Kinderen
alle pijlers
Cheers!
donderdag 19 juni 2008 om 14:30
Okay, vandaag een iets uitgebreidere reactie. Bam, ik snap je angst en ik snap je boosheid op de arts. Ik heb tijdens mijn zwangerschap een arts aan mijn bed gehad die me vertelde dat ze niets voor me konden doen, dat ze het proces wat aan de gang was niet konden stoppen en dat als dat nog een paar dagen door zou gaan, mijn kind dood zou gaan. Totaal onomwonden: mijn kind ging dood, tenzij er een wonder zou gebeuren. Er was niets wat ze voor me konden doen.
Maar daarmee was haar verhaal niet klaar. Ik was de enige die wel wat kon doen, door de hoop niet te verliezen, door te vechten. Gevochten heb ik en je kent het resultaat.
Precies door die ene toevoeging wist deze arts mijn eigen doodsangst en de doodsangst voor mijn ongeboren kind om te buigen in iets positefs: vechtlust. Hoop. De focus om me dan maar te richten op en vast te houden aan de positieve dingen die er wél waren. In mijn geval was dat: kijken naar mijn trouwfoto's die net binnen waren gekomen (we waren een week ervoor getrouwd), maar ook: goede koffie aan laten rukken in het ziekenhuis, zodat ik tenminste mijn dag kon beginnen met een kop goede espresso. Me dan maar overgeven aan de totale uitputting en het redderen aan anderen overlaten, zodat ik het kleine beetje kracht dat me op dat moment nog restte kon steken in vechten. Vechten voor mijn eigen leven en vechten voor mijn kind. Vechten door me te richten op mijn hoop, hoop die gevoed werd door te genieten van (het minimale) positieve wat ik kon vinden.
Het lijken totaal onbenullige dingen, maar het zijn wel de dingen die me er doorheen geholpen hebben.
Als ik jouw ontreddering lees in je bericht, dan wil ik -naast je vasthouden tot ik niet meer kan- je vooral dit meegeven: geef je hoop niet op. En als je 'm wel kwijt bent, ga op zoek naar die kleine positieve dingen die je overeind kunnen helpen. Het maakt niet uit wat dat is, al is het maar een mooie bloem waar je naar kunt kijken, een mooie steen die je vast kunt houden.
Lieve Bambi, houd hoop. Trotseer je angst. Je angst mag er wezen, maar daaronder zit iets wat nog veel sterker is: vechtlust. Probeer die onderstroom door je angst heen te voelen, want die vechtlust is wat je nodig hebt om vooruit te komen.
Heb hoop, lieve Bam. Dan hopen wij met je.
Maar daarmee was haar verhaal niet klaar. Ik was de enige die wel wat kon doen, door de hoop niet te verliezen, door te vechten. Gevochten heb ik en je kent het resultaat.
Precies door die ene toevoeging wist deze arts mijn eigen doodsangst en de doodsangst voor mijn ongeboren kind om te buigen in iets positefs: vechtlust. Hoop. De focus om me dan maar te richten op en vast te houden aan de positieve dingen die er wél waren. In mijn geval was dat: kijken naar mijn trouwfoto's die net binnen waren gekomen (we waren een week ervoor getrouwd), maar ook: goede koffie aan laten rukken in het ziekenhuis, zodat ik tenminste mijn dag kon beginnen met een kop goede espresso. Me dan maar overgeven aan de totale uitputting en het redderen aan anderen overlaten, zodat ik het kleine beetje kracht dat me op dat moment nog restte kon steken in vechten. Vechten voor mijn eigen leven en vechten voor mijn kind. Vechten door me te richten op mijn hoop, hoop die gevoed werd door te genieten van (het minimale) positieve wat ik kon vinden.
Het lijken totaal onbenullige dingen, maar het zijn wel de dingen die me er doorheen geholpen hebben.
Als ik jouw ontreddering lees in je bericht, dan wil ik -naast je vasthouden tot ik niet meer kan- je vooral dit meegeven: geef je hoop niet op. En als je 'm wel kwijt bent, ga op zoek naar die kleine positieve dingen die je overeind kunnen helpen. Het maakt niet uit wat dat is, al is het maar een mooie bloem waar je naar kunt kijken, een mooie steen die je vast kunt houden.
Lieve Bambi, houd hoop. Trotseer je angst. Je angst mag er wezen, maar daaronder zit iets wat nog veel sterker is: vechtlust. Probeer die onderstroom door je angst heen te voelen, want die vechtlust is wat je nodig hebt om vooruit te komen.
Heb hoop, lieve Bam. Dan hopen wij met je.
donderdag 19 juni 2008 om 14:43
Toet, wat mooi!!
zit hier met tranen in de ogen achter de telefoon. Kon toch niet naar Stad vandaag, wat in de planning zat, want veel ziekte op het werk, dus invallen. En een uur extra werken. Blegh
Heb me, eerlijk gezegd, vandaag bewust even geprobeerd af te sluiten, omdat het werken dan helemaal niet meer lekker gaat, maar dat lukte maar half. En dan inderdaad dat verhaal van Boularous (hoe schrijf je dat??) ertussendoor
Richten op het positieve, dat klinkt mooi. Wel heel erg zwaar.
(f)
zit hier met tranen in de ogen achter de telefoon. Kon toch niet naar Stad vandaag, wat in de planning zat, want veel ziekte op het werk, dus invallen. En een uur extra werken. Blegh
Heb me, eerlijk gezegd, vandaag bewust even geprobeerd af te sluiten, omdat het werken dan helemaal niet meer lekker gaat, maar dat lukte maar half. En dan inderdaad dat verhaal van Boularous (hoe schrijf je dat??) ertussendoor
Richten op het positieve, dat klinkt mooi. Wel heel erg zwaar.
(f)
Later is nu
donderdag 19 juni 2008 om 14:45
Toet, wat een prachtige tekst. En wat ben jij toch prachtig.
Q, mooie woorden, hele mooie woorden. Ik krijg er helemaal tranen van.
Weet je, het gebeurt niet zo snel dat ik geen woorden meer heb, maar ik ben gewoon uitgeluld. Echt gewoon uitgeluld.
Komt niks zinnigs uit mijn handen en uit mijn mond.
Ik hoop alleen maar op goede dingen. Maar dat is ook goed.
Even een dikke knuffel voor jullie allemaal. Mooie meiden.
Q, mooie woorden, hele mooie woorden. Ik krijg er helemaal tranen van.
Weet je, het gebeurt niet zo snel dat ik geen woorden meer heb, maar ik ben gewoon uitgeluld. Echt gewoon uitgeluld.
Komt niks zinnigs uit mijn handen en uit mijn mond.
Ik hoop alleen maar op goede dingen. Maar dat is ook goed.
Even een dikke knuffel voor jullie allemaal. Mooie meiden.
elyane wijzigde dit bericht op 19-06-2008 14:46
Reden: ik kan ook al niet meer typen...
Reden: ik kan ook al niet meer typen...
% gewijzigd
donderdag 19 juni 2008 om 14:50
Bedacht me gisteren steeds hoe het voor Bam moest zijn.
Vergaderde de hele avond met een stel leuke vrouwen over de schoolkrant (lees; vergaderden een uur en ouwehoerden er drie en een half over van alles en nog wat) en had steeds het nieuws van Bam in mijn achterhoofd). Toen ik om 1 uur 's nachts door de stad naar huis fietste kwam steeds die ene regel in me op Geef me mijn leven terug, dat was blijkbaar het gevoel wat ik zou hebben als ik Bam was......... Vandaar dat ik net deze tekst voor haar heb geschreven.
En inderdaad, je bent snel uitgeluld als er zulke belangrijke en heftige zaken voorbij komen. Maar weet zeker dat Bam niet zou willen dat dit alleen maar een hugBam topic wordt
Had ik verder al gezegd dat ik jullie allemaal ook heel lief en mooi vindt en dat ik eigenlijk een rapport moet schrijven? Ga ik nu dan maar even doen voordat Baas me ontslaat en ik weer baan- en geldloos ben....
Vergaderde de hele avond met een stel leuke vrouwen over de schoolkrant (lees; vergaderden een uur en ouwehoerden er drie en een half over van alles en nog wat) en had steeds het nieuws van Bam in mijn achterhoofd). Toen ik om 1 uur 's nachts door de stad naar huis fietste kwam steeds die ene regel in me op Geef me mijn leven terug, dat was blijkbaar het gevoel wat ik zou hebben als ik Bam was......... Vandaar dat ik net deze tekst voor haar heb geschreven.
En inderdaad, je bent snel uitgeluld als er zulke belangrijke en heftige zaken voorbij komen. Maar weet zeker dat Bam niet zou willen dat dit alleen maar een hugBam topic wordt
Had ik verder al gezegd dat ik jullie allemaal ook heel lief en mooi vindt en dat ik eigenlijk een rapport moet schrijven? Ga ik nu dan maar even doen voordat Baas me ontslaat en ik weer baan- en geldloos ben....
donderdag 19 juni 2008 om 14:52
quote:qwertu schreef op 19 juni 2008 @ 14:32:
*neemt een slok*
*wist haar ogen droog*
Sterk spul, die drank.
Je bent ook niks gewend he moppie . ~Neemt voorzichtig de drank uit handen van Q en geeft er een frisje voor in de plaats~.
Ik heb nu een heel mooi opgeruimd bureau. En ik heb zojuist mijn samenlevingscontract (ok: óns samenlevingscontract dan) teruggevonden, wat ik nodig heb voor pensioengedoe en levensverzekeringen (lekker onderwerp ook). En nu zit ik dus aan een opgeruimd bureau. Goh. Lekker belangrijk.
*neemt een slok*
*wist haar ogen droog*
Sterk spul, die drank.
Je bent ook niks gewend he moppie . ~Neemt voorzichtig de drank uit handen van Q en geeft er een frisje voor in de plaats~.
Ik heb nu een heel mooi opgeruimd bureau. En ik heb zojuist mijn samenlevingscontract (ok: óns samenlevingscontract dan) teruggevonden, wat ik nodig heb voor pensioengedoe en levensverzekeringen (lekker onderwerp ook). En nu zit ik dus aan een opgeruimd bureau. Goh. Lekker belangrijk.
donderdag 19 juni 2008 om 16:03
Ik kan, doordat Lief gisteren iets heeft geinstalleerd waardoor hij eindelijk ook thuis op zijn werknetwerk kan komen niet meer op het netwerk van mijn werk komen. Ligt aan computer hier, dus kan ook niet opgelost worden door knappe kop op ons kantoor.
Wachten tot mijn eigen knappe kop thuiskomt dus
en gelukkig had ik al wat werk gedownload
Wachten tot mijn eigen knappe kop thuiskomt dus
en gelukkig had ik al wat werk gedownload
donderdag 19 juni 2008 om 16:23
Pfff, krijg niets gedaan vandaag. 'k Moest al thuisblijven omdat Zoon vanmorgen opeens diarree bleek te hebben, dus 't enige dat ik vandaag gedaan heb, is poep vegen en Pokémon kijken. Ben helemaal gaar nu, ondanks dat ik geen reet gedaan heb. Nou ja, 1 (kleine) reet heb ik gedaan
En verder weet ik helemaal niets meer te zeggen.
En verder weet ik helemaal niets meer te zeggen.
Ik prefereer machineleesbare ontologie.
donderdag 19 juni 2008 om 17:13
Ja, heb ook onwijze zin in het slempweekend.
Oppas voor Kane is nog niet rond. Tenminste, oppas voor mijn kinderen tijdens het concert... ik neem aan dat Kane wel op zichzelf kan passen en dat Pim en Bam anders wel maatregelen weten te treffen voor diverse Kane-heren.
Ik moet nog een paar uur overbruggen en dan is het rond. We shall see, doe mijn best.
Oppas voor Kane is nog niet rond. Tenminste, oppas voor mijn kinderen tijdens het concert... ik neem aan dat Kane wel op zichzelf kan passen en dat Pim en Bam anders wel maatregelen weten te treffen voor diverse Kane-heren.
Ik moet nog een paar uur overbruggen en dan is het rond. We shall see, doe mijn best.
donderdag 19 juni 2008 om 20:43
Onderweg, op de fiets van gastouder naar de McD (waarom boodschappen doen en koken als het makkelijker kan? 
), praten kinderen en ik over verdrietig zijn. Omdat Oudste moest huilen toen ik haar op kwam halen. Moe, eind van de dag, je kent het wel (waarschijnlijk toch?). Affijn, ik vroeg haar of ze bijna klaar was met huilen toen we aan het eind van de straat waren. Ze wilde wel, vertelde ze, maar het lukte nog niet zo. Als al het water op was, vervolgde ze, dan zou ze wel klaar zijn met huilen. Als ze groter groeide, dan zou ze nooit meer huilen.
Ik moest grinniken en vertelde haar dat tranen nooit echt op zijn, dat ik ook wel eens huil.
"Echt waar?" vroeg ze, "ik zie jou nooit huilen!"
Toch huil ik ook wel eens, vertelde ik, als ik pijn heb of verdrietig ben.
"Ja" deed Jongste een duit in het tranenzakje "want huilen is verdrietig zijn. Als ik dood ga bijvoorbeeld."
"huh?" zeg ik, "als wie dood gaat?"
"Als ik doof ga" zegt Jongste "dan ben jij verdrietig en moet je huilen".
"Ja" antwoord ik, "dan moet ik denk ik wel elke dag huilen".
"Dat kan helemaal niet" gilt Oudste vanaf d'r aanhangfiets. "Dan ben jij al lang dood. Jij bent veel ouder dan Broertje; jij gaat veel eerder dood!".
Ik beam dat oudere mensen meestal eerder dood gaan, maar niet altijd. Oudste denk er even over na en concludeert dan dat ik toch nog lang niet dood ga. Eerst moeten de ouwe oma's, haar overgrootmoeders dood. Daarna gaan opa en oma waarschijnlijk dood, en dan mag ik.
"Maar als je dood gaat dan gaat alleen je lijf dood, je geest gaat naar de Hema", vervolgt ze haar doodgaanrelaas.
We zijn bijna bij de McDonalds. Ik bestel zakjes fruit bij de happy meals en ze drinken roosvicee. Hopen dat de balans hier nog jaren doorslaat richting de goede (lees: gezonde) kant.
En anders zien we elkaar bij de Hema!
Bammerdebam, wat vertel je thuis, hoe trekt Vent het? Brrrr. Denk aan je!
), praten kinderen en ik over verdrietig zijn. Omdat Oudste moest huilen toen ik haar op kwam halen. Moe, eind van de dag, je kent het wel (waarschijnlijk toch?). Affijn, ik vroeg haar of ze bijna klaar was met huilen toen we aan het eind van de straat waren. Ze wilde wel, vertelde ze, maar het lukte nog niet zo. Als al het water op was, vervolgde ze, dan zou ze wel klaar zijn met huilen. Als ze groter groeide, dan zou ze nooit meer huilen. Ik moest grinniken en vertelde haar dat tranen nooit echt op zijn, dat ik ook wel eens huil.
"Echt waar?" vroeg ze, "ik zie jou nooit huilen!"
Toch huil ik ook wel eens, vertelde ik, als ik pijn heb of verdrietig ben.
"Ja" deed Jongste een duit in het tranenzakje "want huilen is verdrietig zijn. Als ik dood ga bijvoorbeeld."
"huh?" zeg ik, "als wie dood gaat?"
"Als ik doof ga" zegt Jongste "dan ben jij verdrietig en moet je huilen".
"Ja" antwoord ik, "dan moet ik denk ik wel elke dag huilen".
"Dat kan helemaal niet" gilt Oudste vanaf d'r aanhangfiets. "Dan ben jij al lang dood. Jij bent veel ouder dan Broertje; jij gaat veel eerder dood!".
Ik beam dat oudere mensen meestal eerder dood gaan, maar niet altijd. Oudste denk er even over na en concludeert dan dat ik toch nog lang niet dood ga. Eerst moeten de ouwe oma's, haar overgrootmoeders dood. Daarna gaan opa en oma waarschijnlijk dood, en dan mag ik.
"Maar als je dood gaat dan gaat alleen je lijf dood, je geest gaat naar de Hema", vervolgt ze haar doodgaanrelaas.
We zijn bijna bij de McDonalds. Ik bestel zakjes fruit bij de happy meals en ze drinken roosvicee. Hopen dat de balans hier nog jaren doorslaat richting de goede (lees: gezonde) kant.
En anders zien we elkaar bij de Hema!
Bammerdebam, wat vertel je thuis, hoe trekt Vent het? Brrrr. Denk aan je!
