoemen dat jij er zelf aan denkt.
Je benoemt je klachten, bij hem gaat al dan niet, een belletje rinkelen, je krijgt waarschijnlijk een verwijzing.
Ook bij de psych hoef je het neit zelf aan te kaarten.
Er zijn trouwens nog wel meer diagnoses die 'in aanmerking' komen.
Maar wat ook wel hieronder, of boven, wordt gezegd, het kan ook een gebeurtenis zijn.
Maar ook dan zou het misschien goed zijn om bij iemand te praten. (Nou ja, niet per se, maar dat is mijn mening en een andere discussie)
Ik begrijp wel dat je bij je huisarts niet wil overkomen als de zoveelste.
Je hoeft dan ook niet te benoemen dat jij er zelf aan denkt.
Je benoemt je klachten, bij hem gaat al dan niet, een belletje rinkelen, je krijgt waarschijnlijk een verwijzing.
Ook bij de psych hoef je het neit zelf aan te kaarten.
Er zijn trouwens nog wel meer diagnoses die 'in aanmerking' komen.
Maar wat ook wel hieronder, of boven, wordt gezegd, het kan ook een gebeurtenis zijn.
Maar ook dan zou het misschien goed zijn om bij iemand te praten. (Nou ja, niet per se, maar dat is mijn mening en een andere discussie)
dinsdag 23 augustus 2016 om 08:47
quote:Sofief schreef op 23 augustus 2016 @ 08:39:
Zou de diagnose meerwaarde hebben? Want anders zou ik het ook lekker laten. Je verandert niet door een diagnose
Beetje gelijk, maar ook beetje ongelijk.
Gelijk, omdat je aan sommige dingen zelf kan werken.
Maar medicijnen kunnen echt het laatste beetje (of groter beetje) steun geven hoor.
Toen ik voor het eerst medicatie kreeg, dacht ik :" Wow, dus dit is wat de meeste mensen ervaren? RUST in je kop. Wat heeft iedereen dan een gemakkelijk leven!"
Ik was toen blij, kwaad en verdrietig tegelijk.
Had ik dit maar eerder geweten.
Wat had mijn leven makkelijker geweest als ik eerder medicatie had gekregen. (na mijn derstigste pas diagnose gekregen)
Zou de diagnose meerwaarde hebben? Want anders zou ik het ook lekker laten. Je verandert niet door een diagnose
Beetje gelijk, maar ook beetje ongelijk.
Gelijk, omdat je aan sommige dingen zelf kan werken.
Maar medicijnen kunnen echt het laatste beetje (of groter beetje) steun geven hoor.
Toen ik voor het eerst medicatie kreeg, dacht ik :" Wow, dus dit is wat de meeste mensen ervaren? RUST in je kop. Wat heeft iedereen dan een gemakkelijk leven!"
Ik was toen blij, kwaad en verdrietig tegelijk.
Had ik dit maar eerder geweten.
Wat had mijn leven makkelijker geweest als ik eerder medicatie had gekregen. (na mijn derstigste pas diagnose gekregen)
dinsdag 23 augustus 2016 om 08:50
dinsdag 23 augustus 2016 om 08:56
quote:Sofief schreef op 23 augustus 2016 @ 08:50:
Weet ik, maar dat is toch ook een meerwaarde? Ik heb ook de diagnose pas na 30 gekregen, daarvoor al wel vermoeden (het zit ook in mijn familie)
Pas toen ik ondersteuning nodig had ben ik naar de psychiater gegaan voor diagnose en daarna hulp en medicatie.
Dus wat jij zegt bedoel ik ook Ow, sowwie...
Weet ik, maar dat is toch ook een meerwaarde? Ik heb ook de diagnose pas na 30 gekregen, daarvoor al wel vermoeden (het zit ook in mijn familie)
Pas toen ik ondersteuning nodig had ben ik naar de psychiater gegaan voor diagnose en daarna hulp en medicatie.
Dus wat jij zegt bedoel ik ook Ow, sowwie...
dinsdag 23 augustus 2016 om 08:58
Denk er eens over na, zou je eventueel bereid zijn om medicijnen te slikken?
Zo nee, dan heeft een diagnose wellicht weinig meerwaarde. Je bent wie je bent, met je 'onhebbelijkheden'. Als het je echt belemmerd in je leven dan zou ik wel naar de huisarts gaan. Er zijn genoeg mensen die als volwassene een diagnose krijgen, medicatie gebruiken en daardoor beter functioneren.
Ik ben zelf altijd een erge babbelaar geweest en op elk rapport staat: 'ze kan goed leren, maar is erg snel afgeleid' etc. Ik denk ook erg snel, mijn gedachten gaan alle kanten op en mensen hebben soms moeite om mij te volgen. Tegelijkertijd maakt dit mij wie ik ben, expressief, impulsief, creatief. Ik zou dat voor geen goud willen veranderen.
Wel doe ik wat voor mij werkt, ik heb een creatief beroep, zoek mijn rust zodat er meer rust in mijn hoofd komt etc. Ik kan me voorstellen dat jij ook kunt ontdekken welke dingen voor jou werken.
Zo nee, dan heeft een diagnose wellicht weinig meerwaarde. Je bent wie je bent, met je 'onhebbelijkheden'. Als het je echt belemmerd in je leven dan zou ik wel naar de huisarts gaan. Er zijn genoeg mensen die als volwassene een diagnose krijgen, medicatie gebruiken en daardoor beter functioneren.
Ik ben zelf altijd een erge babbelaar geweest en op elk rapport staat: 'ze kan goed leren, maar is erg snel afgeleid' etc. Ik denk ook erg snel, mijn gedachten gaan alle kanten op en mensen hebben soms moeite om mij te volgen. Tegelijkertijd maakt dit mij wie ik ben, expressief, impulsief, creatief. Ik zou dat voor geen goud willen veranderen.
Wel doe ik wat voor mij werkt, ik heb een creatief beroep, zoek mijn rust zodat er meer rust in mijn hoofd komt etc. Ik kan me voorstellen dat jij ook kunt ontdekken welke dingen voor jou werken.
dinsdag 23 augustus 2016 om 09:24
Ik zou zeggen: maak een afspraak bij je huisarts en vraag om een doorverwijzing. Of het nu ADHD/ADD is, of 'gewoon' een emotioneel uit balans zijn, ik denk dat je wel wat hulp daarbij kunt gebruiken. Het kan nooit kwaad er eens over te praten, als je ermee zit. ADHD/ADD zijn allebei vrij gecompliceerd en vaak niet zo duidelijk te pinnen, zeker niet bij een volwassene. Bovendien zit ook zeker niet elke ADHD-er aan de medicijnen, ikzelf bijvoorbeeld niet en ik kan mezelf gelukkig een goed functionerende volwassene noemen. Wat ik iemand hier ook zag zeggen: zoek een goede uitlaatklep, voor mij helpt dat ook goed. Ik ben zelf bijvoorbeeld erg creatief en mag graag dingen doen zoals sieraden maken, kleuren, andere hobbywerk. Dat is lekker ontspannend voor mij omdat je je op een ding kan concentreren.
Estranged met een hoofdletter D
dinsdag 23 augustus 2016 om 18:56
quote:Sofief schreef op 23 augustus 2016 @ 07:25:
Als je als kind zijnde geen Adhd achtige dingen had wordt de diagnose sowieso niet gesteld, dat is voorwaarde namelijk. Bij meisjes echter is Adhd heel anders zichtbaar. Ik heb Adhd en ik was als kind een enorme babbelkous en had een onleesbaar handschrift omdat ik niet de tijd nam om het fatsoenlijk te leren. Dat fysiek onrustige had ik toen bijv niet. Staan er geen opmerkingen op bijv je rapporten van vroeger?Ja, zelfde eigenlijk. Rommelig werken, druk en chaotisch. Maar wel altijd een goede, vrij probleemloze leerling geweest.
Als je als kind zijnde geen Adhd achtige dingen had wordt de diagnose sowieso niet gesteld, dat is voorwaarde namelijk. Bij meisjes echter is Adhd heel anders zichtbaar. Ik heb Adhd en ik was als kind een enorme babbelkous en had een onleesbaar handschrift omdat ik niet de tijd nam om het fatsoenlijk te leren. Dat fysiek onrustige had ik toen bijv niet. Staan er geen opmerkingen op bijv je rapporten van vroeger?Ja, zelfde eigenlijk. Rommelig werken, druk en chaotisch. Maar wel altijd een goede, vrij probleemloze leerling geweest.
dinsdag 23 augustus 2016 om 18:57
quote:PlayingTheAngel schreef op 23 augustus 2016 @ 08:58:
Denk er eens over na, zou je eventueel bereid zijn om medicijnen te slikken?
Zo nee, dan heeft een diagnose wellicht weinig meerwaarde. Je bent wie je bent, met je 'onhebbelijkheden'. Als het je echt belemmerd in je leven dan zou ik wel naar de huisarts gaan. Er zijn genoeg mensen die als volwassene een diagnose krijgen, medicatie gebruiken en daardoor beter functioneren.
Ik ben zelf altijd een erge babbelaar geweest en op elk rapport staat: 'ze kan goed leren, maar is erg snel afgeleid' etc. Ik denk ook erg snel, mijn gedachten gaan alle kanten op en mensen hebben soms moeite om mij te volgen. Tegelijkertijd maakt dit mij wie ik ben, expressief, impulsief, creatief. Ik zou dat voor geen goud willen veranderen.
Wel doe ik wat voor mij werkt, ik heb een creatief beroep, zoek mijn rust zodat er meer rust in mijn hoofd komt etc. Ik kan me voorstellen dat jij ook kunt ontdekken welke dingen voor jou werken.Bedankt, klinkt herkenbaar. Weet momenteel niet zo goed of het me belemmerd in mijn leven. Ik ga er niet aan onderdoor maar wordt wel vaak doodmoe van mezelf.
Denk er eens over na, zou je eventueel bereid zijn om medicijnen te slikken?
Zo nee, dan heeft een diagnose wellicht weinig meerwaarde. Je bent wie je bent, met je 'onhebbelijkheden'. Als het je echt belemmerd in je leven dan zou ik wel naar de huisarts gaan. Er zijn genoeg mensen die als volwassene een diagnose krijgen, medicatie gebruiken en daardoor beter functioneren.
Ik ben zelf altijd een erge babbelaar geweest en op elk rapport staat: 'ze kan goed leren, maar is erg snel afgeleid' etc. Ik denk ook erg snel, mijn gedachten gaan alle kanten op en mensen hebben soms moeite om mij te volgen. Tegelijkertijd maakt dit mij wie ik ben, expressief, impulsief, creatief. Ik zou dat voor geen goud willen veranderen.
Wel doe ik wat voor mij werkt, ik heb een creatief beroep, zoek mijn rust zodat er meer rust in mijn hoofd komt etc. Ik kan me voorstellen dat jij ook kunt ontdekken welke dingen voor jou werken.Bedankt, klinkt herkenbaar. Weet momenteel niet zo goed of het me belemmerd in mijn leven. Ik ga er niet aan onderdoor maar wordt wel vaak doodmoe van mezelf.
dinsdag 23 augustus 2016 om 18:58
quote:Onbevangen schreef op 23 augustus 2016 @ 09:09:
Zou het ook kunnen dat je onbewust nog niet over die relatie heen bent? Zijn jullie met ruzie uit elkaar gegaan?Nee, dat niet, erg vriendschappelijk zelfs. Heb er wel nog steeds heel veel moeite mee, vind 't ontzettend lastig om alleen te zijn, mis hem als vriend, etc.
Zou het ook kunnen dat je onbewust nog niet over die relatie heen bent? Zijn jullie met ruzie uit elkaar gegaan?Nee, dat niet, erg vriendschappelijk zelfs. Heb er wel nog steeds heel veel moeite mee, vind 't ontzettend lastig om alleen te zijn, mis hem als vriend, etc.
dinsdag 23 augustus 2016 om 19:01
quote:Yevpraksiya schreef op 23 augustus 2016 @ 09:24:
Ik zou zeggen: maak een afspraak bij je huisarts en vraag om een doorverwijzing. Of het nu ADHD/ADD is, of 'gewoon' een emotioneel uit balans zijn, ik denk dat je wel wat hulp daarbij kunt gebruiken. Het kan nooit kwaad er eens over te praten, als je ermee zit. ADHD/ADD zijn allebei vrij gecompliceerd en vaak niet zo duidelijk te pinnen, zeker niet bij een volwassene. Bovendien zit ook zeker niet elke ADHD-er aan de medicijnen, ikzelf bijvoorbeeld niet en ik kan mezelf gelukkig een goed functionerende volwassene noemen. Wat ik iemand hier ook zag zeggen: zoek een goede uitlaatklep, voor mij helpt dat ook goed. Ik ben zelf bijvoorbeeld erg creatief en mag graag dingen doen zoals sieraden maken, kleuren, andere hobbywerk. Dat is lekker ontspannend voor mij omdat je je op een ding kan concentreren.Zeker waar Ik hou veel van schrijven, merk alleen dat ik daar ook niet vaak veel aandacht meer voor over heb. Misschien eens wat andere dingetjes bekijken. Heb laatst wat armbandjes gemaakt en dat werkte inderdaad heel goed (qua concentratie).
Ik zou zeggen: maak een afspraak bij je huisarts en vraag om een doorverwijzing. Of het nu ADHD/ADD is, of 'gewoon' een emotioneel uit balans zijn, ik denk dat je wel wat hulp daarbij kunt gebruiken. Het kan nooit kwaad er eens over te praten, als je ermee zit. ADHD/ADD zijn allebei vrij gecompliceerd en vaak niet zo duidelijk te pinnen, zeker niet bij een volwassene. Bovendien zit ook zeker niet elke ADHD-er aan de medicijnen, ikzelf bijvoorbeeld niet en ik kan mezelf gelukkig een goed functionerende volwassene noemen. Wat ik iemand hier ook zag zeggen: zoek een goede uitlaatklep, voor mij helpt dat ook goed. Ik ben zelf bijvoorbeeld erg creatief en mag graag dingen doen zoals sieraden maken, kleuren, andere hobbywerk. Dat is lekker ontspannend voor mij omdat je je op een ding kan concentreren.Zeker waar Ik hou veel van schrijven, merk alleen dat ik daar ook niet vaak veel aandacht meer voor over heb. Misschien eens wat andere dingetjes bekijken. Heb laatst wat armbandjes gemaakt en dat werkte inderdaad heel goed (qua concentratie).
