Kinderen
alle pijlers
De bevalling
woensdag 25 maart 2009 om 16:40
Hallo allemaal,
Ik ben op het moment 30 weken zwanger en dus heel hard op weg naar de bevalling. Aan de ene kant ben ik heel blij dat binnenkort de gelukzalige 'verlossing' komt, maar aan de andere zie ik zo tegen de bevalling op!
Ik ben bijvoorbeeld heel bang voor pijn en een pijnloze bevalling bestaat niet als ik zo om me heen kijk.
Eigenlijk ben ik heel benieuwd hoe jullie het hebben ervaren. Heb je veel pijn (gehad), is het echt zo ondraaglijk? Voelt het als een erge buikpijn die weeen of als een enorme (sorry voor het onsmakelijke woord) poepdrang?
Druk het uit op een schaal van 0 tot 10 (0= totaal geen pijn / zeer positieve ervaring, 10= gigantische, ondraaglijke pijn / verschrikkelijke ervaring). Echt, ik ben zo benieuwd. Wat staat me te wachten?
Groetjes.
Ik ben op het moment 30 weken zwanger en dus heel hard op weg naar de bevalling. Aan de ene kant ben ik heel blij dat binnenkort de gelukzalige 'verlossing' komt, maar aan de andere zie ik zo tegen de bevalling op!
Ik ben bijvoorbeeld heel bang voor pijn en een pijnloze bevalling bestaat niet als ik zo om me heen kijk.
Eigenlijk ben ik heel benieuwd hoe jullie het hebben ervaren. Heb je veel pijn (gehad), is het echt zo ondraaglijk? Voelt het als een erge buikpijn die weeen of als een enorme (sorry voor het onsmakelijke woord) poepdrang?
Druk het uit op een schaal van 0 tot 10 (0= totaal geen pijn / zeer positieve ervaring, 10= gigantische, ondraaglijke pijn / verschrikkelijke ervaring). Echt, ik ben zo benieuwd. Wat staat me te wachten?
Groetjes.
donderdag 26 maart 2009 om 09:04
Ik vond bevallen hel.
Vooral omdat ik van tevoren dus wel naar programma's als "de bevalling" had gekeken, en ik dus helemaal een beeld had van hoe het zou gaan. Niet dus.
Mijn vliezen braken niet spontaan. Werd wakker met weeën (riep nog, is dit alles? laat maar komen!)
Toen vliezen gebroken werden door vk bleek ik naar het zh te moeten. Grote teleurstelling.
Achteraf maar goed, want smurf weigerde spontaan te komen. Ik had vanaf de eerste wee al persdrang, maar kwam maar niet tot ontsluiting. En op het moment dat ik mocht gaan persen had ik geen persweeën meer...Vacuumpomp werd het toen. En een knip en een scheur.
Ik vond het niet mogen persen het ergst. Vergelijkbaar met: flinke buikgriep hebben en geen wc in de buurt. (Wel die peristaltische beweging voelen maar niet er aan mogen toegeven. Auuuuuu!!!)
Ik heb maanden geroepen dat dit eenmalig was. Elke week met vochtige ogen de bevalling doorgenomen, toen gebeurde er dit, daarna dat.
Pas na een half jaar is het redelijk verwerkt. En zou ik het liefst voor een volgende gaan...
Maar bevallen? nee, geen feest (zoals mijn nichtje mij beloofde).
Vooral omdat ik van tevoren dus wel naar programma's als "de bevalling" had gekeken, en ik dus helemaal een beeld had van hoe het zou gaan. Niet dus.
Mijn vliezen braken niet spontaan. Werd wakker met weeën (riep nog, is dit alles? laat maar komen!)
Toen vliezen gebroken werden door vk bleek ik naar het zh te moeten. Grote teleurstelling.
Achteraf maar goed, want smurf weigerde spontaan te komen. Ik had vanaf de eerste wee al persdrang, maar kwam maar niet tot ontsluiting. En op het moment dat ik mocht gaan persen had ik geen persweeën meer...Vacuumpomp werd het toen. En een knip en een scheur.
Ik vond het niet mogen persen het ergst. Vergelijkbaar met: flinke buikgriep hebben en geen wc in de buurt. (Wel die peristaltische beweging voelen maar niet er aan mogen toegeven. Auuuuuu!!!)
Ik heb maanden geroepen dat dit eenmalig was. Elke week met vochtige ogen de bevalling doorgenomen, toen gebeurde er dit, daarna dat.
Pas na een half jaar is het redelijk verwerkt. En zou ik het liefst voor een volgende gaan...
Maar bevallen? nee, geen feest (zoals mijn nichtje mij beloofde).
donderdag 26 maart 2009 om 11:39
Drie weken geleden even snel in 2 uur bevallen. Superdeluxe, want maar 2 uur afgezien ipv tig uren zoals vele anderen. Maar sjeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, want een natuurgeweld. Ik had zo'n beetje alles gelezen (ook onze Beatrijs: "ga mee in de pijn") en aan iedereen gevraagd hoe die pijn nou écht zou voelen. Nou, ik begrijp nu dat niemand dat goed kon omschrijven.
Ik heb maar een enkele gewone wee gehad en vooral persweeën die ik niet als zodanig herkende. Eerst dat ik dat een of andere grapjas messen op me aan het gooien was. Daarna wist ik zeker dat ik zou exploderen. Wat een geweld!! Dat had ik echt nooit verwacht.
Achteraf ben ik wel trots dat ik het gedaan heb, had ook geen keus
. Maar die pijn vergeet ik echt niet, ik wist niet waar ik het zoeken moet. En de yogajuf zei nog wel dat persdrang lijkt op moeten poepen. Nou, een bom die uit elkaar barst misschien, maar poepen? En mijn hele lijf deed mee, ik had echt niks meer in te brengen. Maar goed, alle clichés kloppen: als je je kindje eenmaal in je handen hebt, is het ook weer weg. Maar niet vergeten .
O ja, wel ingescheurd. Dat krijg je als je kind er zo snel uit wil. Maar daar heb ik niks van gevoeld, het hechten deed wel zeer, want de verdoving werkte niet. Maar peulenschil vergeleken bij het persen.
Ik heb maar een enkele gewone wee gehad en vooral persweeën die ik niet als zodanig herkende. Eerst dat ik dat een of andere grapjas messen op me aan het gooien was. Daarna wist ik zeker dat ik zou exploderen. Wat een geweld!! Dat had ik echt nooit verwacht.
Achteraf ben ik wel trots dat ik het gedaan heb, had ook geen keus
. Maar die pijn vergeet ik echt niet, ik wist niet waar ik het zoeken moet. En de yogajuf zei nog wel dat persdrang lijkt op moeten poepen. Nou, een bom die uit elkaar barst misschien, maar poepen? En mijn hele lijf deed mee, ik had echt niks meer in te brengen. Maar goed, alle clichés kloppen: als je je kindje eenmaal in je handen hebt, is het ook weer weg. Maar niet vergeten .O ja, wel ingescheurd. Dat krijg je als je kind er zo snel uit wil. Maar daar heb ik niks van gevoeld, het hechten deed wel zeer, want de verdoving werkte niet. Maar peulenschil vergeleken bij het persen.
donderdag 26 maart 2009 om 12:55
Ja ik had dat ook Fleurtje!
De eerste vond ik achteraf beter te doen dan de tweede, terwijl de eerste 16 uur duurde en een 9 en half had qua pijn, en de tweede in 2 uur gedaan was en een 6 qua pijn.
Bij de eerste bouwde het allemaal rustig op, en kon ik er naar toe werken, bij die tweede was het gelijk BAF, weeen!
En bij de tweede hielden de persweeen er ook mee op, kon 1 keer persen in een wee en dan stopte ze weer, dus heb het laatste echt op eigen kracht moeten doen, plus hij kwam er verkeerd om uit, een sterrekijkertje, heet dat zo? Met zijn gezicht naar boven.
De eerste vond ik achteraf beter te doen dan de tweede, terwijl de eerste 16 uur duurde en een 9 en half had qua pijn, en de tweede in 2 uur gedaan was en een 6 qua pijn.
Bij de eerste bouwde het allemaal rustig op, en kon ik er naar toe werken, bij die tweede was het gelijk BAF, weeen!
En bij de tweede hielden de persweeen er ook mee op, kon 1 keer persen in een wee en dan stopte ze weer, dus heb het laatste echt op eigen kracht moeten doen, plus hij kwam er verkeerd om uit, een sterrekijkertje, heet dat zo? Met zijn gezicht naar boven.
donderdag 26 maart 2009 om 14:17
quote:JepJep schreef op 26 maart 2009 @ 12:55:
Bij de eerste bouwde het allemaal rustig op, en kon ik er naar toe werken, bij die tweede was het gelijk BAF, weeen!
Zo was het bij mij ook.
Maar het is goed te doen hoor. Laat je niet afschrikken door allerlei horrorverhalen. Ikzelf wilde daar niet eens naar luisteren toen ik zwanger was. Over je heen laten komen, dat is het beste. Je lichaam weet hoe het moet, vertrouw daar maar op.
Bij de eerste bouwde het allemaal rustig op, en kon ik er naar toe werken, bij die tweede was het gelijk BAF, weeen!
Zo was het bij mij ook.
Maar het is goed te doen hoor. Laat je niet afschrikken door allerlei horrorverhalen. Ikzelf wilde daar niet eens naar luisteren toen ik zwanger was. Over je heen laten komen, dat is het beste. Je lichaam weet hoe het moet, vertrouw daar maar op.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 26 maart 2009 om 14:44
Hier 2 keer bevallen en het viel me reuze mee:
1e keer begonnen om 2.15 met lichte weeen, twijfelde of het wel begonnen was zelfs, eerst uurtje zitten timen of er regelmaat in zat en jawel! 5 uur vliezen gebroken, 6 uur kwam VK vertellen dat ik ca 6 cm had, 7.30 ofzo was het 9 maar die laatste cm heb ik nog een uur moeten wegpuffen... Dat was het vervelendste, maar ik weet nog dat ik dacht: oooh, als dit het ergste is, doe ik het zo nog een keer. Persen vond ik absoluut NIET pijnlijk, die vergelijking met de meloenen enzo gingen hier niet op. Dochter was ruim 8 pond. Pijnscore, mwaoh, 3?
2e keer begonnen met vliezen breken om 5 uur, weer twijfel of het begonnen was, maar goed, ook nu bleek dat wel zo te zijn. VK was er rond 6.30, wederom 5 cm. Uurtje later was het 8 a 9, en verdorie, weer die laatste cm die niet wilde. Zuchten dus. 4 keer begonnen met persen in de hoop dat het randje zou verdwijnen maar helaas. Om 11.15 mocht ik dan eindelijk voor het echie, koppie was er in 2 persen maar beeb lag klem met schouder en het duurde nog 3 minuten trekken en vloeken en draaien voordat ze er helemaal (blauw en al) was. Woog ruim 9 pond. Ondanks dat het end niet helemaal volgens het boekje ging heb ik ook deze bevalling niet bijzonder pijnlijk gevonden, wel iets pijnlijker dan de eerste, pijnscore 5 ofzo.
Probeer te ontspannen, dan maak je de meeste endorfine aan en kan je lijf het het beste aan denk ik. Weten hoe je moet ademhalen hielp bij mij ook. En niet proberen te praten als er een wee aankomt, maar meteen al goed gaan ademen, als je te laat bent is je wee pijnlijker!
Gaat goed komen meid, en cliche cliche, het is het zooooooooooo waard!
Succes... en een fijne bevalling!
1e keer begonnen om 2.15 met lichte weeen, twijfelde of het wel begonnen was zelfs, eerst uurtje zitten timen of er regelmaat in zat en jawel! 5 uur vliezen gebroken, 6 uur kwam VK vertellen dat ik ca 6 cm had, 7.30 ofzo was het 9 maar die laatste cm heb ik nog een uur moeten wegpuffen... Dat was het vervelendste, maar ik weet nog dat ik dacht: oooh, als dit het ergste is, doe ik het zo nog een keer. Persen vond ik absoluut NIET pijnlijk, die vergelijking met de meloenen enzo gingen hier niet op. Dochter was ruim 8 pond. Pijnscore, mwaoh, 3?
2e keer begonnen met vliezen breken om 5 uur, weer twijfel of het begonnen was, maar goed, ook nu bleek dat wel zo te zijn. VK was er rond 6.30, wederom 5 cm. Uurtje later was het 8 a 9, en verdorie, weer die laatste cm die niet wilde. Zuchten dus. 4 keer begonnen met persen in de hoop dat het randje zou verdwijnen maar helaas. Om 11.15 mocht ik dan eindelijk voor het echie, koppie was er in 2 persen maar beeb lag klem met schouder en het duurde nog 3 minuten trekken en vloeken en draaien voordat ze er helemaal (blauw en al) was. Woog ruim 9 pond. Ondanks dat het end niet helemaal volgens het boekje ging heb ik ook deze bevalling niet bijzonder pijnlijk gevonden, wel iets pijnlijker dan de eerste, pijnscore 5 ofzo.
Probeer te ontspannen, dan maak je de meeste endorfine aan en kan je lijf het het beste aan denk ik. Weten hoe je moet ademhalen hielp bij mij ook. En niet proberen te praten als er een wee aankomt, maar meteen al goed gaan ademen, als je te laat bent is je wee pijnlijker!
Gaat goed komen meid, en cliche cliche, het is het zooooooooooo waard!
Succes... en een fijne bevalling!
donderdag 26 maart 2009 om 14:52
@Gonien, mijn eerste bevalling was zo ongeveer zoals jij die van jou omschrijft alleen had ik geen persweeen, en persen zonder persweeen was ook niet makkelijk. Ik had ook de pech dat de ingebracht vaccuumpomp kapot was, dus die moest er weer uit en er moest een andere gezocht worden.
Mijn tweede bevalling was zo gedaan, ik zou bijna zeggen...appeltje eitje. Ik had heel snel volledige ontsluiting, binnen 2 uur. Gezien de vorige bevalling wilde ik toch naar het ziekenhuis eenmaal daar, vliezen gebroken, 3x persen baby van ruim 9 pond geboren en weer naar huis. Ik vind het wel goed zo, met 2 kindjes, maar deze bevalling zou ik zo weer kunnen doen.
Mijn tweede bevalling was zo gedaan, ik zou bijna zeggen...appeltje eitje. Ik had heel snel volledige ontsluiting, binnen 2 uur. Gezien de vorige bevalling wilde ik toch naar het ziekenhuis eenmaal daar, vliezen gebroken, 3x persen baby van ruim 9 pond geboren en weer naar huis. Ik vind het wel goed zo, met 2 kindjes, maar deze bevalling zou ik zo weer kunnen doen.
donderdag 26 maart 2009 om 16:01
@tanja, en jouw tweede bevalling is dan voor mij weer een geruststelling. Ook ik wil bij een tweede in het zh bevallen (en dat terwijl ik bij de eerste zó graag thuis wilde bevallen!!!!), nu maar hopen dat dat net zo "makkelijk" gaat als bij jou!
(En persen zonder persweeën, pffff, na ruim 30 minuten geen resultaat....)
(En persen zonder persweeën, pffff, na ruim 30 minuten geen resultaat....)
donderdag 26 maart 2009 om 16:12
Heb er ongeveer 31 uur over gedaan en 24 uur 'echte weeen'. Moest dus naar het zh vanwege langdurig gebroken vliezen. Kreeg daar aangekomen een ruggenprik omdat ik niet meer kon (had toen al 10 uur forse weeen om de 3 minuten en maarliefst 3 cm ontsluiting.....)
Op een bepaald moment was de ruggenprik uitgewerkt en ongeveer 2 uur later mocht ik gaan persen maar had ik geen persweeen meer. Toen opwekkers....oooh wat een ramp was dat. Het voelde als een achtbaan die niet ophoudt.
Het vervelendste gevoel vond ik toen 'het hoofdje stond'. Dat brandde heel erg. Heb heel lang geroepen dat zoonlief alleen zou gaan blijven maar inmiddels weer gestopt met anticonceptie. Ga er maar vanuit dat het vast minder lang gaat duren bij een tweede, hou ik me maar aan vast hahaha
Was in mijn eigen wereld en werkte van wee naar wee. Heb me heel druk gemaakt om het feit dat ik wat uit de andere opening verloor, vond dat zo genant... Waar je je al niet druk om maakt op zo'n moment...
Op een bepaald moment was de ruggenprik uitgewerkt en ongeveer 2 uur later mocht ik gaan persen maar had ik geen persweeen meer. Toen opwekkers....oooh wat een ramp was dat. Het voelde als een achtbaan die niet ophoudt.
Het vervelendste gevoel vond ik toen 'het hoofdje stond'. Dat brandde heel erg. Heb heel lang geroepen dat zoonlief alleen zou gaan blijven maar inmiddels weer gestopt met anticonceptie. Ga er maar vanuit dat het vast minder lang gaat duren bij een tweede, hou ik me maar aan vast hahaha
Was in mijn eigen wereld en werkte van wee naar wee. Heb me heel druk gemaakt om het feit dat ik wat uit de andere opening verloor, vond dat zo genant... Waar je je al niet druk om maakt op zo'n moment...
donderdag 26 maart 2009 om 17:45
Hoi Rosanne,
We lopen gelijk op, ook ik zit inmiddels in week 30, fijn te lezen dat alles goed gaat met je zwangerschap.
Bij mijn eerste zwangerschap had ik ook een paar weken van te voren angst voor het onbekende enge bevallen hoor, nu trouwens wederom, maar ben wel minder bang.
Mijn moeder waarschuwde me altijd al vanaf dat ik een klein kind was, dat ik maar kinderen moest adopteren, omdat bevallen het meest gruwelijk was wat er bestond voor een vrouw, zo vreselijk heeft zij het ervaren...en ze is het dus niet vergeten, haha.
In tegenstelling tot haar is het me echt wel meegevallen die eerste keer, ok het doet best even pijn natuurlijk, maar de ervaring die ik met mijn echtgenoot heb beleefd daar, pakken ze me niet meer af. Mijn man heeft ook zo intens meegeleefd en geholpen, echt fantastisch was dat, ik hoop dat dat deze keer net zo gaat.
Op een schaal van 1 tot 10 waarbij 10 de ergste pijn is die je maar kan voelen....zou het voor mij een 7 zijn geweest, haha.
Zit nu wel te overwegen om voor pijnstilling te gaan, daar was ik toen niet op voorbereid, ik dacht dat ik wel een ruggeprik zou kunnen krijgen op het moment dat ik dat zou willen, maar dat was dus niet zo, omdat ik al 7 cm ontsluiting had toen ik er om vroeg en dan ben je te laat. Dat zou ik nu beter regelen.
Nou ik hoop dat je je niet al te veel zorgen maakt, op een gegeven moment is mijn ervaring ben je er aan toe om te bevallen hoor en dan maak je je ook geen zorgen meer over het bevallen op zich.
Groetjes,
Tonia
We lopen gelijk op, ook ik zit inmiddels in week 30, fijn te lezen dat alles goed gaat met je zwangerschap.
Bij mijn eerste zwangerschap had ik ook een paar weken van te voren angst voor het onbekende enge bevallen hoor, nu trouwens wederom, maar ben wel minder bang.
Mijn moeder waarschuwde me altijd al vanaf dat ik een klein kind was, dat ik maar kinderen moest adopteren, omdat bevallen het meest gruwelijk was wat er bestond voor een vrouw, zo vreselijk heeft zij het ervaren...en ze is het dus niet vergeten, haha.
In tegenstelling tot haar is het me echt wel meegevallen die eerste keer, ok het doet best even pijn natuurlijk, maar de ervaring die ik met mijn echtgenoot heb beleefd daar, pakken ze me niet meer af. Mijn man heeft ook zo intens meegeleefd en geholpen, echt fantastisch was dat, ik hoop dat dat deze keer net zo gaat.
Op een schaal van 1 tot 10 waarbij 10 de ergste pijn is die je maar kan voelen....zou het voor mij een 7 zijn geweest, haha.
Zit nu wel te overwegen om voor pijnstilling te gaan, daar was ik toen niet op voorbereid, ik dacht dat ik wel een ruggeprik zou kunnen krijgen op het moment dat ik dat zou willen, maar dat was dus niet zo, omdat ik al 7 cm ontsluiting had toen ik er om vroeg en dan ben je te laat. Dat zou ik nu beter regelen.
Nou ik hoop dat je je niet al te veel zorgen maakt, op een gegeven moment is mijn ervaring ben je er aan toe om te bevallen hoor en dan maak je je ook geen zorgen meer over het bevallen op zich.
Groetjes,
Tonia
donderdag 26 maart 2009 om 20:47
Ik ben 3 keer bevallen, en het waren 3 totaal verschillende bevallingen.
Bij de eerste werd ik ingeleid en 14 uur later was ik bevallen, ik heb wel pijnbestrijding gehad (prik in mijn been, ruggeprik kon helaas niet. De Weeën waren opzich wel te doen, ik vond het persen vreselijk (ik vervloekte vriendinnen die zeiden dat persen het prettigste van de hele bevalling was). Gelukkig was zoon* er na 3 persweeën. (pijn een 6 of 7)
De 2e bevalling vond ik een hel. De vliezen waren spontaan gebroken, en een uur later zat ik in een weeën storm die nog 12 uur zou duren. Gelukkig wel een ruggeprik gehad, maar ondanks dat voelde ik de weeën nog wel (wel een stuk minder).
Toen weer het persen, ruim 2 uur geperst en nog geen kind. Uiteindelijk na de 2e (of 3e keer ik weet het niet eens meer) vacuümpomp een flinke knip en veel geduw op mijn buik werd dochter geboren. Dochter was een sterrekijker en had de kin niet op de borst waardoor het mij nooit zelf zou zijn gelukt. Na deze bevalling wist ik heel zeker dat ik dit nooit meer wou, heeft ook zeker ruim een jaar geduurd voordat ik het een beetje vergeten was. (pijn een dikke 9)
Toch begon het op een gegeven moment weer te kriebelen en werd ik weer zwanger. De laatste bevalling vond ik alleen het laatste uur niet leuk (de persweeën) de rest van de bevalling vond ik niets voorstellen. Begon met weeën meteen om de 5 minuten, na 2 uur naar het ziekenhuis gegaan met het idee dat ik misschien wel naar huis zou worden gestuurd. Bleek dus niet zo te zijn. Nadat ik in totaal 3 uur weeën had had ik al 6 cm ontsluiting. Even een uur onder de douche geweest, toen volledige ontsluiting en persweeën. En na een bevalling van 5 uur en een kwartier is onze jongste dochter geboren. 5 minuten later was ik het alweer vergeten en wou ik zo nog wel een keer bevallen. (pijn een 3 laatste stukje een 4).
Kortom... Geen 1 bevalling is het zelfde.
Bij de eerste werd ik ingeleid en 14 uur later was ik bevallen, ik heb wel pijnbestrijding gehad (prik in mijn been, ruggeprik kon helaas niet. De Weeën waren opzich wel te doen, ik vond het persen vreselijk (ik vervloekte vriendinnen die zeiden dat persen het prettigste van de hele bevalling was). Gelukkig was zoon* er na 3 persweeën. (pijn een 6 of 7)
De 2e bevalling vond ik een hel. De vliezen waren spontaan gebroken, en een uur later zat ik in een weeën storm die nog 12 uur zou duren. Gelukkig wel een ruggeprik gehad, maar ondanks dat voelde ik de weeën nog wel (wel een stuk minder).
Toen weer het persen, ruim 2 uur geperst en nog geen kind. Uiteindelijk na de 2e (of 3e keer ik weet het niet eens meer) vacuümpomp een flinke knip en veel geduw op mijn buik werd dochter geboren. Dochter was een sterrekijker en had de kin niet op de borst waardoor het mij nooit zelf zou zijn gelukt. Na deze bevalling wist ik heel zeker dat ik dit nooit meer wou, heeft ook zeker ruim een jaar geduurd voordat ik het een beetje vergeten was. (pijn een dikke 9)
Toch begon het op een gegeven moment weer te kriebelen en werd ik weer zwanger. De laatste bevalling vond ik alleen het laatste uur niet leuk (de persweeën) de rest van de bevalling vond ik niets voorstellen. Begon met weeën meteen om de 5 minuten, na 2 uur naar het ziekenhuis gegaan met het idee dat ik misschien wel naar huis zou worden gestuurd. Bleek dus niet zo te zijn. Nadat ik in totaal 3 uur weeën had had ik al 6 cm ontsluiting. Even een uur onder de douche geweest, toen volledige ontsluiting en persweeën. En na een bevalling van 5 uur en een kwartier is onze jongste dochter geboren. 5 minuten later was ik het alweer vergeten en wou ik zo nog wel een keer bevallen. (pijn een 3 laatste stukje een 4).
Kortom... Geen 1 bevalling is het zelfde.
donderdag 26 maart 2009 om 21:38
tja ik vond het wel een tegenvaller eigelijk, die bevalling. WAT ik vond tegenvallen? Dat de weeën veel pijnlijker waren dan ik vantevoren bedacht had, dat ik eigelijk thuis wilde bevallen maar ik halverwege riep dat ik NU naar het zh wilde voor iets tegen de pijn (wat ik niet kreeg) en dat ik maar 2 uurtjes geslapen had toen de weeën kwamen en ik heeeeeel graag even wilde stoppen omdat ik heeeel moe was, maar ja dat kon niet he.
En verder was het einde van mijn bevalling niet zo leuk, zoon moest er in ene snel uit en dat ging met de vacuum. Dat deed zoveel pijn dat ik de gynecoloog wel in haar gezicht wilde schoppen (wat niet ging want mn benen lagen in de beugels, her lucky day)
Het is wel waar dat toen zoon er eenmaal uit was, alle pijn ook weg was, placenta was zo gepiept en tegen de naweeën was een paracetamol voldoende.
Het hechten vond ik heeeel pijnlijk (denk je alles gehad te hebben) en ik vond de nasleep ook lang en pijnlijk, kon lang niet normaal zitten of bewegen en voelde me vooral gaar en moe.
Ik heb heel lang geroepen dat ik dit nooit mee wilde, nu is zoon 15 maanden en zou ik het wel weer aandurfen, al weet ik zeker dat ik nooit mee zo onbevangen een bevalling in zal gaan.
Hiervoor had ik er geen angst voor, nu wel.
Wat de anderen zeggen is waar, je kunt zoveel verschillende ervaringen horen, maar die van jou word uniek, ik wens je alvast heel veel sterkte!
En verder was het einde van mijn bevalling niet zo leuk, zoon moest er in ene snel uit en dat ging met de vacuum. Dat deed zoveel pijn dat ik de gynecoloog wel in haar gezicht wilde schoppen (wat niet ging want mn benen lagen in de beugels, her lucky day)
Het is wel waar dat toen zoon er eenmaal uit was, alle pijn ook weg was, placenta was zo gepiept en tegen de naweeën was een paracetamol voldoende.
Het hechten vond ik heeeel pijnlijk (denk je alles gehad te hebben) en ik vond de nasleep ook lang en pijnlijk, kon lang niet normaal zitten of bewegen en voelde me vooral gaar en moe.
Ik heb heel lang geroepen dat ik dit nooit mee wilde, nu is zoon 15 maanden en zou ik het wel weer aandurfen, al weet ik zeker dat ik nooit mee zo onbevangen een bevalling in zal gaan.
Hiervoor had ik er geen angst voor, nu wel.
Wat de anderen zeggen is waar, je kunt zoveel verschillende ervaringen horen, maar die van jou word uniek, ik wens je alvast heel veel sterkte!
donderdag 26 maart 2009 om 21:44
gabje nog even een reactie op "waar je je al niet druk om kan maken op zo een moment" over wat je zoal kan verliezen uit de andere uitgang....herkenbaar.
Ik had op een gegeven moment persdrang en mocht al "voorzichtig" meepersen. Nou dat voorzichtig ging naar mijn mening niet ik had zulke enorme drang dat ik alleen maar heel hard kon meepersen.
Ik lag in het zh, man zat naast me, er liep wel iemand rond (geen idee of het een arts assistent was ofzo maar iemand van het zh in ieder geval) en tja, ik lag wel onder een dekentje en voelde tijdens mn persdrang het een en ander naar buiten komen (en nee het was nog niet mn zoon) Toen die drang weer weg was, moest ik dus ook vragen of zij dat weg wilde halen.
Uiteraard vond zij dat geen punt, hup doek erlangs en klaar, ze zal het wel al 1000x eerder gedaan hebben, maar ik vond het zooooo erg! Vooral ook omdat man ernaast zat.....
Ik had op een gegeven moment persdrang en mocht al "voorzichtig" meepersen. Nou dat voorzichtig ging naar mijn mening niet ik had zulke enorme drang dat ik alleen maar heel hard kon meepersen.
Ik lag in het zh, man zat naast me, er liep wel iemand rond (geen idee of het een arts assistent was ofzo maar iemand van het zh in ieder geval) en tja, ik lag wel onder een dekentje en voelde tijdens mn persdrang het een en ander naar buiten komen (en nee het was nog niet mn zoon) Toen die drang weer weg was, moest ik dus ook vragen of zij dat weg wilde halen.
Uiteraard vond zij dat geen punt, hup doek erlangs en klaar, ze zal het wel al 1000x eerder gedaan hebben, maar ik vond het zooooo erg! Vooral ook omdat man ernaast zat.....
donderdag 26 maart 2009 om 22:52
Elke bevalling is anders, elke vrouw is anders, elke vrouw ervaart het anders, kortom, tis toch echt afwachten hoe het bij jou zal lopen... Ben wel benieuwd hoe je het uiteindelijk zal vinden!
Hier de 1e keer 11 uurtjes bezig geweest waarvan 90 minuten persweeen, en vervolgens 50 minuten nog eens op de placenta geperst... Ik was helemaal in mezelf gekeerd, deed best veel pijn en zei dat ik het nóóóóóóóit meer zou doen...
De 2e keer (ja, toch voor een 2e gegaan, was toch de meest erge pijn vergeten van de 1e) was het binnen 2 uurtjes gedaan. Ik had de hele dag harde buiken (dahct ik) en uiteindelijk de laatste 2 uurtjes wat weeen gehad waarvan de laatste 6 minuten persweeen, en die gingen vanzelf... Placenta was 6 minuten na dochter geboren en het was dus allemaal heel snel gegaan maar mede daardoor een stuk minder pijnlijk dan de 1e...
Cijfers? De 1e een vette 10 en de 2e een hmmm....3? Met een uitschoeter naar 8 tijdens het baren van het hoofdje...
Hier de 1e keer 11 uurtjes bezig geweest waarvan 90 minuten persweeen, en vervolgens 50 minuten nog eens op de placenta geperst... Ik was helemaal in mezelf gekeerd, deed best veel pijn en zei dat ik het nóóóóóóóit meer zou doen...
De 2e keer (ja, toch voor een 2e gegaan, was toch de meest erge pijn vergeten van de 1e) was het binnen 2 uurtjes gedaan. Ik had de hele dag harde buiken (dahct ik) en uiteindelijk de laatste 2 uurtjes wat weeen gehad waarvan de laatste 6 minuten persweeen, en die gingen vanzelf... Placenta was 6 minuten na dochter geboren en het was dus allemaal heel snel gegaan maar mede daardoor een stuk minder pijnlijk dan de 1e...
Cijfers? De 1e een vette 10 en de 2e een hmmm....3? Met een uitschoeter naar 8 tijdens het baren van het hoofdje...
Verwacht niet teveel, dan krijg je niet te weinig.
donderdag 26 maart 2009 om 22:54
quote:zaterdag1978 schreef op 26 maart 2009 @ 21:44:
ze zal het wel al 1000x eerder gedaan hebben, maar ik vond het zooooo erg! Vooral ook omdat man ernaast zat.....
Dat je daar nog mee bezig was, hahaha. Serieus?! Kon me nou werkelijk niks schelen, niet meer
Hier deden ze het trouwens automatisch, uit zichzelf, dat weghalen. Maar al hadden ze me er vier uur in laten rotten met vriend naast me, dan nog had het me niet kunnen schelen, vrees ik.
ze zal het wel al 1000x eerder gedaan hebben, maar ik vond het zooooo erg! Vooral ook omdat man ernaast zat.....
Dat je daar nog mee bezig was, hahaha. Serieus?! Kon me nou werkelijk niks schelen, niet meer
Hier deden ze het trouwens automatisch, uit zichzelf, dat weghalen. Maar al hadden ze me er vier uur in laten rotten met vriend naast me, dan nog had het me niet kunnen schelen, vrees ik.
donderdag 26 maart 2009 om 23:26
Mijn bevalling begon ook met het breken van de vliezen (nou ja dochter maakte er slechts een klein scheurtje in) en daarna was ik helemaal hyper. Ik dacht echt:" Oh nu krijg ik zometeen weeën." Uhhhhhh fout gedacht. Vervolgens gebeurde er helemaal niets. Behalve dan dat ik vruchtwater verloor. Vk is verschillende keren langs geweest. Kreeg pilletjes die ik om de zoveel uur moest innemen om de weeën op te wekken, maar het mocht niet baten. De volgende ochtend moest ik naar het zh om daar ingeleid te worden. Het vervelendste tot dan toe vond ik het inbrengen van het infuus met wee-opwekkers. Na een tijdje kreeg ik de eerste wee ( ik had rugweeën) en in het begin was dat best goed te doen. Voelde pijn in mijn rug en kreeg vervolgens een harde buik. En ik maar van te voren denken dat ik ze misschien niet zou herkennen. Wat bij mij goed hielp, was dat mijn man mijn rug masseerde met zijn knokkels. Ik weet er weinig meer van, maar weet dat ik tegen mijn man heb gezegd: " Goed spul die endorfines. Hier zou menig junk veel geld voor betalen." En zo voelde ik me ook. Was tussen de weeën door compleet van de wereld.
Op een gegeven moment kwam ik in een weeënstorm terecht en toen was het echt veel minder fijn. Ik wist op een gegeven moment niet meer waar de ene wee begon en de vorige was gestopt. Kon ze toen ook niet meer wegzuchten. Heb toen op handen en knieën in het bed gelegen. Daarna kreeg ik persdrang en toen moest ik op mijn rug gaan liggen van de vk, als ik wilde persen. Nou wist niet hoe snel ik dat moest doen. Lag zo op mijn rug en na een uurtje persen was mijn dochter er.
Twee weken later moest ik in het ziekenhuis zijn en dacht toen alweer: "Goh zou wel weer willen bevallen."
De pijn/ bevalling in mijn beleving was een 4. Ik moet wel zeggen dat ik ook wel denk dat ik het door de endorfines verdrongen heb en dat het ook goed te doen was (voor mij) door de korte duur van ontsluitings- en persweeën. 4 uur na de eerste wee was dochter er al.
Heel veel succes met de bevalling en ik zou je willen adviseren om het gewoon over je heen te laten komen.
Op een gegeven moment kwam ik in een weeënstorm terecht en toen was het echt veel minder fijn. Ik wist op een gegeven moment niet meer waar de ene wee begon en de vorige was gestopt. Kon ze toen ook niet meer wegzuchten. Heb toen op handen en knieën in het bed gelegen. Daarna kreeg ik persdrang en toen moest ik op mijn rug gaan liggen van de vk, als ik wilde persen. Nou wist niet hoe snel ik dat moest doen. Lag zo op mijn rug en na een uurtje persen was mijn dochter er.
Twee weken later moest ik in het ziekenhuis zijn en dacht toen alweer: "Goh zou wel weer willen bevallen."
De pijn/ bevalling in mijn beleving was een 4. Ik moet wel zeggen dat ik ook wel denk dat ik het door de endorfines verdrongen heb en dat het ook goed te doen was (voor mij) door de korte duur van ontsluitings- en persweeën. 4 uur na de eerste wee was dochter er al.
Heel veel succes met de bevalling en ik zou je willen adviseren om het gewoon over je heen te laten komen.
vrijdag 27 maart 2009 om 12:12
quote:fleurtje schreef op 26 maart 2009 @ 23:44:
Ik vind dat eigenlijk heel erg raar: persen als je op je rug ligt. Lijkt me zo onnatuurlijk.Ja zo voelde het voor mij ook, ik had aan de vk aangegeven dat ik wel de baarkruk wilde proberen als ik thuis zou bevallen. Helaas ging het tweede niet door daarmee het eerste dus ook niet.
Ik vind dat eigenlijk heel erg raar: persen als je op je rug ligt. Lijkt me zo onnatuurlijk.Ja zo voelde het voor mij ook, ik had aan de vk aangegeven dat ik wel de baarkruk wilde proberen als ik thuis zou bevallen. Helaas ging het tweede niet door daarmee het eerste dus ook niet.
vrijdag 27 maart 2009 om 12:49
quote:fleurtje schreef op 26 maart 2009 @ 23:44:
Ik vind dat eigenlijk heel erg raar: persen als je op je rug ligt. Lijkt me zo onnatuurlijk.Dat dacht ik van te voren ook. En dan ben ik ook nog een echte hurkzitter, heerlijk krant lezen op de grond Dus ik dacht dat wordt een eitje, op hurken of baarkruk. Nou mooi not he. Uiteindelijk op mn rug geperst, dat ging wél.
Ik vind dat eigenlijk heel erg raar: persen als je op je rug ligt. Lijkt me zo onnatuurlijk.Dat dacht ik van te voren ook. En dan ben ik ook nog een echte hurkzitter, heerlijk krant lezen op de grond Dus ik dacht dat wordt een eitje, op hurken of baarkruk. Nou mooi not he. Uiteindelijk op mn rug geperst, dat ging wél.
vrijdag 27 maart 2009 om 12:56
quote:fleurtje schreef op 26 maart 2009 @ 23:44:
Ik vind dat eigenlijk heel erg raar: persen als je op je rug ligt. Lijkt me zo onnatuurlijk.
Dit leek mij ook. Ik had dan ook verwacht dat ik het liefst staand of zittend zou willen persen. Uiteindelijk heb ik de hele bevalling liggend gedaan, zowel het opvangen van de weeen als het persen. Ben nog even onder de douche geweest, maar wist niet hoe snel ik weer terug naar bed moest. In bed had ik een soort van nest gecreeerd, met m'n dekbed en badlakens, waar ik de hele bevalling in trance heb doorgebracht. Van de wereld om mij heen heb ik niets meegekregen, alleen tijdens het persen was ik gefocust op de instructies van de vk.
Uiteindelijk heb ik 45 minuten geperst. Viel me niets tegen, de vk had gezegd dat persen bij een eerste vaak zo'n 1,5 uur duurde. Weet nog dat ik dacht dat ik het niet ging redden en dat die 1,5 uur nog lang niet voorbij waren, en toen werd hij al geboren.
Ik vind dat eigenlijk heel erg raar: persen als je op je rug ligt. Lijkt me zo onnatuurlijk.
Dit leek mij ook. Ik had dan ook verwacht dat ik het liefst staand of zittend zou willen persen. Uiteindelijk heb ik de hele bevalling liggend gedaan, zowel het opvangen van de weeen als het persen. Ben nog even onder de douche geweest, maar wist niet hoe snel ik weer terug naar bed moest. In bed had ik een soort van nest gecreeerd, met m'n dekbed en badlakens, waar ik de hele bevalling in trance heb doorgebracht. Van de wereld om mij heen heb ik niets meegekregen, alleen tijdens het persen was ik gefocust op de instructies van de vk.
Uiteindelijk heb ik 45 minuten geperst. Viel me niets tegen, de vk had gezegd dat persen bij een eerste vaak zo'n 1,5 uur duurde. Weet nog dat ik dacht dat ik het niet ging redden en dat die 1,5 uur nog lang niet voorbij waren, en toen werd hij al geboren.
vrijdag 27 maart 2009 om 13:10
quote:fleurtje schreef op 26 maart 2009 @ 23:44:
Ik vind dat eigenlijk heel erg raar: persen als je op je rug ligt. Lijkt me zo onnatuurlijk.Vond ik ook vooraf, ik wilde ook graag de baarkruk proberen. Bovendien wilde ik absoluut niet meer liggen toen ik persweeën had (ik had bijna niks anders), wat een pijn in mijn rug. Maar ik moest omdat het veel te snel ging. Daarbij stond ik te onhandig voor de verloskundige, die kon er niet bij: ik hing op de radiator te hijgen. Ik ben op mijn bed geduwd en toen ik eenmaal lag, wilde ik er niet meer vanaf. Ik wilde niks meer trouwens!
Ik vind dat eigenlijk heel erg raar: persen als je op je rug ligt. Lijkt me zo onnatuurlijk.Vond ik ook vooraf, ik wilde ook graag de baarkruk proberen. Bovendien wilde ik absoluut niet meer liggen toen ik persweeën had (ik had bijna niks anders), wat een pijn in mijn rug. Maar ik moest omdat het veel te snel ging. Daarbij stond ik te onhandig voor de verloskundige, die kon er niet bij: ik hing op de radiator te hijgen
. Ik ben op mijn bed geduwd en toen ik eenmaal lag, wilde ik er niet meer vanaf. Ik wilde niks meer trouwens!
vrijdag 27 maart 2009 om 13:18
Ik vond mijn bevalling echt pure horror. (weeenstorm, binnen 10 minuten van 4 naar 10 cm ontsluiting, pijn ging dwars door de ruggenprik heen!)
Ik riep de eerste twee weken erna elke dag wel een paar keer hoe blij ik was dat het achter de rug was en dat ik het nooooooooit meer ging doen.
Na een paar weken sleet dat een beetje en nu zou ik later toch wel graag nog een derde willen.
Kortom: het was afschuwelijk maar uiteindelijk "vergeet" je de pijn. Ik althans.
Aanvulling: ik deed het overigens zelf verkeerd hoor. Ik heb me echt tegen elke wee met alles wat ik in me had verzet. En da's niet goed, je moet met de weeen meegaan. Ofzoiets. Maar dat heb ik klaarblijkelijk niet in me, ik kon dat niet. En dat maakte het allemaal ook zoveel zwaarder. Bij een eventuele volgende keer ga ik me misschien toch maar iets beter voorbereiden d.m.v. een of andere cursus ofzo..
Ik riep de eerste twee weken erna elke dag wel een paar keer hoe blij ik was dat het achter de rug was en dat ik het nooooooooit meer ging doen.
Na een paar weken sleet dat een beetje en nu zou ik later toch wel graag nog een derde willen.
Kortom: het was afschuwelijk maar uiteindelijk "vergeet" je de pijn. Ik althans.
Aanvulling: ik deed het overigens zelf verkeerd hoor. Ik heb me echt tegen elke wee met alles wat ik in me had verzet. En da's niet goed, je moet met de weeen meegaan. Ofzoiets. Maar dat heb ik klaarblijkelijk niet in me, ik kon dat niet. En dat maakte het allemaal ook zoveel zwaarder. Bij een eventuele volgende keer ga ik me misschien toch maar iets beter voorbereiden d.m.v. een of andere cursus ofzo..
anoniem_28077 wijzigde dit bericht op 27-03-2009 13:24
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
